Você está na página 1de 2

«Ἐγενόμην ἐν Πνεύματι ἐν τῇ Κυριακῇ ἡμέρᾳ καὶ ἤκουσα φωνὴν ὀπίσω μου μεγάλην ὡς σάλπιγγος» (Ἀπ.

1,10)

Περίοδος Δ΄ - Ἔτος ΚΖ΄ Κυριακὴ Ε΄ Λουκᾶ (Λουκ. 16,19-31) Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος
Φλώρινα - ἀριθμ. φύλλου 1618 31 Ὀκτωβρίου 2010 Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Σκληροκαρδία
«Ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ» (Λουκ. 16,24)

Κ ΑΠΟΤΕ, ἀγαπητοί μου, δὲν ὑπῆρχαν ἄν-


θρωποι ἐγγράμματοι, σχολεῖα, πανεπιστή-
μια, τὰ σημερινὰ μέσα (ῥαδιόφωνα, τηλεορά-
κυνήσουμε! Ὁ Χριστὸς ἦρθε ἀπὸ τὸν ἄλλο κό-
σμο, πάνω ἀπ᾽ τ᾽ ἄστρα καὶ τοὺς γαλαξίες, ἀ-
πὸ τὸ ὑπερπέραν, καὶ αὐτὸς βεβαιώνει. Ὅλοι
σεις κ.τ.λ.). Οἱ ἄνθρωποι κατοικοῦσαν σὲ κα- ψεύδονται, ἕνας δὲν εἶπε ψέμα· αἰῶνες περ-
λύβες, ἦταν πολὺ φτωχοί. Ζοῦσαν ὅμως εὐτυ- νοῦν, ἀλλὰ τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ μένουν αἰώ-
χισμένοι, γιατὶ εἶχαν κάτι ἀνώτερο καὶ τώρα νια. Καὶ ὁ ἥλιος θὰ σβήσῃ καὶ τὰ ἄστρα θὰ πέ-
πλέον σπάνιο. Κι αὐτὸ εἶνε ἡ πίστις. Ἐκεῖνοι σουν καὶ ἡ γῆ θὰ καῇ, ἀλλὰ τὰ λόγια ποὺ εἶπε
πίστευαν. Ποῦ πίστευαν; Στὰ δόγματα τῆς ἁγί- ὁ Χριστὸς κανείς δὲν μπορεῖ νὰ τὰ κλονίσῃ.
ας μας Ἐκκλησίας· ὅτι ὑπάρχει Θεός, ψυχὴ ἀ- Τί εἶπε λοιπὸν ὁ Χριστός; Μᾶς βεβαίωσε, ὅ-
θάνατη, ἄλλος κόσμος, κρίσις, παράδεισος, κό- τι ὑπάρχει παράδεισος καὶ κόλασις. Ποῦ; Στὸ
λασις. Τώρα; Ἂν ἀκουστοῦν τέτοια πράγματα, σημερινὸ εὐαγγέλιο. Τὸ ἀκούσαμε καθαρά.
κοροϊδεύουν. Ἡ ἀθεΐα, ποὺ ἦταν ἄγνωστο πρᾶ- ***
γμα, τώρα πλημμύρισε τὸν τόπο μας καὶ τὸν Ζοῦσε, λέει ἡ παραβολή, ἕνας φτωχὸς - πο-
κόσμο ὁλόκληρο, ἔγινε παγκόσμιο φαινόμενο. λὺ φτωχὸς ἄνθρωπος. Δραχμὴ δὲν εἶχε στὴν
Πρῶτα ἔλεγε ὁ πατέρας στὸ παιδὶ καὶ ἡ ἀ- τσέπη. Δὲν εἶχε φαΐ, ροῦχο, σπίτι· ἦταν ἀκόμα
γράμματη γιαγιὰ στὸ ἐγγόνι· Πρόσεχε, παιδά- ἄρρωστος, μὲ πληγὲς στὸ σῶμα, καὶ δίχως φάρ-
κι μου, μὴ λὲς ψέματα, γιατὶ θὰ κολαστῇς· μὴ μακα. Γιὰ νὰ ζήσῃ, ἀναγκαζόταν νὰ κάθεται ἔ-
βλαστημᾷς, θὰ κολαστῇς· μὴ λὲς αἰσχρὰ λόγια, ξω ἀπ᾽ τὸ σπίτι ἑνὸς πλουσίου. Πεινασμένος,
θὰ κολαστῇς· μὴ κάνῃς αὐτὸ ἢ ἐκεῖνο, θὰ κο- περίμενε πότε ν᾽ ἀνοίξῃ τὸ παράθυρο τοῦ ἀρ-
λαστῇς. Τώρα ὁ διάβολος πῆρε τὴ γομμολάστι- χοντικοῦ, ποὺ κάθε μέρα εἶχε πλούσιο φαγητό,
χά του κ᾽ ἔσβησε ἀπὸ τὸ λεξικὸ τῶν ἀνθρώπων νὰ τινάξουν οἱ ὑπηρέτες τὸ τραπεζομάντηλο,
τὶς ὡραιότερες λέξεις τῆς πίστεώς μας. Κό- κι αὐτὸς σάλιωνε τὸ δάχτυλό του καὶ μάζευε τὰ
λασις; σοῦ λέει τώρα· παραμύθια τῆς γιαγιᾶς! ψίχουλα ποὺ ἔπεφταν· μ᾽ αὐτὰ ζοῦσε. Ἐν τῷ
τώρα προωδεύσαμε, δὲν τὰ πιστεύουμε αὐτά· μεταξὺ τὰ σκυλιά, πιὸ σπλαχνικὰ ἀπ᾽ τοὺς ἀν-
ἐδῶ εἶνε ἡ κόλασι, ἐδῶ καὶ ὁ παράδεισος… θρώπους, ἔρχονταν κ᾽ ἔγλειφαν τὶς πληγές του.
Ἐν τούτοις ὑπάρχει κόλασις. Σὰν ἁμαρτω- Ἀλλὰ ἦρθε ἡ μέρα ποὺ πέθανε ὁ φτωχός, πέ-
λὸς ποὺ εἶμαι κ᾽ ἐγώ, θὰ ἤθελα νὰ μὴν ὑπάρχῃ. θανε μετὰ καὶ ὁ πλούσιος. Μετά; Τέλος, μηδέν;
Θὰ ἤθελα, λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστο- Ὄχι! Πέρα ἀπ᾽ τὸν τάφο ἀρχίζει ἄλλη ζωή. Τὸ
μος, νὰ μὴν ὑπάρχῃ κόλασις· ἀλλὰ τί νὰ γίνῃ, φτυάρι τοῦ νεκροθάφτη δὲ σβήνει τὸν ἄνθρωπο.
κόλασις ὑπάρχει. Ὅσο εἶνε βέβαιο ὅτι ὑπάρχει Ὁ θάνατος εἶνε ἡ ἀρχὴ μιᾶς νέας ἀπεράντου ζω-
νύχτα, ἄλλο τόσο εἶνε κι ὅτι ὑπάρχει κόλασις. ῆς· ἀρχίζει παράδεισος γιὰ τοὺς δικαίους – καὶ
Ὑπάρχει κόλασις. Ποιός τὸ βεβαιώνει; ἦρ- τὸ φτωχὸ Λάζαρο, κόλασις γιὰ τοὺς ἁμαρτω-
θε κανεὶς ἀπ᾽ τὸν ἄλλο κόσμο, βγῆκε κανεὶς ἀπ᾽ λοὺς – καὶ τὸν ἀμετανόητο πλούσιο. Τότε, μέ-
τὸ νεκροταφεῖο, νὰ ἔρθῃ νὰ μᾶς πῇ, ὅτι ὑπάρ- σα ἀπ᾽ τὰ βάσανα τοῦ ᾅδου, σήκωσε ὁ πλούσι-
χει κόλασις; Ἔγιναν καὶ νεκραναστάσεις. Ἀλ- ος τὰ μάτια καὶ τί νὰ δῇ· στὸ κέντρο τοῦ παρα-
λὰ σήμερα ἀκοῦμε μιὰ ἄλλη μαρτυρία, ποὺ εἶ- δείσου, στὴν ἀγκάλη τοῦ πατριάρχου Ἀβραάμ
νε ἀσυγκρίτως ἰσχυρότερη ἀπὸ τὸ ν᾽ ἀναστη- (τοῦ προϊσταμένου τρόπον τινὰ τοῦ παραδεί-
θοῦν δέκα - δεκαπέντε - εἴκοσι νεκροὶ ἢ κι ὁλό- σου), βλέπει τὸ φτωχὸ Λάζαρο. Ἀπόρησε. Καὶ
κληρο νεκροταφεῖο. Καὶ ἡ μαρτυρία αὐτὴ εἶ- φωνάζει· ―Πάτερ Ἀβραάμ, λυπήσου με καὶ στεῖ-
νε – τίνος; τοῦ Χριστοῦ! Ἂς πέσουμε νὰ προσ- λε τὸ Λάζαρο, νὰ μοῦ δροσίσῃ τὴ γλῶσσα μὲ
2
μιὰ σταλαγματιὰ νερὸ, γιατὶ ὑποφέρω μέσα σὲ τὰ παιδιὰ πεθαίνουν ἀπὸ τὴν πεῖνα. Τὴν ὥρα ποὺ
τούτη τὴ φλόγα. Τοῦ ἀπαντᾷ ἐκεῖνος· ―Δικαίως ἐσὺ ἔχεις θέρμανσι καὶ παπλώματα καὶ ζεσταί-
τιμωρεῖσαι. Στὸν κόσμο ἐσὺ ἀπήλαυσες ὅλα νεσαι, ὁ ἄλλος κρυώνει, δὲν ἔχει ροῦχο νὰ φο-
τὰ εὐχάριστα, ἐνῷ αὐτὸς ὅλα τὰ δυσάρεστα· ρέσῃ, εἶνε γυμνός. Καὶ τὴν ὥρα ποὺ ἐσὺ ἔχεις
τώρα ἔγινε ἀλλαγή. Κ᾽ ἐπὶ πλέον μᾶς χωρίζει ὅλα τὰ μέσα διασκεδάσεως, αὐτὸς δὲν ἔχει οὔ-
χάσμα ἀγεφύρωτο. ―Σὲ παρακαλῶ τοὐλάχιστον, τε φάρμακο γιὰ τὴν ἀρρώστια του. Εἶνε ψέμα τὸ
πάτερ, στεῖλ᾽ τον στὸ πατρικό μου· ἔχω πέντε λεγόμενο ὅτι δὲν ὑπάρχουν φτωχοί. Ὑπάρχουν
ἀδέρφια, ποὺ ζοῦν κι αὐτοὶ ὅπως ἐγώ, νὰ τοὺς χῆρες, ὀρφανά, ἀνάπηροι, ἀσθενεῖς, γέρον-
εἰδοποιήσῃ, γιὰ νὰ μὴν ἔρθουν κι αὐτοὶ σὲ τού- τες. Πεντάρα δὲ δίνει ὁ ἄλλος. Καὶ ἀναγκάζε-
τη τὴν κόλασι. ―Δὲν εἶνε ἀνάγκη, ἀπαντᾷ ὁ Ἀ- ται ἡ Ἐκκλησία παραμονὲς Χριστουγέννων
βραάμ· ἔχουν τὸ Μωυσῆ καὶ τοὺς προφῆτες καὶ βγάζει δίσκο γιὰ ὅλους αὐτούς. Καὶ τί συλ-
(τὴ Γραφή), ἂς τοὺς ἀκούσουν. ―Ὄχι, πάτερ Ἀ- λέγει; ψίχουλα, ὅπως ἐκεῖνα ποὺ ἔπεφαν ἀπ᾽
βραάμ, δὲν πρόκειται ν᾽ ἀκούσουν· ἂν ὅμως πάῃ τὰ τραπεζομάντηλα τοῦ πλουσίου. Γι᾿ αὐτὸ γί-
σ᾽ αὐτοὺς κάποιος ἀπὸ τοὺς νεκρούς, θὰ μετα- νονται οἱ κοινωνικὲς ἐπαναστάσεις, γι᾿ αὐτὸ
νοήσουν. Τότε ὁ Ἀβραὰμ τοῦ λέει· ―Ἂν δὲν ἔγινε ὁ κομμουνισμός· ἦταν δικαία τιμωρία σὲ
ἀκοῦνε τὸ Μωυσῆ καὶ τοὺς προφῆτες (τὴν ἁ- μία σκληρὴ κοινωνία. Δὲν μπορεῖς ἐσὺ νὰ τρῶς
γία Γραφή), οὔτε κι ἂν ἀναστηθῇ κάποιος ἀπὸ γιὰ ἑκατό, κι ὁ ἄλλος νὰ μὴν ἔχῃ οὔτε ψωμί.
τοὺς νεκροὺς θὰ πεισθοῦν· «οὐδὲ ἐάν τις ἐκ Δὲν εἶνε αὐτὰ σωστά· τὰ καταδικάζει τὸ Εὐ-
νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται» (Λουκ. 16,31). αγγέλιο στὴ σημερινὴ περικοπή.
Θὰ ποῦν κάποιοι· Ἐμεῖς δὲν ἔχουμε… Δὲν
***
Γιατί, ἀγαπητοί μου, ὁ πλούσιος τοῦ εὐαγ- κατοικῶ στὸ φεγγάρι, κατοικῶ ἐδῶ καὶ παρα-
γελίου πῆγε στὴν κόλασι; σκότωσε, ἔκλεψε, ἀ- κολουθῶ. Λένε, ὅτι δὲν ἔχουν. Πῶς δὲν ἔχουν;
τίμασε, πόρνευσε, μοίχευσε; – γιατὶ ἔτσι λένε Γιὰ τὸ Θεὸ δὲν ἔχουν, γιὰ τὸ φτωχό, τὴ χήρα,
μερικοί· Ἐγὼ δὲ σκότωσα, δὲν ἔκλεψα, δὲ μοί- τὸν ἀνάπηρο, τὸν ἀσθενῆ. Γιὰ τὸν ἑαυτό τους
χευσα, δὲν ἔκανα τὸ ἕνα ἢ τὸ ἄλλο. Λάθος κά- ὅμως, τὸν κακὸ ἑαυτό τους, ἔχουν. Ἐρωτῶ˙
νεις, ἂν νομίζῃς ὅτι λέγοντας αὐτὰ ἀπαλλάσ- τί ξοδεύουν γιὰ τὸ τσιγάρο, τὸ ποτό, τὰ ναρκω-
σεσαι. Ὑπάρχει κάτι πιὸ σοβαρό. Ὁ πλούσιος τικά, τὰ νυχτερινὰ κέντρα, τὶς ντισκοτέκς; Ἑ-
αὐτὸς κολάστηκε ὄχι γιὰ κάτι ἀπὸ αὐτά, ἀλλὰ κατομμύρια! Γλεντοκοποῦν καὶ γιὰ νὰ διασκε-
διότι εἶχε μιὰ ἄλλη ἁμαρτία· εἶχε μιὰ μεγάλη ἔλ- δάσουν σπᾶνε πιάτα, δεκάδες κ᾽ ἑκατοντάδες,
λειψι, ποὺ ὅποιος τὴν ἔχει δὲν εἶνε Χριστιανός· πεντακόσα - ἑξακόσα πιάτα, καὶ μετὰ περνάει
δὲν εἶχε ἀγάπη, ἦταν ἄσπλαχνος, δὲν ἐνδιαφε- τὸ κάρρο τοῦ δήμου, τὰ φορτώνει καὶ τὰ πε-
ρόταν γιὰ τὸν ἄλλο. Ἤξερε νὰ ζῇ αὐτὸς καλὰ τάει σ᾿ ἕνα λόφο. Αὐτὴ εἶνε ἡ κοινωνία.
στὸ σπίτι μὲ τὴν οἰκογένειά του, νά ᾿χῃ ροῦχα Θὰ μᾶς δικάσῃ ὁ Θεός. Μὴ λὲς λοιπόν, Ἐγὼ
θέρμανσι φαγητὸ γλέντια χορούς, καὶ δὲν τὸν δὲν ἔκλεψα, δὲν σκότωσα… Ἐξέτασε τὸν ἑαυ-
ἔνοιαζε, καρφὶ δὲν τοῦ καιγόταν, ἂν ὁ κόσμος τό σου ἂν κάνῃς τὸ καλὸ ποὺ μπορεῖς. Διότι, ἐ-
χάνεται. Αὐτὴ ἦταν ἡ μεγάλη ἁμαρτία του. Ἀ- παναλαμβάνω, ἄνθρωπος ποὺ μπορεῖ νὰ βοη-
πὸ ᾽δῶ μαθαίνουμε, ὅτι ὅποιος δὲν κάνει τὸ θήσῃ τὸν ἄλλο καὶ δὲν βοηθάει, δὲν εἶνε Χρι-
καλό —ὅλοι μποροῦν—, θὰ κολαστῇ, ἔστω κι ἂν στιανός, δὲν εἶνε ἄνθρωπος. Ἡ σκληροκαρδία
ἔχῃ φυλαχτῇ ἀπὸ ἄλλα μεγάλα ἁμαρτήματα. εἶνε μεγάλη ἁμαρτία. Προχθὲς ἦρθε στὴ μητρό-
Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο εἶνε καθρέπτης γιὰ πολι μιὰ γριούλα καὶ ἔκλαιγε. Ἔχει ἑπτὰ γυιοὺς
τὸν καθένα. Καθρεπτίζεται ἐδῶ ἡ σημερινὴ κοι- καὶ ἑπτὰ νύφες, καὶ τώρα ποὺ γέρασε κανείς
νωνία, ἡ ὁποία εἶνε ἄσπλαχνη, σκληρή. Κλεί- δὲν τὴ δέχεται· τὴν πήραμε στὸ γηροκομεῖο.
στηκε ὁ καθένας στὸ καβούκι του, ὅπως ὁ σα- ***
λίγκαρος, καὶ δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τίποτ᾽ ἄλ- «Τὸν ἄσπλαγχνο μὲ τοὺς ἀθέους θὰ κατα-
λο. Οἱ ἄνθρωποι ἔγιναν φίλαυτοι, ἐγωϊσταί· κρίνῃ ὁ Χριστός». Ὅταν βλέπῃς τὸν ἄλλο νὰ
κοιτάζουν τὴ γυναῖκα καὶ τὰ παιδιά τους, νὰ πεινάῃ, νὰ δυστυχῇ, νὰ τουρτουρίζῃ, κ᾽ ἐσὺ
περνοῦν καλά, νά ᾿χουν ὅλα τ᾿ ἀγαθά, καὶ γιὰ δὲν φροντίζῃς γι᾿ αὐτόν, εἶσαι ἄθεος.
τὸν ἄλλον; τίποτε ἀπολύτως! Αὐτὴ εἶνε ἡ ἁμαρ- Εὔχομαι τὰ λόγια αὐτά, ποὺ μὲ πόνο ψυχῆς
τία τοῦ αἰώνα μας, ἡ σκληροκαρδία. σᾶς εἶπα, νὰ τ᾽ ἀκούσετε καὶ νὰ εἶστε σπλα-
Δὲ βλέπουν; τοὺς τύφλωσε ὁ δαίμονας; Ἂν χνικοί. Κι ὅταν γίνεται ἔρανος γιὰ ἱερὸ σκοπό,
ἄνοιγαν τὰ μάτια τους, καὶ τί δὲν θά ᾽βλεπαν, νὰ μὴν εἶστε σφιχτοί, ἀλλὰ νὰ δίνετε. Νὰ γί-
ὄχι μόνο στὴν πατρίδα μας ἀλλὰ παντοῦ στὸν νουμε σπλαχνικοί, φιλάνθρωποι, ἐλεήμονες,
κόσμο! Τὴν ὥρα ποὺ ἐσύ, ἀχάριστε ἄνθρωπε, γιὰ νὰ ἔλθῃ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ σ᾽ ἐμᾶς· ἀμήν.
τρῶς καὶ δὲν κάνεις οὔτε σταυρό, στὴν Αἰθιοπία (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Γεωργίου Ξινοῦ Νεροῦ - Φλωρίνης τὴν 1-11-1987 μὲ ἄλλο τίτλο. Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 31-10-2010.