Você está na página 1de 2

«Ἐγενόμην ἐν Πνεύματι ἐν τῇ Κυριακῇ ἡμέρᾳ καὶ ἤκουσα φωνὴν ὀπίσω μου μεγάλην ὡς σάλπιγγος» (Ἀπ.

1,10)

Περίοδος Δ΄ - Ἔτος ΚΖ΄ Κυριακὴ πρὸ Χρ. Γεννήσεως (Ματθ. 1,1-25) Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος
Φλώρινα - ἀριθμ. φύλλου 1627 19 Δεκεμβρίου 2010 Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Ὁ ὕμνος τῶν ἀγγέλων


«Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. 2,14)

Π ΛΗΣΙΑΖΕΙ, ἀγαπητοί μου, ἡ μεγάλη ἑορτή,


τὰ Χριστούγεννα. Ἂς προετοιμαστοῦμε.
Πῶς θὰ προετοιμαστοῦμε; «Πᾶσαν τὴν βι-
ἡ ὑπόλοιπη γῆ ἦταν βυθισμένη στὴν ἄγνοια
τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Τὰ πάντα ἐλατρεύοντο ὡς
θεοὶ πλὴν αὐτοῦ. Θεὸς τὰ ἄστρα, ὁ ἥλιος, ἡ σε-
ωτικὴν ἀποθώμεθα μέριμναν» (θ. Λειτ., χερουβ.). Νὰ ἐ- λήνη· θεὸς ἡ θάλασσα, τὰ ζῷα, τὰ δέντρα, οἱ
λαφρώσουμε τὴ σκέψι μας ἀπὸ κάθε τι μά- πέτρες· καὶ γάτες, καὶ σκυλιά, καὶ φίδια καὶ
ταιο, κάθε τι ἐπίγειο, κάθε γήινον ἔρωτα. Ἂς κροκόδειλοι, τὰ πάντα. Ὦ Χριστέ, ἀπὸ ποιό
παρακαλέσουμε τὸ Θεὸ νὰ ὑψωθοῦμε πάνω σκότος μᾶς ἔβγαλες! Ὅσοι διαβάζετε τὸν Ἀ-
ἀπὸ τὸν κόσμο, ν᾽ ἀπογειωθοῦμε. Ἂς ποῦμε κ᾽ ἐ- κάθιστο ὕμνο θὰ προσέξατε τὸ στοιχεῖο λάμ-
μεῖς ἐκεῖνο ποὺ εἶπαν οἱ βοσκοὶ τὴ νύχτα τῆς δα· «Λάμψας ἐν τῇ Αἰγύπτῳ φωτισμὸν ἀληθεί-
Γεννήσεως· «Διέλθωμεν ἕως Βηθλεέμ…» (Λουκ. ας ἐδίωξας τοῦ ψεύδους τὸ σκότος· τὰ γὰρ
2,15). Τὶς ἅγιες αὐτὲς ἡμέρες ἂς πᾶμε κ᾽ ἐμεῖς εἴδωλα ταύτης, Σωτήρ, μὴ ἐνέγκαντά σου τὴν
νοερῶς στὴ Βηθλεέμ νὰ δοῦμε τὸ θαῦμα· τὸ ἰσχὺν πέπτωκεν, οἱ τούτων δὲ ῥυσθέντες ἐβό-
σπήλαιο, τὸ Θεῖο Βρέφος, τὴν Παρθένο Μαρία, ων πρὸς τὴν Θεοτόκον· …Χαῖρε, τῶν εἰδώλων
τὸν ἅγιο Ἰωσήφ, τὰ ἄκακα ζῷα, τὸ λαμπρὸ ἀ- τὸν δόλον ἐλέγξασα…» (Ἀκάθ. ὕμν. Λ). Μὲ τὴ γέννη-
στέρι, τοὺς βοσκούς, τοὺς μάγους, καὶ ―σὰν σι τοῦ Χριστοῦ, καθὼς πῆγε ὡς βρέφος στὴν
μαύρη σκιὰ μέσα στὴν ὡραία αὐτὴ εἰκόνα― Αἴγυπτο, γκρεμίστηκαν τὰ εἴδωλα.
τὸν Ἡρῴδη ν᾽ ἀκονίζῃ τὴ μάχαιρά του. Μᾶς δίδαξε λοιπὸν τὸ Θεῖο Βρέφο, ὅτι ὑ-
Ἀφήνοντας ὅμως ὅλα τὰ ἄλλα ἂς ἀνοίξουμε πάρχει ἕνας Θεὸς ὃν ὑμνεῖ πᾶσα ἡ κτίσις, ὅτι
τ᾽ αὐτιά μας ν᾽ ἀκούσουμε ἕνα τραγούδι, ποὺ ὁ Θεὸς εἶνε «οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων, μακρό-
δὲν τὸ ἔφτειαξε ποιητὴς τῆς γῆς, ἀλλὰ τὸ συν- θυμος καὶ πολυέλεος» (Ψαλμ. 102,8), καὶ μᾶς ἔμαθε
έθεσε καὶ τὸ μελῴδησε ἡ ὀρχήστρα τοῦ οὐρα- ν᾽ ἀπευθύνουμε πρὸς αὐτὸν τὸ «Πάτερ ἡμῶν»
νοῦ. Συγκινεῖ ὅλους. Τὸ ἄκουσαν ὄχι «γενεαὶ (Ματθ. 6,9), διότι δὲν εἶνε μόνο δημιουργὸς τοῦ
δεκατέσσαρες», ποὺ λέει σήμερα τὸ εὐαγγέλιο κόσμου ἀλλὰ καὶ πατέρας ποὺ ἐνδιαφέρεται
(Ματθ. 11,17), ἀλλὰ κάθε γενεά. Ὅταν ὁ ἄγγελος εἶπε γιὰ τὰ πλάσματά του, Θεὸς φιλόστοργος, ποὺ
στοὺς ποιμένες «Ἰδού εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χα- ἄνευ τῆς θελήσεώς του οὔτε ἕνα φύλλο δὲν
ρὰν μεγάλην, …ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ», πέφτει ἀπὸ τὸ δέντρο κάτω στὴ γῆ οὔτε ἕνας
ἀμέσως ἀναρίθμητη στρατιὰ ἀγγέλων σχημάτι- σπουργίτης δὲν πέφτει νεκρός. Μᾶς δίδαξε ἀ-
σαν κλίμακα, ποὺ τὸ ἕνα ἄκρο της ἄγγιζε τὴ γῆ κόμα τὸ ὑψηλότερο ἐκεῖνο δίδαγμα, ἐπάνω στὸ
καὶ τὸ ἄλλο τοὺς γαλαξίες, καὶ ἔψαλλαν· «Δόξα ὁποῖο στηρίζεται ἡ πιὸ πνευματικὴ θρησκεία
ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰ ρήνη, ἐν ἀν - τοῦ κόσμου, ὅτι «πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσ-
θρώποις εὐδοκία» (Λουκ. 2,14). Τὸ Θεῖο Βρέφος κυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ
δηλαδὴ εἶνε δόξα τοῦ Θεοῦ, εἶνε εἰρήνη ἐπὶ προσκυνεῖν» (Ἰω. 4,24). Καὶ ὄχι ἁπλῶς δίδαξε, ἀλλὰ
τῆς γῆς, εἶνε «εὐδοκία ἐν ἀνθρώποις». ὑπῆρξε ὁ ἴδιος, ὅπως λέει ὁ θεῖος Παῦλος, τὸ
Ἂς κάνουμε μερικὲς ἁπλὲς σκέψεις ἐπάνω «ἀπαύγασμα τῆς δόξης» τοῦ Πατρός(Ἑβρ. 1,3 καὶ θ. Λειτ.
στὸν ἀγγελικὸ αὐτὸν ὕμνο, ποὺ θ᾽ ἀκούσου- Μ. Βασ.), ἡ «εἰκὼν τοῦ Θεοῦ» (Β΄ Κορ. 4,4. Κολ. 1,15), «Φῶς ἐκ
με τὴ νύχτα τῆς Γεννήσεως. Φωτός», «Θεὸς ἀληθινός» (Α΄ Ἰω. 5,20. Σύμβ. πίστ. 2).
*** ⃝ Τὸ Θεῖο Βρέφος ὑπῆρξε ἀκόμη ἡ εἰρήνη ἐ-
⃝ Εἶνε δόξα τοῦ Θεοῦ τὸ Θεῖο Βρέφος. Πῶς; πὶ τῆς γῆς. Ἐδῶ ὅμως ἀκούω διαφωνίες· Εἰ-
Πρὸ Χριστοῦ, πλὴν ἑνὸς μικροῦ λαοῦ, τοῦ Ἰσ- ρήνη ἐπὶ τῆς γῆς; μὰ ἐδῶ ἡ γῆ σείεται διαρ-
ραὴλ ποὺ εἶχε γνῶσι τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, ὅλη κῶς ἀπὸ πολέμους καὶ «ἀκοὰς πολέμων» (Ματθ.
2
24,6. Μᾶρκ. 13,7)· πῶς λοιπὸν ὁ Χριστὸς εἶνε ἡ εἰρήνη σχας, πῆγα σὲ κάποιο ῾Ρῶσο ἀσκητὴ ἱερομό-
ἐπὶ τῆς γῆς;… Ναί, εἶνε ἡ εἰρήνη· ὄχι ὅμως γιὰ ναχο, γονάτισα μπροστά του καὶ εἶπα τ᾽ ἁμαρ-
τοὺς ἀπίστους καὶ τοὺς ἀθέους· εἶνε εἰρήνη γι᾽ τήματά μου μὲ δάκρυα. Ὅταν στὸ τέλος ἅ-
αὐτοὺς ποὺ τὸν πιστεύουν καὶ πειθαρχοῦν πλωσε πάνω μου τὸ πετραχήλι καὶ μοῦ εἶπε
στὶς ἐντολές του. «Εἰρήνη πολλὴ τοῖς ἀγαπῶ- «Ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι», τότε παράδεισος
σι τὸν νόμον σου» (Ψαλμ. 118,165). Ποιά εἶνε αὐτὴ ἡ ἄνθισε μέσα στὴν καρδιά μου.
εἰρήνη ποὺ ἔφερε ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο; Εἶνε «Εὐδοκία ἐν ἀνθρώποις». Ὦ σεῖς ποὺ μὲ
ἡ ἐσωτερικὴ εἰρήνη καὶ μπορεῖ κάθε ἄνθρω- ἀκοῦτε, ὅποιος κι ἂν εἶσαι, γυναίκα ἢ ἄντρας,
πος νὰ τὴν ἀπολαύσῃ. Ὅλοι, ἔστω κι ἂν κολυ- ποὺ ἔχεις δέκα καὶ εἴκοσι καὶ τριάντα χρόνια
μποῦν στὸ χρυσάφι κι ἂν κατοικοῦν σὲ ἀνά- ἀνεξομολόγητος, πῶς θὰ κάνῃς Χριστούγεν-
κτορα κι ἂν εἶνε κορυφαῖοι ἐπιστήμονες, μέ- να; Ἂν θέλῃς νὰ αἰσθανθῇς εὐδοκία, τὴ χαρὰ
σα τους νιώθουν ἀγωνία· στὴν καρδιά τους τοῦ οὐρανοῦ, νὰ λάβῃς τὴν πληροφορία ὅτι
ὑπάρχει μία ἐνοχή, ἕνας ἔλεγχος γιὰ τὰ ἁμαρ- μέσα σου γεννιέται ἕνας καινούργιος κόσμος,
τήματά τους. Ὅλοι ἀκοῦμε τὴ φωνὴ ἑνὸς ἀορά- τρέξε σ᾽ ἕνα πνευματικὸ πατέρα, ἄνοιξε τὰ
του εἰσαγγελέως ποὺ μᾶς λέει· Ἁμάρτησες, φυλλοκάρδια σου, πὲς τ᾽ ἁμαρτήματά σου,
εἶσαι ἔνοχος! Ὁ ἄνθρωπος λοιπὸν ζητεῖ συγ- καὶ τότε φῶς καὶ εὐωδία θὰ χυθῇ στὴν καρδιά
χώρησι. Ποιός θὰ μᾶς δώσῃ τὴ συγχώρησι; ἄν- σου. Δὲν εἶνε παραμύθι, εἶνε μία πραγματι-
θρωπος, ἄγγελος, ἀρχάγγελος; Ἕνας μόνο· κότης. Καὶ τὰ ἄστρα καὶ ὁ οὐρανὸς θὰ πα-
ἐκεῖνος ποὺ «ἔχει ἐξουσίαν ἀφιέναι ἁμαρτί- ρέλθουν, ἀλλὰ τὸ ἄστρο τῆς γεννήσεως τοῦ
ας» (Ματθ. 9,6. Μᾶρκ. 2,10. Λουκ. 5,24), καὶ αὐτὸς εἶνε ὁ Κύριος. Χριστοῦ θὰ φωτίζῃ αἰωνίως τὸν κόσμο.
Σὲ κάποιο ἀρχαῖο βιβλίο λέει, ὅτι κάποιος ***
ποὺ ἁμάρτησε πολύ, γιὰ νὰ βρῇ συγχώρησι, Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί· ὁ ὕμνος «Δόξα ἐν
πῆγε μέσα σὲ μιὰ σπηλιὰ καὶ ἀσκήτευε. Μιὰ ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀν -
νύχτα ὁ διάβολος, γιὰ νὰ τὸν ἀπελπίσῃ, πα- θρώποις εὐδοκία» ἀκούγεται καὶ σήμερα.
ρουσίασε μπροστά του ἕνα ὀγκῶδες βι- Ἀλλὰ γεννᾶται τὸ ἐρώτημα· ἁρμόζει στὰ δικά
βλίο. –Ἐδῶ, τοῦ λέει, εἶνε γραμμένα τὰ ἁμαρ- μας χείλη; στὰ χείλη ἱερέων, ἀρχιερέων, ἱεροκη-
τήματά σου… Ἄνοιξε ὁ ἀσκητὴς τὸ βιβλίο, τὸ ρύκων, ψαλτῶν, ἀνδρῶν, γυναικῶν, παιδιῶν; εἴ-
ξεφύλλισε, καὶ σὲ κάθε σελίδα δάκρυα ἔτρε- μαστε ἄξιοι νὰ τὸν λέμε; Πρέπει νὰ πλύνουμε
χαν ἀπὸ τὰ μάτια του. –Ναὶ τὸ ἔκανα, …ναὶ τὸ τὴ γλῶσσα μας μὲ ῥοδόσταγμα γιὰ νὰ ἐπαναλά-
ἔκανα, …ναὶ τὸ ἔκανα… Στὸ τέλος ὅμως λέ- βουμε τὸ ἀγγελικὸ «Δόξα ἐν ὑψίστοις…».
ει στὸν διάβολο· –Δὲν τὰ ἔγραψες ὅλα· οὔτε Ἐρωτῶ· ὁ Χριστὸς ἦταν δόξα Θεοῦ, ἐμεῖς εἴ-
τὸ ἓν δέκατον δὲν ἔγραψες (γιατὶ ὁ διάβολος μαστε δόξα Θεοῦ; ὁ Χριστὸς ἦταν ἡ εἰρήνη
μόνο τὰ ἐξωτερικὰ βλέπει· τὰ βάθη τῆς καρ- τοῦ κόσμου, ἐμεῖς ἔχουμε μέσα μας τὴν εἰρή-
διᾶς, τὸν ἀόρατο ἐσωτερικὸ κόσμο, δὲν μπο- νη, τὴν ἀγάπη, ὅλα τὰ εὐγενῆ αἰσθήματα ποὺ
ρεῖ νὰ τὸν δῇ· καρδιογνώστης εἶνε μόνο ὁ ἐξεπήγασαν ἀπὸ τὴ φάτνη του; ὁ Χριστὸς ἦ-
Θεός). ―Λοιπόν, τοῦ λέει ὁ διάβολος, δὲν ἀ- ταν ἡ εὐδοκία καὶ ἡ χαρά, ἐμεῖς ἔχουμε αὐτὴ
πελπίζεσαι; Τότε ἐκεῖνος ὕψωσε τὸ βλέμμα τὴν ἐσωτερικὴ χαρὰ καὶ ἀγαλλίασι;
στὸν Ἐσταυρωμένο, ποὺ εἶχε ἐκεῖ στὴ σπη- Δὲν ἀρκεῖ νὰ λέμε ὅτι γεννήθηκε «Φῶς ἐκ
λιά, καὶ εἶπε· –Χριστέ, σ᾽ εὐχαριστῶ· τὸ αἷμα Φωτὸς» καὶ ἐκ «Μαρίας τῆς Παρθένου». Τί ζη-
σου σβήνει τὶς ἁμαρτίες μου. Καὶ ὁ διάβολος ἔ- τάει ἀπὸ μᾶς; Τὴν καρδιά μας! «Δός μου, παιδί
φυγε κατῃσχυμμένος. Κοντὰ στὸ Χριστὸ βρί- μου, τὴν καρδιά σου» (Παρ. 23,26). Τὴν καρδιά σου
σκουν εἰρήνη καὶ οἱ πιὸ μεγάλοι ἁμαρτωλοί· μὲ τὰ ἐλαττώματά της, μὲ τ᾽ ἁμαρτήματά της,
λῃσταί, τελῶνες, πόρνες, ἐγκληματίες…. μὲ τοὺς πόθους της, μὲ τὰ ὄνειρά της. Θέλει
⃝ Τὸ Θεῖο Βρέφος λοιπὸν εἶνε δόξα γιὰ τὸ τὴν καρδιά σου. Τί νὰ τὴν κάνῃ; Νὰ τὴν κάνῃ
Θεό, καὶ εἰρήνη γιὰ τὴ γῆ. Καὶ ἀποτέλεσμα τῆς φάτνη καὶ μέσα ἐκεῖ νὰ γεννηθῇ. Κι ὅταν γεν-
εἰρήνης εἶνε ἡ «ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Τί θὰ νηθῇ ὁ Χριστὸς στὴν καρδιά μας μὲ τὰ δάκρυα
πῇ «εὐδοκία»; Ἕνας μεγάλος ῾Ρῶσος λογο- τῆς μετανοίας καὶ ἐξομολογήσεως, μὲ τὴν ἀ-
τέχνης, ποὺ ζοῦσε ζωὴ ἀθεΐας καὶ ἀπιστίας γάπη τοῦ Κυρίου, ὅταν κάθε καρδιὰ Χριστια-
καὶ δοκίμασε τὰ πάντα στὸν κόσμο αὐτόν, λέ- νοῦ γίνῃ φάτνη, τότε ἄγγελοι καὶ ἀρχάγγελοι
ει· Μιὰ φορὰ αἰσθάνθηκα γαλήνη στὴν καρδιά μὲ χρυσᾶ φτερὰ θὰ κατεβοῦν κάτω στὴ γῆ καὶ
μου· ὅταν, ἁμαρτωλὸς ἐγώ, ἄνθρωπος τῶν βι- θ᾽ ἀκούσουμε γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ οἱ ἁμαρτω-
βλίων καὶ τῆς φιλοσοφίας, τῶν σαλονιῶν καὶ λοί· «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς
τῶν διασκεδάσεων, βουτηγμένος μέσ᾽ στὰ ἁ- εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία»· ἀμήν.
μαρτήματα τῆς Πετρουπόλεως καὶ τῆς Μό- (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Μοσχάτου - Ἀθῆναι τὴν 18-12-1960. Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 19-12-2010.
Τὴν ὁμιλία αὐτὴ μπορεῖτε νὰ τὴν ἀκούσετε χωρὶς περικοπὲς στὸ cd 18γΆ τῆς σειρᾶς «ΦΩΝΗ ΒΟΩΝΤΟΣ» (πληροφορίες στὸ τηλέφωνο 23850-28868)