“Os oficios”

-Moitos somos os que crecemos coa canción de "OS OFICIOS" que nos cantaba
Teresa Rabal "Póñome de pé, póñome de pé, vólvome sentar, vólvome sentar,
porque aos oficios imos xogar,".
-Son moitísimos e moi variados os
tipos de oficio que existen, pero aquí
imos tratar os que adoitamos ver no
cole,
empezando
polo
máis
importante dentro deste organismo,
como é a docencia, eses profesores
que a todos nos ensinaron moitísimo,
que
nos
fixeron
rir,
chorar
enfadarnos, soñar... moitas emocións
que abrigo na infancia son tan
importantes. Dende o ANPA queremos
dar as grazas aos profes por ensinar
aos nosos fillos baixo os piares
básicos da educación, que tan
importantes e indispensables son.
GRAZAS PROFES.

-Outra das profesións indispensables
nun centro escolar é a de conserxe,
esa persoa que vela polo centro e que
sempre se preocupa polo ben dos
nenos e pola aparencia do centro e
porque non dicilo, non sempre
suficientemente valorada, por iso
grazas á nosa conserxe tamén, por
curarlle as "pupas" aos nosos fillos,
polos mimos, por ter eses xardíns tan
bonitos e coidados.

- As profesións de policía e bombeiro son algunhas das mais admiradas e esperadas
polos nosos fillos no cole, dúas grandes profesións e moi sacrificadas, profesionais
que se xogan a vida pola cidadanía e con grandes ensinanzas para o noso
pequenos.
- Todos estes profesionais son esenciais nas vidas dos nosos fillos, capaces de
inculcar valores tales como o respecto, a bondade, a tolerancia, a imparcialidade, a
capacidade de axuda aos demais, o afán de superación, etc. GRAZAS.
ANPA

XOSÉ FERNANDO FILGUEIRA VALVERDE
Naceu o 28 de outubro de 1906 e faleceu en 1996 en Pontevedra, case aos 90 anos. Os seus pais
eran Araceli Valverde e Xosé María Filgueira, un coñecido doutor. Realizou en Pontevedra os seus
estudos primarios e de bacharelato. Trasladouse á Universidade de Santiago e estudou dereito e
estudos de Filosofía e Letras en Santiago e Zaragoza.
Este controvertido, intelectual galego traballou no Instituto de Pontevedra, como profesor. Foi fundador
e director do museo de Pontevedra; ademais de arqueólogo, escritor, historiador, fundador do
seminario de Estudos Galegos, membro do Consello da cultura e membro da Real Academia Galega.
A Xosé Filgueira gustábanlle os textos da literatura antiga e sobre todo as cantigas dos tempos dos
cabaleiros e dos castelos.
Fixo moitas cousas a prol da lingua e da cultura galega. Foi gran defensor do bilingüismo no ensino,
apoiou a presenza por igual da lingua galega e da castelá nas escolas.
Dedícaselle o Día das letras de 2015 polo seu labor en prol da nosa cultura.
Entre textos tales como Os nenos, O Vigairo, Quintana viva… atópase a obra de teatro xuvenil
Agromar.

Filgueira: innovación no teatro escolar. Agromar (1936)
Corre o ano 1932. Na vila os nenos falan o castelán algo agalegado. Na aldea vive un galego rico
en ditos. O señorito Juanito (ou Nito), como vive nun pazo, fala o castelán e Xelo, como é da aldea,
fala o galego. A lingua é un río que se pode vadear pero marca unha fronteira social.
Un día dous mociños urbanos, Lolo e Juanito, collen o coche do pai de Lolo e acaban batendo cun carro
de bois, matando aos bois e mais ao carreteiro. Juanito , o do pazo, perde moito sangue e Lolo, o
condutor, cheo de medo, foxe. Don Enrique, o médico, busca entre os mociños da vila quen doe sangue
para salvar a vida de Juanito. Ninguén se ofrece, porque en 1932 as transfusións aínda eran cousa
nova.
Xelo é da outra banda do río pero doa o seu sangue e Nito vaise recuperando co sangue rural e
proletario de Xelo. Este, cóntalle tamén saberes ancestrais que os urbanos nin imaxinan.
Deste xeito, Nito renace vendo o mundo con outros ollos, rompe a falar en galego e descobre na
Misión Biolóxica de Galicia unha tarefa. Vai ao estranxeiro e volve para traballar pola Terra, man
con man cos que a traballaron sempre.
Tempo andando, un amigo urbano de Nito, un pichi tenista, veno visitar e, como está sachando, non o
recoñece; nunha escena de retranca maxistral estala o contraste de perspectivas entre o campo
traballador e a cidade finxidora e señorita.
Pero non hai heroes nesta peza, porque os que o son quítanse mérito (Xelo recoñece que, no fondo,
doou sangue por mala conciencia e por unha aposta). O que si hai son antiheroes: xente que lle chama
mérito aos seus privilexios e vive de costas ao mundo real.
Velaí o resumo de Agromar, a primeira peza de teatro xuvenil da nosa historia. Agromar vai por
diante do seu tempo. O conflito lingüístico, o conflito aldea-cidade e as tensións da adolescencia
desenvólvense cunha lingua pulcra e fraseoloxicamente rica.

OS
XIRASOLES

Os pequenos Van Gogh’s de catro anos
re-interpretan “Os Xirasoles”! Un bo pintor pon
todos os seus sentidos ao crear a súa obra e así
fano estes pequenos artistas...

4 anos
ÁNGELA

MARCO

AARÓN

NICOLÁS

XABIER

ELENA

ISAAC

ROI

MARTA

LAURA

JANDRO

MARÍA

MARTÍN

KEVIN

BIBLIOTECA
zo ESÍA
r
a
e m A PO
d
1
2
LD
A
I
D
UN
M
DÍA

PO

US
L
I
AS
M
E

DO
A
TR

S

Despedida

Aldara

Lucía

Miguel

Paula N.

Ata sempre, amigos!!!

BIBLIOTECA

A
T
I
C

N
U
C

O
R
LIB

Este curso a campaña de
aninación á lectura “Cita cun

libro” foi todo un éxito. Grazas
a todos por participar!

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful