Você está na página 1de 4

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΕΣΠΩΝ κ ΕΟΡ∆ΑΙΑΣ

Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΡΟ∆ΡΟΜΟΥ ΠΤΟΛΕΜΑΪ∆ΟΣ

ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ
Ἐνημερώνει γιά τήν κίνηση καί τή λειτουργία τῆς Βιβλιοθήκης
Φ 078ο, 03η Ἰουλίου 2005, Ἐκκλ. Ἔτος Α΄ αφ 05ο

Πολιτιστικοί Σύλλογοι!
Ὅλο τό χρόνο, ἀλλά ἰδιαίτερα στίς μέρες μας,
πολλές ἀφίσες ἀναρτῶνται σέ ἐμφανῆ σημεῖα τῶν
πόλεων καί τῶν χωριῶν. Καθημερινά γίνεται μιά
γιγαντιαία διαφήμηση γιά τό ἔργο καί τήν προσφορά
τῶν δρώντων Πολιτιστικῶν Συλλόγων.
Προβάλλουν συνεχῶς τά πολιτιστικά στοιχεῖα τῆς
παλιᾶς κληρονομιᾶς μας. Δημιουργοῦν καινούργια καί
καλοῦν τόν κόσμο νά παρακολουθήσει τίς
παραστάσεις. Ἔτσι μέ τόν τρόπο τους μορφώνουν τό
λαό πρός τήν ἑκάστοτε ἰδεολογική τους κατεύθυνση.
Τώρα τελευταῖα βλέπουμε καί μιά καλή συνεργασία
μέσα στό χῶρο τῶν Ἐκκλησιῶν. Κι οἱ χριστιανοί μας
σάν ἄνθρωποι κι αὐτοί, ἀπολαμβάνουν τίς
παραστάσεις καί γεμίζουν τίς ψυχές τους μέ τίς
τραγωδίες, πού τούς προσφέρονται.
Φυσικά μέσα στά πολλά ὑπάρχουν καί κάποια καλά,
πρός τό παρόν. Πόσο ὅμως τά καλά μᾶς ἀγγίζουν; Ἄς
κάνουμε λοιπόν τόν κόπο νά διαβάσουμε τί ἔγραφαν
πρίν ἀπό ΕΚΑΤΟ χρόνια στή Ρωσία, γιά τό σκοπό καί τή
δράση τῶν Πολιτιστικῶν Συλλόγων..
1917-1922. Στή Ρωσία
Οἱ ἀθεϊστές στό ξεκίνημά τους ἦταν πολύ
αἰσιόδοξοι. Πίστευαν:
α) Πώς καταστρέφοντας οἰκονομικά τήν Ἐκκλησία, θά
τήν ὁδηγοῦσαν σέ πλήρη κατάρρευση. Γι’ αὐτό κι ἕνα
ἀπό τά πρῶτα μέτρα ἦταν ἡ δήμευση τῆς περιουσίας της.
β) Πώς ἡ περίοδος μέ τήν ἁλματώδη ἐξέλιξη τῆς
ἐπιστήμης θά φώτιζε τά μυστήρια τοῦ κόσμου καί θά
ἀποκάλυπτε τήν ἀνυπαρξία τοῦ Θεοῦ.
γ) Πώς μέ πολιτιστικές καί ἄλλες δραστηριότητες θά
ὑποκαθιστοῦσαν τήν Ἐκκλησία.

Εἶναι χαρακτηριστικά ὅσα ἔλεγε ὁ Λέων Τρότσκι:


«Ἡ ἀνάγκη τοῦ θεάματος στόν ἄνθρωπο, νά βλέπει καί
ν’ ἀκούει κάτι ἀσυνήθιστο, χρωματιστό, εἶναι πολύ
μεγάλη, εἶναι ἀξερίζωτη, τόν ἀκολουθεῖ ἀπ’ τήν παιδική
του ἡλικία μέχρι τά γηρατειά.
Γιά ν’ ἀπαλλάξουμε τίς μεγάλες μάζες ἀπ’ αὐτές
τίς τελετουργίες, ἀπ’ τή ρουτινιέρικη θρησκευτικότητα, ἡ
ἀντικληρική προπαγάνδα δέν εἶναι ἀρκετή. Φυσικά
εἶναι ἀναγκαία, ἀλλ’ ἡ ἐπιδρασή της περιορίζεται σέ
μιά μειοψηφία ἀνθρώπων, πού εἶναι ἰδεολογικά
ἐνημερωμένοι.
Ἄν οἱ πλατειές μάζες δέν πείθονται ἀπ’ τήν
ἀντικληρική προπαγάνδα, αὐτό δέν ὀφείλεται στούς
δυνατούς πνευματικούς δεσμούς, πού διατηροῦν μέ τή
θρησκεία, ἀλλά ἀντίθετα στό γεγονός ὅτι δέν ἔχουν
καμιά ἰδεολογική σύνδεση.

2
Ἔτσι, διατηροῦν μέ τήν Ἐκκλησία ἀκαθόριστες,
ρουτινιέρικες, μηχανιστικές σχέσεις, πού δέν τίς
συνειδητοποιοῦν, ὅπως ἐκεῖνος ὁ χαζός ἄνθρωπος, πού
δέν ἀρνεῖται νά λάβει μέρος σέ μιά λιτανεία, ἤ σέ μιά
πομπώδη ἀκολουθία, ὅπου ἀκούει ψαλμούς καί κουνάει
τά χέρια του.
Αὐτό πού ἀπό πνευματική ἀδράνεια ἐγγράφεται στή
συνείδησή του, ἀλλά καί πού ἀπό μόνη της ἡ κριτική
δέν μπορεῖ νά τό ἐξοβελίσει, εἶναι αὐτή ἡ
τελετουργικότητα, χωρίς νά ἔχει ἰδεολογική βάση.

Μπορεῖ ὅμως νά ἐκμηδενιστεῖ ἀπό καινούργιες


μορφές ζωῆς, ἀπό καινούργιες διασκεδάσεις, ἀπό μιά
νέα θεατρικότητα, πιό πολιτισμένη.
Κι ἐδῶ ἡ σκέψη στρέφεται πάλι, ἐντελῶς φυσικά,
στό πιό δυναμικό καί πιό δημοκρατικό μέσο πού
διαθέτουμε: τόν κινηματογράφο.
Νά προσθέσουμε δέ ἐμεῖς καί τά σύγχρονα μέσα
μαζικῆς ἐνημέρωσης, Τηλεόραση, Βίντεο, Ιντερνετ,
Ἐφημερίδες, Περιοδικά κλπ.
Ὁ κινηματογράφος δέν ἔχει ἀνάγκη ἀπό μιά ποικίλη
ἱεραρχία, οὔτε ἀπό χρυσοποίκιλτες στολές, κ.λ.π. Τοῦ
ἀρκεῖ ἕνα ἄσπρο πανί, γιά νά δημιουργήσει μιά πιό
ἐντυπωσιακή θεατρικότητα, ἀπό ἐκείνη τῆς ἐκκλησίας, τοῦ
τζαμιοῦ ἤ τῆς ἑβραϊκῆς συναγωγῆς (ὅσο πλούσια κι ἄν
εἶναι αὐτά), καί μάλιστα πιό ἐπιδέξια ἀπ’ τίς προαιώνιες
θεατρικές ἐμπειρίες.

3
Στήν ἐκκλησία δέν παρουσιάζουν παρά μιά μονάχα
«πράξη», πάντα τήν ἴδια ἄλλωστε, ἐνῶ ὁ
κινηματογράφος μπορεῖ νά δείξει, ὅτι στή γειτονιά μας
ἤ στό διπλανό δρόμο, τήν ἴδια μέρα καί τήν ἴδια ὥρα,
λαβαίνουν χώρα ταυτόχρονα τό εἰδωλολατρικό, τό
ἰουδαϊκό καί τό χριστιανικό Πάσχα.
Ὁ κινηματογράφος καί σήμερα ἰδιαίτερα ἡ
Τηλεόραση, παράλληλα μέ τίς Πολιτιστικές
Ἐκδηλώσεις ψυχαγωγεῖ, μορφώνει, βάζει σέ κίνηση τή
φαντασία μέ τήν εἰκόνα καί σβήνει τήν ἐπιθυμία νά μπεῖς
στήν ἐκκλησία.
Ὁ κινηματογράφος εἶναι ἕνας ἐπικίνδυνος
ἀνταγωνιστής ὄχι μονάχα τοῦ μπάρ, ἀλλά καί τῆς
ἐκκλησίας. Πρόκειταια γιά ἕνα μέσο πού ὀφείλουμε νά τό
ἐκμεταλλευτοῦμε μέ κάθε θυσία!».
«Ὁ νέος τρόπος ζωῆς, σέ ἀντίθεση μέ τόν τρόπο
ζωῆς τοῦ Μεσαίωνα, θά εἶναι ἀπαλλαγμένος ἀπ’ τήν
Ἐκκλησία καί τίς δεισιδαιμονίες της καί θά θεμελιωθεῖ
πάνω στή χρησιμοποίηση κάθε ἐπιστημονικῆς καί
τεχικῆς κατάχτησης, πού θά ἐμπλουτίσει καί θά
ὀμορφύνει τή ζωή τοῦ ἀνθρώπου».
Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο
Ρῶσοι Νεομάρτυρες καί Ὁμολογητές
Αρχ. Νεκτάριος Ἀντωνόπουλος

Σπεῖρε στίς πέτρες στ’ ἀγκάθια, στό δρόμο.


Μόνο σπεῖρε καί ὄργωνε
Τό θέλημα τοῦ Θεοῦ ἐκφράζεται ὅπως θέλει Αὐτός.
λ.π