P. 1
ม่อจื้อ

ม่อจื้อ

|Views: 34|Likes:

More info:

Direitos Autorais:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOC, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

05/12/2014

pdf

text

original

ม่อจื ้ อ

แนวคิดบางส่วนของนักคิด นักปรั ชญา นักการเมืองในสมัยชุน
ชิ ว-จ้าน-กว๋อ ที มีนามว่า "ม่อจื !อ"
ใครดีกว่ากัน
"ครบ้า
วิ จาร#$ขงจื !อ
อุปสรรคที ขัดขวางความรั กอัน%&'า(
"รคขี !ข"มย
อ)ิ*+าน,่อ&ร-เจ้า
ท.าดี,้องใ/้คนร้0
%ม่มี10,ิ2ี %ย,้อง'3ก*า&ิ)ีเ4่น%/ว้
เ(่นดน,รี เ&รา-อยาก5ังดน,รี
บั#6ิ,/ย0เก่งกว่าทารก/รื อ%ม่
คุ#)รรม(. !าค่าที สุด
ปาบ 6 ปร-การ
อย่าทิ !งคุ#)รรมเป7 นอันขาด
ร้0กับท.า ,้องเป7 นเอก1า&กัน
อยากเป7 นคนดี แ,่%ม่ยอมใ/้คนอื นช่วยเ/(ือ
เ(ี !ยงนักรบดีกว่าเ(ี !ยง2้0/ญิง
'ิ*ย$ที เ/7นแก่(า1ย'สรรเสริ ญ
งานที %ด้ก.า%ร/(ายร้อยเท่า,ั ว
ใช้งาน%ม่เ/มา-สม
%/ว้เจ้าขอ&ร
ขายคุ#)รรม
/(ักการสอน
ท.านายอนาค,
งานทุกอย่าง,้องมี/(ักเก#6$
เทคนิ คในการสรร/าคนดี คนเก่ง
เ/,ุ2(ในการมอบอ.านาจใ/้คนดี
ข้อดีของการเ(ือกใช้คนดี
ใครดีกว่ากัน
...... อู๋หม่าจือถามม่อจื ้ อว่า "แม้ว่าท่านจะรักบ้านเมืองหนัก
หนา แต่บ้านเมืองก็ไม่เห็นได้ประlutน จากท่าน แม้ว่า
t้าnเจ้าจะไม่รักบ้านเมือง แต่บ้านเมืองก็ไม่เคuได้รับnð
ร้าuอะไรจากt้าnเจ้า ต่างไม่มีnðเหมือนกัน แð้วทาไม
ท่ านจะต้องน กอu่๋เรื อuว่า ความคดtองท่านเป็ นความคดที
ถ๋กต้อง ความคดtองt้าnเจ้าเป็ นความคดที nด?"
...... ม่อจื ้ อตอบว่า " ðมมตว่าเวðานี ้ มีคน q หน งมาวาง
เnðงที นี แð้วก็มีคนอีกคนหน งรีบห้วน ้ าเตรีuมจะมาt่วu
ดั บไn tnะเดีuวกันก็มีคนอีกคนหน งถือเtื ้ อเnðงเตรีuมจะ
มาlหมไnให้แรงt้น การตั ้งท่าtองคนðองคนนี ้ ต่างไม่มีnð
อะไรต่อเnðงที กาðังðกไหม้ แต่ในความร้๋ðกtองท่าน ท่าน
คดว่าคนðองคนนี ้ ใครดีกว่ากัน?"
...... อู๋หม่าจือตอบว่า "t้าnเจ้าคดว่าคนที ห้วน ้ าเตรีuมจะ
t่วuดับไnนั ้ นมีเจตนาที ถ๋กต้อง ð่วนคนที ถือเtื ้ อเnðง
เตรีuมกระnือไnให้ðกแรงนั ้ นมีเจตนาที ไม่ถ๋กต้อง"
...... ม่อจื ้ อกð่าวว่า " เหตnðเดีuวกัน t้าnเจ้าก็ร้๋ðกว่า
เจตนาtองt้าnเจ้านั ้ นถ๋กต้อง แðะเห็นว่าเจตนาtองท่าน
นั ้ นไม่ถ๋กต้อง"
lรคบ้า
...... อู๋หม่าจือกð่าวกับม่อจื ้ อว่า "ท่ านnทักu ความถ๋กต้อง
tอบ8รรม ก็ไม่เห็นว่าคนอื นเtาจะเคารnนับถืออะไรท่าน
nีðางเทวดาก็ไม่เห็นดðบันดาðความðtความเจรqอะไร
ให้ท่าน แต่ท่านก็uังจะทาอีก t่างเป็ นlรคบ้าแท้q"
...... ม่อจื ้ อกð่าวว่า " ðมมตว่าท่านมีคนรับใt้อu่๋ðองคน คน
หน งเห็นท่านจงจะทางาน ไม่เห็นท่านก็ไม่ทางาน ð่วนอีก
คนหน ง เห็นท่านเt้าก็ทางาน ไม่เห็นท่านเtาก็uังทางาน
คนรับใt้ðองคนนี ้ ท่ านtอบคนไหน?"
...... อู๋หม่าจือตอบว่า "t้าnเจ้าu่อมtอบคนที เห็นt้าnเจ้าก็
ทางาน ไม่เห็นt้าnเจ้าเtาก็uังทางาน"
...... ม่อจื ้ อกð่าวว่า " ถ้าเt่นนั ้ น ท่ านก็tอบคนบ้าเหมือนกัน
นะTี"
ว จารn tงจื ้ อ
...... เu่กงจื อเกา มหาอามาตuแห่งแคว้น0่๋ถามtงจื ้ อถง
นluบาuทางการเมืองว่า " นักการปกครองที ðามารถ ควร
จะมีนluบาuทางการเมืองเt่นไร?"
...... tงจื ้ อตอบว่า " นักการปกครองที ðามารถ จะต้องทาให้
n้๋ ที ห่างไกðเt้ามาtดใกð้ t้นต่อ ทาให้ð๋กน้ องเก่าปรับปรง
เปðี uนแปðงตนเองเðีuใหม่"
...... หðังจากได้uนคาðนทนาเหð่านี ้ แð้ว ม่อจื ้ อก็วจารn
ว่า " เu่กงจื อเกาตั ้งคาถามไม่เหมาะðม tงจื ้ อก็ตอบไม่ถ๋ก
ทาไมเu่กงจื ้ อเกาจะไม่ทราบเð่าว่า n้๋ ที ðันทัดในการ
ปกครองจะต้องทาให้n้๋ที ห่างไกðหันกðับมาtดใกð้ t้นต่อ
แðะทาให้ð๋กน้ องเก่าq ปรับปรงเปðี uนแปðงตนเองเðีu
ใหม่ ในเมื อร้๋แð้ว uังจะถามtงจื ้ อทาไมอีกเð่า? ð่วนtงจื ้ อ
เð่า ก็ไม่นาความร้๋ที คนอื นuังไม่ร้๋ไปบอกให้เtาร้๋ แต่ดัน
ตอบในðงที คนอื นเtาร้๋อu่๋แð้ว แð้วมันมีประlutน อันใด
เð่า เnราะ0ะนั ้ น t้าnเจ้าจงเห็นว่าเu่กงจื อเกาตั ้ งคาถาม
ได้ไม่เหมาะðม ð่วนtงจื ้ อก็ตอบไม่ถ๋ก"
อปðรรคที tัดtวางความรักอัน
ไnnาð
...... อู๋หม่าจือกð่าวกับม่งจื ้ อว่า "t้าnเจ้าไม่เหมือนท่าน
t้าnเจ้าไม่ðามารถมีความรักอันไnnาð t้าnเจ้ารักtาว
lจวมากกว่าtาวแu่ รักtาวหð่๋มากกว่าtาวlจว รั กคนบ้าน
เดีuวกันมากกว่าtาวหð่๋ รักคนในบ้านมากกว่าคนนอก
บ้าน รักn่อแม่มากกว่าqาตnี น้ อง รั กตัวเองมากกว่ารักn่อ
แม่ เnราะว่าคนที uงใกð้tดt้าnเจ้า t้าnเจ้าก็uงเอาใจใð่
อu่างðกT้ง การที มนuuรักคนที ใกð้tดกับตนเองนั ้ น มัน
เป็ นเรื อง8รรมดา
......" ถ้าหากt้าnเจ้าถ๋กทบตี t้าnเจ้าu่อมร้๋ðกเจ็บปวด แต่
ถ้าคนอื นถ๋กทบตีt้าnเจ้าu่อมไม่ร้๋ðกเจ็บปวด ในเมื อเป็ น
เt่นนี ้ แð้วทาไมt้าnเจ้าจะไม่ปกป้ องตรงที ร้๋ðกเจ็บปวดแต่
กðับจะไปปกป้ องไอ้ตรงที ไม่ร้๋ðกเจ็บปวดเð่า?
......" ด้วuเหตนี ้ t้าnเจ้าจงต้องT่าคนอื นเnื อnðประlutน
tองตัวเอง ไม่มีทางT่าตัวเองเnื อnðประlutน tองn้๋อื นlดu
เด็ดtาด"
...... ม่อจื ้ อกð่าวว่า " ความคดแบบนี ้ tองท่าน ท่ านเตรีuม
จะเก็บมันไว้ในใจคนเดีuว หรือคดจะเnuแnร่ไปð่๋n้๋อื น?"
...... อู๋หม่าจือตอบว่า "ทาไมt้าnเจ้าจะต้องอาnรางT่อน
แร้นความคดอ่านtองตนเอง t้าnเจ้าจะเnuแnร่ให้
ðา8ารntนรับทราบ"
...... ม่อจื ้ อกð่าวว่า " ถ้าเt่นนั ้ น ðมมตว่า มีคนq หน งเกด
เtื อถือหðักเหตnðtองท่าน คนq นั ้ นก็จะT่าท่านเnื อnð
ประlutน tองตัวเtาเอง แðะถ้าเกดมีคนðักðบคนเtื อถือ
หðักเหตnðtองท่าน คนทั ้งðบนี ้ ก็จะT่าท่าน แðะถ้าคนทั ้ง
lðกต่างเtื อถือหðักเหตnðtองท่าน คนทั ้งlðกก็จะT่าท่าน
เnื อnðประlutน tองตนเอง ถ๋กไหม?"
......" ในด้านตรงกันt้าม ถ้าหากมีคนq หน งไม่ðนับðนน
ทqu_ีtองท่าน คนq นั ้ นก็จะT่าท่าน เnราะเห็นว่าท่านใt้
คาn๋ดที ไม่เป็ นðรมงคðนี ้ มอมเมาtาวบ้าน ถ้าหากมีคนðัก
ðบคน ไม่เtื อทqu_ีtองท่าน คนทั ้งðบนี ้ ก็จะT่าท่าน ถ้า
หากคนทั ้งlðกต่างไม่เtื อทqu_ีtองท่าน ทกคนnากันเห็น
ว่าคาn๋ดtองท่านเป็ นคาn๋ดอัปมงคðn๋งtนที บ้าคðั งก็จะรม
กันT่าท่าน"
......" คนที เtื อท่าน ก็คดจะT่าท่าน คนที ไม่เtื อท่าน ก็คดจะ
T่ าท่านเt่นกัน ถ้าหากท่านป่ าวประกาnทัnนคตtองท่าน
ออกไป ก็เท่ากับเป็ นการหาDัuมาð่๋ตัว"
......" ท่านn๋ดออกไปแð้วมีประlutน อะไรหรือเปð่า ถ้า
หากไม่มีแต่uังดันทรังจะn๋ด มเท่ากับเมื อuปากเปð่าq ดอก
หรือ"
lรคtี ้tlมu
...... ม่อจื ้ อกð่าวกับท่านอูองหð่๋หuางเหวนว่า " เวðานี ้ ที นี
มีคนq หน ง เtามีอาหารอดมðมบ๋รn ทั ้งหม๋เห็ดเป็ ดไก่
เหð้าuาปðาป้ งมีมากมาuเป็ นD๋เtาเðากา n่อครัวtองเtา
ได้ปรงอาหารเðnรðให้เtาทานทกวัน เtากนท้งกนtว้าง
แต่ครั ้นเห็นtนมปั งแt็งq tองtาวบ้านเt้า ก็กðับจ้องมอง
ด้ วuความðนใจ tlมutนมปั งแt็งq นั ้ นมากนเðีu ไม่ทราบ
ว่าเป็ นเnราะอาหารดีq tองคนq นั ้ น มีน้ อuเกนไปหรือเป็ น
เnราะเtามีน ðัutี ้tlมuกันแน่ ?"
...... ท่านอูองตอบว่า "เtาคงจะมีน ðัutี ้tlมuมากกว่า"
...... ม่อจื ้ อกð่าวต่อไปว่า " ถ้าเt่นนั ้ น t้าnเจ้าใคร่ถามท่าน
ว่า ในประเทntองท่านมีที นารกร้างอu่๋มากมาu จะบกเบก
อu่างไรก็ไม่หวาดไม่ไหว แð้วuังมีเมืองร้างอีกหðาuเมือง
จะอu่๋อu่างไรก็อu่๋ไม่หมด แต่ครั ้นเห็นที ดนtองแคว้นT่งกับ
แคว้นเจ้งเt้า ท่านก็คดจะครอบครองท่าเดีuว nqตกรรม
tองท่านแตกต่างจากคนq นั ้ นหรือไม่?"
...... ท่านอูองหð่๋ตอบว่า " t้าnเจ้าเหมือนคนq นั ้ นไม่มีnด
ต่างมีน ðัutี ้ tlมu เหมือนq กัน"
อ8ujานต่อประเจ้า
...... TวTนเT่ากับเมงปู อ0่าง ต่างเป็ นมหาอามาตuบรหาร
การปกครองในแคว้นหð่๋ด้วuกัน คนทั ้งðองต่างระแวง
แคðงใจTงกันแðะกัน ไม่uอมเtื อใจกัน ดังนั ้ น จงเดนทาง
มาอ8ujานกับnระเจ้าในnาðเจ้า
......" nระn้๋เป็ นเจ้า lปรดดðบันดาðให้เราคืนดีกันด้วu
เถด"
...... ม่อจื ้ อทราบเt้า ก็วจารn " การกระทาเt่นนี ้ t่างlง่เง่า
เðีuเหðือเกน ไปnาðเจ้าอ8ujานว่า ... nระn้๋เป็ นเจ้า lปรด
ดðบันดาðให้เราคืนดีกันด้วuเถด...ไร้ðาระð้นดี"
ทาดีต้องให้คนร้๋
...... กงเมงจื อกð่าวกับม่อจื ้ อว่า "ถ้าหากกาðังทาความดี
จรงq ใครเð่าจะไม่ร้๋ ? ทาไมต้องlTunาตัวเองด้วu เหมือน
กับn้๋วเnuที มีเวทuมนตtðังมากq แม้จะ8ดงคอu่๋ในป่ าðก
n้๋คนก็uังแห่กันไปหา เอาt้าวtองปั จจัuไปถวาu เรีuกว่ามี
วัตถปั จจัuเหðือกนเหðือใt้ทีเดีuวแหðะ หรือจะเปรีuบกับ
ðาวงามtาวป่ าก็ได้ แม้เ8อจะอาnัuอu่๋ในป่ าในดอu ไม่เคu
ออกðังคม แต่ก็มีtาuหน่ มจานวนมากมาtอแต่งงานกับ
เ8อ ถ้าหากn้๋หqงคนนี ้ เที uวlTunาหาค่๋ไปทั ว nวกn้๋tาu
กðับไม่อuากได้เ8อเðีuอีก เวðานี ้ ท่านเที uวlTunาทqu_ี
tองตนเอง มใt่เป็ นการเหนื อuเปð่าดอกหรือ?"
...... ม่อจื ้ อตอบว่า " lðกในทกวันนี ้ ðับðนว่นวาuมาก จรง
อu่๋ คนที อuากได้n้๋หqงðวuq ไปเป็ นเมีuนั ้ นมีอu่๋มาก n้๋
หqงðวuq ไม่จาเป็ นต้องออกไปt้างนอก ก็มีคนจานวน
มากมาð่๋tอถงบ้าน แต่คนที แðวงหาความดีนั ้ นมีน้ อuเหðือ
เกน ถ้าหากไม่lTunาตัวเอง nuาuามอบรมบ่มðอนคน
n้๋คนก็ไม่ร้๋จักเรา"
......" ðมมตว่ามีหมอด๋อu่๋ 2 คน ก็เก่งด้วuกันทั ้งค่๋นั นแหðะ
แต่คนหน งออกไปt้างนอกเที uวด๋ltคtะตาราnีให้tาวบ้าน
ð่วนอีกคนหน งเn่ าอu่๋แต่ในบ้าน t้าnเจ้าtอถามท่านว่า
เT็งðี ้tองใครจะดีกว่ากัน?"
...... กงเมงจื อตอบว่า "เT็งðี ้tองคนที ออกไปด๋หมดt้างนอก
u่อมดีกว่า"
...... ม่อจื ้ อ กð่าวว่า "Dารกจการnทักu ความถ๋กต้องtอบ
8รรมก็เหมือนกับหมอด๋ðองคนนั ้ นนั นแหðะ ต้องออกไป
t้างนอกเที uวn๋ดเที uวlน้ มน้ าวจ๋งใจคนจงจะได้nðดี เnราะ
0ะนั ้ น ทาไมt้าnเจ้าจงจะไม่ออกไปt้างนอกเที uวn๋ด เที uว
lTunาทqu_ีtองt้าnเจ้าต่อtาวบ้านเð่า?"
ไม่มี D๋ตnี ไuต้องnกuาn8ีเT่น
ไหว้
...... กงเมงจื อกð่าวว่า " nีðางเทวดา ไม่มีดอก"
...... แðะn๋ดอีกว่า "บัnvตnงnกuาn8ีเT่นไหว้"
...... ม่อจื ้ อจงu้อนว่า "ในเมื อท่านไม่เtื อว่ามีnีðางเทวดา
แð้วไuต้องnกuาn8ีเT่นไหว้เð่า? การกระทาเt่นนี ้ ไม่nด
อะไรกับการร้๋ว่าไม่มีแtก แต่uังจะnกuามารuาทในการ
ต้อนรับแtก ไม่มีปðาให้จับ แต่uังจะถักแห ท่ านว่าน่ าtัน
หรือไม่ ?"
เð่นดนตรีเnราะอuากnั งดนตรี
...... ม่อจื ้ อถามบัnvตหu๋คนหน งว่า "ท่ านเð่นดนตรี
ทาไม?"
...... บัnvตหu๋ตอบว่า "t้าnเจ้าเð่นดนตรีเnราะอuากnั ง
ดนตรี "
...... ม่อจื ้ อกð่าวว่า "ท่านไม่ได้ตอบคาถามtองt้าnเจ้านี
นา"
......"ถ้าหากt้าnเจ้าถามว่าท่านðร้างบ้านทาไม"
......" ท่านตอบว่า หน้ าหนาวจะได้หðบðมหนาว หน้ าร้อu
จะได้หðบðมร้อน อีกทั ้งเป็ นการแบ่งกั ้นlðกð่วนตัวออก
จากlðกDาuนอก tาqหqงจะได้มีเð้นแบ่งที แตกต่างกัน"
......"อu่างนี ้ จงจะเรีuกได้ว่าท่านได้นาเอาเหตnðที ว่า
ทาไมจงðร้างบ้านมาตอบแก่t้าnเจ้า
......"เวðานี ้ t้าnเจ้าถามท่านว่าทาไมจงเð่นดนตรี"
......"ท่านกðับบอกว่าเnราะอuากnั งดนตรี"
......"การตอบคาถามแบบนี ้ ก็เหมือนกับการที t้าnเจ้าถาม
ท่ านว่า ทาไมจงðร้างบ้าน แต่ท่านกðับตอบว่า ðร้างบ้าน
เnราะอuากได้บ้าน Tงเท่ากับไม่มีคาตอบใt่หรือไม่?"
บัnvตหu๋เก่งกว่าทารกหรือไม่
...... กงเมงจื อกð่าวว่า " ประเnnีที กาหนดให้ไว้ทกt 3 ปี
กาหนดt้นเnื อให้คนเราร้๋จักคดถงn่อแม่เหมือนเด็กทารก"
...... ม่อจื ้ อกð่าวว่า " เด็กทารกไร้เดีuงðา nวกเtาจงตดn่อ
แม่ uามใดที ไม่ได้รับความรักความเอาใจใð่จากn่อแม่ ก็จะ
ร้องไห้จ้า ทั ้งนี ้ เnราะเหตอันใดเð่า? ก็เnราะว่าทารกนั ้ นlง่
บรð ท8 นั นเอง"
......" เวðานี ้ nวกบัnvตหu๋กðับกาหนดให้ไว้ทกt 3 ปี
เnื อเรีuกร้องให้n้๋คนคดถงn่อแม่หรือตดn่อตดแม่เหมือน
ตอนที uังเป็ นเด็กทารก t้าnเจ้าใคร่ถามว่า ðตปั qqาtอ
งบัnvตหu๋ดีกว่าเด็กทารกหรือไม่?"
คn8รรมð ้ าค่าที ðด
...... ม่อจื ้ อกð่าวว่า " ðรรnðงในlðกนี ้ ไม่มีอะไรðาคัqเกน
กว่าคn8รรม"
......" ถ้าหากมีคนบอกเราว่า ..t้าเอาหมวกแðะรองเท้าให้
เจ้า แð้วเจ้าก็จงมอบแtนแðะtาให้t้า เอาไหม?"
......" t้าnเจ้าคดว่าคงจะไม่มีใครเอา เnราะอะไร ก็เnราะ
ว่าหมวกกับรองเท้าไม่ðาคัqเท่ากับมือแðะเท้า"
......" หรือถ้ามีใครn๋ดว่า t้าจะมอบแn่นดนให้เจ้า แต่เจ้า
ต้องมอบtีวตให้t้าเจ้าจะเอาไหม"
....." t้าnเจ้าคดว่าก็คงไม่มีใครเอาเหมือนกัน เnราะอะไร
หรือ ก็เnราะว่าแn่นดนไม่ðาคัqเท่ากับtีวตtองตัวเองนะ
Tี "
......" แต่ว่า มนuuกðับuอมตาu เnื อðงหน ง ðงนั ้ นคือ
คn8รรม เnราะ0ะนั ้ น t้าnเจ้าจงกð้าn๋ดได้เต็มปากว่า
คn8รรมðาคัqกว่าtีวต ในlðกนี ้ ไม่มีðงใดð ้ าค่าเกนกว่า
คn8รรมอีกแð้ว"
ปาบ 6 ประการ
...... ม่อจื ้ อกð่าวว่า " ควรðะท้งอารมn ร้าu 6 tน ด คือ รัก
lðD lกร8 หðง ดี ใจ เðีuใจ uามว่าง ควรใt้ความคดอu่าง
ðกT้ง uามn๋ด ควรðอนให้n้๋คนรักความถ๋กต้องtอบ8รรม
uามกระทา ควรทางานที เป็ นประlutน ต่อมนuutาต ถ้า
หากทาได้เt่นนี ้
......" ถ้าหากมีคนบอกเราว่า ..t้าเอาหมวกแðะรองเท้าให้
เจ้า แð้วเจ้าก็จงมอบแtนแðะtาให้t้า เอาไหม?"
......" t้าnเจ้าคดว่าคงจะไม่มีใครเอา เnราะอะไร ก็เnราะ
ว่าหมวกกับรองเท้าไม่ðาคัqเท่ากับมือแðะเท้า"
......" หรือถ้ามีใครn๋ดว่า t้าจะมอบแn่นดนให้เจ้า แต่เจ้า
ต้องมอบtีวตให้t้าเจ้าจะเอาไหม"
....." t้าnเจ้าคดว่าก็คงไม่มีใครเอาเหมือนกัน เnราะอะไร
หรือ ก็เnราะว่าแn่นดนไม่ðาคัqเท่ากับtีวตtองตัวเองนะ
Tี "
......" แต่ว่า มนuuกðับuอมตาu เnื อðงหน ง ðงนั ้ นคือ
คn8รรม เnราะ0ะนั ้ น t้าnเจ้าจงกð้าn๋ดได้เต็มปากว่า
คn8รรมðาคัqกว่าtีวต ในlðกนี ้ ไม่มีðงใดð ้ าค่าเกนกว่า
คn8รรมอีกแð้ว"
อu่าท้งคn8รรมเป็ นอันtาด
...... ม่อจื ้ อกð่าวกับð๋กnuuว่า "uามใดที nวกเจ้าไม่อาจ
nทักu ความเป็ น8รรมก็ไม่ควรบดเบือนความเป็ น8รรมให้
ðอดคð้องกับnวกเจ้า อu่าท้งคn8รรมเด็ดtาด เรื องนี ้ ก็
คð้าuกับt่างไม้ที ทาเnอรน เจอรไม่ðาเร็จ nวกเtาก็ไม่เคu
ท้ งเครื องไม้เครื องมือtองตน"
ร้๋กับทา ต้องเป็ นเอกDาnกัน
...... ม่อจื ้ อกð่าวว่า " ðมมตว่า เวðานี ้ มีคนตาบอดคนหน ง
อu่๋ที นี แðะn๋ ดว่าป๋นเป็ นðีtาวถ่านหนเป็ นðีดา คนตาดีq ก็
คงไม่กð้าว่าเtาn๋ดไม่ถ๋ก"
......" แต่ว่า ถ้าเอาtองðีtาวกับtองðีดามาปนรวมq กัน
แð้วเรีuกคนตาบอดคนนั ้ นมาแuกแuะว่าอะไรเป็ นðีtาว
อะไรเป็ นðีดา คดว่าเtาคงจะแuกไม่ออกแน่ นอน เnราะ
0ะนั ้ น คนตาบอดจงเป็ นคนที ไม่ร้๋อะไรtาว อะไรดา ในที นี ้
ไม่ได้ หมาuความว่า คนตาบอดไม่ร้๋จักðรรnนามtองðี
ต่างq แต่หมาuความว่าnวกเtาไม่มีปั qqาแuกแuะðี
ต่างq ได้จรงq
......" บัnvตในuคปั จจบันนี ้ ก็เt่นกัน n๋ดเก่ง n๋ดดี lดu
เ0nาะในเรื องtองคn8รรม แม้แต่nระเจ้าหวี มหาราt
nระเจ้าTังทังมหาราt ก็uังð้๋ไม่ได้ แต่ถ้าเอาเรื องที ด๋คð้าu
กับ ถ๋กต้องtอบ8รรมกับเรื องที ถ๋กต้องตามทานองคðอง
8รรมมาปนเปกัน แð้วให้บัnvตในuคนี ้ ตัดðนแuกแuะ
nวกเtาจะจนปั qqา แuกแuะไม่ถ๋กทันที"
......" เnราะ0ะนั ้ น t้าnเจ้าจงกð้าn๋ดว่า บัnvตในuคนี ้ ไม่ร้๋
ดอกว่าอะไรคือคn8รรม Tงไม่ได้หมาuความว่าnวกเtา
n๋ดเรื องคn8รรมไม่เป็ น แต่หมาuความว่าในความเป็ น
จรงนั ้ น nวกเtาไม่ได้ทาต่างหาก"
อuากเป็ นคนดี แต่ไม่uอมให้คนอื นt่วu
เหðือ
...... ม่อจื ้ อกð่าวว่า " บัnvตðมัuนี ้ ต่างน กอuากจะประðบ
ความðาเร็จในด้านคn8รรม แต่ถ้าบังเอqถ๋กคนรอบกาu
วnากu วจารn ด้วuความปรารถนาดี อuากเห็นเtาแก้ไt
ปรับปรงความประnqตให้ดีt้น เtากðับlกร8เป็ นnื นเป็ น
ไn คนแบบนี ้ ก็เหมือนกับคนที อuากðร้างบ้านtองตัวเอง
ให้ðาเร็จ แต่เมื อtาวบ้านมาt่วuเtาðร้างบ้าน เtากðับไม่
nอใจ t่างไม่มีเหตnðเอาเðีuเðu"
เðี ้uงนักรบดีกว่าเðี ้uงn้๋หqง
...... ม่อจื ้ อกð่าวกับกงเหðีuงหวนจือว่า "แคว้นเว่uเป็ น
แคว้นเð็กn แคว้นหน ง อีกทั ้งตั ้งอu่๋กงกðางระหว่างแคว้น
ใหq่ðองแคว้น จะเปรีuบไปก็เหมือนกับคนจนq คนหน งที
อาnัuอu่๋ท่ามกðางหม่๋คนรวu คนจนถ้าtืนไปเอาอu่าง
คนรวu nถีnถันในเรื องการกนการอu่๋ แต่งตัวðวuq กนท้ง
กนtว้าง มีหวังð้มðะðาuทันที "
......" เวðานี ้ ในnระราtวังtองnระองค มีรถหร๋q นับร้อu
คัน ม้าที กนถั วกนt้าวอu่างดีก็มีอีกหðาuร้อuตัว นางในที
แต่งตัวด้วun้าด่วนแnรnรรntั ้นดีมีอu่๋อีกนับร้อuนาง ถ้า
หากร้๋จักประหuัดเงนประหuัดทองที ใt้ไปกับการเð่นรถ
เðี ้uงม้า บารงบาเรออðตรี แð้วนาเงนก้อนนั ้ นมาเðี ้uง
นักรบðะก้อ nระองคจะมีนักรบเก่งq ดีq ไม่ต ากว่าnันคน
t้นไป"
......" หากทาได้เt่นนี ้ uามประเทnประðบวกqต หรือตก
อu่๋ในDาวะคับtันnระองคก็ไม่ต้องปวดtมองกับปั qหา
tาดแคðนนักรบ nระองคðามารถปั qtานักรบðักðี -ห้า
ร้อuคนไปป้ องกันแนวหน้ าðั งนักรบอีกðอง- ðามร้อuคน ไป
ระวังแนวหðัง นักรบเหð่านี ้ เมื อเทีuบกับนางðนมหðาu
ร้อuคน ที ประดับอu่๋ทั ้งหน้ าวังแðะท้าuวังแð้ว nระองคคด
ว่าอันไหนปðอดDัuกว่ากัน ðาหรับกระหม่อมแð้วเห็น
ว่าการเðี ้uงนักรบu่อมปðอดDัuกว่าการเðี ้uงn้๋หqง"
n uuที เห็นแก่ðาDunðรรเðรq
......ม่อจื ้ อแนะนาnuuคนหน งไปเป็ นtนนางที แคว้นเว่u
ไม่นานนัก n uuคนนั ้ น ก็กðับมาเuี uมอาจารu
......" ม่อจื ้ อถามเtาว่า เจ้ากðับมาทาไมอีก"
...... nuuตอบว่า " ท่านอูองไม่รักuาðัจจะ ทีแรกnระองค
บอกว่า จะให้t้าวðารแก่nuuปี ðะหน งnันถัง แต่ครั ้นเอา
เt้าจรงq กðับให้แค่ห้าร้อuถังเท่านั ้ น n uuจงกðับมา"
...... ม่อจื ้ อกð่าวว่า "ถ้าหากท่านอูองประทานt้าวðารให้
เจ้าปี ðะหน งnันถังจรงq เจ้าจะnðะจากแคว้นเว่uอีกหรือ
ไม่"
...... ð๋กnuuตอบว่า "n uuคงไม่ไปไหนอีกแð้ว"
...... ม่อจื ้ อกð่าวว่า " ถ้าเt่นนั ้ น เจ้าก็มได้nðะจากแคว้นเว่u
เnราะท่านอูองไร้ðัจจะนะTี แต่nðะจากแคว้นเว่uเnราะ
เห็นว่าได้ðาD un ðรรเðร qน้ อuเกนไป"
งานที ได้กาไรหðาuร้อuเท่าตัว
...... ม่อจื ้ อกð่าวว่า "nวกn่อค้าเดนทางไปค้าtาuทั วทั ้งðี
ท n tอเnีuงมีกาไรðักร้อuเท่า แม้จะต้องt้ามน ้ าt้ามD๋เtา
เðี uงDัuจากlจรn้๋ร้าu ðาบากแทบเðือดตากระเด็น nวก
เtาก็uอม คนมีความร้๋ในðมัuนี ้ แค่นั งเ0uq คuเรื อง
คn8รรม ไม่ต้องðาบากðาบนถ่อðังtารt้ามน ้ าt้ามD๋เtา
ไปไหน ไม่ต้องเðี uงDัuจากlจรn้๋ร้าu ก็ได้กาไรตั ้งหðาu
ร้อuเท่าแð้ว แต่nวกเtากðับไม่อuากทา จะเห็นได้tัดว่าใน
เรื องการคานวnnðได้nðเðีuนั ้ น nวกมีวtาความร้๋
ðะเอีuดðะออð้๋nวกn่อค้าไม่ได้"
ใt้งานไม่เหมาะðม
...... อามาตuคนlปรดtองท่านหð่๋อูองเðีutีวตไป tาวหð่๋
คนหน งได้เtีuนบทðดดีอามาตun้๋นี ้ หð่๋อูองอ่านแð้วร้๋ðก
nอnระทัuมาก จงแต่งตั ้งให้tาuคนนั ้ นเป็ นtนนาง
...... ม่อจื ้ อทราบเรื องเt้า จงวnากu วจารn ว่า "บทðด ดี
เป็ นบทความuกu่องðรรเðรqคnงามความดีtองn้๋ตาu
แต่ท่านอูองกðับtอบอกtอบใจบทðดดีบทนี ้ แðะแต่งตั ้งให้n้๋
แต่งบทðดดี เป็ นtนนาง เป็ นการแต่งตั ้งที ไม่ตรงกับความ
ðามารถ เหมือนกับเอาม้าไปไถนาอu่างไรอu่างนั ้ น t่างไม่
เหมาะðมเอาเðีuเðu"
ไหว้เจ้าtอnร
...... ในแคว้นหð่๋ มีn8ีกรเT่นไหว้คนหน ง นาð๋กหม๋ไปเT่น
ไหว้เทnเจ้า เnื อtอnรร้อuอu่างจากเทnเจ้า
...... ม่อจื ้ อร้๋เรื องเt้าก็n๋ดว่า " ไม่ได้ดอก ให้tองเtาน ดq
หน่ อuq ก็จะให้เtาตอบแทนอะไรต่อมอะไรตั ้งมากมาu ถ้า
tืนเป็ นแบบนี ้ วันหðังใครเtาจะกð้ารับtองจากเราอีก
n8ีกรเT่นไหว้คนนั ้ นเอาð๋กหม๋ไปเT่นไหว้เทnเจ้า แð้ว
อ้อนวอนtอnรตั ้ งร้อuอu่าง อu่างนี ้ เทnเจ้าที ไหนจะกð้ารับ
tองเT่นไหว้จากเtาอีก มหาราtuคก่อน ทาn8ีเT่นไหว้
เทnเจ้า ก็ด้วuความเðื อมใðnรัท8าจากใจจรง ไม่มีการ
วอนtออะไรทั ้งð้น ใt้ð๋กหม๋ตัวเดีuว ก็จะtอnรตั ้งร้อu
อu่าง ถ้าt้าnเจ้าเป็ นเทnเจ้าðะก้อ แทนที จะðนองความ
ต้องการtองคนรวu t้าnเจ้าð้๋ค้มครองคนจนq ที ไม่มี
ปั qqาTื ้ อtองมาเT่นไหว้uังจะดีกว่า"
tาuคn8รรม
......ม่อจื ้ อใt้ให้กงTั งกั ้วnuutองตนเดนทางไปnบท่านอูอง
เu่ เnื อนาเðนอนluบาu เu่อูองnั งนluบาutองกงTั งกั ้วจบ
ก็ร้๋ðกเðื อมใðมาก
...... เu่อูองบอกกงTั งกั ้วว่า "ถ้าหากท่านðามารถเtื ้ อเtq
ม่อจื ้ อมาðอนðั งt้าnเจ้าuังแคว้นtองt้าnเจ้าได้ t้าnเจ้า
uนดีมอบแn่นดนห้าร้อuðี ้ที uดมาจากแคว้นอู๋ใหq่เtา"
......กงTั งกั ้วตอบตกðงทันที
...... ดังนั ้ น เu่อูองจงจัดรถม้า 50 คัน ให้กงTั งกั ้วนาไปต้อ
นรับม่อจื ้ อuังแคว้นหð่๋
...... เมื อมาถงแคว้นหð่๋ กงTั งกั ้วก็เt้ามาราuงานม่อจื ้ อว่า
"n uuได้นาเอาt้อคดเห็นtองท่านอาจารuไปปาjกต่อเu่อู
อง เu่อูองnอnระทัuมาก ตรัðว่า ถ้าหากอาจารuuนดีเดน
ทางไปðอนðั งnระองคที แคว้นเu่ nระองคก็จะnระราtทาน
ด นแดนห้าร้อuðี ้ที uดครองมาจากแคว้นอู๋แก่ท่าน"
...... ม่อจื ้ อได้uนดังนี ้ ก็กð่าวว่า "เจ้าคดว่าเu่อูองมีเจตนา
อu่าง ถ้าหากเu่อูองuนดีรับnั งความคดเห็นtองt้า uนดี
ป_บัตตามหðัก8รรมtองt้า t้าก็จะเดนทางไปแคว้นเu่
uนดีป_บัตต่อnระองคดจดังtนนางคนอื นq กนอาหารใน
ð่วนtองคนเnีuงคนเดีuว ðวมใð่เðื ้ อn้าเท่าที คนq หน งnง
ต้องการก็nอแð้ว ทาไมจงต้องใt้ðาDunðรรเðรqมา
หðอกð่อt้า ถ้าหากเu่อูองไม่เtื อคาðอนtองt้า ไม่ใt้
นluบาuที t้าเðนอt้น แต่t้ากðับถ่อðังtารเดนทางไปไกð
แðนไกðไปuังแคว้นเu่ มเท่ากับเป็ นการเดนเร่tาu
"คn8รรม" ดอกหรือ ถ้าคดจะtาuคn8รรมðะก้อ tาuที นี ้
ก็ได้ ไม่จาเป็ นต้องวงlร่ไปtาuถงแคว้นเu่ดอก"
หðักการðอน
......ม่อจื ้ ออuากให้เว่uเu่เดนทางไปแðดง8รรมuังแคว้น
ต่างq
...... เว่uเu่ถามว่า " ถ้าหากnuuเดนทางถงแคว้นต่างq ได้
nบกับnระราtาในแคว้นเหð่านั ้ นแð้ว nuuควรn๋ดอะไรกับ
nวกเtาเป็ นเรื องแรก"
...... ม่อจื ้ อตอบว่า "เมื อเดนทางไปถงแคว้นหน งแคว้นใด
ควรจะnน จnเคราะหให้ดีเðีuก่อน ต้องด๋ðว่าแคว้นtองเtา
กาðังประðบกับปั qหาเร่งด่วนอะไรบ้าง แð้วจงนาปั qหา
เร่งด่วนนั ้ นมาn๋ด
......"ถ้าหากแคว้นนั ้ นประðบกับปั qหาการเมืองการ
ปกครอง การเมืองDาuในปั นป่ วนว่นวาu ðังคมtาด
ระเบีuบ nระราtาlง่เงาไร้ความðามารถ ก็เðนอให้nวก
เtาเคารnuกu่องคนดีคนเก่งเn้ นหาคนดี คนเก่งมาt่วu
งาน
......" ถ้าหากแคว้นนั ้ นuากจน เnรujกจTบเTา ก็เðนอให้
nวกเtาประหuัดมั8uัðถ อu่าใt้จ่าun่ มเnื อuเกนไป งาน
nnอu่าจัดหร๋หราเกนไป"
......" ถ้าหากประtาtนในแคว้นนั ้ นðารวuมาก tอบร้องรา
ทาเnðงเðnðราuาเมาก็ðอนให้nวกเtาอu่างð่มหðงในร๋ป
รð กðน เðีuง อu่าเtื อnรหมðtต"
...... ถ้าหากประtาtนในแคว้นนั ้ นมักมากในกาม หuาบ
คาuไร้มารuาท ไม่เคารnนับถือnาðนา ก็ðอนให้nวกเtา
ร้๋จักเคารnนับถือเทnuดาn้ าดน เtื อเรื องnีðางเทวดา"
......"ถ้าหากประtาtนในแคว้นนั ้ นtอบทาðงครามรกราน
n้๋อื น ก็ðอนให้nวกเtามีเมตตาจตแn่รักให้ไnnาð ไม่lจมตี
รกรานTงกันแðะกัน ðอนให้nวกเtาคัดค้านðงคราม"
......" เnราะ0ะนั ้ น จงไม่มีก_เกnvตาuตัว เจ้าต้อง
วเคราะหเðีuก่อนว่า nวกเtากาðังเntqกับปั qหาเร่งด่วน
อะไรบ้าง จากนั ้ นจงเðนอว8ีแก้ปั qหานั ้ นq อu่าถ๋กจดจงจะ
ประðบความðาเร็จ"
ทานาuอนาคต
...... เnงtงเTนกð่าวกับม่อจื ้ อว่า "เรื องในอดีตเป็ นเรื องที ร้๋
ได้ แต่เรื องในอนาคตเป็ นเรื องที ไม่มีทางทราบð่วงหน้ า"
...... ม่อจื ้ อกð่าวว่า "ðมมตว่าตอนนี ้ n่อแม่tองท่านประðบ
Dัuอu่๋ไกðออกไปร้อuðี ้ ถ้าท่านðามารถไปถงที เกดเหตได้
Dาuในวันนั ้ น ท่านก็ðามารถt่วunวกเtาได้ทันการn แต่
ถ้าไม่ðามารถไปให้ถงที เกดเหตDาuในวันนั ้ น nวกเtาก็จะ
ต้องตาu"
......" แðะถ้าตอนนี ้ ที นี มีรถม้า 2 คัน คันหน งแt็งแรงมาก
ทั ้งรถทั ้งม้า ð่วนอีกคันหน ง รถก็lทรม ม้าก็แก่ อuาก
ทราบว่าท่านจะเðือกใt้รถม้าคันไหน"
...... เnงtงเTนตอบว่า "ก็ต้องเðือกคันที แt็งแรงทั ้งรถทั ้ง
ม้านะð จะได้เดนทางถงที เกดเหตเร็วt้น"
...... ม่อจื ้ อกð่าวว่า " ถ้างั ้น ท่ านก็ทานาuอนาคตได้แð้วð"
งานทกอu่างต้องมีหðักเกnv
...... การทางานทกอu่างในlðกนี ้ ð้วนต้องมีหðักเกnv
ไม่มีหðักเกnvแต่อuากประðบความðาเร็จ นั นเป็ นเรื องที
เป็ นไปไม่ได้ ไม่ว่าคนn้๋นั ้ นจะเป็ นไnร่หรือn้๋ดี เป็ นนาuก
หรือกรรมกร ก็ต้องทางานตามหðักเกnvทั ้งð้น
...... t่างไม้จะเðื อuไม้เป็ นร๋ปðี เหðี uมได้ ก็ต้องใt้ไม้0ากใt้
ไม้บรรทั ด จะเðื อuไม้เป็ นร๋ปวงกðม ก็ต้องใt้วงเวีuน ไม่ว่า
นาut่างคนนั ้ นจะเก่งหรือไม่เก่ง ต่างต้องใt้เครื องไม้เครื อง
มือเหð่านี ้ เป็ นหðักเกnv เnีuงแต่ว่านาut่างที เก่งกาจนั ้ น
มักทางานได้ถ๋กต้องตรงกับtนาดที วัดได้ ð่วนนาut่างที ไม่
เก่งแม้จะวัดtนาดไว้แð้ว แต่กðับทางานตามใจ0ั น ไม่ทา
ตามหðักเกnvที ตั ้งไว้
...... เnราะ0ะนั ้ น ในการทางานtองคนทกวงการอาtีn จง
ต้องป_บัตตามหðักเกnvจงจะดี
เทคน คในการðรรหาคนดี คนเก่ง
...... ถ้าเt่นนั ้ น จะðรรหาคนดี คนเก่ง ได้อu่างไร?
......ðมมตว่าเราอuากให้ประเทntองเรามีนักรบที uง8น๋
แม่น tี ม้าเก่ง เnมจานวนมากt้น เราก็ต้องให้เงนเดือนดีq
ตาแหน่ งð๋งq แก่คนเหð่านี ้ อีกทั ้งต้องเคารnnวกเtาให้
เกีuรตuกu่องnวกเtา nวกแม่น8น๋ tี ม้าเก่ง ก็จะแห่กันมา
หาเรา
...... อีกทั ้งคนดีคนเก่งที n๋ดถงนี ้ หมาuถงคนที มีคn8รรม
ð๋งð่ง มวtาความร้๋ðกT้งกว้างtวาง มีวาทnðป ดี ปกตคนที
มีคnðมบัตเt่นนี ้ ก็จัดได้ว่าเป็ นเntรน ้ าเอกtองtาต เป็ นn้๋
t่วuที ดีtองราtðานักอu่๋แð้ว ถ้าคดจะให้คนดีq เt่นนี ้ มา
t่วuงาน ก็uงต้องให้เงนเดือนงามqตาแหน่ งð๋งq แก่nวก
เtา ต้องเคารnนับถือnวกเtา uกu่องให้เกีuรตnวกเtา
หากทาได้เt่นนี ้ คนดีคนเก่งในประเทnนี ้ ก็จะเnมจานวน
มากt้น
เหตnðในการมอบอานาจให้คนดี
...... มหาราtuคlบราn มักจะแต่งตั ้งคนที มีคn8รรมให้อu่๋
ในตาแหน่ งð๋งทรงเtดt๋คนดี มีความðามารถ แม้แต่
tาวนาหรือกรรมกร ถ้าหากมีความðามารถก็จะได้รับการ
ð่งเðรม มีunjานบรรดาnักด มีเบี ้uหวัดบานาqกน ได้รับ
การเðือกเðื อนให้t้นมารับตาแหน่ งหน้ าที อันðาคัq แðะมี
อานาจuงใหq่
...... ทั ้งนี ้ เนื องจากตาแหน่ งไม่ใหq่ ประtาtนจะไม่เคารn
เงนเดือนไม่ð๋ง ประtาtนจะไม่เtื อถือ มีอานาจไม่มาก
ประtาtนจะไม่เกรงกðัว การมอบðามðงนี ้ ให้แก่คนเก่ง
มใt่เnราะnnวาðคนเก่ง แต่เnราะอuากเห็นเtาประðบ
ความðาเร็จในการบรหารประเทn
...... เnราะ0ะนั ้ น จงต้องจัดวางตาแหน่ งตามคn8รรมแบ่ง
หน้ าที การงานตามตาแหน่ งtนนาง ให้รางวัðตามnðงาน
การแต่งตั ้งตาแหน่ งแðะเงนเดือน ð้วนt้นอu่๋กับความดี
ความtอบที ทาไว้ ด้ วuเหตนี ้ เอง คนที เป็ นtนนางจงไม่ð๋ง
nักด ตðอดกาð แðะðามัqtนก็ไม่ต าต้อuตðอดกาðเt่นกัน
ใครดีใครเก่งก็t้นð๋ง ใครเðวใครไม่เอาไหน ก็ðดต าðงมา
nดงความถ๋กต้องtอบ8รรมให้คงอu่๋ค่๋ðังคม ไม่ให้มีความอ
uต8รรมเกดt้นอu่างเด็ดtาด
t้อดีtองการเðือกใt้คนดี
......คนดีðามารถเป็ นn้๋t่วutองnระราtาแðะเป็ นtนนาง
ระดับต่างq ได้ðบาuมา tอเnีuงมีคนดีอu่๋t้างกาu เจ้านาu
ก็ไม่ต้องทกtกาuทกtใจ แต่จะประðบความðาเร็จมีtื อ
เðีuงได้lดuไม่ðาบากนัก การมีคนดีอu่๋t้างกาu เป็ นการ
เt ดหน้ าt๋ตาเจ้านาu อีกทั ้งไม่มีคาว่าไม่ðมหวัง
...... ม่อจื ้ อกð่าวว่า " uามราบรื น nระราtาจะต้องเðือกคน
ดี ไว้ใt้งาน uามไม่ราบรื น ก็uงต้องเðือกหาคนดีไว้t่วuงาน
การเðือกคนดีไว้ใt้งานเป็ นรากjานอันðาคัqtองการเมือง
การปกครอง
http://www.geocities.com/sathit_ropple/Moa.htm

You're Reading a Free Preview

Descarregar
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->