Você está na página 1de 298

MIRINDA AMO

ROMANO ORIGINALE VERKITA


'
EN ESPERANTO

H. A. LUYKEN
F.B.E.A.,

ATORO DE " PALO DEBENHAM "

REKOMENDITA DE LA ESPERANTISTA
LITERATURA ASOCIO

i9r3
BRITISH ESPERANTO ASSOCIATION
(INCORPORATED)
LONDON :MUSEUM STATION BUILDINGS
133-136, HIGH HOLBORN, W.C.
\

^ . .

Tiun i libron
dedias la verkinto
al sia patro
Heinrich Carl Wilhelm Luvken
kun fila amo kaj profunda dankeco
e la okdeka datreveno
de lia naskotago
la 23an de Agusto

W3

Lm\
LiBRARY
CENTRAL BRANCH Y.M.C.A.
56 HANSON PLACE

BRooEMHA:VQ. y.

APITRO PAO

I I

II 14

III 22

IV 32

V 42

VI 65

VII 81

VIII 99

IX 123

X l37

XI 165

XII 179

XIII 199

XIV 213

XV
233

XVI 259
MIRINDA AMO
CAPITRO I
F1nsomera suno malleviis post vico da arbetaoj, kiuj
superkreskis krutaon apud nelara, folioria vojeto
kampara. La kontraa flanko de la vojeto prezentis
vidaojn pli diversspecajn, permesante, inter branolaraj
arboj, en la malproksimeco, ekrigardeton jen al armaj
konturoj de montetoj, delikate kolorigitaj de la subiranta
suno, jen al kampoj, ridetantaj tra plektobarilo, kun
aro da sin patantaj bovinoj. La vespero estis tre bela
kaj serena. Post la varmega tago nun blovis dola,
malvarmeta venteto, parfumita de bonodoraj floroj kaj
de novefalita fojno.
Sur tiu i vojeto ekvidiis figuro de infano, najara
knabineto, malrapidanta kaj mallate kantanta melodion
iom malgajan. Foje la knabino interrompis la kantadon,
jen por rigardi la belan, tra la foliaro videblan ielruon
a askulti gajan pepadon de birdo, kaj jen por kolekti
kelkajn frumaturajn rubusojn. i estis belete vestita
per mallonga, helkolora vesteto kun lara, helblua
rubandego, ligita irka la talio, blankaj trumpoj kaj
belformaj, nigraj uetoj. Larranda apelo el delikata
pajlo pendis sur ia dorso per rubando de la sama koloro
kiel la zono, kovrante grandaparte la abundajn brunajn
harojn. La eksterao kaj tenio de la knabineto estis
allogaj kaj plenaj de infana armo ; ia vizao estis,
kvankam ne efektive bela kaj iom pala, tamen tre dola
kaj interesa pro malhelaj, inteligentaj okuloj.
Subite la infano haltis kaj stree askultis : Ie, mal-
dekstre, ne malproksime adiis, post kelkaj arbetaoj,
ludado sur violono. i estis reva, karesa muziko, kiu
tute ravis in. Senbrue i demetis korbeton, kiun i
portis per unu mano, kaj staris, dum kelka tempo, sen-
move, kun rigardo fiksita en la direkto, el kiu venis la
armaj sonoj. Sed nun la trankvilecon malentile inter-
i
B
2 MIRINDA AMO
rompis alveno de aro da bruaj infanoj, vilaanaj knaboj
kaj knabinoj.
La plej granda el la knaboj, maranta kelkajn paojn
anta la ceteraj, levis la manon kaj diris :
Askultu, kamaradoj ! Jen li estas, en la malnova,
tonminejo. Silenton ! Kaj al knabineto, kiu ne tuj
obeis lin, li ekkriis : haltigu vian bruaon, Marinjo ;
askultu !
Alia, pliaa knabino, portanta sur unu brako dikan,
ruvangan infaneton kaj kondukanta same ruvangan
knabeton per la alia mano, diris riproe :
Vi faras pli da bruao ol ni iuj kune, Jojo. Vilfrido
sendos vin for ; vi scias, ke, la lastan fojon, li preska
faris tion.
Jojo, neentila knabo kun flameruaj haroj, iom
malpura bluzo kaj trogranda pantalono, ajne farita el
eluzita vestao de l' patro, tute ne atentis la averton de
la admonema knabino, sed triumfe kriis :
Cu mi ne diris al vi, ke li estas tie ? Venu, ni eniru
per la malnova enirejeto.
Li antairis, kaj liaj gekunuloj, ok a na diversaaj
infanoj, sekvis lin tra malnova, evidente malofte uzata
barilpordego. Vojeto, verda kun surkreskinta herbo,
kondukis ilin al kvieta, soleca loko. Tio estis iama
malgranda tonminejo, verajne forlasita balda post
la komenco de la laboro pro nesufia profito. Sur
ia fundo kaj parto de la iam krutaj deklivoj jam sur-
kreskis abundo da diversspecaj kreskaoj. Tiu i
malplenejo estis irkaita e iuj flankoj de arboj kaj
arbetaoj, escepte tie, kie troviis, en neniu sciis kiel
antikva tempo, veturila alirejo. Tiu i luma interspaco
donis arman vidon al proksimaj kampoj kaj montetoj,
kvaza prezentante belan, enkadrigitan per folioj
pejzaon.
Post mallonga irkarigardo la infanoj trovis la
objekton de la sero, la violonludanton. Tiu i estis
dektrijara knabo, kuanta sur herbokovrita terpeco.
Ce lia flanko troviis liaj violono kaj aro kaj, iom pli
MIRINDA AMO 3

malproksime, pajlapelo. Li kuis sur la dorso kun


amba manoj interplektitaj sub la malantao de l' kapo,
fikse kaj reve rigardante la kelkajn malpezajn de la
subiranta suno rozkolorigitajn nubetojn. La knabo estis
bone vestita, kvankam per iom tro mallongaj kaj
majlaraj vestoj. Evidente li kreskis pli rapide, ol li
l eluzis siajn vestaojn. La vizao, kiun li malrapide
turnis al la venintaro, estis plaa, ronda kaj sanoplena,
'
kaj iaj trajtoj montris pensemon kaj bonkorecon,
i sed, samtempe, firmecon de l' karaktero, e pli grandan,
ol oni ordinare rimarkas e knaboj dektrijaraj. La
rigardo de malkontenteco, kiun lia vizao akceptis, kiam
ekvidis amaseton da infanoj, estis pli ajnigita
la

ol
li

/reala. Leviinte is sidanta tenio, demandis iomete

li
*malafable
:

Nu

La rukapulo, kiu
is tiam prenis sur sin rolon de

la
estro kaj despota ledonanto, teliris en malantaaon, la
ajnigante, ke ne rimarkis, ke tiu demando aldirek-
i
li

li. Tiam knabino, kiu anta kelkaj minutoj


al al

la

tias
faris merititan riproon, diris entile
la
li

Cu vi jam finis ludi vian violonon, Vilfrido


?

La tono de tiu demando kaj grupeto da


la

la

tenio de
inf anoj montris, ke ili kondutadas anta muzikanto ne
la

nur lcun respekto kaj admiro, sed anka kun amo.


Jes, respondis afable, mi jam
pli

knabo iom
la

finis. Mi ludis du horojn kaj nun mi estas laca de ludado.


Tiu diro videble malgajigis infanojn. La sama
la
i

knabino ree parolis


:

Rakontu ni do, mi petas, unu


al

viaj belaj
el

rakontoj, Vilfrido.
La knabo sidanta sur herbo ridetis, kontravole.
la

Li volis ajnigi tedion, kvankam ne povis ne esti


li

kontenta pro
la

peto.
Ho, jes, faru tion, ekkriis samtempe seso da
infanoj. o, jes, ekkriis anka rukapulo,
la

darigu vian rakonton pri


la

la

princido kaj rabistoj.


Ne, Vilfrido, plende diris
knabino, kiu vartis
la
4 MIRINDA AMO
la du infanojn, mi ne adis la unuan parton ; krom tio,
mi ne atas rakontojn pri rabistoj.
Nu, Nelio, kiajn do rakontojn vi atas ?

Mi preferas fabelojn pri feinoj, kiuj bonfaras al


bonaj infanoj. A, -konsentisalia etulino, a pri
feinoj, kiuj aliformigas malbonajn infanojn en bestojn*
Bone, respondis Vilfrido, mi rakontos al vi tre
mallongan feinrakonton, kondie, ke vi iuj senbrue
atentos, kaj ke neniu moviados.
Ciuj aspektis tre kontentaj kaj jam sidiis a kuiis
sur la herbon apud la rakontonto, krom la bubo kun la
mallongigita de l'patro pantalono, kiu malkontente
" knabinaa
sulkigis la frunton, murmurante ion pri
sensencao." La knabo, kiu fariis la altira centro de la
grupeto, ekkoleretis kaj akre parolis :
Vi ja ne estas devigata askulti, ruharulo ; se vi
ne atas feinrakontojn, foriu.
Unu el la knabinoj, kiu sidis plej proksime al la
rakontonto, flustris al li :
Faru al ni longan rakonton, Vilfrido, mi petas.
Ne, Marinjo, respondis tiu jam vesperias
i,

;
kaj mi ne volas, ke via patrino riprou min pro tio, ke mi
retenis vin tro longe. Vere, vi sonos la tutan nokton
pri feinoj kaj koboldoj.
Dume knabino en la helkolora vesto kaj blua zono
la

estis atente kaj mire rigardinta preterpasantan aron


la

da infanoj. Timeme, tamen pelita de scivolemo kaj forta


deziro ekkoni muzikinton, sekvis ilin post kelkaj
la

minutoj kaj nun troviis en malplenao. Vidante, ke


la

oni rimarkis in, demandis entile


i

Cu mi anka povas askulti, mi petas



?

La neatendita apero de entila, bele vestita knabino


kaj la dola, timema voo, per kiu faris
la

demandon,
i

tre plais Vilfrido, kaj respondis bonkore kaj vive


al

li

Jes, certe, venu tien. Vi, Jojo, cedu lokon


al
i

tiu knabineto.
i

Nun, metinte siajn violonon, aron kaj apelon sur


sendaneran lokon, kaj kiam iuj okuloj estis atente
MIRINDA AMO 5

fiksitaj sur komencis sian feinrakonton jene

li,
li

:
Estis iam en malproksima lando du infanoj, knabeto
kaj knabineto, kies patro estis karbigisto. Ili lois kun
mezo de granda kaj densa arbaro . .

la
lagepatroj en

.
k.t.p.
lLa okuloj de knabo briletis, direktataj jen

la

al
la
bruetantaj suproj de arboj, jen lanecaj, rozkoloraj

al
l'
nubetoj super ili, kvaza volus ricevi de ili inspiron.

li
La infanoj irka askultis kun atento kaj ravo, sed
neniu li
ili kun pli granda uo, dola knabino, kiun

la
ol
el

ni unue renkontis. Post irka duonhoro la fabelo


finiis per la vortoj tiel atataj de infanoj
" Kaj poste

:
amba vivadis tre kontente kaj felie." La juna rakont-
anto nun eksaltis kaj gaje diris
:
Nun, forrapidu, iuj, jam estas tempo por enlitigi
la etulojn.
La infanoj sentis malinklinon foriri, sed ili sciis, ke ne
konvenas malobei Vilfridon. . Ili do foriris la sama

la
vojeto, per kiu ili alvenis, gaje babilante kaj vigle disku-
tante la us aditan fabelon. La knabino en la helkolora
vesto volis sekvi aliajn, sed haltis kaj, sin turninte
la

al
Vilfrido, diris entile
:

Dankon pro via permeso askulti estis tiel


i
;

belega rakonto.
Felia rideto aperis sur vizao de la knabo, kiam
la

li

afable respondis
:

Mi tre ojas. Sed ne iru tiuvoje mi montros


al
;

vi pli mallongan vojon hejmen.


Li ekprenis manon de la knabino kaj kondukis in
la

la la jam priparolita malnova veturilvojo en arbareton,


poste tra sufie lara truo en plektobarilo kaj fine trans
dekliva kampo la efvojo de la vilao. Kiam ili
al

'

atingis la kampon, la knabino ekparolis la unua


:

Kiel bele vi ludas violonon Cu vi scias, ke mi


la

askultis vin dum longa tempo, anta alvenis


la
ol

aliaj
infanoj
?

Efektive Mi ne sciis, ke mi havas askultanton.


?

Mi tre ofte vizitas tiun trankvilan lokon por esti sola.


6 MIRINDA AMO
Mi legadas kaj ludadas tie a mi revas kelkfoje, farante
nenion.
Kun miro rigardante en la vizaon de la akompananto,
la knabino demandis, parolante rapide :
Cu vi do ne atas amikojn ? Mi iam estas tiel
soleca, ke mi ofte tre deziras havi amikineton. Sed la
patrino ne permesas, ke mi ludu kun la infanoj de la
vilao. Miaj solaj ludkamaradoj, do, estas miaj gekuzoj
el Trenthall, sed mi nur malofte vidas ilin ; kaj, verdire,
la patrino ne tre amas ilin, ar, i diras, ili estas neentilaj
kaj tro dorlotataj. Efektive, mi pensas, ke mia kuzo
Valtero estas malbona knabo. Haltinte momenton por
profunde spiri, i plue babilis : Mi bone konas vin ;
la lernejestro, sinjoro Hutton estas via onklo ; u ne ?
Jes, tute prave. Kaj via patro estas sinjoro juristo
Broadbent, kaj vi loas en la granda, malnova domo trans
la rivereto je la alia fino de la vilao. Cu ne ? Sed mi ne
konas vian antanomon.
Mia nomo estas Flora Broadbent, kaj mi estos
najara venontan monaton.
Vilfrido Gallimore ridetis je la naiveco kaj komunikemo
de la knabino apud si :
Mi bedaras, ke vi sentas vin tiel soleca, li diris.
Rapide la knabino rediris kun enpensa deziremo :
Mi tiom dezirus, ke vi povu veni kaj ludi kun mi
en la neuzata parto de nia domo kaj en la malnova
sovaejo post la ardena muro.
La knabo ree ridetis, sed tiun i fojon maldole :

....
Sed estas certe, tamen, ke mi ne venos ; ne pro tio,
Flora, ke mi ne volas ludi kun vi, sed pro tio, ke
mi dubas, u viaj gepatroj permesos al mi veni.
La infano enpense mallevis la kapon, farante nenian
respondon. Amba iris manon en mano dum kelka
tempo, senvorte. Vilfrido la unua rompis la silenton,
dirante milde :
Mi esperas, Flora, ke la patrino ne koleretios pro
tio, ke vi venas hejmen iom malfrue.
Tutene, Vilfrido, respondis la knabinopervotono,
MIRINDA AMO 7
kiu enhavis en si kortuan, signifoplenan malojon,
la patrino iam suferas kapdoloron kaj . . . .tre ofte
. . . . i ne povas toleri mian kuneston en la ambro.
Neniu en la domo multe zorgas, u mi venas hejmen frue
a malfrue. is lasta Pasko mi havis guvernistinon tre
karan, sed nun mi ne plu havas. Mi ne scias kial. Nun
mi iradas iutage al maljuna fralino Thomlinson, kiu
donas al mi lecionojn.
En tiu tempo la du infanoj atingis la efvojon, kondu-
kantan al areto da laboristaj dometoj e la fino de la
vilao kaj de tie, trans rivereto, preter la malnova domo,
kie lois la juristo Broadbent. Ankora tenante la
manon de la knabino, Vilfrido Gallimore diris karese :
Nu, Flora, kuraiu. Mi esperas, ke via patrino
balda resanios, kaj ke oni donos al vi novan, karan
guvernistinon. Nun mi jam devas foriri, ar niaj
hejmoj trovias ja je la plej malproksimaj finoj de Long-
Seaton. Adia.
Adia, Vilfrido, diris la infano ancelie, penante
havi gajan aspekton, kaj mi tre, tre dankas vin.
ajnis, ke i volas diri ion plu, tamen i ne diris kaj
foriris enpense. Kelkafoje i rigardis returne al la
hejmeniranta knabo.
Tiu i renkonto estis por la infano grava okazintao,
kiu donis al i dolan esperon al amikeco, pri kiu ia
soleca, infana koro forte sopiris. Si venis en la mondon,
kiam la plej juna el la tri knaboj de la familio havis jam
la aon de ses jaroj. Sia alveno estis ne nur nedezirita,
sed i kazis la morton de la patrino. Du jarojn poste la
patro ree edziis. La nova, tridekkvin-jara patrino,
post naskio de senvive naskita infano ia sola fariis
homevitema suferantino de nerva malsano. La patro,
tre multafera homo, ne trovis multe da tempo por
dedii al sia filineto, kvankam li tre amis in. La du pli
junaj knaboj estis nun kadetoj en markolegio kaj
pasigis nur sian libertempon en la hejmo. La plej aa
frato, Leo, estis fininta universitatan kurson en Oksfordo
kaj us komencis juristan karieron en Londono. Li
8 MIRINDA AMO
vizitis la hejmon pli ofte, sed li estis por Flora nesim-
patia kaj ne multe atentis sian malgrandan fratinon.
La vivo de la knabino, do, ne estis felia. ia sentema,
impresebla koro estis naturdotita de granda amemo, por
kiu i ne trovis tagan objekton, kaj sentis ne malpli
grandan deziron esti amata, kiun neniu tute plenumis.
Tiel ia animeto malsatis. Al preska neniu el siaj
konatoj i povis konfidi iujn siajn infanajn agrenojn ;
neniu plene komprenis ian promesorian karakteron.
Ne estis do mirinde, ke ofte i sentis sin soleca kaj ke,
kelkfoje, i fariis malgaja kaj plendema. ia sola
konsolao tiam estis iaj libroj. Pro manko de
vivantaj personoj, kiujn i povus laeme ami kaj admiri,
i seris kaj trovis en la libroj herbojn kaj heroinojn,
kiujn i amis kaj admiris kaj al kiuj i image konfidis
siajn malgrandajn infanajn sekretojn.
* * #

Dum Vilfrido Gallimore amikiis kun la knabino el


" Bourne Hall," li estis la temo de iom akra
disputo,
okazanta en la hejmo inter liaj solaj kunvivantoj,
sinjoro Hutton a, por doni al li lian plenan titolon,
doktoro de filozofio Silaso Hutton kaj ties domistino,
sinjorino Jenkins.
La vilaa lernejestro
estis en sia studejo a muzikejo,
la plej granda ambro en komforta domo. Unu rigardeto
sufius por diveni, ke la okupanto de tiu ambro estas
muzik-entuziasmulo kaj sciencamanto. i enhavis,
krom du kordinstrumentoj, belan, malfermitan pianon,
sur kies supro troviis marmoraj bustoj de Mozart kaj
Beethoven. La murojn preska kovris portretoj de
komponistoj, bildoj, prezentantaj scenojn el la vivo de
muzikistoj kaj kelke da enkadrigitaj atografoj, originalaj
komponaoj de famaj verkistoj k.t.p. Tie i kaj tie, sur
ranko, sur bretoj kaj tabuletoj oni vidis multajn
diversspecajn objektojn natursciencajn. En la ambro
regis frala malordo. Cie, sur sofo, seoj, sur la piano
kaj la planko kuis aroj da muzikaj kajeroj. Meze
MIRINDA AMO 9
de senorda amaso da kajeroj staris sinjoro Hutton,
aspektante malbonhumora pro tio, verajne, ke li ne
povas trovi ion, kion li seris.
La eksterao de tiu viro estis iom stranga. Lia
fizionomio estis, spite nekombitaj haroj kaj senzorge
tondita barbo, tiu de intelektulo. Li estis vestita per
malnova, nigra surtuto kaj nigra, sakforma kaj tro longa
pantalono, kies malsuproj pendis je malelegantaj faldoj
sur liaj malnovaj, senkalkanaj pantofloj. Li faris sur
fremdulon la impreson de pensemulo kaj artisto, kiu
estas tute indiferenta pri tio, kion oni pensas pri Li

li.
us ekgenuis por traseri aron da kajeroj kuantaj sur la
planko, kiam envenis lia domistino, portante plenbrakon
da knabaj vestoj. estis malgrasa, mezaa virino de
i

iom aniema humoro jen aminda kaj zorgema, jen


:

koleretema kaj diskutema, sed iam fidela. Hodia


vespere aspektis malkontenta, ekkolerema.
i

Sinjoro Hutton, diris, rigardu tiujn


vest-

i
i

aojn de Vilfrido. Mi jam ne povas dece fliki ilin nek


plilongigi. La knabo kreskas tiel rapide en lasta

la
Vi devas venigi tajloron por mendi por
la

tempo.

li
novajn vestojn.
Tre bone, Sinjoro Hutton respondis distrite kaj
darigis la seradon.
Ho, jes " tre bone," sinjoro Hutton, mi bone
:

scias, kion tio signifas. Mi hontus lasi knabon iradi


la

en tiaj eluzitaj vestoj. Se vi estas indiferenta pri via


eksterao, tio estas \ia propra afero sed, vere, estas
;

karan knabon iradi en pantalono


la

hontindao devigi
kaj jako, kiuj estas tro mallongaj
....
coloj. Kaj tian
je

karan knabon kun lia deveno, pri kio


Ho, sinjorino Jenkins, ne estas necese koleri nek

esti drameca. Mi prizorgos la aferon. Kial, do, tiom da


bruo Knaboj estas tute same feliaj en mallonga
?

pantalono, kiel en longa. Oni supozus, ke mi ne amas


la

knabon. Li estas por mi pli kara, vi povas imagi.


ol

Mi tute ne volas supozi tion, kaj . mi ne


.

koleras, sinjoro Hutton, domistino, sin


la

respondis
io MIRINDA AMO
rektigante kaj ajnigante malvarmetecon, dume, efektive,
i estis eksplodonta.
Nu, vere, mi ne komprenas, kial v i bezonas farii
histeria.
Mi ? rediris akre la virino, mi opinias, ke mi
amas la knabon uste tiom, kiom vi. Mi ! kiu patrine
vartis kaj flegis lin, de kiam li estis etulo ! Kaj tion mi
volas diri al vi, sinjoro doktoro, ke, e se mi kredus
nenion dank 'al Dio, mi kredas mi ne maltrankviligus
la kapon de la knabo per duboj kaj senreligia babilado.
Kia bono instrui al li la religion en la lernejo kaj malfari
in en la hejmo ? Mi ! efektive ! Mi estas lia onklino
uste tiom, kiom vi estas lia onklo, tion mi ja scias.
Eble mi scias pri li kaj lia deveno pli, ol vi supozas.
Sinjoro Hutton respondis seke, kvankam li sentis
grandajn malplezuron kaj maltrankvilecon :
Eble, sinjorino Jenkins ; tamen, mi ne volas
diskuti kun vi tiun aferon nek la rimedojn per kiuj vi
akiris vian scion.
En tiu momento Vilfrido eniris la ambron kaj,
vidante, ke la onklo sin okupas per ordigo de muzikaj
kajeroj, li demandis gaje :
Cu la kvaro ludos hodia vespere, onklo Silaso ?
Jes, mia knabo.
Kion vi ludos ?
Verajne, se doktoro Rees venos, la grandan
kvarteton en Cis mol de sinjoro Beethoven, la glora,
senmorta majstro.
Post momento da silento Vilfrido ree demandis :
Cu vi ne dezirus, onklo Silaso, ke sinjoro Beethoven
estu veninta, li mem, anstata sendi al vi la partiturojn
de sia verko ?
Ho ! Vilfrido, knabo mia, respondis la viro,
genuanta sur la planko, kiom mi tion dezirus ! Sed li ne
venos. Mi ofte petegis lin viziti Londonon. Ne, li ne
volas veni. Li malesperas trovi itiulande tiun pro-
fundan, simpatian muziksentemecon, kiu, li pensas,
estas por li nepra neceso.
MIRINDA AMO n
Li eksilentis kaj, stariinte, darigis vivece :

Li eraras, li tute eraras, ar lia majesta, titana


animo estas tute sendependa de tiaj stimuloj. Oni


efektive adorus lin i tie. Plue, li certe evitus tre
multe da malagrablaoj pro la aluzo, manko de atateco
kaj avareco, kiuj nun ofte maldoligas al li la vivon, lian
grandan, noblan, lian senkompare dian koron. Lia
amikeco kaj la memoro pri la amikeco de via mortinta
patro estas por mi la plej karaj aferoj en la mondo.
Vilfrido, post la morto de tiu granda viro, tiuj i partituroj
kun la propramane skribita dedio kaj la ilin akom-

##***#
paninta letero valoros centojn da funtoj sterlingaj.

Je la duono post la oka alvenis du muzikistoj el la

vilao : sinjoro Farrant, apotekisto kaj sinjoro Billing,


aritekturisto kaj, iom poste, doktoro Rees el Romfordo.
La alveno de tiu lasta sinjoro evidente faris grandan
plezuron al iuj. Li estis impona, bonkora persono kun
eleganta parolstilo kaj simpatia fizionomio. Lin akom-
panis lia filino Lois kaj ties fiano, sinjoro asesoro
Perkins, kiuj venis por askulti.
Tiu i kvaro estis, en iuj rilatoj, krom komuna amo
al la muziko, iom nebone kunigita amikaro. Doktoro
Rees kaj apotekisto Farrant ne tolerus la kelkafoje
montritajn malafablaojn kaj mokemon de la lernejestro,
se ne pro lia neordinara muzika majstreco. Precipe
doktoro Rees ofte ofendiis pro lia atakema malkredemo.
Tiu i karaktertrajto de sinjoro Hutton ne forte
agrenis la du kunvilaanojn. Efektive sinjoro Billing,
havante nenian definitivan konvinkon religian, iafoje
afektis amuzon pri liaj blasfemaj aludoj. Krom tio, la
aritekturisto estis estro de Romforda literatura societo
kaj tro atis la tre lertajn paroladojn pri natursciencaj
kaj muzikaj temoj, faritajn de la doktoro de filozofio
Hutton, por voli malpacii kun li.
Nu, doktoro Rees, demandis sinjoro Hutton, u
vi estas preta entrepreni vian malfacilan taskon ?
12 MIRINDA AMO
Jes, respondis la kuracisto memfideme, mi tre
diligente traludadis mian parton dum la lastaj du
semajnoj, kaj mi tre esperas, ke via virtuoza moto
aprobos mian ludon hodia vespere. Lastan fojon vra
akra kritiko iom malkuraigis min.
Efektive, sinjoro Hutton, erce diris fralino Lois

Rees, mia kara patro ismorte timas viajn akrajn


korektojn. Kondutu, do, entile kaj pacience kontra li.
Certe, respondis la majstro kun klinsaluto,
certe, fralino Lois, pro vi mi indulgos lin. Sed nun,
sinjoroj, ni komencu ; la kvarteto estas ja iom
longa.
Oni pretiis. En la duonluma profundo de la granda
ambro, sur la sofo, sidis la ne-ludantoj, fralino Lois,
sinjoro Perkins kaj Vilfrido. La ludo komenciis.
Sinjoro Hutton ekludis kun majstra sentopleneco la
kortuan Adagio ma non troppo e molte espressivo tute sen
akompano. La impreso, kiun faris la malferma Leitmotiv
sur la askultantoj estis profunda. La tri ceteraj
muzikantoj nun aliis, kaj la mirinda temo plie disvol-
viis. ajnis, kvaza la tonpoeto iam sentus akran,
profundan kordoloron kaj dezirus, ke iuj liaj askul-
tantoj sentu la saman doloron. Kiel multfoje antae,
tiel anka tiun vesperon li plene sukcesis. La sentemaj
koroj de la knabino kaj de Vilfrido ekpremiis kaj
pleniis pli kaj pli de nedifineblaj sentoj de malojo, is
kiam, fine, ili malpeziis per silentaj, preska senkonsciaj
larmoj.
Cio prosperis bone is la tria parto. Subite sinjoro
Hutton brue kaj rapide tiris sian aron sur la kordaron
kaj ekhaltis :

Sinjoro Billing, li diris kolere, estas absolute


necese, ke, en tiuj taktoj, viaj akcentataj notoj plene
koincidu kun la miaj, por ke ni povu trafi la plenan
efekton. Ni reludu la tutan allegro'n, mi petas.
Ekmontrinte per la aro la de li deziratan movon, li
faris signon por rekomenco.
Tiu i interrompo estis por la tri askultantoj mal
MIRINDA AMO 13
streio de l'spirito. Sinjoro Perkins, multe malpli
sentema pri muziko ol lia fianino kaj ankora malpli ol
la dektrijara knabo e lia flanko, miris pri la stranga
efekto, kiun faris sur lin mem tiu muzikao. Li konsciis
nur pri malpreciza sento de malojo, sed, ne estante
naturdotita de memekzamenemo, lia medito estis pli
objektiva ol subjektiva. Ekvidante larmojn fluetantajn
de l'vangoj de la amatino, li miris ankora pli kaj
kompate premis in pli forte al la brusto.
La ludo daradis. La temo de la mirinde bela ton-
pentrao fariis nun pliluma, pli dola. ajnis, kvaza
animo la komponisto flugpendus alte super iuj
la

de
mondaj tumultoj, meze de senkorpigitaj spiritoj, en

la
sereneco de pura, senpeka stato. Fine venis la ekster
vortoj dola fintemo, kiu ree profunde tuis askul-

la
tantajn animojn. Tiam, iom post iom, temo fariis

la
malpli klara, kvaza forflugetanta ilia konscio. La
el
sentoj ree malstreiis kaj koroj malpeziis.
la

La kvarteto finiis, kaj en la duonluma ambro regis


momenta silento. Vilfrido senbrue leviis kaj, senvorte
preminte la manojn de la gefianoj, elteliris por esti
li

sola en sia dormoambro. En la mallumo ekgenuis


li

lito kaj metis ruiintan pro emocio vizaon


la

anta
la

sur la malvarmetan littukon. El amaso da impresoj


la

kaj sentoj nur du aferoj estis por sufie klaraj forta,


li

pasia deziro esti bona, senpeka kaj deziro resti en


la
;

pura, spirita atmosfero, en kiun muzikao estis translo-


la

kinta lin, tamen sentis senkapablecon rilate unuan


la
li

plenan neeblecon de dua. Estis jam post


la
la

kaj
noktomezo kiam, fine, knaba dormemo venkis la ekscite-
con de lia spirito kaj endormigis lin.
Survoje hejmen en kariolo, kiun ili estis postlasintaj
e la vilaa hotelo, Lois diris la patro
al

Mi ne sciis, pajo, ke vi povas ludi tiel bone.


Nu, respondis doktoro Rees, ludi sola kaj ludi
en kvarteto sub la estreco de majstro tia, kia sinjoro
Hutton, estas tute malsamaj aferoj.
CAPITRO II
Kelkajn tagojn poste sinjoro Hutton kaj Vilfrido faris
botanikan ekskurson. Tiaj ekskursoj okazis tre ofte.
La lernejestro dediis multe da liberaj horoj al la edukado
de la knabo kaj plenigis lian viglan, impreseblan kapon
de provizo da utilaj sciindaoj, kiuj estis tre ekster la
akiro de liaj samauloj en la vilao. Inter la du
homoj ekzistis plenaj amo kaj konfido : neniu patro
povis esti pli sindonema al sia filo, ol sinjoro Hutton estis
al Vilfrido ; kaj neniu filo povis pli fervore redoni patran
amon, ol in faris tiu knabo. Malfelie sinjoro Hutton
semadis en la koron de Vilfrido skeptikaojn kaj ideojn
pri spiritaj aferoj, kiujn la knabo tiam preska ne
komprenis, sed kiuj, jarojn poste, kazis al li grandan
maltrankvilon.
SuPvoje ili ekvidis de l'supro de monteto domon en
bela valo apud rivereto, serpentumanta tra herbejoj.
Jen, rigardu, onklo Silaso, diris la knabo, tie
staras la domo, kie loas la malgranda knabino Flora
Broadbent. Kia arma, pentrinda situacio! i sendube
estas tre interesa loejo, kaj mi tre atus esplori iajn
malnovajn ambrojn kaj ian malnovan ardenon.
Ne, knabo mia, respondis onklo Silaso preska
furioze, ju malpli vi havos aferon kun tiu abomeninde
fiera familio, des pli bone estos. Car la patrino de sinjoro
Broadbent apartenis al ia antikva, nobela familio, ili
pensas, ke ili rajtas de supre, malestime rigardi al ni,
ordinaruloj. Solicitoro Broadbent estas tiel fiera, kiel
Lucifero, ne sciante, tamen, kial ; la egalpezigo de lia
budeto kazadas ja al li ne malgrandan maltrankvilon.
Kaj juna Leo Broadbent, ajnas al mi, estas, se eble, pli
malbona ; li estas malaminda, danda tromemfidulo.
Kvankam Vilfrido jam kutimis adi tiajn maldolajn,
akrajn juojn de l' onklo pri personoj, kiuj estis por li
malsimpatiaj, li tre miris pri tiu i subita eksplodo.
,Cu, do, ili estas malbonaj homoj, onklo Silaso ?
li den\)andis iom malgaje.
4
MIRINDA AMO 15
Ne, Vilfrido, mi ne volas tion diri. Sinjoro Broad-
bent ne estas malbonulo. Kvankam juristo, li estas, mi
pensas, sufie honesta kaj sincera viro ; liaj plej malbonaj
ecoj estas liaj troa fiereco kaj manko de simpatio kun la
suferanta homaro. Rilate sinjorinon Broadbent, la
duonpatrinon de la infanoj, mi scias malmulte, krom tio,
ke i estas iluziema, plendema malsanulino, kiu nur zorgas
pri sia propra, karega estao kaj hontinde malzorgas la
infanojn de la edzo.
Dum kelka tempo amba kunvojiris silente. Fine
Vilfrido ekparolis :

Onklo Silaso, li dirisancelie sed tre dezireme,



vi kelkafoje parolis kun mi pri mia mortinta patro, sed
mi scias preska nenion pri mia patrino. Mi bone scias,
ke vi ne amas paroli pri i ; tamen, kara onklo, mi tre
deziras ion pli ekscii pri i.
Sinjoro Hutton ne tuj respondis. Enpensie li rigardis
si,

la vojon anta kaj sur lia vizao aperis embaraso,


malplezuro kaj, kvaza, ombroj de malojaj memoroj.
Ne levante okulojn fine ekparolis
la

li

Estas tri kialoj, pro kiuj mi ne parolas pri i.


Unue, mi preska ne konis in persone, almena mi
neniam klare vidis ian vizaon. Due, via patro,
mortante, kiam vi ankora estis infaneto, solene prome-
sigis min, ke mi kunportu vin Anglujon, kaj ke mi estu
por vi kvaza patro. Tiun promeson mi is nun fidele
plenumis.
Jes,
Kaj ....
kara onklo.
ion plu mi ne povas diri hodia
;

eble kiam vi estos pli aa. Nun, kredu mi, pli bone
al


estas, ke vi ne sciu. Post momento darigis La
li

lasta deziro de via patro estis, ke vi neniam konatiu


kun la parencaro de via patrino. Tio devas esti por vi
sankta deziro, Vilfrido. Ree eksilentis, sed, momenton
li

pbste, parolis plue Kiel vi jam scias, ni, via patro kaj
li

mi, estis kunligitaj per plej intima, la plej dola


la

amikeco. Ni estis unu por alia pli Nenio


la

fratoj.
ol

mondo iam povos anstatai lian amon, kaj la


la

en
16 MIRINDA AMO
tempo, kiu, la ordinara sperto, resanigas la vundojn de
l'koro, tute nemalakrigis mian doloron. Ho ! li

ekemis li estis unu el la plej belaj, noblaj animoj,
kaj la mondo ne estis inda lin.
Ree li silentis, kaj amba, la viro kaj la knabo, iris flank-
no eflanko, ne parolante, iu okupatade malgajaj pensoj.
Sed en la juneco novaj impresoj rapide forpelas la
antaajn, kaj frea, juna koro ne longe povas resti
malgaja. Ni do vidas Vilfridon anta la vespero gaje
fajfantan, kun sia amata violono sub la brako kaj libro
en la mano, irantan al la malnova tonminejo. Flanken-
fleksante kelkajn branojn de malaltaj arboj li ekvidis,
sidantan sur la herbo, la gracian figuron de sia nova
amikino, Flora Broadbent.
La knabino eksaltis kaj kuris renkonte al li :
Ho, Vilfrido, i ekkriis, mi tre ojas, ke vi venis.

Mi atendis vin i tie hiera posttagmeze, sed vi tute ne


venis. Tiam i haltis kaj, demande rigardante al li en la
vizaon, i diris : Cu mi enos vin, Vilfrido ?
La knabo, metinte la violonon kaj la libron sur la
herbon, ridetis bonkore kaj respondis, etendante al i
la manon :
Ne, etulino, mi estas tre kontenta vidi vin i tie.
Cu tio ne estas armega ripozejo ? Mi nomas in "mia
revejo."
Cu vi, do, ne malaprobas, se mi kelkafoje vizitos
vian revejon ?
Tute ne, Flora, vi ne enos min, se vi nur senbrue
askultos mian ludadon.
La rapide saniantaj esprimoj sur la infana vizao
anta li amuzis la knabon : Espero, maltrankvilo, ojo
sin sekvis en la daro de nemultaj sekundoj.

....
Vi ja scias, i diris, ke mi estas tiel soleca, kaj

tiel .... mi preska ne scias


ofte, kaj malbonkoraj. Mi ne amas ilin.
....
la malmultaj kunuloj, kiujn mi havas, estas tiel
malentilaj,

Sed vi estas ja nur knabineto, kaj mi estas knabego,


diris Vilfrido kun ajnigita ?eripzego.
MIRINDA AMO 17
Cu tio estas gravao ?
Ho, jes, etulino, tio estas grava afero ; tamen mi
esperas, ke ni estos bonaj amikoj, u ne ?
Jes, jes, respondis la knabino gaje ridetante,
ni estos tre bonaj amikoj. Sed, i diris plue kun pli
serioza mieno, mi sciigos al neniu pri nia amikeco. Tio
estos tiom pli plezuriga, Vilfrido.
Vilfrido komence forte inklinis ekridi je la infana
seriozeco en la votono kaj sur la vizao de la knabino,
sed, ekrimarkante en iaj okuloj kortuan, preska
tragedian rigardon, li ekregis sin. La videbla sincereco
kaj konfidemo, montrantaj sin en la dola vizaeto
anta kortuis lin. Li ne povis moki tiun infanan
li,

simplanimecon kaj ne volis forpui tiun sinceran


li

amikecon. Anka ofte sentis enuon pro senkunuleco


li

kaj iafoje tre deziris havi amikon simpatieman, iun pli


liaj samauloj en la vilaa lernejo. Lia
ol

bonmanieran,
respondo estis kora kaj serioza
:

Tre bone, Flora eble pli bone estos ne babili pri


;

nia amikeco. Nu, kion ni faros


?

Mi petas, respondis tuj la knabino, sidiante sur


la herbon, unue ludu mi muzikaon kaj poste, kiam
al

vi lacios de ludado, eble vi rakontos mi historieton.


al

Tio estas iom unuflanka programo, etulino tamen,


;

tiel estu. Mia onklo ne permesas, ke mi ofte ludu


tio ne estas bona ekzerco tamen ne
ja

parkere
li
;
;

malaprobas improvizitajn variaciojn pri jam ellernitaj


temoj. Ho, Flora, tio estas la plej agrabla afero pri
el la

muziko, fantazii, revi dolajn ariojn, ludj ilin kvaza


via kapo, la inspiro de l'momento
!

La knabino rigardis
la

entuziasman vizaon de
la

nova amiko kun muta admiro. ne komprenis liajn


i

vortojn, sed iel sentis, ke ili evidentigas grandan


i

saecon kaj profundan konon de muziko.


la

Ho, Vilfrido, mi tre volus, ke mi povu ludi tiel bele


kiel vi, sed patrino ne povis toleri mian ekzercadon,
i la

kaj pro tio nun e ne permesas mi lerni muzi-


la
al

kon.
C
18 MIRINDA AMO
Tio estas granda domao. Mi ja ne povus vivi sen
mia violono.
Agordinte sian muzikilon, Vilfrido sentoplene ludis la
"
belan germanan arion : Adoras mi de Vamo potencon/"*
kaj poste kelkajn konsiderinte, ke li estas tiel juna
eksterordinare belajn variaciojn pri tiu temo. Car li
rimarkis, ke la knabino admiras lian lertecon kaj estas
ensorita de la ludado, li ludis kun la tutaj sentemeco
kaj doleco, kiujn li kapablis. La gracia knabino apud
li askultis kun ravita atento, senvorte, senmove. Kiam
la ludado finiis, i diris kun sincera admiro :
Kiel belege ! Vere, Vilfrido, vi estas tre, tre lerta.
Miaj fratoj tute ne estas tiaj, kvankam ili pensas, ke ili
estas lertuloj.
Verdire, la sincera admiro de la knabino estis al
Vilfrido tre plaa, dola. Lisciis, ke li havas talenton ;
lia ambicio estis farii grandfama, kaj la ladoj estis por
li necesao. Lia onklo, observante lian troan deziron esti
ladata kaj admirata, sae sin detenis de alta ladado
kaj ofte montris sin pli kritikema, ol la okazo postulis.
Mi ojas, ke la ludado plaas al vi ; mi tre volonte
faras al vi plezuron. Nun ni iom babilu, u ne ?
Bone, respondis Flora, mi volus scii la vortojn
de tiu i melodio ; eble mi povus kanti in.
Mi nur scias, ke tiu melodio estas germana : " Ich
bete an die Macht der Liebe" k.t.p., sed mi kredas, ke
ekzistas angla traduko. Mi demandos al la onklo pri tio.
Flora rigardis Vilfridon kun miro :
-Cu vi do scias la germanan lingvon, Vilfrido ?
Jes, sufie bone. Mia onklo, kiu, kune kun mia
mortinta patro, pasigis multe da jaroj en Germanujo,
instruis al mi la germanan lingvon. Kelkfoje ni inter-
parolas germane. Iafoje, kiam ni volas koleretigi nian
domistinon, la maljunan sinjorinon Jenkins, ni parolas
germane ; kaj, ho ! kiel i farias fiama, ar i iam
i,

supozas, ke ni parolas pri tamen, ni tute ne faras.


Cu, do, estas malafabla virino
i

* Ich bete an die Macht


der Liebe.
MIRINDA AMO 19
Tute ne ; almena kiam i ne estas malbonhumora.
Mi ametas in kaj mi estas certa, ke la sia propra

i,
maniero, amas min, kvankam, iafoje, nomas min per

i
iuspecaj abomenaj nomoj.
Ho indigne ekkriis Flora, tio estas malbonao
!

;
mi estas certa, ke vi tion ne meritas.
Vilfrido kuis lalonge dorse sur la herbo kun plektitaj
manoj sub la kapo, rigardante la super ili migrantajn,
blankajn nubetojn. Li trankvile ridetis, bone kon-
sciante, ke la nomoj, donitaj ne estis tiel abomenaj,

al
li
kaj ke ofte meritas ilin. Flora darigis
li

:
Nia kuiristino anka estas kolerema virino, sed

i
ne nomas min per malbonaj nomoj.
Cu vi, do, neniam erce incitas in

?
Flora mire ekrigardis la knabon kuantan sur

la
herbo kaj respondis per demanda tono

:
Ne.
Vilfrido forte penis aspekti serioze kaj diris

:
Ha, sendube vi estas aneleto. Rilate min, havi
domistinon a kuiristinon en la domo, kiel ajn bon-
humoran a malbonhumoran, kaj ne inciti in, estus por
mi neeble.
La knabino duonleviis. Malgaje kaj mire rigardis
i

sian amikon Cu spite io Vilfrido estas ne multe pli


:

bona, ol la aliaj knaboj, Sed tuj


ol

iaj propraj fratoj


?

forpelis tiun teruran penson certe nur ercas.


i
i

li
;

Cu vi nur ercas, Vilfrido


?

Vilfrido tuj divenis


la

la

pensojn okupantajn kapon


de la milda estao kaj rapide respondis
:

Kompreneble, mi nur ercis. Kion do vi pensas pri mi


?

Li tute ne estis ercinta. Tiu subita malgranda mem-


malkovro estis senpripensa kaj reala sed nun sentis
li
;

fortan deziron konservi la evidente bonan impreson,


kiun faris sur koron de Flora. La knabino hontis
la
li

pri tio, ke e momenton suspektis sian noblan


i

amikon kaj respondis humile kaj kun malpezigita


koro
:

Nu, Vilfrido, mi petas pardonon, sed vi aspektis


ja
20 MIRINDA AMO
tiel serioza. Post momenta silento i demandis : Diru,
Vilfrido, kial, en la feinrakonto, kiun vi faris al ni lastan
lundon, la malbona princo ne sciigis la feinon, ke li ne
estas frato de la bela patistino ?
Ho ! ekkriis la knabo erce; mi ekvidas, ke vi
estas kritikema ; nu, simple tial, ke li bone sciis, ke la
feino amas la patistinon pli, ol lin mem. Efektive la
bonaj feinoj amas la homojn la ilia boneco.
Tio estas vera. Nu, Vilfrido, u la rakonto jam
finiis ? A u vi povos iel darigi in ?
Ne, la rakonto jam finiis. Cu vi ne scias, ke la
rakontoj iam finias, kiam la herooj edzias ?
Ne ; tamen mi supozas, ke la rakonto rekomencias,
kiam iliaj infanoj enfalas en malfelion. Cu vi ne povas
supozi tion ?

....
Jes, etulino, se vi volas, mi darigos la rakonton ;
kaj ni supozu, do, ke, jarojn poste k.t.p.
Vilfrido elpensis " la inspiro de l'momento " darigon
kaj rakontis al la ravita infano simplan, sed arman kaj
kortuan rakonteton. Kontentigis lin la strea atento
kaj videbla uo de la khabino, kaj feliigis lin vidi en
ia iom pala, esprimoplena vizaeto aperantan pro
eksciteco ruion kaj en iaj malhelaj, konfidemaj okuloj
brilon de felieco. Fininte la rakonton li eksaltis,
dirante :
Nun mi jam devas forrapidi, ar mi promesis viziti
hodia vespere fralinon Lambert. Cu vi konas fralinon
Lambert, Flora ?
Ne ; sed mi adis foje la patron paroli al la patrino
pri i. i estas iama suferantino, kaj la patro diras, ke
i estas pli pacienca, ol la patrino.
Jes, i estas mirinde pacienca kaj tiel bona, tiel
dola ; efektive la plej dola virino en la mondo. Cu vi
vere neniam vizitis in, Flora ?
Ne, respondis la infano, mirigite, u mi . . . .
Ho, jes, vi povas iri kun mi, certe, ar fralino

Lambert tre amas la infanojn, kaj iuj infanoj de la


vilao vizitadas in. Sed vi devas esti kvieta en ia
MIRINDA AMO 21
ambreto. Kompreneble tio ne estos malfacila por vi ;
oni simple ne povas ne esti bona e i. Tio estas efektive
stranga afero. Ho, vi nur vidu la rukapulon, Jojon
Miller kaj tiun sentagulon, Karlon Black : ili estas tie
absolute kvaza afidoj ; oni pensus, ke ili ne povus
sentvundi e skarabaon.
Efektive ! diris Flora mirigite. Mi tre, tre deziras
in viziti, sed mi ne scias, u la gepatroj aprobos.
Jes, sendube ili aprobos. Do, petu permeson, sed
ne sciigu, ke mi instigis vin. Cu vi adis i
Jes, Vilfrido.
Kelkajn minutojn poste ili troviis en la mallara
vojeto, kie ni anta nemultaj tagoj unue renkontis la
knabineton en helkolora vesto.
Kiam ni revidos unu la alian, Vilfrido ? sopire
demandis Flora.
Mi ne scias, kiam mi povos ree veni i tien, ar mi
tre ofte devas preni muziklecionojn kaj aliajn lecionojn
de onklo Silaso, kaj ofte ni kune faras botanikan
ekskurson. Cu vi povos veni la venontan dimanon post
la tagmano ?
Ne, Vilfrido, mi ne povos veni dimanon posttag-
meze, ar tiam mi devas iri en la dimanlernejon.
Kompreneble ! Vilfrido ne volis sciigi al
i,

ke li
jam de du jaroj esis esti lernanto de la dimana lernejo,
pro tio, ke lia onklo malaprobis la tie donitan instruon.
Nu, ni diru, venontan mardon. Mia onklo tiam iros
la

Romfordo por kongreseto.


al

Jes, mi nepre venos, se mi povos


!

Kiam ili disiis, Flora levis vizaon kun infana


la

naiveco por ricevi kison. Vilfrido sin klinis, prenis


la

dolan vizaon de knabino inter du manoj kaj ame


la

la

kisis in
:

Adia, etulino, adia revido,


la

is
;
CAPITRO III
Dek jarojn anta la rakontitaj okazintaoj, iun mal-
varman, nebulan vesperon de la monato Novembro,
alvenis en la vilaon Long-Seaton peza potveturilo,
plena de pasaeroj. Sur la imperialo sidis juna virino,
vestita per nigra mantelo, kiun i firme premis irka sia
gracia figuro. La belforman kapon kovris nigra, silka
alo. Estis evidente, ke la virino ne estas sufie varme
vestita, kaj ke i tre suferas de la neordinara malvarmo
kaj de la malagrabla nebulo. Kiam la veturilo preter-
pasis la unuajn dometojn de la longa vilao, kiu preska
meritis la nomon urbeto, la virino forovis la franojn
de la silka alo de anta la okuloj por irkarigardi.
Farante tion i aperigis tre delikatan, palan kaj malgajan
vizaon. iaj okuloj zorgoplene kaj scivoleme irka-
rigardis kvaza i volas penetri la nebulon kaj esplori
iun preteroviantan domon. Apud i sidis, envolvita
en abunda vestao, dika, mezaa virino, kiu dum la
veturado amike peni s gajigi la malga j an kunvoj aantinon .
Sendube la kelkaj, iom scivolaj demandoj, kiujn la
ruvanga dikulino faris al sia najbarino naskiis el bona,
kompatema koro ; kaj la nigre vestita sinjorino, sentante
tion, respondis ilin entile kaj afable, kvankam eviteme.
Pli diskreta persono komprenus, ke la demandoj pri
deveno, celo de vojao kaj aludoj pri malgajeco k.t.p.
estas al i tre enaj ; sed la bonkora vilaanino ne sentis
tion. Rimarkante la streitan irkarigardon de la
kunvojaantino, la dika virino diris per votono, kiu
enhavis kompaton kaj scivolemon :
Se vi neniam antae vizitis Long-Seaton, mia kara,
vi certe rekonos neniun domon, ar mi, kiu naskiis en
la vilao kaj tie i pasigis, is kristnaska tago, kvardek-
kvin jarojn el miaj kvardekok, mi preska ne povas
rekoni ion pro la densa nebulo. Sed, ho, fine ni alvenas,
" Blanka Cervo." Nu, mi estas tre kontenta,
jen estas la
ke tiu i malagrabla vojao finias.
22
MIRINDA AMO 23
La juna virino diris nenion. Per unu mano ipalpe
seris kaj eltiris el sub la benko malgrandan valizon.
Tiu senganta mano, blanka kaj delikata, tremis, a pro
malvarmo a pro eksciteco.
Tuj kiam la peza veturilo haltis, komenciis viva
agado sur la strato anta la malnova hotelo kaj en ties
lara, arkaa pordego. Aperis kun ridetantaj, bonkoraj
vizaoj la bonhavecaj gemastroj de la hotelo ; kun
humila mieno, interfrotetante al si la manojn, la maljuna
efkelnero ; kaj, kun aferema diligento kaj komplezemo,
la kortisto. Du ambristinoj elrigardetis tra kurtenoj
por vidi, kiom da vizitantoj alvenos. Kolektiis anka
apud la pordego aro da infanoj kaj du-tri bubegoj,
esperante okaze gajni kelkajn pencojn. La trifoja
alveno kaj foriro, dum la semajno, de la potveturilo
estis grava okazao en la urbeto. Oni unue prizorgis la
pasaerojn de la interno de l' veturilo kaj poste atentis
la nemultajn vojaantojn sur la imperialo. Unu el la
servistoj apogis tupareton al la veturilo por ebligi al ili
malsupreniri.
Ho, sinjorino Gadd, u vi jam revenis ? Vi do ne
restis longe e via filino, diris la kortisto, kiam la dika
figuro de la Long-Seatonanino malrapide, singarde
malsuprenpais. Apena i atingis la plej malsupran
tupeton, kiam ia juna kunvojaantino anka komencis
malsupreniri. Ne estas certe, u sinjorino Gadd iom
ekmovis la tupareton, a u la membroj de la juna
sinjorino, rigidiintaj kaj sensentiintaj pro la malvarmo,
estis la kazo : iel, iaj piedoj subite elglitis kaj faligis
in malsupren. Malfelie ia dorso forte frapis kontra
angulon de kofro, staranta apud la tupareto. Eksonis
akra krio kaj ekemego : " Ach, mein Gott ! "* Tuj
poste la virino svenis. Tiu i akcidento okazigis tujan
tumulton, pluajn kriojn, aron da demandoj. Helpemaj
manoj balda levis la senmovan figuron kaj portis in,
la ordono de la hotelmastrino, en la gastambron.
Sinjorino Gadd estis nekonsolebla pro timo, ke i mem
estis la kazo de l'akcidento.
* Germana : " "
Ho, mia Dio !
24 MIRINDA AMO
Ho, rigardu ! i diris kun larmoj en la okuloj,
kia dola, pala vizao, la kompatinda estao ! i estas
tiel delikata sinjorino. Tiuj blankaj manoj neniam forte
laboris. Ho, ve ! mi tute ne scias, kiel tio okazis. Se
nur mi ne kazis tiun i malfelion !
Spite iuj penoj la svenintino ne plene rekonsciiis,
kvankam i ofte eligis mallatajn emojn. Estis preska
noktomezo, kiam i dum momento malfermis la okulojn.
Si troviis en mola lito en kvieta teretaa ambro de la
hotelo. Ce la lito staris la loka kuracisto, la hotel-
mastrino kaj unu el ties filinoj, iuj ame prizorgante in.
Esplorinte la staton de la fremdulino la sekvintan
tagon, la kuracisto konstatis, ke, en la okazo se i ne
mortos, tre eble estas, ke i restos iama sensinhelpa
kriplulino. En la daro de kelkaj semajnoj la vivo de la
malfeliulino balanciadis. Neniu sciis ian nomon nek
la celon de ia alveno ; kaj kutime oni nomis in
" la
mistera fremdulino."
Unu matenon, kiam i ekmaldormis, gajiga vintra
suno, brilanta tra blankaj kurtenoj, heligis ian cambron.
i estis sola. Turninte la kapon, ne sen doloro, al la
fenestro, i restis senmova, enpense rigardante mal-
grandan pecon da blua ielo, kiu vidiis inter la du
flankoj de l' kurtenoj. ia pala vizao montris signojn
de akraj doloroj, ne nur fizikaj, sed anka spiritaj. Post
momento ekbriletis en iaj bluaj okuloj radieto de espero,
kiu, iom post iom, fariis rigardo de intensa deziro.
iaj lipoj ekmoviis pree :
Kara iela Patro, i murmuretis, lasu min vivi,
por ke mi povu unu fojon vidi mian karegan infanon.
Dank' al plej sindonema flegado de la virinaro de l'
hotelo kaj de sinjorino Gadd, la mistera fremdulino
malrapide plifortiis, is kiam, fine, la kuracisto povis
konstati, ke i estas ekster danero. Tamen la prognozo
de la kuracisto estis usta : la difekto je la spino estis
tia, ke, verajne, i neniam reakiros la povon piediri.
La suferantino per siaj dankemo, kortua pacienco kaj
arma entileco altiris al si ne nur la kompaton, secl
MIRINDA AMO 25
anka sinceran sindonemon kaj amon de iuj, kiuj havis
rilatojn al i.
Uriu tagon, irka tri monatojn post la akcidento, ni
trovas la malfeliulinon, kiu donis al si la nomon
" fralino Lambert," translokita en tre malgrandan, sed
komfortan ambron en la domo de la bonkora vidvino
Gadd. Tiu respektinda kaj molkora, sed iom babilema
virino sentis, de l' komenco, strange fortan kompaton
kaj aldonitecon al la dola, malfelia fremdulino, kiuj nur
parte klariis per la timo, ke i mem estis, iagrade, la
kazo de ia malfelio.
Dum, pro malforteco, la sorto de la juna virino pendis
inter vivo kaj morto, ia memoro pri pasintaj travivaoj
estis nur malklara kaj, sekve, malakra, sed kune kun
revenantaj forto kaj okaza libereco de akraj doloroj,
anka revenis, iafoje, la maldoleco de viva memoro.
Ankora tri monatoj pasis. Iun belan printempan
matenon, kiam ekstere la suno gaje brilis, kantigante la
birdojn kaj plenigante ion de nova vivojo, sinjorino
Gadd enrigardis en la ambron kaj diris :
Cu vi estas komforta, mia kara ? Mi eliros, sed mi
rapidps reveni.
Jes, mia bona sinjorino Gadd ; mi estas tute
komforta kaj mi nenion bezonos, is vi revenos. Mi
" fralino Lambert " diris
petas, ne rapidu. Tion per
mola, belsona voo kun iomete fremda elparolo. Post la
eliro de la sindonema flegistino, la okuloj de la juna
virino irkavagis en la ambro, kuante jen sur la
simplaj mebloj, jen sur pendantaj sur la muroj bibliaj
sentencoj. Fine ili restis reve sur malnova, sur drapo
brodita kaj enkadrigita sentenco : " Li kondukas min
la vojo de la vero pro Sia nomo."
Jes, i diris al si en la pensoj, la kiel strangegaj
vojoj mi jam vagis, kaj tamen Li kondukis min fine en
la vojon de la vero, pro Sia nomo !
Sur ia juna, dola vizao fizikaj doloroj kaj kor-
premego jam gravuris videblajn postesignojn, tamen la
plej frapantaj vizaesprimoj estis profunda rezignacio
26 MIRINDA AMO
kaj interna paco. Dum la foresto de sinjorino Gadd iaj
pensoj okupiis per la memoro de pasintaj tagoj el ia
felia juneco, tra multe da teruraj okazintaoj, kiuj fine
venigis in en la staton, en kiu i nun troviis, kuante
tie sur lito, kiun i estis destinita ne forlasi en la daro
de multaj jaroj.
Cu ni penos sekvi la malfelian virinon sur ia maloja
pensomigrado ?
Jen, la dudekses-jara virino sin vidis ree felia,
senzorga infano, ludanta en ardeno de la kastelo de
l'gepatroj, senzorge is, iom post iom, i komprenis, ke,
spite videbla, in irkaanta rieco, ekzistas reala, kaj
image e pli granda, malrieco. Alvino, grafino von
Rothenfels tio estis ia unua nomo estis la plej juna
infano de grafo Otto von Rothenfels, estro de tre malnova,
tre fiera sed, la ilia societa stato, malria familio en unu
el la pli malgrandaj tatoj de Germanujo. Revenis al i
en la pensojn malojaj scenoj de disputoj inter la gepatroj
kaj iaj du fratoj, el kiuj unu estis juna plezurama
oficiro kaj la alia oficisto en la diplomatia servado.
Amba postuladis pli da aldona mono, ol la malriiinta
grafa trezorejo povis liveri ; amba faradis embarasajn
uldojn, kiuj pli kaj pli implikis la patran bienon en
gravaj malfacilaoj. La iama penegado ajnigi bon-
havecon kaj vivi la ilia societa stato kazis senfinajn
enojn kaj mizeron. Kiel malsaaj, kiel pekaj nun
aspektis al i tiaj vanaj penadoj ; sed tiam i tiel ne
pensis.
Kun abomeno la juna virino en la lito rememoris la
malatindan amindumadon de preska mezaa, diboa,
sed tre ria nobelo, kaj la kuraigon, kiun faris al li la
gepatroj kaj la fratoj. Poste, i nur povis pensi pri
tio kun profunda honto kaj teruro oni aludis la fakton,
ke edzinio kun tiu viro estas la sola rimedo por malhelpi
ne nur la financan ruinion de la familio, sed anka ian
malhonoron, ar grafo Hadenburg, la malamegita
aspiranto, posedis sekreton, kies malkovro nepre pereigos
la honoron de la patro. Tre maldola estis la memoro
MIRINDA AMO 27
pri tiuj teruraj travivaoj : unue la aludoj, poste la
petoj, petegoj kaj, fine, la ordonoj sin oferi, korpe kaj
anime, sur la altaro de familiaj fiero kaj honoro. Ho !
kiel maltima, altanima knabino, bataladis kontra
sorto i,
tiel abomeninda, tiel hontinda

!
Nun, kontra ia volo, alnais en la pensojn

al

la
i
eleganta, vira figuro de sinjoro von Anstatten, amiko de
unu iaj fratoj, ambicia, vivega, facilanima diplomato.
el

Jam tre ofte demandis sin, u tiam vere amis in,

li
i

a u nur flirtis. Ho ve se nur estus espriminta

li
li

!
sian amon anta sia foriro eksterlanden. Kiom da
korpremegoj, malfeliego kaj pekoj tio evitigus

al
i
!
Kaj tamen, tamen, ne volis plendi pri volo de Dio.

la
i

Vere, mi ne estas inda tiom da Dia favorkoreco kaj


amo, kiuj estas mia sorto diris koro.

la

i
en

al
i

si
penis forpeli pensojn malagrablajn pri postaj okazintaoj,
pro kies malestigo multfoje estus fordoninta la vivon.
i

Ho, Dio emis neniam lasu min dubi pri tio,


i
!

ke vi jam pardonis miajn pekojn, kaj ke iuj tiuj aferoj


ne levios kontra mi en la lasta juo.
Laca la virino fermis dum kelkaj minutoj okulojn.
la

Sed ne per tio malagrablajn pensojn,


la

povis forpeli
al i

trudantajn sin ia memoro. Aperis bildo de juna anglo,


vivega, komplezema, sendependa studento Heidel-
el

berga universitato. Kun rapideco de facile moviantaj


la

en dormo scenoj, ree travivis tiun okazoplenan vojaon


i

en la montaro Harz. Kiel allogita kaj armita tuj estis


i

de lia vira tenio, lia lerta, pasia violonludado kaj, eble


precipe, de lia ampleksa kono kaj ato de la angla
literaturo. Multajn horojn ili pasigis kune en
la

belega
arboria irkaao de la kvieta hotelo, babilante, jen
angle, jen germane. iaj gepatroj anka trovis
la

junan anglon tre arma kaj, kompreneble, sendanera


;

ar, u ne estas de humila bura deveno, kaj u ne


li

devas esti lia plej alta ambicio igi sin agrabla grafa
al

familio
?

Estis la nokto post kuna ekskurso, memorinda pro du


apartaj okazintaoj definitiva ordono de l'patro fine
:
28 MIRINDA AMO
doni la jesan vorton al grafo Hadenburg, kaj la eltrovo,
sekve de nesingarda, flama ekrigardo, kiun donis al i la
juna anglo, ke li amas in. Kuante tie, sendorme, iaj
pensoj estis strange ekscititaj, ia koro plena je tre
diversaj emocioj : fiero kaj ribelemo, malamo, amo kaj
malespero. Venis al i tiam la penso, ke, se i nur povus
kuraigi la enamiintan en in junan anglon, forkuri
kun li kaj reveni kiel lia edzino, i povus fini, unu fojon
por iam, la turmentojn de tiu terura situacio. Kaj
nun, kuante i tie sur lito de suferado, la juna nobelino
penis rememorigi al si la konfliktojn de l'konscienco, la
argumentojn kaj la penojn konvinki sin mem, ke i
amas tiun talentan junan viron sufie por edzia felieco
kaj por kompensi la certan malpacon kun sia familio.
Ree i emis.
Se nur mi povus revoki tiun fatalan decidon ! kaj
ree i riprois sin pro manko de dankemo kaj fido kaj
pro plendemo.
Tiam trapasis ian kapon en rapida sinsekvo la mal-
longedara amindumo, la forkuro al Londono kaj tuja
edziola speciala licenco* kaj poste la ricevo de la longe,
kun kreskanta maltrankvilo atendita respondo de la
gepatroj al ia konfesletero. Ho ! kiel kruelega, kiel
korpremega, senesperiga estis tiu respondo ! Filino,
kiu povis tiel hontinde malhonori sian familion, absolute,
nerevokeble esas esti rigardata kiel filino.
Eble, i nun meditis, la tuta malfelia afero
farius sufie tolerebla, se i ne tiam postulus, ke ili
amba reiru Germanujon.
Unu tagon do, ili revenis en Heidelberg'on. La plej
terura parto de ia historio nun komenciis. En tiu

momento i ne povis kompreni se iam i komprenis
kiel io okazis ; kial, nek kiel, i fariis malkontenta,
agreniema, malpacema kaj fine histeria ; tamen nun,
rememorante tiujn malfeliajn tagojn, i bone konsciis,
*
Aetebla eklezia a registara permeso, atoritato : de l'latina
vorto " licens " pr. par. de " licet," estas permesate. Angle :
licence; hisp : licensia; ital: licenzia ; franc: licence.
MIRINDA AMO 29
ke tio efektive okazis, kaj ke i estis riproinda. ajnis

i,
al iafoje, ke tiuj teruraj okazoj estas malbela, nebula
sono, kvankam io tio fariis anta malpli kvin

ol
jaroj. mem kaj efaj aktoroj en tiu dramo moviadis
i

la
anta iaj internaj okuloj kiel fantomoj. Kiom da fojoj,
forte deziris, ke estu petinta pardonon de

la
poste,
i

i
edzo pro siaj nepripensaj, fieraj vortoj, kiam, iun tagon,
diris malbonhumore, ke nur akceptis lin por
al

i
i

li

eviti edzinion kun malamata diboulo. Neniam

i
sekvinta sceno sen ektremo. Ankora
la

povis pensi pri


hodia sentis fiamecon de liaj malestimo kaj
la
i

vundita fiero, sed, rememorigante tiun scenon,

i la
al
si
palan, konvulsie tremetantan vizaon de

la
edzo,
povis ekvidi enliaj okuloj tiom da subpremata agrenego,
kiom da kolero.
Post tiu malpacio pensadis, ke edzo montras

la
i

mankon de tiuj entilaoj, kiuj estis kutiminta. Tiel


al

la breo fariis pli kaj pli lara. Se nur tiam estus

i
pripensinta, ke estas multe pli riproinda li. Vanaj
ol
i

bedaroj
!

Ankora preterpasadis memorbildoj Kiaj teruraj


la

travivaoj okazis
la

Nelonge poste naskio de ia


!

fileto. Tiam sentis sin tiel malfelia, malbenata kaj


si

malamata de sia tuta parencaro kaj tiel malvarme


prizorgata de la edzo, ke alveno de infaneto ne faris
la

l'

kaj nun varmega ondo da honto superfluis


al

ojon
i

ian animon, kiam rememoris, kiom malmulte da patrina


i

amo donis la senkulpa, bela estaeto.


al
i

Ho Dio ekemis, pardonu tiun malbonegecon


i
!

kaj pro tio ne malpermesu, ke mi fine retrovu mian


karegan infanon.
Nun ne plu volis forpeli plej maldolajn, sin altru-
la
i

dantajn pensojn; volis, kvaza kiel memsurmetitan


i

punon, unu fojon plu, lasi la tutan malgajan bildon de


la

pasinta vivo preterpasi anta iaj internaj okuloj.


Reaperis, tri jarojn post sia foriro eksterlanden,
la

arma, eleganta sinjoro von Anstatten. unua


la

Ce
rerenkonto ne povis dubi, ke la foresto maturigis lian
i
30 MIRINDA AMO
amon, kaj ke lia bedarego, vidi in la edzino de alia
viro, estas sincera. Jes, i unu fojon plu konfesis al si
mem, i askultis, kvankam nur unu momenton,
senproteste, liajn pasiajn vortojn de amo. Kaj, sopire-
gante al ies amo, i faris preska nenion por haltigi la
tumultan, kapturnigan enfluon de kulpa amo en ian
propran koron.
Sed ankora pli profunden i estis drononta.
Kiam ia frato Karlo ekproponis al

i,
ke starigos

li
inter ia edzo kaj sinjoro von Anstatten tian scenon, kia
nepre kondukos duelo kaj, plie, aludis fakton, ke

la
al
lia amiko estas fama kaj timinda skermisto kaj nepra
trafpafisto, ne havis sufie da morala forto por energie
i

kontrastari tiun proponon. ia malaprobo nun

i
plene konsciis estis nur malforta kaj nesincera ne

i
;
volis serioze pripensi malbonegecon de tia plano kaj
la

penis dronigi la voon de konscienco per penso, ke tio


la

i la
afero de ia frato. Tiel, konfuze, tiam rifuzis
la

estas
ordigi siajn malordajn pensojn. Hodia, kiel multfoje
konfesis, ke fatalan

la
antae, estus povinta malhelpi
i

duelon. Tamen ne malhelpis.


i

En tiu momento tuta malbela bildo ree staris vivege


la

anta ia animo Sinjoro von Anstatten mortis sur la


:

duelejo, kaj ia edzo, morte vundita, perdis la vivon

la
sekvintan tagon.
Ho, mia Dio Kaj tio ankora ne estis io. Koro
!

kaj konscienco forte instigis in rapidi la mortlito de


al

edzo por peti de pardonon anta lia morto kaj por


la

li

fari sian eblon almena malakrigi dolorojn de la


la
al
li

lastaj momentoj. Sed preska ne konsciante kion


la i

faras, forkuris timego kaj honto detenis in de


i

plenumo de tiu, tiel evidenta devo. Sajnis nun, ke


al
i

estas neeble, ke iam povis agi tiamaniere, ne estante


i

duonfreneza.
Ho La profundegeco de Dia amo kaj indulgo, kiu,

!

spite io plenigas mian koron de supertera paco kaj


konscio pri plena pardono
!

Revenante hejmen eksciis, ke la edzo anta morto


la
i
MIRINDA AMO 31
fordonis sian fileton al tre intima amiko, iu sinjoro
Hutton, pri kiu li tre ofte parolis, sed kiun i renkontis
nur unufoje e koncerto anta la sortoplena vojao en
la montaro Harz. Verajne li tiutempe trapasis Heidel-
berg'on survoje de Stuttgart al Anglujo. Cu ia hontigo
povus esti pli korprema, ol la opinio de tiuj du viroj,
ke i estas malinda eduki sian propran infanon ? Kaj e
nun, konsciante, ke ia koro estas tute anita kaj per la
favorkoreco de Dio purigita kaj sanktigita, varmega
ondo da honto ekplenigis ian koron pro tio, ke iam oni
povis tiel opinii pri i. Anka kun honto i rememoris,
ke, unue, i ne tre afliktiis pro la perdo de la infano.
Pasia sopiro al li kaj firma decido, ne ripozi, is i trovos
lin, venis nur post la anio de ia koro.
Plena lacio kaj kapdploro malhelpis pluan mediton,
kaj la ankora tre malforta suferantino dormeme ree
fermis la okulojn. Nur de tempo al tempo reve prezenti-
is al iaj pensoj neklaraj epizodoj, kiuj okazis dum pli
ol dujara vana serado en Anglujo.
CAPITRO IV
Ad1a1nte Floron Broadbent, Vilfrido Gallimore iris,
gaje fajfante kaj kun sia violonujo sub la brako, al la
domo, kie lois
" fralino Lambert." Li ovis la
harbukle kovritan kapon en la kuirejon kaj demandis
senene :

Cu mi povas viziti fralinon Lambert, sinjorino


Gadd ?

La bonkora virino, fariinta ankora iom pli dika de


tiam, kiam, dek jarojn antae, i nesingarde malsupren-
iris la tupareton de la potveturilo, levis la okulojn de
super la laboro kaj afable respondis :
Jes, knabo mia, jes, mi pensas, ke i jam atendas
vin. i estas sola.
Bonege ! Vilfrido salte supreniris kaj frapetis la
pordon. Adinte la atenditan : " Eniru," elparolitan
per belsona, delikata voo ; li malfermis la pordon kaj
demandis erce : Cu mi kuraos ? bone sciante, ke lia
vizito faros grandan plezuron al la iam litkuanta
virino.
Jes, vi petolulo, eniru. Kiel longe vi atendigis min,
kara knabo ? Cu vi scias, ke jam pasis pli ol tuta semajno,
de kiam vi vizitis min lastfoje ?
Tio estis dirita per karesa, gajeta tono, kiu enhavis
en si nenian plendon. La dek jaroj pasigitaj en tiu
sama lito, en kiu i nun kuis, faris nur malgrandan
anon e la virino. ia vizao estis iom pli plena kaj
malpli pala. Tio, kio plej forte frapis iujn vizitantojn,
estis la profunda paco, kiu brilis en iaj belaj, bluaj
okuloj, parolantaj pri dola sereneco de la animo. La
antaaj signoj de akra doloro jam malaperis. ia voo
estis trankvila, milda kaj dola. i duonkuis, sub-
tenata de molaj kusenoj kaj laboris super brodao.
Demetinte la laboron, i etendis al Vilfrido delikatan,
blankan manon kaj per ojobrila vizao petis lin, ke li
32
MIRINDA AMO 33
kisu in. Videble estis, ke karesoj kaj kisoj jam estis
malnova kutimo inter ili.
La knabo sidiis sur seon apud la lito, ankora
tenante la manon de la virino.
Jes, kara fralino Lambert, li diris, redonante
ian karesan rigardon, mi bone scias, sed tio ne estas
pro manko de deziro veni. Vi ja scias, ke onklo Silaso
ne tre atas tiujn oftajn vizitojn. Li pensas, ke vi
amasigas en mian kapon aregon da senutilaoj kaj
malustaj ideoj. Mi estas tre danka pro tio, ke li ne
definitive malpermesas al mi veni. Mi, do, evitadas
paroli pri miaj vizitoj i tien kaj nun mi ne tre deziras
ripeti al li viajn dirojn. Nur lastan dimanon, kiam ni,
la onklo, sinjoro Billing kaj mi faris ekskurson al " Digo
de l' Diablo," onklo Silaso diris, ke li ne povas kompreni,
kiel Dio, se li estus tiel bona, kiel la piuloj asertas, povus
tiel terure suferigi senkulpajn personojn kiel vin.
La virino rigardis la honestan vizaon de la knabo per
karesa sed maltrankvila rigardo kaj diris post momento :
Ne, kara Vilfrido, li ne povas kompreni tion, ar
li obstine rifuzas la Dian lumon, kiu sole povos lumigi
lian spirite malluman animon. La natura homo per si
mem neniam povos kompreni spiritajn aferojn, ar ili
devas esti spirite juataj. Mi ne plendas, Vilfrido, i
diris kun emocio, dum larmoj ekbriletis en iaj okuloj
. . . . ar mi komprenas. Rigardante la pasintajn
dek jarojn, en la daro de kiuj mi kuis i tie, mia koro
plenias de dankemo kaj ojo pro la specialaj Diaj
favorkoreco kaj amo. Mi suferadis efektive kaj nun ofte
suferas dolorojn, tamen mi ne volus esti aninta mian
sorton nek ani in en la nuna tempo kontra la volo
de Dio. Cu ne la suferoj levadis min pli proksimen al
Dio ? Jes, la apudesto de Dio faris e tiujn suferojn
mirige dolaj ; ar "mia estas ja la paco, kiu superas
scion."
Vilfrido kun miro rigardis la vizaon de la amata
virino, kies iuj trajtoj estis en harmonio kun la vortoj,
kiujn i us parolis. Li diris :
D
34 MIRINDA AMO
Mi ne komprenas tion, fralino Lambert.
Kompreneble karulo, vi ja estas nur knabo,
ne,

tagon vi ko.mprenos ....


juna, plena de vigleco, espero ; sed mi fidas, ke iun
sen la suferoj.
La du tiel intime kunligitaj personoj silente interanis
amplenan rigardon. Poste Vilfrido ekparolis :
Kian belan, delikatan brodaon vi faras, fralino
Lambert !
Nu, vi vidas, ke mi devas iom laborenspezi, ar mi
ne havas multe da mono. Du sinjorinoj vizitis min dum
la lasta semajno ; bonkoraj nobelinoj. Unu el ili estis
Lady Higham el Richmont Court. . . .
Vere titolita " lady " ? Ho ! ekkriis la knabo.
La brodanta nobelino ridetis kaj respondis :
Jes, knabo mia, vere titolita " lady." Si mendis
kelkajn puntaojn kaj brodaojn, destinitajn por edzinia
vestaaro por ia filino, kiu edzinios venontan Decem-
bron kun iu, mi ne scias kun kiu, samrangulo.
Kiom oni pagos al vi por tio ? demandis Vilfrido
naive.
La virino ne povis ne rideti je la sciama knabo :
Tion mi ankora ne scias, i respondis, ni ne
interkonsentis antae pri la prezoj. Lady Higham estas
famekonata pro sia bonkoreco kaj bonfaremo kaj,
sendube, i pagos malavare la la valoro de la finita
laboro. i vizitis min du fojojn antae. La unuan
fojon i venis pro kristana devo por konsoli suferantinon,
sed adiaante min, i konfesis, ke i ricevis pli grandan
benon, ol i donis. La duan fojon i venis por esti
konsolata kaj por peti konsilon.
Vi nun akceptas tiom da vizitantoj, ke mi iam
timas, alproksimiante al via domo, ke iu estas kun
vi. Efektive pli ol unu fojon mi iris returne, vane
atendinte longan tempon. Vi vidas, do, ke mi ne estas
riproinda, se . . .

Ne, ne, karulo, tujrediris la suferantino karese,


mi tute ne riproas vin. Mi scias, ke vi venas kiel eble
plej ofte, kaj mi estas al vi pli danka, ol mi povas eldiri.
MIRINDA AMO 35
Via propra koro ja diktas al vi veni ofte por viziti vian
. . amikinon, u ne, Vilfrido ? La malnova pasia
.

dezirego ekkaptis in, enbrakigi la karegan knabon kaj


estas lia patrino. bezonis tutan sian

i
sciigi al ke

li,

i
spiritforton por venki tiun inklinon. iestis pensinta,
ke ne plu sentos tiun akran kordoloron, kiun
i

i
sentadis dum la unuaj jaroj e fileto. Sed

la

la
vizitoj de
ne devas malkovri sekreton de ilia proksima

la
al
i

li
parenceco. Ree memoris la sanktan promeson, kiun
i
faris Dio anta preska dekunu jaroj, kiam, post
al
i

longa, ellaciga kaj ajne senespera serado tra Anglujo,


solene promesis Li, ke, se nur Li permesos
al

al
i
i

revidi la infanon, mem neniam malkovros kiu estas.


i

i
Tiun decidon fortigis, cetere, havis

i
la
prudento.
bonan kazon por pensi, ke almena dum infaneco

la
de Vilfrido sinjoro Hutton forlasos

la
vilaon kaj
ekloos aliloke, tuj kiam ia sekreto malkovrios. Krom
tio, la penso, ke ia amegata infano, altanima, nobla
Vilfrido, sola objekto de ia tera ojo, eble malestimos
la

in, eksciinte pri pasinta historio de ia vivo, estus tro


la

terura Ne, ne povas riski tion Se nur povos


i

i
!

gvidi iamaniere disvolvion de lia karaktero kaj meti


la

en lian junan koron semojn de Diotimo kaj de bonaj


principoj, estos tute felia kaj kontenta.
i

Vilfrido fervore ekpremis la manon de " amikino "


la

kaj diris kun senarta emfazo


:

Jes, ne dubu pri tio, kara fralino Lambert, mi


amas vin pli iun alian estaon en mondo
la
ol

Tiu kortua, senkonscia elmontro de fila amo estis


i

forte streita spirito de


la

la
ol

preska pli, patrino povis


elporti. Superforte regante sin, povis nur diri
i

Kisu min, mia kara infano. Kaj, dum momento



fermante okulojn,
la

preis pri fortoj por subpremi


la
i

elkoriontajn ondojn da emocio. Trankviliinte, diris


i

karese Dankon, karulo, vi ne scias, kiom mi atas


:

vian amon. Sed, mi petas, parolu pri nia amo kun


neniu. Nu, vi venis por ludi muzikaon por mi u ne
?
;

Ludu do.
36 MIRINDA AMO
Jes, respondis Vilfrido, mivolas ludi al vi tre
belan germanan himnon, kiun onklo Silaso tre atas ;
t. e. la melodion, ne la vortojn. La unua strofo komen-
" Ich bete an die Macht der Liebe, die sich in
cias jene :
Jesu offenbartP La traduko mi de
estas : " Adoras
P amo potencon, elmontro en Jesu' al ni."
Kiel strange kaj arme sonis en la oreloj de la juna
vidvino la unuaj germanaj vortoj, kiujn i adis en la
daro de pli ol dekunu jaroj, kaj parolataj, la iom
fremdlanda elparolo, de ia propra filo ! Tamen i ne
malkais la fakton, ke i komprenas la germanan ling-
von :
Bone, ludu tiun himnon, i diris, multaj mal-
novaj germanaj himnoj estas tre belaj, . . . mi
kredas.
Vilfrido ludis la temon kaj kelkajn variaciojn, similajn
al tiuj, kiujn li ludis anta unu horo en la revejo al la
armataj oreletoj de Flora Broadbent. Ludi en tiu
ambro faris al li tiel grandan plezuron, kiel la askultado
faris al la litkuanta virino. Li sentis kvaza li povus
ludi tie nenion krom solena muziko ; la ambro estis por
kiel anka por multaj ceteraj vizitantoj, kvaza
la
el
li,

Post ludo Vilfrido diris


la

sanktejo.
:

Cu vi scias, ke mi ludis tiujn samajn variaciojn


anta malpli du horoj en mia revejo nova amikino
ol

al

mia
?

Efektive Kiu estas via nova " amikino " Mi


?

farias aluza, Vilfrido.


La knabo gaje ekridis
:

Sendube estas grava kazo aluziga amikino


la
:

estas armega, belega, interesega najara knabino,


fralino Lambert.
Ho rediris iam brodanta virino, ridetante,
la
!

kiel trankvilige! Pasos almena kelkaj jaroj, anta ol


tiu belulineto farios vere danera por mi u ne
i

?
;

Sed kiu estas


i

Vi ne konas in estas fralineto Flora Broad-


i
;

domego trans la rivereto.


la

bent
el
MIRINDA AMO 37
Mi bone konas la familion, lafame. La patrino
a pli uste la duonpatrino de la infanoj estas kompa-
tinda suferantino. Sinjoro juristo Broadbent vizitis min
du fojojn en la daro de tiuj dek jaroj, kaj Leo Broad-
bent unufoje anta longa tempo kune kun sia onklino
Graham, la edzino de fama kuracisto en Londono. Li,
kredeble, estas nun sinjoreto.
Mi diris al Flora, ke i nepre devas viziti vin, kaj
i promesis peti permeson de la patrino. Mi certigis al
ke vi estas plej dola virino en
i,

mondo.
la

la
La tiel priskribita virino vidigis felian, gajan rideton

:
Ho vi Eble mi estas tio enm
danera flatemulo
!

!
viaj okuloj, Vilfrido, is . .
.
Ne, ne, energie knabo, vi iam, iam
la
protestis
estos, fralino Lambert, iam
!

Vere
?

La brodanta virino sin klinis super la


laboro, enpense,
kaj silento regis en ambro dum kelkaj minutoj.
la

Vilfrido rigardis lerte laborantajn fjngrojn. Subite


la

li
ekparolis vigle
:

Ankora novao, fralino Lambert.


Nu
?

Onklo Silaso intencas lernoservigi min, tuj kiam


mi havos aon de dekkvar jaroj, e sinjoro Billing,
la

la
aritekturisto.
Ho . . Efektive La unua interjekcio
?
!

dua, trene elparolita, enhavis en


la la

esprimis miron, kaj


econ de dubo, u parolantino devu oji a maloji
si


pri la novao. Mi pensis, ke vi volas farii muzikisto.
pli

Nu, sendube, profesio de aritekturisto estas bona,


la

tiu de muzikisto. Mi tre ojas, ke tiu projekto


ja
ol

restigos vin en Long-Seaton almena kelkajn jarojn plu,


sed, verdire, mi ne tre atas planon, ke vi laboru e
la

sinjoro Billing, Vilfrido.


Kial ne, fralino Lambert
?

Tial, ke sinjoro Billing, kvankam estas, sendube,


li

tre lerta kaj honesta kaj bonkora homo, tamen pro siaj
malseriozeco kaj malpieco ne estas tre dezirinda
li
38 MIRINDA AMO
majstro por vi. Tamen Dio povas gardi vin e en la
oficejo de sinjoro Billing. . . . Vilfrido, vi nun farias
granda, pensema knabo, kiu povas decidi por si mem.
Cu vi iam pripensis, u vi volas, en la estonteco, servi
Dion a la mondon ?
Vilfrido ne tuj respondis, kaj la patrino darigis :
Mi tre ofte, kuante i tie, kun ama zorgo pripensas vian
estontan vivon. Vin irkaas gravaj daneroj. Via
onklo ja estas en multaj rilatoj tre bona kaj plej estiminda
viro, al kiu vi uldas tre multe, kvaza filan amon kaj
respekton, sed vi scias, ke li estas firma nekredanto. Mi
tre timas, ke li semadas en vian junan, impreseblan
koron semojn de dubo kaj malinklinon al la aferoj de la
Dia regno. Vi devas esti singarda, Vilfrido. Dio anta-
gardu vin.
Post momento da silento la knabo respondis :
Tio, kion vi us diris, estas tute prava. Ofte mi ne
atas la nebonajn dirojn de la onklo. Pri la nova meto-
dista pastro, sinjoro Rawson, li diras, keli estas malsaulo
sincera kaj pri pastro Heath, ke li estas malsaulo sen
tiu sava eco. Mi certigas vin, ke mi tre, tre deziras esti
bona, tiel bona kiel . . . kiel vi, sed tion mi neniam
atingos.
La patrino rigardis la noblan, emocioplenan vizaon
de la knabo kun ojo kaj fiereco. Videble kontentigis
in la sincereco brilanta en la okuloj de la amata filo kaj
la promeso pri vira nobleco, kiun i jam legis en ili. Kun
trankvila konfido i diris :
Mi kredas ; Dio estu iam anta viaj okuloj kaj
en via koro, Vilfrido.

* # #
_
# # #

Kelkajn tagojn poste aperis sur la sojlo de la sama


ambreto Vilfrido Gallimore, kondukante je la mano
sian malgrandan amikinon. Ili ree renkontiis en la
tonminejo, kaj Flora tie veris en la simpatian orelon
de la knabo siajn infanajn agrenojn. Car la knabino
ricevis permeson viziti fralinon Lambert, Vilfrido pro-
ponis, ke ili tuj kune iru al ia ambreto.
MIRINDA AMO 39
Bonan tagon, fralino Lambert, gaje ekkriis la
knabo, jen mi prezentas al vi mian amikineton,
fralineton Flora Broadbent.
Ankora tenante la knabinon je la mano li antaeniris
kaj ame kisis la adoratan virinon. Flora entile kaj
modeste sin retenis kaj respektoplene, per genuflekseto
salutis la sinjorinon kuantan en la lito.
Bonan tagon, Flora, diris tiu i bonkore kaj
kuraige per sia arenta, bele modulata voo, u vi ne
anka donos al mi kison ?
Tiel kuraigite la timema knabino alpais al la lito kaj .
volonte kisis la sinjorinon. Poste irinte malantaen
du-tri paojn, i rigardis in kun infana scivolemo,
kvaza i volas eltrovi, u, en realeco, la priskribita
virino estas tiel dola kaj arma, kiel Vilfrido anta-
sentigis in per sia entuziasma rakonto. Tiu i longa
rigardo, tamen, enhavis en si nenion malentilan, kon-
trae, la tuta tenio de la knabino elmontri entilecon,
bonedukitecon kaj amindecon.
Vi, do, estas la malgranda amikino de Vilfrido, pri
kiu li parolis anta nelonge.
Jes, fralino Lambert.
Nu, mi esperas, ke ni anka farios bonaj amikinoj.
Vi malmultaj infanoj, kiuj ne vizitas
estas unu el la tre
min. Venu tiel ofte, kiel al vi plaos ; mi tre amas
infanojn kaj atas iliajn vizitojn. Iafoje ni tre agrable
okupas la tempon per babilado, kantado a, kiam eestas
nur knabinoj, per kudrado, dum kiu mi ofte diras al ili
belan rakonton. Tiel ni pasigis jam multajh feliajn
horojn en tiu i ambro ; u ne, Vilfrido ?
Tion Flora jam scias, respondis la alparolito.
La knabino, iom embarasite rigardis la tapion kaj diris :
Dankon. Mi tre, tre dezirus veni ofte, kiam eestas
aliaj infanoj, kaj mi ree petos permeson de la patrino.
Tio estis dirita per iom duba, malgaja tono, kiu
mirigis la senteman, sagacan infanamantinon, sed, anta
ol i povis ekparoli, Vilfrido diris kun signifoplena okul-
signeto :
4o MIRINDA AMO
Mi diros al vi, fralino Lambert, pri kio temas : La
patrino de Flora ne permesas al i ludi kun la vilaaj
infanoj, ar kelkaj el ili estas malentilaj. Tio estas
granda domao, ar multaj el ili tute ne estas malentilaj,
kiel, ekzemple, Nelio Page kaj Raelo Inskip kaj, precipe
malgranda, malsanema Katanjo. Tial Flora ofte sentas
sin tre soleca kaj malfelia.
Mi tre malojas ; diris milde la nobelino, kom-
preneble vi devos agi tute la la deziroj de la patrino, sed
i ne bezonas timi, ar la infanoj, e la plej krudaj, iam
kondutas i tie tute bonmaniere, u ne Vilfrido ?
Tute bonmaniere. Estas vere amuze, ar esti
kvieta kaj konduti entile, postulas de kelkaj grandan
penon. Mi scias, kiaj ili estas sur la strato. Se vi scius,
fralino Lambert, vi ofte ridus.
Mi bone scias, knabo mia. Mi tre atente observadas
miajn junajn amikojn, ar mi amas iujn, kaj en la
daro de l' jaroj mi rimarkis grandajn anojn en ili ;
ne iam, bedarinde, sed en la plimulto de okazoj. Nu,
Flora, i diris amike al la knabino, petu de la patrino
permeson viziti min anka kune kun aliaj infanoj ; mi
tute ne dubas, ke i volonte permesos. Ciuokaze venu
morga post la temano a post kiam vi finos vian
hejmlecionon kaj kunportu iun laboron. Ni tiam havu
kvietan, senenan interparolon, u ne, mia kara ?
Jes, mi tre dankas vin, fralino Lambert ; mi nepre
venos. Kiel bona vi estas por mi. Mi tre ojas pro via
permeso veni. Sed me tre petas pardonon, mi preska

******
tute forgesis diri, ke la gepatroj sendas salutojn kaj
esperas, ke vi fartas sufie bone.

De tiu tempo Flora Broadbent fariis ofta kaj tre


bonvena vizitantino e fralino Lambert ; iafoje kune
kun aliaj infanoj de Pvilao, sed pli ofte, la arano,
"kune kun Vilfrido. La ameman, senteman koron de la
I \{ano tuj forte altiris al si la neordinare dola, delikata
L vere sanktula estao, kiu, en la daro de la multaj
:, pasigitaj en tiu ambreto, fariis amata, preska
MIRINDA AMO 41
adorata amikino kaj konsilantino de tre multaj homoj.
Virinoj, precipe, kaj junuloj venadis, e de malproksime,
kun siaj agrenoj kaj embarasoj por trovi simpatian
koron kaj saan konsilon. Aliaj venis kun spiritaj
duboj kaj malfacilaoj por seri apud i solvon kaj por
ricevi refreigon de l'koro. Tiu posta ambreto en la
dometo de vidvino Gadd, ornamita kaj provizita je
iuspecaj oportunaoj, kiujn amaj koroj povis proponi,
estis por multaj kvaza haveno de paco kaj vera sanktejo.
La sagacaj okuloj dela nobelino vidis en la entila,
pensema kaj naturdotita infano riajn promesojn pri
dola virineco kaj sindonema utileco. La kortua, infana
amikeco, ekzistanta inter i kaj Vilfrido, kaj la granda
admiro al ia nova kunulo, kiu plenigis la koron de la
knabino, tre amuzis in. La tridekkvin-jara nobelino,
do, kaj Flora, la najara knabino fariis tre intimaj,
amaj amikinoj, sed la plej forta ligilo inter ili estis jam
tiutempe kaj fariis e en pli alta grado en postaj jaroj,
ilia komuna amo al Vilfrido.
CAPITRO V
En la monato Aprilo de l' sekvanta jaro Vilfrido eniris
la oficejon de sinjoro Billing kiel profesio-lernanto de
aritekturo. Sinjoro Billing estis tre lerta desegnisto kaj
famekonata projektisto de kamparaj domoj. Li amis la
knabon pro liaj sincereco kaj modesteco kaj havis altan
opinion pri lia kapableco. Pro tio kaj pro amikeco al
sinjoro Hutton li promesis fari sian eblon por malvol-
vigi la talenton de sia lernanto. Vilfrido tuj forte
entuziasmiis pri sia nova profesio. Revis lia fantaziema
kapo pri la estonteco, kiam li estos fama projektisto kaj
desegnisto de majestaj katedraloj kaj princaj palacoj.
Tre diligente li komencis studi la desegnarton kaj legi
librojn pri la aritekturo el la biblioteko de sia majstro,
kiun tiu i metis je lia dispono.
Sed, spite tio, li ne malzorgis sian amatan violonon.
Tion ja malhelpis onklo Silaso kaj sinjoro Billing. Iafoje,
kiam la laboro ne estis tro ura, sinjoro Billing diris :
Iru seri vian violonon, Vilfrido, a alportu
vian violonon post la temano ; ni ludos malgrandan kon-
certaon. Tiam ili, kune kun fralino Billing, pasigadis
felian horon en la salono.
Tiel pasis unu, du, preska tri jaroj : okupoplenaj
kaj feliaj. Nur kelkafoje malplezurigis Vilfridon la
malpiaj ercoj de lia majstro.
Lia patrino sopiradis pri pli oftaj vizitoj de
li,

sed,
sciante, ke bezonas pli grandan parton de siaj
la
li

liberaj horoj por studado, ne plendis. Pro profito


la
i
la

kaj prospero de amata knabo volonte kontentios


ja
i

pli maloftaj vizitoj nur kun kortua deziremo en la


je

okuloj petadis, ke venu lapove plej ofte. Flora,


i

li

intertempe fariinte dekdujara knabino, ne povis kai


sian malkontenton pro tio, ke ne vidis lin tiel ofte kiel
i

antae.
Unu tagon, kiam ili renkontiis en kvieta vojeto
la

4*
MIRINDA AMO 43
apud la tonminejo por kune iri viziti fralinonLambert,
i diris malgaje :
Kompreneble mi scias, ke vi devas treege studadi
kaj legi multajn malfacilajn librojn, tamen, u vi ne
" "
povas legi ilin sidante ennia revejo ? Mi certigas vin,
Vilfrido, ke mi tute ne malhelpos vian studadon per
babilado. Almena ni tiam povos esti kune.
Vilfrido eksentis kun bedaro, ke, pro entuziasmo al
sia nova profesio kaj arho al studado li jam pensas pli
malofte kaj, eble, iomete malpli ame pri sia kunulineto.
Kareseli metis la manon sur ian ultron kaj rigardis mal-
supren en la suprenturnitan, malgajanvizaoninfanan :
Ne maloju, Flora, karulino, li diris, devigante
in rideti, vi devas kompreni, ke mi nun jam ne estas
infano, kaj ke mi nepre devas uzi iun momenton, se mi
volas farii lerta aritekturisto. Flora, mia granda
ambicio estas farii unu tagon fama aritektura artisto.
Efektive !
Jes, kara Vilfrido, Flora rediris per tono, kiu
enhavis, samtempe, amemon, sinceran fervoron kaj
malgajecon, mi tion ja anka deziregas por vi, tamen
mi sentis, ke eble vi ne amas min tiom, kiom en la
komenco de nia amikeco.
Tute ne, karulineto, vi farias por mi pli kara de
tago al tago ; sed vi komprenos, ke ne estas eble studi
kaj legi en nia
" revejo " librojn, kiuj senese
postulas
mezuradon, desegnadon kaj eksperimentojn a elseradon
de klarigoj en aliaj libroj. Sed mi anka legas librojn,
kiuj tagas por legado tie, ekzemple biografiojn de gloraj
artistoj tiaj, kiaj Rafaelo, Miaelo-Angelo, Kristofero
Wren k.t.p. Tiajn librojn mi e povos latlegi al vi.
Cu tio plaos al vi ?
Ho, jes, Vilfrido, treege . . . Subite la knabino
haltis kaj post momento de enpensio diris plue :
Vilfrido, kiam vi farios tre lerta kaj fama, u vi enuos
je mi ?

La deksepjara knabo ekrigardis la seriozan vizaon


de la knabino, sur kies ultro ankora restis lia mano,
44 MIRINDA AMO
kaj, dum felia rideto lumigis lian vizaon, li image
ekvidis sin mem plenkreskinta, fama kaj Floran
floranta, bela fralino. Karese li metis la alian manon
sub la mentonon de la knabino, suprenturnis ian
vizaon kaj premis longan kison sur iajn lipojn :
Kara, dola malsaulineto ! li diris.
De tiu momento la fantaziema kapo de la junulo ofte
fordonis sin al dolaj revoj pri felia estonteco. Li ofte
rememoris tiun i okazaon kaj la arman bildon, kiu
tiam ekaperis anta liaj fantaziokuloj.
Silente, enpense amba iris flankon e flanko dum
kelkaj minutoj. La simplaniman koron de la knabino
tute kontentigis kaj feliigis tiu i duobla respondo. Sed
Vilfrido ankora ne donis sian tutan respondon. Fine
li diris :
Enui je vi, Flora ? Neniam ! Kontrae, kiam mi
jam travagos la mondon, serante scion, spertojn kaj
gloron, Flora, gloron ! tiam vi estos por mi inspiro,
instigo farii inda vin, malgra la fiereco kaj pretendita
supereco de via tuta parencaro, Flora !
Kvankam Flora nur tre malklare komprenis la fervoron
de Vilfrido, dola kontento ekplenigis ian knabinecan'
koron. Esti " inspiro " por junulo, tiel admirata kiel
Vilfrido, kiun i jam vidis granda glorkovrita viro, estis
por ia naiva, amema koro vera mirindao ! La
entuziasmo de la amiko entuziasmigis in, kaj fervore
i ekkriis :
Ho, Vilfrido, kiel granda ! Kiel mi envias vin pro
via ebleco travojai la mondon, por rigardi tiel multajn
vidindaojn kaj por akiri gloron ! Dume mi, i diris
iom pli mallate kaj malgaje, mi devos resti hejme,
pacience atendante vian revenon. Sed mi ne forgesos vin.
Mi iam sekvos vin per la pensoj de urbo al urbo kaj de
lando al lando.
Nun la junaj geamantoj alproksimiis al la fino de la
mallara, folioria vojeto, kiu kondukis al la kvieta
flankostrato, en kiu troviis la dometo de sinjorino Gadd.
Cu vi scias, demandis Vilfrido, ke de tie
i,

inter
MIRINDA AMO 45
tiuj i du arboj, vi povas vidi peceton de l'fenestro de
fralino Lambert ? De tiu fenestro oni povas vidi tiun
i vojeton kaj, super la dometo de maljuna Betinjo,
anka la arbojn, post kiuj trovias nia " revejo." Mi
iam kaj ie memoros la tre arman vidaon el tiu
fenestro. Kia domao, ke fralino Lambert ne povas
ui in. La vespera suno nun povas trapenetri la jug-
landujon en la ardeno por gajigi la ambreton de la
dola virino. Mi tre dezirus hakfaligi tiun tro foliorian
arbon, por ke i havu pli da lumo. La lumo de la suno
donas ja sanon, gajecon kaj fortojn ; sed mi ne kuraas
peti permeson de sinjorino Gadd. Cu vi scias, Flora, kio
estos la plej unua afero, kiun mi dezirus fari, kiam mi
estos sufice ria ?

Nu, kion ?
Mi elektos la plej arman lokon en tiu i irkaao ;
mi projektos la plej arman kaj komfortan domon kaj
mi transloigos fralinon Lambert en tiun domon, kiun
mi belege meblos, sub la ama zorgo de bonkora sinjorino
Gadd. He ?
Ho, Vilfrido, kia bela ideo ! Kaj, poste, Vilfrido, i
povos loi kun ni, u ne ? ekkriis la knabino oje kun
naiva entuziasmo.
Tiu i propono forte amuzis kaj same forte plais al
Vilfrido, kvankam li sentis iom da malkontento pro
tio, ke ne li mem la unua ekpensis tiun ideon. Flora ne
atendis respondon al sia
" u ne
" sed antaenkuris
? por
esti la unua e la pordo.
" Fralino Lambert "
akceptis la vizitantojn kun sia
korvarmeco kaj amaj esprimoj.
Mi havas novaon por vi kaj Flora, diris Vilfrido,
estas nun definitive decidite, ke mi iros Londonon la
venontan printempon por studi en akademio. Ho !
Fralino Lambert, kiel multe mi deziras tien iri ! Kiom
da okazoj mi havos por vidi grandiozajn konstruaojn,
preejojn, palacojn, muzeojn kaj milojn da aliaj aferoj,
kaj okazojn por plivastigi mian scion. Kaj poste, eble,
pli malproksimen en la mondon !
46. MIRINDA AMO
La patrino rigardis kun fiero kaj admiro la viglan
vizaon de la amata knabo, ardantan pro oja antasento,
sed i anka sentis korpremon kaj malojon pro la estonta
disio :

Iru do, knabo mia, i diris ame, kaj Dio benu


vin. Li povas gardi vin en Londono kaj en fremdaj
landoj tiel bone, kiel tie i en kvieta, dormema Long-
Seaton. Al kiu Dio volas montri Sian favoron, tiun li
sendas for en la vastan mondon. La mondo estas tre
bela, Vilfrido, perfekta ellaborao de ama Kreinto, mon-
trante ie Liajn senlimajn potencon, saon kaj zorgon.
Nur la homoj en i estas nebonaj kaj daneraj. Nur la
peko difektas la mondon. Estu do singardema.
Flora sidis e la kapa flanko de la lito, rigardante
alterne la parolantojn. Saulinete ekbalancante la
kapon, i diris :
Estu singarda, Vilfrido. Se la homoj estas nur
duone tiel malbonaj, kiel la historio elmontras, ili efek-
tive estas tre malbonaj. La patro iam parolas pri la
malbonagoj de la homoj, kaj la patrino diradas, ke tute
ne ekzistas io bona en tiu,i mondo.
Kun same profunda seriozeco, kiu aperigis rideton sur
la dola vizao de la litkuanta virino, Vilfrido diris :
Vi eltrovos, Flora, ke la vivo estas grandaparte tio,
i,

kion ni faras el kaj mondo tia, kia ni atendas


la


trovi in. Sin turnante fralino Lambert, diris
al

li

plue Vi us diris, ke nur la peko difektas ion.


:

Nu, mi adis tre interesan kaj viglan diskuton pri


tiu demando en nia oficejo hiera inter onklo
i

Silaso kaj sinjoro Billing unuflanke kaj pastro Robinson


Romfordo, kontraflanke. Estis tre interese
el

sed mi devas konfesi, ke sinjoro Robinson tute ne


eliis triumfe tiu disputo. Mi pensis, ke faras tre
el

li

kompatindan elmontron de debatpovo. ajnis mi, ke


al

ne havas tre fortajn konvinkojn, sed ke nur subtenis


li
li

sian vidpunkton, ar oni atendas tion de pastro. Li


ruiadis, balbutadis, irkasaltis kaj koleriis tio
li
li

estis preska komika. Onklo Silaso, kiel iam, ek


MIRINDA AMO 47
flamiis, indignis kaj elfluigis torenton da elokventaj
riproegoj kontra io, kion reprezentas sinjoro Robin-
son: la eklezioj, la aristokrataro, la pretendoj kaj
fiereco de la socia rondo en kiu li moviadas k.t.p.
Sinjoro Billing, male, estis tre malvarmeta, parolante
kun sia kutima maldola, mordanta sarkasmo. Komp-
atinda sinjoro Robinson pasigis treege malagrablan
duonhoron. Mi ofte pensis pri vi, kara fralino Lambert,
kaj demandis min, kion vi dirus la via trankvilanima
parolmaniero. Kion, do, vi pensas pri la origino de la
malbono ?
" Fralino Lambert " askultis kun kreskanta sento
de maltrankvilo pro la malseriozeco, kun kiu Vilfrido
rakontis tiun okazintaon. Li ja nur estis deksepjara
knabo, sed la ama, patrina koro timis, ke la karakterizaj
ecoj de la du viroj jam faris daran impreson sur lian
koron. Si sentis, ke estos por i pli kaj pli malfacile
senefikigi iliajn malbonajn influojn, ar Vilfrido nun
eniris aon kaj esploreman spiritstaton, en kiuj li estos
aparte impresebla je ili. Tamen ia respondo estis
trankvila kaj firma :
Pli saaj kapoj ol tiu de sinjoro Billing kaj e, eble,
ol tiu de via onklo, forte penadis por sondi tiun misteron,
kaj ili ne trafis kontentigan solvon. Ciuokaze, se la
mistero solvius, estus pli verajne per helpo de la koro,
ol per la cerbo. Kuante i tie, kara Vilfrido, meditante
pri spertaoj de l' vivo kaj tre laboriginte la cerbon pri
tiu sama enigmo, mi fine demandis min : Cu, tamen, la
solvo de l' enigmo multe profitus nin ? Mi dubas. Pli
utile estus demandi : Cu Dio estas bona ? Tiun
demandon mi respondis jese la mia propra sperto.
Bona ? Jes, ekster iuj vortoj kaj pensoj bona !
Sed ekzistas homoj, kiuj ne volas ekscii, u Dio estas
bona.
La demando origino de l'malbono estos, mi
pri la
timas, enigmo neniam solvebla por ni, isubuloj.
Sed, kara fralino Lambert, ekdiris Vilfrido,
pardonu, u ne estas nia devo penadi por solvi tiun i
48 MIRINDA AMO
kaj aliajn misterojn per la rezonkapablo, kiun Dio al
ni donis ?
- Certe, karulo, estis la milda
respondo, ni devas
uzi la spiritajn kapablojn, donitajn al ni de la Kreinto,
. . . sed humile kaj farante uzon el la anka donita al
ni revelacio kun la helpo de la Sankta Spirito en ni. Sen
tiuj i aferoj ni nepre eraros. Enigmoj estas parto de l'
plano Dia por eduki nin, same kiel Li uzas la malbonon,
kiun ni renkontadas en la mondo.
Cu, do, la malbono povas servi al ni ? demandis
la avide askultanta knabo.
Jes, Vilfrido, pro la malbono enlasita en nian koron
ni estas iam devigataj nin apogi sur pli altaj povoj, por
kontrabatali internajn kaj eksterajn malbonaojn, kies
fortoj estas tro grandaj por ni. Tion anka mi oftege
spertis. Plue, per la malbono, kiun ni trovas en la mondo,
niaj plej bonaj ecoj estas malvolvataj. Eble estas, ke
homoj venkintaj la malbonon estos , en la transmonda
vivo, pli alte atataj de Dio, ol aneloj, kiuj neniam
sciis, kion signifas akra batalo kontra malbonaj
inklinoj en la koro.
Cu, do, enigmoj iam ekzistos ? demandis Vilfrido.

Jes, kompreneble, pro la absoluta neebleco de la


homa intelekto elkompreni, ampleksi la Dian naturon.
Krom tio, tuj kiam unu mistero solvias, amasoda aliaj,
pli profundaj sin prezentas. La sistemo Dia de la regado
de l' mondo kun iuj iaj misteroj kaj malbono estas
senfine supera je iuj aliaj, kiujn kontrastaremuloj
povus elpensi. Humila kredanto eble neniam solvos
multajn sin prezentantajn al li problemojn, sed li mem
estas ilia solvo.
Vilfrido askultis kun streita atento, fikse rigardante
la palan, trankvilan, tamen de sanktaj emocioj lumigitan
vizaon de la felia suferantino. is tiam li iam estis
preta akcepti kiel veron tion, kion li ne isfunde kom-
prenis pro tio, ke fralino Lambert in komprenis.
Hodia la unuan fojon li anceliis tion fari. Vigle li
rediris :
MIRINDA AMO 49
Tio sendube estas tre vera, tamen mi
opinias,
fralino Lambert, ke pli bone estas penadi por penetri
kaj malsukcesi, ol esti indiferenta. Pli bone estas mal-
kontentii pri niaj malsukcesoj, e esti malkontentegaj
pri nia nescio, ol esti indiferentaj je tiuj i aferoj.
Tute prave, knabo mia, faru uzon el iuj viaj
Diodonitaj intelektaj fortoj, sed penu kompreni la aferojn
de Dio nur per la Spirito de Dio.
Ho, fralino Lambert, korvarme diris Vilfrido,
kiel mi dezirus, ke onklo Silaso venu viziti vin !
Kiel senfine superaj aspektis por li la kvieteco kaj pro-
fundeco de la sur korspertoj bazitaj argumentoj de tiu
simplanima, sanktula virino je la furiozaj asertoj de lia
onklo, la cinikaj rimarkoj de lia majstro kaj la malforta
defendo de la pastro.
La lare malfermitaj okuloj de Flora mire rigardis jen
la parolantinon en la lito, jen la inteligentan, atentan
vizaon de Vilfrido, por vidi, u li elkomprenas tion, kio
por i estas tro profundaj misteroj. Si nur konsciis, ke
temas pri la malbonaj emoj en la homa koro, kiuj la
ia sentema konscienco ne malestis en la propra koro.
Du impresojn la knabino forportis : forta deziro eviti
homojn, kiuj ne amas Dion, kaj pli altigita opinio pri la
saeco de Vilfrido kaj de fralino Lambert.

Iun tagon okazis en la salono sinjoro Billing


de
ordinara kunveno de "Estetika Societo de Romford kaj
Long-Seaton." Tiu societo konsistis el na lokaj mem-
broj : ok estetikaj fralinoj kaj estetika prezidantino, la
tre juna kaj arma edzino de sinjoro Robinson, la
paroestro de Romford. Krom i tiuj al i apartenis
kvin korespondantaj membroj, anka junaj sinjorinoj,
en diversaj, pli malproksimaj lokoj de la lando. La
sidejo de la societo estis la salono en la domo de sinjoro
Billing, kies filino Eleonoro estis la sekretariino kaj
kasistino. Ceestis la kunsidon, en tiu posttagmezo, nur
kvin anoj : la prezidantino ; la sekretariino-kasistino ;
fralino Lois Rees el Romford, la vicprezidantino ; kaj

E
50 MIRINDA AMO
du ordinaraj membroj, unu el kiuj estis fralino Heleno
Whitcombe, filino de loka landsinjoro, Sir Rufus Whit-
combe, kaj la alia fralino Mildredo Bompas el Rom-
ford.
En la okuloj de tiuj i junaj sinjorinoj ilia klubeto estis
tre grava afero. Ili kun granda bedaro rimarkis la
kreskantan en la lando emon al malvarma materialismo
kaj manko de atemo pri la belartoj. La efa celo de la
estetika societo estis savi almena la bonedukitajn
sinjorinojn de la irkaao el tiu stato de barbareco. La
regularo de la societo postulis skrupule estetikajn
vestadon, konduton kaj pensmanieron kaj ne nur severe
elbaris virseksulojn el la kunvenoj, sed anka malper-
mesis e la aludon, dum la kunsidoj, al persone konataj
sinjoroj de ao de malpli ol sesdek jaroj. Nenio devis
maltrankviligi la serenecon de la kunsidoj a malaltigi
ilian altestetikan nivelon.
La temo de la grava prelego, kiun faris tiun post-
tagmezon fralino Whitcombe, estis jena : "La ebleco
rekuraigi en afistinoj la estetikan senton." La
parolantinon kaj la askultantaron tute ne enis la
fakto, ke, en rondo de multaj mejloj irka Romfordo,
ne ekzistis e unu afistino. Tiaj detaletoj ne estis
citindaj. La programo anka enhavis deklamojn de
kelkaj belaj poemoj pri idealaj afistinoj kaj admiradon
de beleta desegnao, reprezentanta tian idealigitan jun-
ulinon, speciale farita de fralino Whitcombe.
Post la fermo de la kunveno montriis iom nekutima
spirito de malseriozeco inter la estetikulinoj, eble kaze
de neeesto de la pli seriozaj membroj de la societo.
Fralino Eleonoro kurais diri :
Domae estas, ke nia regularo malpermesas okazan
enkondukon de arma, sendanera junulo, kiu, mi estas
certa, tre uus niajn kunsidojn. La ceteraj estetikulinoj
estis
" teruritaj," tamen ili duonmortis pro deziro ekscii,
kiu estas tiu " arma junulo."
Nu, neniu pli danera ol la juna asistanto en nia
oficejo, Vilfrido Gallimore. Vi iuj bone konas lin vide,
MIRINDA AMO 51
sed vi ne povas imagi, kiel armega knabo li estas : bone-
dukita, belmaniera, entila kaj, malgra sia ao, tre
multleginta. Krom tio li estas rava, delikatsenta
muzikanto kaj fervora amanto de io bela, bona, pura.
Vi nur bezonus adi lin rapsodii pri la asta beleco de l'
grandiozaj konstruaoj italaj de la renesanca periodo !
Mi adis, ke li kutimas pasigi tutajn horojn en kaita
loko meze de l'arbareto, nomata la " malnova ton-
minejo de l* juristo." Tie oni asertas, revas kaj ludas

li,
violone plej ravajn, sorajn improvizaojn.
la

Kiel romantike ekkriis fralino Mildredo Bompas.


!

Kia katalogo da armaj virtoj samtempe ekkriis

!
fralino Heleno Whitcombe.
Fralino Reed diris
:

Mi renkontis lin unu-dufojojn en domo de lia

la
onklo, kaj aspektis pensema kaj iom detenema knabo.
li

Lia natura, arma modesteco, klarigis fralino


Eleonoro Billing.
Estus kruele, diris kun mokemeto fralino Whit-
combe, ne prezenti ni tiun maloftan modelon, tamen,
al

bedarindege ni devas ne rompi nian regularon.


Ho ne, ekdiris prezidantino, penante ajnigi
la

ni devas nin oferi sur altaro de niaj


la

seriozecon,
ja

altaj principoj.
Askultu knabinoj ekkriis Heleno Whitcombe,
!

en kiu la estetikemo estis malplej profunda, kaj kiu


iafoje ne povis ne montri naturan petolemecon, niaj
reguloj, simile antikvaj Medoj kaj Persoj,
la

leoj de
al

l'

estas neaneblaj, kaj ni ne povas inviti niaj for-


al
ja

malaj kunsidoj e sendaneran junulon, tamen tio tute


ne malhelpas al ni, iu preteksto invadi oficejon kaj
la
je

konatii kun tiu arma modeleto de ideala vireco, a, pli-


bone, ni povus inviti lin wf formalaj kunvenetoj aliloke.
al

Tiu maltima propono unue preska forprenis


la
i

la

spiron de ceteraj estetikulinoj, sed post momento,


iuj trovis in sufie alloga. Vero estas, ke, preska
elerpinte sian elpenspovon pri tagaj diskutotaj temoj,
ili iomete enuis kaj sekrete deziris ion novan.
52 MIRINDA AMO
1l1 do invadis la oficejon. Eleonoro Billing estis la
antagvardio.
Ho, Vilfrido, i ekkrietis kun bone ajnigita
surprizo, mi pensis, ke vi foriris kun mia patro al . . .
mi ne scias kien ? Cu vi estas tre okupita ? Ne ?
Kion vi legas ? Ho, " La esencoj de la beleco en la
aritekturo." Tre bela libro. Permesu, ke mi prezentu
vin al miaj amikinoj. Tio, sinjorinoj, estas sinjoreto
Vilfrido Gallimore, tre atata asistanto de mia patro kaj
altesperiga arnitekturisto.
Vilfrido tuj leviis de sia seo kaj, iomete ruiante,
klinsalutis la sinjorinojn. Fralino \\<hitcombe antaen-
pais kaj etendis al li la pintojn de la mano kun la tutaj
gracieco kaj modesteco, kiujn povus postuli la spirito de
la regularo de la plej severa estetika societo. Fralinoj
Lois Rees kaj Mildredo Bompas kaj la prezidantino,
sinjorino Robinson, sekvis ian ekzemplon, dum Eleonoro
Billing diris la nomojn de la du lastaj sinjorinoj.
Vilfrido miris.
Fralino Rees, kiel malnova konatino, ekparolis la
unua :

Kiel vi progresas en via profesia studado, Vilfrido ?


Dankon, fralino Rees, sufie kontentige, mi
pensas ; iuokaze mi tre atas mian laboron kaj la
studadon.
Mi adis, ke vi estas amanto de la belo en la belartoj
nun diris sinjorino Robinson. Kiel anoj de Estetika
Societo, tio estas al ni agrabla sciigo, ar la estetika
sento nobligas kaj levas la animon super la malgrandani-
mecon de la ordinara, vulgara vivo. Darigu, mi
konsilas al vi, viajn penadojn penetri en la veran
esencon de l' belo. Tio estos granda utilo por vi profesie.
pli

Ekzistas ja nenio nobla, pura kaj animkontentiga ol


la elserado de la interna beleco de io, kio nin irkaas.
Cio en la mondo estas harmonio, kaj kie estas harmonio,
tie nepre trovias beleco, boneco, se nur niaj sentemigitaj
animoj in povas percepti.
La ceteraj sinjorinoj askultis kun miro kaj fiereco
MIRINDA AMO 53
tiun i trafan parolon de la prezidantino. Vilfrido sentis
embarason, sed, konsciante, ke estas atendate, ke li diru
ion, li devigis sin respondi :
Mi forte sentas la verecon de viaj belaj vortoj,
sinjorino Robinson.
Tiel kuraigite la prezidantino darigis :
Se vi deziras pli profunde studi tiun temon, ni estos
feliaj meti nian societan libraron je via dispono . . .
A alimaniere helpi al vi, interetis fralino
Whitcombe.
. . . ar profunda sento de l' belo kaj envido en ian
esencon estas ja la sekreto de la beleco de multaj
grandiozaj konstruaoj, kiujn vi tiel admiras. Kutimu,
do, vidi belecon en io irka vi, kaj rifuzu havi okulojn
por io alia.
Vilfrido miris ankora pli kaj fariis pli embarasata.
Liaj vizitantinoj evidente venis por babili, kaj li ne
dubis, ke fralino Billing bone sciis, ke ia patro eliris
sola. Li
sentis kontentecon kaj plezuron pro la intereso,
kiun la sinjorinoj montris pri tamen ne estis facile tuj
la li,

trovi tagan respondon. Elbuoj de tiuj armaj kaj


us aditaj vortoj sonis mirinde
la

noblanimaj estaoj
belaj kaj saaj. Kiom pli allogaj ili estis, ol tiuj anta
nelonge aditaj diroj, kiuj revenis en la pensojn,
al
li

" difektita
per peko harmonio
" "
pri pura materi-
pri
"
;

alismo reganta la nuntempan mondon pri "la malbono,


;

kiu estas esenca, ne-elradikigebla eco de homa koro,"


l'

kaj ke
" lunbrilo " k.t.p.
spirita rekreado estas nura
'

'

Lia juna, nesperta kaj impresebla koro avide akceptis


filozofion de sinjorino Robinson, ar
la

pli akordiis
i

kun lia temperamento kaj, ar forte deziris, ke estu


li

vera. respondis, do, facile salutante


Li
:

Dankon, sinjorinoj. Mi avide faros uzon tia


el

afabla propono. Kaj, sin turnante ree sinjorino Robin-


al

son, diris plue Mi oje primeditos viajn belajn


li

vortojn. Venontan printempon mi iros Londono. Tie


al

mi havos tiom pli da okazoj por studi belajn objektojn


kaj multajn aliajn aferojn.
54 MIRINDA AMO
Ho, jes, diris fralino Mildredo Bompas, la tuta
mondo estas ja anta vi. Vi povos vidi la ravajn belaojn
de la mondo kaj poste reveni por festenadi je dolaj
memoraoj.
Se vi observos ilin per usta, estetika spirito, sae
kaj averte interetis sinjorino Robinson.
Kompreneble, konsentis fralino Billing, alie vi
farios tiel sovaa, kiel via onklo . . .
A tiel malsentema, kiel via patro, Eleonoro,
rediris sinjorino Robinson.
Ho ve ! respondis Eleonoro, mi farus ion por
savi la karan knabon de tia sorto !
La entrudintinaro nun rigardis kaj ekstaze ladis
kelkajn desegnaojn de Vilfrido kaj poste ne trovante
pluan pretekston por resti, kun afablaj adiaparoloj
foriris.
Similaj
" "
kunvenetoj iam okazis poste,
neformalaj
kiam sinjoro Billing forestis dum la posttagmezo,
destinita por la formalaj kunsidoj de la estetika societo.
Kelkfoje okazis, ke la sinjorinoj fermis la kunvenon
uste, kiam Vilfrido estis forironta hejmen, kaj oni tiam
kune promenis la la vojeto apud la arbareto. Vilfrido
balda fariis karulo de la tuta estetika societo. Amuzis
ilin liaj fantaziaj ideoj kaj lia arma malkaemeco, dum
ili havis ridinde altan opinion pri liaj artista tempera-
mento kaj estetikemeco. Se la knabo posedus iom pli
da vivosperto kaj malpli da ladamo, li estus rimarkinta
la ridindecon de l' konduto kaj de la celoj de la estetik-
ulinoj. Sed lian fantazieman kaj ankora nematuran
kapon soris la belsonaj, rapsodiaj, sed grandaparte
malmultsignifaj kaj ofte sensencaj diroj de tiuj i
afektemaj, kvankam armaj kaj senkulpaj sinjorinoj.
Tre plais al li la videbla plezuro, kiun faris al ili lia
kunesto, kiel anka ilia malavara ladado kaj preska
adorado.
Sedtio ne estis la plej bedarinda efekto de tiu i
interrilato. Iom post iom, senkonscie, li rigardis la
belon kaj la bonon en la naturo kaj en la vivo kiel
MIRINDA AMO 55
aferojn tute naturajn, sen ia sentata rilateco al moralaj
influoj de pli altaj povoj : en lia frua, kvaza-filozofia
serado de abstraktaoj tiu i interrilato iom perdigis al
li la felian, senduban, kvankam ankora neklaran
konscion pri la ionpenetranta, ionprizorganta amo de
Dio, kiun lia patrino tiel zorge penadis enradikigi en
lian koron; li iom perdis vidon de l'Kreinto, al kiu,
cetere, neniam aludis liaj estetikaj amikinoj. Onklo
Silaso rigardis tiun novan pensdirekton kiel sendan-
eran, junulan fantaziaon, kiun, li estis certa, pli matura
ao forpelos el lia kapo. Lia ama patrino rimarkis en li
anon, kiun i ja povis senti, sed ne kompreni. Vilfrido
malofte parolis pri siaj novaj amikinoj eble pro timo, ke
fralino Lambert malaprobos ilian konduton. Li
kelkfoje tuetis sian novan kulton al la belo en iuj

*****
aferoj, sed la bona virino pensis, ke tiu emo nur povos
pliriigi lian spiriton.

Tiel pasis kelkaj monatoj. Ree la bela printempo


alvenis, plenigante la homan koron je novaj esperoj kaj
nova vivojo. Ne estis en la tuta urbeto Long-Seaton
unu koro tiel superplena je altaj esperoj kaj antasentoj
pri felia, sortoria estonteco, kiel tiu de Vilfrido Galli-
more. Morga, sabaton, estos la lasta labortago en la
oficejo de sinjoro Billing, kaj venontan lundon, frumatene,
li forlasos la kvietan, dormeman vilaon por komenci
novan vivon en granda, glora Londono. Kia ojo !
Longa, dutaga vojao en potveturilo tra la malnova
universitata urbo Oksfordo ; de tie, lalonge de la bela
rivero Tamiso, tra Reading kaj Maidenhead al la rad-
centro de l'universo, Londono. Hura !
Nova vivo ?
Cu, kun ekstere anita vivo, anka anios lia
interna vivo ? Ekkonsciante, ke dum la lastaj monatoj
lia vivelvido jam senteble aliiis, li ne povis ne senti,
ke la zorgoplena, karesa rigardo en la okuloj de fralino
Lambert e la lastaj vizitoj montris, ke tiu sama demando
okupas la ameman koron de tiu kara virino kaj, plie, ke
56 MIRINDA AMO
tiu demando kazas al i nemalgrandan maltrankvilon.
Nun, sidante tie sur sia seo, kun la vizao apogita sur
la manplatoj kaj reve rigardante la gaje lumigitajn kaj
rapide preterpasantajn printempajn nubojn, li ekmemoris
la sanktan vivon de la patrineca amikino, kies tuta vivo
ajne envolviis en la konscio de la Dia amo kaj konsistis
en penado plai al Li. Tiam li klare sentis, ke lia spirita
progresado estas la plej forta deziro, kiun fralino
Lambert havas koncerne lin ; kaj tiam lia nova ani-
anta vivelvido ne aspektis al li tiel alloga, tiel kon-
tentiga kaj esperoplena kiel antae.
Tamen tiu i serioza medito estis nur preterpasanta
kiel lanuboj,kiuj,ajne, askuris unu post alia tra la blua
ielo. Lia sola, dare maloja penso estis, ke lia foriro
kazos doloron al kvar amataj personoj : fralino
Lambert, Flora, onklo Silaso kaj sinjorino Jenkins.
Flora Broadbent akre sentis la alproksimiantan
dision, sed, virinete, i anka partoprenis la ojan
antasenton pri felia, glora estonteco, kiu plenigis la
koron de Vilfrido, kaj jam i konsolis sin per la longaj
leteroj, kiujn ili interanos dum lia foresto. Kaj
poste . . . la revido !

La medito de Vilfrido interrompiis. La kapo de


fralino Billing ekaperis en malfermianta pordo :
Ho, Vilfrido, i diris, hodia okazis la lasta
kunsido de la estetika societo anta via foriro, kaj la
sinjorinoj deziras diri al vi adia. Ni iuj iru kune tra
la valvojeto, se vi ne estas tro okupita. Mi scias, ke vi
ne estas tro okupita, ar, kiam mi us preterpasis vian
fenestron vi elrigardis, sed vi tute ne vidis min.
Kelkajn minutojn poste Vilfrido troviis en la bela
valvojeto, irkaita de la tuta anaro de la estetika
societo, ricevante de la plej fervoraj membroj la lastajn
konsilojn kaj admonojn. Ili estis trefieraj pri la progreso,
kiun faris ilia instruato.
Dum la pasintaj nokto kaj mateno fortaj printempaj
pluvoj falis, kaj la pli malaltaj partoj de l' vojeto estis
malfacile traireblaj pro limaj lokoj kaj lagetoj. Tamen
MIRINDA AMO 57
tiu i cirkonstanco tute ne malplezurigis la delikatan,
estetikan sinjorinaron. Ili lerte paetis a saltetis en
siaj elegantaj uetoj kaj delikate levitaj jupoj de unu
seka loko al alia. Multaj ekkrioj kaj ekridoj, elvenantaj
el sub la karbujosimilaj apeloj, montris, ke ili tre uis
tiun " teruran vadadon tra profundaoj da koto." Foje
ili petis Vilfridon, ke li maru anta ili, supozeble, por ke
li ne ekvidu tro multe de la rubandoj, kiuj ligis iliajn
uetojn kaj, intertransmete sin volvis irka iliaj maleoloj.
En la plej malsupra parto de la vojeto troviis mal-
granda rivereto super kiu staris kruda, ligna ponteto kun
gvidstango e unu flanko. La dumnokta superakvego
forportis kelkajn el la tabuloj kaj malfirmigis la ceterajn.
Kiam la gaja areto estis irka cent paojn malproksime
de la ponteto, vidiis sur la kontraa flanko de l' rivereto,
je sama distanco, figuro de juna dande vestita sinjoro,
iranta renkonteal i la memkonscia, svinga irmaniero.
En unu mano li balancis maldikan bastonon kun ora
tenilo kaj en la alia paron da flavaj gantoj. Lia malbu-
tonumita blua surtuto, kies baskoj gaje flirtis en la vento,
vidigis elegantan, lastmodan veton kun oraj butonoj.
Tuj kiam la sinjorinoj de la estetika klubo ekvidis lin,
ekregis inter ili rido kaj ekscito.
Ho ! Jen venas Leo Broadbent, ekkriis sinjorino
Robinson petole, he, Heleno, kion la via opinio,
li,

seras nun tie


i

Sendube esperis, ke vi iros hejmen sola, Heleno,


li
'

diris fralino Rees.


Kiamalparemo de eleganteco en tiu prozega
i

vilaao Estas nur unu klarigo, nome . . .


!

Pro honto, knabinoj, silentu, flustris fralino


Heleno Whitcombe duonamuzie, duonmalplezure.
Leo Broadbent Efektive lasta viro sur
la

Se estus
li
!

tiu planedo, mi forpuus lin poste, kvaza subita


i

inspiro ekkaptus in, diris Venu tien, Vilfrido, mi


i
i

petas (is nun iam nomis lin sinjoro Gallimore), mi


i i

volas meti tiun areton da galantoj en vian butontruon


kiel rememorigilon.
58 MIRINDA AMO
Tion i fariskun petola parado por turmenti la
afektulon, kiu jam atingis la ponteton. Vilfrido, nenion
suspektante, obeis, kaj, en la vido de sinjoro Broadbent,
fralino Whitcombe ornamis lin pe : siaj floroj. La
irkastarantaj sinjorinoj tuj divenis la celon de tiu faro,
kaj preska ne povis sin deteni de rideksplodo. Sinjoro
Leo Broadbent subite haltis. Li flankenpais por
lasi la sinjorinojn, la unuajn, transiri la ponteton, sed,
vidante, ke okazas prokrasto, li ekdecidis antaeniri.
Anka li klare divenis, ke la celo de la ornamo estas
intencita por li repuo ; li ja ne povis flati sin, ke lia
amindumado iam ricevis ian kuraigon. Krom tio, la
konduto de la ceteraj sinjorinoj dispelus ian dubon
pri tiu afero. Por ajnigi, ke li tute ne rimarkas la
signifon de la ludeto, a ke i estas por li tute in-
diferenta li jam estis sur la mezo de la ponteto li des
pli afekte kaj bonhumore salutis, altlevante la apelon :
Bonan vesperon, sinjori- . . .
Lia saluto abrupte finiis i tie. Li metis la piedon
sur unu el la tabuloj malfirmigitaj de l' akvo kaj, momen-
ton poste, li baraktis en la malpure flava akvo de la
rapide fluanta, veliinta' rivereto. Tuj eksonis krioj
interla junaj virinoj ; ekregis dum momento embarasego,
teruro ! Sed kiam ili ekvidis, ke la sinjoro jam alkroias
al tabulo de la ponteto kaj starias sur la piedoj, la
ridindeco de la situacio venkis iujn estetikajn regulojn
kaj principojn, kaj ili, instigitaj de fralino Heleno Whit-
combe, senceremonie ekridis. La esprimo de konsternio
sur lia vizao, de kiu fluis riveretoj da malpura akvo,
blindigante lin, estis ja tro komika por iliaj facilanimaj
koroj. Vilfrido sin turnis kaj malgravole kunridis. Sed,
momenton poste, li antaensaltis, suriris la ponteton kaj
etendis la manon al la ankora ancelianta viro :
Permesu, sinjoro Broadbent, ke mi helpu vin.
Samtempe kelkaj el la junulinoj, tuj sentante la mal-
konvenecon de sia rido, ekriprois unu la alian pro
maldelikateco kaj krueleco :
Ho, hontu ridi sinjoron en tia terura situacio !
MIRINDA AMO 59
^mallate diris unu, Kia krueleco alia. Fralino
Billing ekkriis : Vilfrido, ekprenu, forte tenu lian manon.
Ni penu savi lian vivon anstata moki lin, la kom-
patindan malfeliulon, admonis fralino Whitcombe
mokserioze, vi hontigas min, sinjorinoj, efektive !
Leo Broadbent, iom post iom reakirante penspovon,
furioziis pro la ridinda rolo kiun li ludas kaj e pli pro
la mokado de la junaj sinjorinoj. Kolerege ekrigardante
Vilfridon kaj siblante : For ! Mi ne bezonas vian
helpon, li forte forpuis la al li etenditan manon. Li
puis iom tro energie. La movo perdigis al li la glitigan
starejon, kaj, momenton poste, li ree malaperis en la
akvo, kiu rapide forportis lin sub la ponteton. Denove
eksonis krioj kaj regis e pli granda konsternio. Ne
anceliante momenton, Vilfrido kuris returne al la
bordo kaj de tie saltis en la akvon. Tiun i fojon la
fiera viro ne rifuzis la proponitan helpon, kiun li efektive
tre bezonis. Ce tiu loko la akvo isiris la bruston de
Leo Broadbent kaj la subbrakon de Vilfrido ; ne estis
do facila afero akiri firman starejon sur glitiga fluejo.
Sed Vilfrido forte tenis per unu brako stangon de la
ponto kaj etendis la alian al la baraktanta juristo.
Nelonge poste amba troviis ekster danero sur la
bordo, irkaitaj de la ekscitita, zorgema aro da junulinoj.
Leo Broadbent penegis, kun malgranda sukceso,
aspekti senene ; sed lia peno fari ercon el la afero estis
plena fiasko, des pli kiam li rimarkis, ke la sinjorinoj
kaj precipe fralino Heleno maltrankviliis multe pli
" kara knabo," ol
pri la stato de Vilfrido, la pri lia.
Kelkaj el la sinjorinoj zorge konsilis al Vilfrido tuj
rapidi hejmen kaj ne esi kuri, is li atingos la domon.
Fralino Whitcombe dramece aldonis :
E se vi iomete malvarmumos, kara Vilfrido, vi
sentos vin tre felia ke vi heroe savis multevaloran vivon.
Leo Broadbent sin turnis al Vilfrido kun rideto sur
la vizao, kiu aspektis sufie afabla kaj kun saluteto tiel
gracia, kiel permesis liaj senordigita vesto kaj mal-
komfortega stato :
6o MIRINDA AMO
Mitre dankas vin, Vilfrido, li diris, vi agis tre
kurae, kaj rhi esperas, ke vi suferos nenian malutilon.
Ho ne ! gaje respondis la junulo, ne timu ; tio
ja ne estas la unua fojo, ke mi subakviis. Sed mi
pensas, ke ni amba devas kuri hejmen por eviti malvar-
mumon. Vi perdis vian apelon, bedarinde.
Kaj anka vian ortenilan bastoneton, sinjoro
Broadbent, diris fralino Billing.
Sinjorino Robinson nun ekpensis, ke la situacio postu-
kiel prezidantino de la estetika societo kaj sola
i,
las, ke
edziniinto, esprimu sinjoro sian kunsenton kaj tiun

la
al
de la ceteraj sinjorinoj. do alpais kaj diris entile

i
kaj kun digno
:

Sinjoro Broadbent, volu kredi min, ni treege


malojas pro tiu malfelia akcidento, des pli ar mi
i

supozas, ke via deziro entile saluti nin, kiam vi estis


sur la ponto, kazis in. Sed nia malojo iom malpezias
pro tio,kevi evidente vire povas rigardi in kun facilani-
meco, e kun bonhumoro. Ni tre esperas, ke neniu vi

el
malvarmumos. La plej malagrabla afero estas, ke vi
devas iri hejmen en tiu mal malkomfortega
.

stato. La ceteraj sinjorinoj montris sian aprobon, unuj


per vortoj, aliaj per gestoj.
Sinjoro Broadbent, irkarigardante, profunde klin-
salutis
:

Via bonkoreco, sinjorino Robinson kaj sinjorinoj,


estas tre kortua, mi korvarme dankas vin. Tute ne
maltrankviliu pro mi, mi tre petas tio ne estas grava
;

afero. Tamen permesu, ke mi forrapidu. Adia,



sinjorinoj, adia, amiko mia. Singarde transiris la
li

ponton kaj kun rapidaj paoj ekiris en la direkton, kiu


el

venis.
li

Ne atendu momenton plu, Vilfrido, ekdiris fra-


lino Billing. Ne grave estas adiai nin aparte. Rapidu
do hejmen.
Kiam Vilfrido dum vespermano rakontis sian
la

aventuron, onklo Silaso ridegis kaj premis


la
al

si

flankojn, kvaza pro timo, ke ne krevu


li

:
MIRINDA AMO 61
Mi donus semajnon de mia vivo por vidi tiun
scenon ! Ridinda afektulo kaj same ridinda super-
delikata knabinaro ! Tiu estetika klubeto estas absolute
la ekstremo de ridindeco en tiu i ridinda mondo. Mi
miras, ke sinjoro Billing, alie prudenta homo, permesas al
sia filino estri en tiu afero. Tiuj absurdaoj tute malta-
gigos la junulinojn por la tre malmultaj aferoj, en kiuj
ili povas esti utilaj. Estetika sentkulturado ! sensen-
cao ! Mi kuraus veti, ke tri-kvaronoj de la tuta
junulinaro ne scias fliki trumpon a almeti sinapaon.
Se tiuj junaj virinoj plenigis vian kapon per iaj el siaj
idiotaoj, Vilfrrdo, mi esperas, ke la intensa laboro en
Londono kaj la tiea komerca atmosfero reprudentigos vin.
Mi timas, ekdiris sinjorino Jenkins, ke Leo
Broadbent neniam pardonos al Vilfrido, ke li estis
okulvidanto de lia ridindio.
Ba ! malestime ekkriis onklo Silaso, kio estas
Leo Broadbent ? Vil f rido povas bone zorgi pri si mem . Ju
malpli li havos aferojn kun tiu afektulo, des pli bone estos.
Mi esperas, ke Leo ne balda forgesos tiun humilion.
La sekvintan tagon, dimanon, dum la posttagmezo,
malhelaj, pezaj nuboj, pelitaj de fortaj ventoj ruliis sur
nigreflava ielo. Muantaj ekventegoj iafoje balais la
stratojn de la urbeto kaj etis grandgutan pluvon,
intermiksitan kun hajleroj kontra la fenestrajn vitrojn
de la ambreto de fralino Lambert. Estis premaere,
malgajige. Neordinare frue krepuskiis kaj la senhomaj
stratoj aspektis ankora pli malgajaj ol kutime.
Flora Broadbent sidis e la lito de sia afnata amikino,
fralino Lambert. Neniu el ili multe parolis. Precipe
la koro de la kuanta virino estis tro plena por paroli :
jam de pli ol unu horo ili atendas Vilfridon, kiu promesis
veni, por diri adia al ili. Malgravole la brusto de la
patrino iom forte laboris, kaj malgravole malkvietigaj
pensoj premis in. Foje i suprensendis ekpreetojn pri
fortoj elporti la dision kaj regi sian emocion. Si nepre
devas ja esti trankvila, por ke i ne per troa elmontro de
amo malkau sian sekreton. Sed, ho ! uste kiam la mal
62 MIRINDA AMO
trankvile atendita momento de l' disio alproksimias,
revenis kun duobligita forto la malnova dezirego, diri
al la amegata knabo, ke i estas lia patrino, kaj postuli
sian patrinan rajton pri li. Cu ne estas certe, ke la influo,
kiun i is nun posedis sur liaj koro kaj pensoj, mal-
kreskos, kiam li estos for en la malproksima mondo ?
Ordinare e patrino ne povas iam, per interano de
leteroj, konservi sufie da influo sur forestantaj filoj por
direkti la disvolviadon de ilia karaktero ; kiom malpli,
kiel nura amikino, fremdulino
i,

do, Tamen, ne

i
!

;
ne volis cedi koro ne volis rompi

la
dezirego de
al

i
l'

;
sanktan promeson kaj ne kurais riski altiri sur sin
la la

i
malestimon de knabo la

!
ian mediton interrompis plenda, maltrankvila

la
voo de la knabino litflanko
la
e

:
Jammalhelias, fralino Lambert se Vilfrido ne

;
venos balda, mi devos iri hejmen, ne dirinte adia.

al
li
Eble tute ne venos.
li

Jes, infano, venos. Onklo Silaso ne malpermesos


li

plezuron adiai min.


la
al
li

Ree ekregis peza silento en malhelianta ambreto.


la

Ree la knabino rompis in


:

Fralino Lambert, diris, metante



kapon sur la
i

brakon de virino kaj ame premante ian maldikan,


la

la

preska diafanan manon, mirinde estas, kiom vi amas


Vilfridon. Vi amas lin, kvaza estus via propra
li

infano u ne
?
;

La suferantino retiris manon tiu de Flora kaj


la

el

metis in sub littukojn, por ke la knabino ne rimarku


la

ian ektremon. Post momento respondis trankvile


i

kaj kun rideto irka palaj lipoj


la

kaj mi amas vin, kvaza vi estus mia propra


Jes
;

filino u ne, Flora


?
;

La knabino ekstariis kaj irkaprenante


la

patrinecan
virinon, ekkriis kun ama fervoro
:

Ho, jes, kara fralino Lambert, mi scias tion, kaj


mi ne povas eldiri, kiom mi atas vian karan amon.
Vortoj estas tiel malvarmaj
!
MIRINDA AMO 63
En tiu momento malfermiis la pordo, kaj eniris
Vilfrido, senspira kaj kun postesignoj de forta pluvo sur
sia jako.
Ho ! li ekkriis, mi treege bedaras, ke mi venas
tiel malfrue, sed, verdire, mi tute ne povis veni pli frue ;
kaj e nun onklo Silaso permesas al mi resti i tie nur
kvaronhoron ! Haltinte momenton por spiri, li diris
plue : Malfelie mi maltrafis sinjoron Farrant hiera
vespere, kaj nun onklo Silaso insistas, ke mi ree vizitu
lian domon kune kun li post kvaronhoro por diri adia
al. li kaj lia familio.
. . .
Fiao ! Poste ni veturos
kune al doktoro Reed. Lia veturilo venigos lin je la
sepa kaj duono kaj revenigos nin poste, supozeble
malfrue.
Nu, Vilfrido, tio estas granda domao, maloje,
sed milde diris la patrino, ni, do, devas fari la plej
bonan uzon el tiuj multvaloraj dekkvin minutoj.
Elrigardinte sur la straton, Floro ekparolis malgaje :
Vilfrido, mi tiel forte timis, ke vi ne venos, anta
ol mi devos hejmeniri, ar la patrino severe ordonis al
mi reveni anta la vesperio ; kaj nun mi jam devas
foriri.
Ce la lastaj vortoj ektremeto ludis irka iaj lipoj.
i leviis kaj staris anta la knabo. ia infana, senkulpa
koro tremis pro nedirebla doloro. Kiam i suprenlevis
la okulojn, du larmoj ekbrilis sur la malsupraj okulharoj :
Adia, Vilfrido, i diris kun tremeto kaj malojo.
Vilfrido sin klinis super la knabinon, prenis ian
malgajan vizaon inter la manoj kaj ame rigardis al i
en la okulojn. Amba ajne ne konsciis la eeston de la
kuanta virino, kiu observis la du figurojn kun strange
miksitaj emocioj : felio, amo kaj antasento pri venonta
agreno pro la konata fiereco de la Broadbent'a familio.
Vilfrido parolis maloje :

Adia, kara, dola Flora, adia. Preminte longan


kison sur la tremetantajn lipojn de la knabino, li diris
plue per iom pli gaja votono :
Nu, etulino, mi goe atendos viajn leterojn kaj mi
64 MIRINDA AMO
nepre tuj respondos kaj sciigos al vi pri io, kio al mi
okazos. Kurae do, Flora. Ni certe revidos nin al-
mena unufoje iujare.
Post la foriro de Flora eniris sinjorino Gadd, alportante
lumigitan lampon. Tiu i bonkora, babilema virino
foruzus la tutan al ili restantan tempon, sed, felie,
iu venis por viziti in.
Restis al ili nur tre malmultaj minutoj. Vilfrido
eksidis apud la lito kaj ekprenis la blankan manon
kuantan sur la litkovrilo. Lia vizao estis maloja,
kaj el liaj bluaj okuloj brilis profunda amo. La koron
de la patrino premis akra doloro, tamen i sentis sin
multe pli trankvila, ol i atendis. Saaj, amoplenaj
konsiloj, eldiritaj per kortue mildaj vortoj, elfluis el
iaj lipoj. Vilfrido askultis kun profunda respekto kaj
sincera deziro ilin profiti. Fine i diris :
Ciam, Vilfrido, havu Dion anta la okuloj kaj en
la koro. Faru nenion, kion vi ne povos rakonti al mi
kaj al Flora. Kaj, . . . Vilfrido, kara knabo mia,
i diris kun iom tremetanta voo, neniam forgesu, ke,
pro nia reciproka amo, vi apartenas al mi, kaj mi al vi.
Ankora unu kiso, kaj longa irkapreno, kaj
Vilfrido estis for.
La orienta ielo jam ekruiis, kiam fine kompatema
dormo forgesigis al la koro de la patrino, almena dum
nemultaj horoj, ian agrenon.
CAPITRO VI
Tr1 jaroj kaj duono pasis. Vilfrido,
nun plenkreska,
kun beletaj lipharoj kaj vireca eksterao, sidis, iun tipan
novembran posttagmezon, en sia looambro e la strato
Theobald en Londono. Lia frea vizao aspektis enpense
kaj iom malgaje : hodia li finos sian 21an jaron.
Anta li sur skribotablo kuis du leteroj. Malrapide
li relegis ilin, unu post la alia. La unua estis de lia
onklo Silaso, verkita en neordinare kortua stilo. Kun
ama zorgemo sinjoro Hutton pritraktis la gravecon de lia
plenaio kaj la fakton, ke jam de tiu tago li povos,
se li tion elektos, ekpreni en siajn proprajn manojn la
bridojn de sia vivo. is tiu tago kiel lia supozita
li,

onklo, provizis, tre volonte kaj dankeme, iujn rimedojn


por lia edukado, neniel tuante lian, komence modestan
eredon. Li sciigis lin, ke la bankiera firmo Bent,
Eldridge kaj Best e la strato Lombard, kies antaa,
sed nun mortinta estro, sinjoro Enoch Eldridge, estis
intima amiko de lia patro, prizorgas lian propraon.
Onklo Silaso konsilis tuj iri viziti, en lia oficejo,
al
li

sinjoron Johanon Eldridge, unu nunaj kompanianoj,


la
el

por konsilii kun pri siaj aferoj. La lia kalkulo,


la
li

nuna, per intertempaj profitoj kreskinta kapitalo, liveros


proksimume 100 jare.
al
li

Tiu novao tre surprizis Vilfridon, kiu tute ne


i

atendis subite farii posedanto de tiaj riaoj, neniam


antae pripensinte monaferojn de sia mortinta patro.
la

i plenigis lin de duobla dankemo onklo pro lia


al la
al

eksterordinara sindonemo kaj boneco li. La letero


finiis jene
:

" La de mia promeso, donita via


al

plenumado
mortanta patro anta dudek jaroj, estis por mi granda
ojo. Mi pensas, ke mi plenumis tiun gravan komision
konscience kaj kontentige. Kaj vi, kara Vilfrido, per
via iama obeemo kaj kvaza fila amo multfoje pagis
65
r
66 MIRINDA AMO
miajn zorgojn. Vi fariis mia sola ojo kaj vivocelo.
Mi ne ancelias diri, ke mi fierias je vi : mi ne timus
diri kun fiereco, se via patro subite revenus por repostuli
vin el miaj manoj : " Jen via filo."
" Kaj nun, knabo mia, se estas destinite, ke, en la
estonteco, niaj vivovojoj ne iam iru paralele, memoru
ke mia hejmo iam estos via hejmo tiel longe, kiel vi tion
deziros. Mi ne havas pli altan deziron en tiu i mondo,
ol vidi vin felia kaj inda vian noblan patron, kaj ke la
felia, ama ligilo inter ni neniam fariu malpli firma,
malpli dola."
La dua letero venis el la malsanula ambreto en Long-
Seaton. i estis, kiel tre multaj antaaj, diktita de la
suferantino kaj skribita de ia juna amikino, lia kara
Flora. Longe rigardante la anta li kuantajn leterojn,
Vilfrido ne povis ne eksenti la akran kontraston inter la
verkintoj de la du leteroj : onklo Silaso kaj fralino
Lambert, kaj la malsimilecon de la sentoj, kun kiuj
amba inspiris lin. Amba, li klare konsciis, forte
penadis, kun ama zorgemo, formi lian karakteron, la
siaj propraj konvinkoj ; iu iam penadis senefikigi la
moralajn influojn de la alia. Li amis amba kun egala
fervoro ; kaj, tamen, kiel malsamaj estis la du amoj,
kiuj ligis lin tiuj du kontratipaj estaoj. Kiel stranga
a*l

kaj nekomprenebla, diris pensoj, estas

la
la

en
al
si
li

amemo, kiu kunligas fralinon Lambert kaj min. Neniu


patrino povus ami min kun pli profunda amo, kaj certe
estas, ke mi ne povus ami mian patrinon pli forte,
ol

mi amas tiun dolan virinon.


La kunlaborita skribao estis e pli longa letero, tiu
ol

de onklo Silaso kaj montris plej kortuan amemon, kiu


la

trovis en lia koro dolan eon. i enhavis, interalie,


jenajn paragrafojn
" Espereble tiu letero alvenos la
:

193 de Novembro
je
i

2la datreveno de via naskotago Kiom da diversaj


la

sentoj tiu okazo estigas en niaj koroj seriozaj, danko-


:

plenaj, ojigaj kaj . . . zorgemaj tiu


i

tago
Je
!

vi estos plenaa infaneco, junuleco estas nun


la
:
MIRINDA AMO 67
pasintaoj, kaj staras anta vi vireco, esperplena, oja
vireco kun siaj pligrandaj povo kaj respondeco. Kia
donaco Dia ! vireco, plena de espero, povo, ebleco ! . . .
" Ni amba ame
pensadas pri vi kaj fervore preas;
ke la Dia favorkoreco estu via sorto en la daro de tiu
i nova jaro kaj poriam. Dio benu vin, kara knabo . ..
"... sed, primeditante la pasintecon, ni ne povis
ne rememori, ke, bkaze de via lasta vizito, vi ne aspektis
felie, malgra la ojo, kiun faris al vi la revido. Vi aspek-
tis tro serioze, la viaj jaroj tro penseme. Mi rimarkis en
vi pli grandan anon, ol vi mem, eble, konscias. Kaj
ajnis al ni, ke vi evitas aludojn pri la stato de via
animo. Mia kara knabo, mi ja ne rajtas admoni vin,
nek altrudi konsilojn, ne estante petita, tamen, mia amo
nia amo instigas min diri : estu singarda rilate la
elekton de viaj intimuloj. Pardonu, kara Vilfrido, mi
ja konas vin de via infaneco ; mi amozorge observadis
la disvolvion de via karaktero kun kontenteco kaj
ojo : eble mi konas vian koron pli intime ol vi pensas.
Seru la amikecon de Diotimaj junaj viroj, kune kun

kaj utiligi ilin pro la bono de aliaj. ...


kiuj vi povos disvolvi kaj pliriigi viajn spiritajn ecojn

" Vi sciigis al ni, ke vi eniris vian novan oficon. Ni


esperas, ke vi trovos in tute kontentiga, kaj ke viaj
deziroj pri eventuala kompanianio realios."
Vilfrido demetis la leteron, duonturnis la seon kaj
enpense rigardis en la fajron. Kontravole li sentis sin
maltrankvila ; li sentis kvaza la vortoj de la penetrema,
klarvida suferantino malkovris al li lian propran koron :
Kiel bone i konas min, li diris al si en la pensoj,
kiel stranga estas la aldoniteco al mi de tiu virino. Per
kio mi meritas in ? i vere estas mia protektanta
anelo.
Reve rigardante la ardantajn karbojn, li ekvidis la
dolan, palan vizaon de la kara amikino kun iaj glate
kombitaj haroj iom vidiantaj el sub la blanka, gladita
kufo. i ridetis al li el la bluaj, animoplenaj okuloj
Por li ne povis ekzisti pli pura,
pti

dolan rideton.
68 MIRINDA AMO
sankta anelo en la ielo. Efektive li tiam eksentis, ke
la vivo de persono tia, kia fralino Lambert, estas por
li pruvo, ke aneloj ekzistas. Plue, li pensis, ke tia
anela temperamento, tia sanktula saeco kaj iama
gajeco meze de grandaj suferoj ne povas estiiorrezonataj
de tiuj novaj filozofoj, kiuj, kvankam ne malkae neante
supernaturajn estaojn, tamen, ajne faradas sian eblon
por igi ilin nekredeblaj. ia eksterordinara animpaco
vere estis por li nekomprenebla, kaj li devis akcepti pri i
supernaturan kazon. . . . Tiam la direkto de liaj
pensoj iom aniis. . . . Kaj nun, jen la admonoj
kaj konsiloj de tiu kara virino, sendube diktitaj de amo
kaj saeco. Kiu havas rajton doni al li konsilojn, se
ne i ? En la profundo de sia koro li ne povis ne senti
la ustatempecon kaj pravecon de tiuj i admonoj kaj
konsiloj. Lia sincera aldoniteco al la bonkora virino
forte instigis lin atenti ilin, kaj tamen li duondeziris, ke
i ne estus skribinta tion, kion i skribis aludante lian
amikaron. . . .

Poste li vidis, image, alian bildon en la ardantaj


karboj, tiun de la juna skribintino de la letero, Flora
Broadbent. Dola, konfidema, malgranda Flora, tuj
el burono disvolvionta floro ! Cu i partoprenas la
zorgemajn pensojn de fralino Lambert ? Li vive
imagis la du malsamaajn sed per korinklino kaj simpatio
tiel intime kunligitajn amikinojn en la malgranda
ambro, priparolantaj lin kaj liajn aferojn ; sendube
ofta kaj amata temo inter ili. Kun felia emocio li
ekmemoris la lastan adiaon anta tri monatoj, en la
mallara vestiblo de la dometo de sinjorino Gadd, kiu
felie forestis. Li vidis, la unuan fojon, ekaperantan
sur ia dola, senkulpa vizao knabinan ruion. Kiel

tiu vidao plenigis lin je nedirebla ojo ! Cu vi iam
restos al mi fidela, karulino ? li estis demandinta. La
mallate dirita respondo : Jes, mia Vilfrido, iam,
ankora sonis kvaza muziko en liaj oreloj. Li sentis,
ke, kiam li premis la adiaan kison sur iajn lipojn, la
ektremeto de la lipoj kaj de ia mano ne estis, kiel e la
MIRINDA AMO 69
unua disio, signo nur de korpremo, sed anka ektre-
meto de koro troarita de novetrovita, novekonsciita
felio.
Sed nun liaj revoj interrompiis per la enveno en la
ambron de sinjoro. Tio estis sinjoro Alfredo Brent, filo
de lia luigantino, viro de irka tridek jaroj. Lia
eksterao estis unuavide nealloga, sed f ariis balda tre in-
teresa kaj atentiga pro liaj pensemaj, malgajaj okuloj kaj
alta frunto, kiuj aspektigis lin persono kun neordinaraj
kapabloj. La iom pala, glaterazita vizao kun kavaj
vangoj estis melankolia, kaj du sulketoj eirka lara
rigida buo kazis impreson, ke la vivo de tiu viro enhavis
multajn agrenojn kaj seniluziiojn.
Ho, Vilfrido, li diris, ne ofte okazas, ke oni
kaptas vin nenionfaranta. Ne atendante respondon, li
trapasis la ambron, malfermis la pianon kaj ekludis
sentoplenan, jen gajetan, jen sentimentalan melodion.
Vilfrido, kiu laajne jam kutimis al tiaj senceremoniaj
vizitoj, ne atentis la ludon is kelkaj, evidente intence
akcentitaj tonoj devigis lin askulti tre belan, tra la
muzikao irantan arion. Subite sinjoro Brent haltis,
leviis de la seo kaj demandis :
Kion yi pensas pri tiu i melodio, Vilfrido ? i
venis al mi hodia matene, kiam mi uis kvaronhoron
da revado anta la ellitio. i iom post iom disvolviis,
dum mi vestis min, kaj de tiam ne forlasis min. Mi
intencas uzi in por ario en mia nova opero. .Unu el la
efaj roloj estas, kiel vi scias, tiu de filino de efministro,
trompita de iu princo. i sin retiras en monainejon
kaj mi kantigas in arion la tiu i melodio en soleca
ardeno de tiu ejo. Kian impreson faris la melodio sur
vin ?
Vilfrido respondis : Verdire, Alfredo, mi nur duon-
askultis, sed nun, revokante al mi Ia subkonscian
efekton, mi povas diri, ke la melodio estigis en mi
bildon de iu, kiu penas esti gaja, felia, sed kiu refalas
en malgajecon. Sed ree ludu la melodion, simple sen
variacioj, mi petas.
70 MIRINDA AMO
Tio la sento, kiun mi volas esprimi,
ne estas uste
mi penas tonesprimi la pacon de animo liberigita de
duboj kaj mondaj turmentoj ; kaj mi volas, ke la melodio
plene harmoniu kun la vortoj, kiuj tiun senton eldiras.
Sed askultu.
Sinjoro Brent reludis la melodion kaj poste sin turnis
al la pli juna viro. En lia vizao vidiis streita, preska
febra atendo kaj samtempe malkontenteco kaj mal-
gajeco :

Nu ? li demandis, rigardante la enpensan vizaon


de Vilfrido, kiu videble anceliis respondi. Fine tiu i
ekparolis kun sentebla bedaro en la voco :
La melodio estas ja bela, tre bela, sed, por diri al
vi la veron, i ne sentigas uste tion, kion vi volas.
Mian unuan impreson ne povis ani la ripeto. Mi ne
povas forigi la senton de kaita, kvaza sub la suprao
kuanta malojo. Profundan animpacon pro apartio,
dekroio de la mondo
pardonu mi pentrus aliman-
iere. Tio, kion vi bezonas, estas, kiel mi jam diris al vi,
ebleco enprofundigi vin en la senton mem, kiun vi
deziras, ke aliaj akceptu, unuvorte, pentri per vortoj kaj
tonoj viajn proprajn sentojn.
Sinjoro Brent leviis de la seo. Lia vizao montris
akran animdoloron ; liaj okuloj iomete ruiis pro la
intenseco de liaj sentoj, kaj irka lia buo ekludis
stranga, maldola rideto, kiu vidigis malesperon kaj
mem-malestimon :
Jes, mi scias ; vi estas prava, knabo, tute prava.
Mi diris al mi mem tion centojn da fojoj. Li trapasis
parton de la ambro, haltis kaj post momento darigis
per treege maldola votono : Ho ve ! Kiel povas mi
priskribi pertonpentrao tian pacon kaj superteran
serenecon ; mi, kies animo estas iam disirita de
teruraj pasioj, turmentaj duboj kaj kaj tio estas la plej
malbona afero la scio, ke io i tio estas plene meritita
sekvo de miaj propraj agoj. Mi, kiu estas tenita per milo
da katenoj de mi mem foritaj. Vilfrido, vi ne scias,
en kia infero mi vivadas, la plej profunda infero el iuj,
, MIRINDA AMO
la infero de fortaj pasioj. Pasioj, kiujn mi abomenas kaj
tamen karesas kaj ne forpelus, e se mi povus. Vi ne

komprenas tion kompreneble ne kiel vi povus ? Ho !
kiel mi penadis kurbigi, venki tiujn pasiojn ; ne pro
interna sankta impulso, almena tre malofte, sed pro
kvaza ekstera neceso : ambicio, nesatigebla ambicio.
Li haltis momenton, distrite aliris al la fenestro,
elrigardis, sed vidante nenion, revenis en la profundon
de la ambro. Li darigis : Se ne estus pro tiu
i absorbanta ambicio, mi dronus is la plej profunda
stato de bestio. Iafoje mi malbenas tiun ambicion
mem, kiu, en aliaj horoj,' ajnas al mi esti mia sola
savanto. Sen tiu ambicio mi ja estus nura besto, sed,
eble, mi tiam estus indiferenta, paca. '

Vilfrido interrompis la pasian elfluegon da vortoj,


parolante milde sed firme :
Vi ne estus tia, Alfredo.
Eble e ne tiam, akre rediris sinjoro Brent,
ekkoleretinte pro la interrompo, Vilfrido, mi ofte forte
sentas en mi mem la esencon kapabloj.
de grandegaj
Oni ne povas havi ambiciojn tiajn, kiaj la miaj, ne
havante almena en la profundo de l' animo respondajn
kapablojn. Sed, malfeliege, miaj fortaj pasioj detruadas
kvaza colon post colo tiujn kapablojn kaj nebuligas la
spiriton. Nur kelkfojaj ekbriletoj de l'genio montras
al mi, ke ankora i ekzistas. Mi kredas, ke sen tiuj
korpon kaj animon detruantaj pasioj mi povus verki
monumentojn de muzikaj kaj poeziaj geniaoj, egalantajn
la verkojn e de la plej famaj verkistoj, kiujn la mondo
iam vidis. Sed tio ne estas la tuta enhavo de l'pokalo
da maldolaoj : La mondo persiste malkomprenas min.
Tamen i devos askulti min unu tagon. Mian unuari
verkon i malatege reetis. Je la dua verko, tragedia
opero, la mondo skuis la kapon :
Mi ne komprenas, i diris, tio ne estas la la
nuntempa gusto. La verko ja enhavas belaojn, sed
. . . mi ne komprenas ilin. Ili komprenos unu tagon,
Vilfrido, mia knabo ! Mi enmetis en la verkon tutan
72 MIRINDA AMO
mian potencon, mian vivon, min mem ; kaj la mondo ne
atas in. Eble pro tiu kazo. Kompreneble, li
ridis maldole, mi estas sensignifulo, simpla instruisto
de junaj sinjoretoj. Mia sola destino estu, do, instruai
la latinan kaj grekan lingvojn kaj la antikvan historion.
Ne estas ja mia afero min levi super tiun okupon
destinitan al mi de l' sorto.
Post mallonga pazo, dum kiu Vilfrido vane penis
trovi tagajn vortojn ; sinjoro Brent denove parolis :
Vilfrido, mi envias vin pro via felia temperamento :
senzorga, suna, libera de premegantaj duboj. Ho, se mi
nur havus vian trankvilan, sunan karakteron ! Vi estas
komprenata kaj amata de iu, kiu vin konas. La
virinoj estas kvaza e viaj piedoj : Mia patrino amas
vin kiel sian propran filon. La servistino, senkulpa,
simplanima Klaro adoras e la teron, sur kiu vi staras.
Ne parolu sensencaojn, Alfredo !
Sinjoro Brent ne atentis la interrompon, sed darigis :
Kaj fralino Parkinson nur atendas sopire, ke vi
malfermu la brakojn por sin eti en ilin.
Sensencaoj ! Mi ne kredas tion.
Tamen estas vero.
Ciuokaze, rediris Vilfrido kolerete, mi dezirus,
ke vi ne estus parolinta pri tio.
Kial ? Kvankam i estas iom pli aa ol vi, i estas
iurilate dezirinda knabino ; arma, tre inteligenta, ria
kaj altanima, unuvorte preska ideala virino.
Tamen, rediris Vilfrido sincere, mi ne deziras
pensi pri i krom kiel fratino de amiko a, se vi volas,
kiel amikino. Niaj rilatoj estis is nun pure amikaj,
senkulpe kaj felie senenaj. Mi ne deziras ion pli.
Tiam, por ani la temon, li diris, iom malgaje : Sed,
Alfredo, se vi pensas, ke mi estas libera de duboj pre-
mantaj la koron, vi tute eraras. Mia interna vivo tute
ne estas tiel
" suna " kiel vi imagas. Kredu al mi, mi
profunde kunsentas kun vi pro via malfeliega spirit-
stato, kiun, tamen, mi apena komprenas, kaj se mi ne
povas e kompari la malkontentecon, kiu regas mian
MIRINDA AMO 73
propran koron, kun la terura angoro brulanta en la via,
tamen, mia animstato estas iafoje tre maltrankvila
por ne diri malfelia. Sed, eble, mia malkontenteco
hava malsaman kazon.
Kiel vi scias, en Long-Seaton la evolucio de mia
interna memo estis tre stranga afero. La plej konflik-
tantaj influoj laboradis super mi kaj fine lasis min en
stato de granda dubemo kaj dolora konfuzo. Kaj i tie
en Londono, ajnas al mi, aro da cirkonstancoj konspiris,
por ankora pligrandigi ne nur tiun malcertecon, sed
anka por pliakrigi la deziron ekkoni tion, kio efektive
estas la vero precipe rilate la esencon de la animvivo,
rilate al la ekzistado kaj personeco de Kreinto kaj pri
mia rilato al Li, pri postmorta vivo k.t.p. Mi certigas
vin, Alfredo, ke animo, pasie soifanta ekkoni la veron,
sed etadata de duboj kaj sopiroj, travivas tre mal-
feliajn momentojn. Ne, amiko mia, se vi volas priparoli
senzorgan, gajan feliulon, priparolu Karlon Parkinson.
Lia estas la plej malpeza senzorga koro, kiun mi iam
renkontis. Efektive ajnas, kvaza lia koro estus
kirasita kontra iuj duboj kaj zorgoj.
Ba, Vilfrido ; trovias Hrka lia koro nenia kiraso,
sed en lia koro senpripensa indiferenteco. Malgra lia
bonega instruiteco, liaj lerteco kaj spriteco, lia filozofio
estas la filozofio de papilio. Liaj solaj emo kaj vivcelo
estas elui la aktualan momenton, malzorgante egale la
pasintecon kaj la estontecon. Li nur ridas malagrablaojn
kaj . . . evitas ilin. Sed kredu al mi, li ngpovos
iam tiel ludi kun la sorto. Tamen plaas al mi la junulo ;
lia gaja, ercema kaj bonkora temperamento ofte efikas
kvaza kiel balzamo por mia turmentita spirito.
Pluan analizon de l'karaktero de Karlo Parkinson
esigis la enveno en la ambron de tiu sama persono.
Tuj post brua frapado la pordo lare malfermiis kaj
juna gajmiena sinjoro envenis. Li havis la aon de
irka dekna a dudek jaroj kaj posedis tre plaan
eksteraon. Lia ronda kapo kun blondaj harbukloj ;
liaj belaj, preska klasikaj trajtoj ; liaj ridantaj, bluaj
74 MIRINDA AMO
okuloj kaj belforma buo sub belaj lipharoj, gracia,
fleksebla figuro de iom pli ol meza kresko, io i tio kune
prezentis personecon de malfacile difinebla, sed nekon-
trastarebla armo ; kvankam pli zorga observanto
rimarkus en liaj vizao kaj konduto ioman malprofunde-
con de l'animo e, kelkafoje, signojn de nesincereco. La
veninto estis elegante kaj lamode vestita. Li gaje
ekkriis : ,

Ho, Vilfrido ! Ho, sinjoro Brent ! mi estas tre


kontenta trovi vin amba hejme. Senzorge etinte
siajn apelon, bastonon kaj gantojn sur seon, li diris
plue : Mi tute forgesis hiera sendi al vi letereton por
certii, ke vi venos hodia por partopreni nian kun-
venon. Mi tre esperas, ke nenio malhelpos. Efektive
mi insistas, ke vi venu ; mi akceptos nenian senkulpigon
hodia.
. ;

Tiu lasta, vigle dirita frazo celis antaveni rifuzon,


kiunti jam legis sur la vizao de Vilfrido.
Iom antae Vilfrido estus tre kontenta iri kun sia
amiko pasigi vesperon en la domo de liaj gastamaj
gepatroj, sed la hodia ricevita letero de fralino
Lambert malinklinigis lin. Post la dua tralego de tiu
letero li klare sentis, ke pli bone estus, ke li tute evitu la
societon, kiun li kutime renkontis en la salonoj de gesin-
joroj Parkinson. Li ne povis kontrastari la konvinkon,
ke, tiu societo, kvankam tiel agrabla kaj, en kelkaj
rilatoj, tre atinda, estas kulpa pri granda parto de la
spiritaj maltrankvilo kaj konfuzo, kiuj nuntempe regis
lin. Tamen la agrablaoj tiel ofte uitaj kaj la iama,
bonkoreco trovita en la rondo de tiu altekuturita,
artista familio, preska igis in neebla plene rompi la
ekzistantan inter ili intiman amikecon sen ia pli racia
kazo. Do, admona voo interna, ke fralino Lambert
estas prava aludante al tiu i sama konataro kiel spirita
kaj, aliflanke, natura deziro darigi
la
li,

danero por
partoprenon en tiuj grandaj sociaj agrablaoj, inter-
batalis en Oni videble atis kaj admiris lin en tiuj
li.

ja

belartrondoj kaj montris nedubeblan korinklinon


al
li

;
MIRINDA AMO 75
kaj tio estis aferoj, kiuj forte tuis la pli malfortan
flankon de lia karaktero. Lia votonp, do, estis ioma eo
de tiu i nedecidemo, kiam respondis

li,
,

,
:

,
Dankon, Karlo, sed mi bedaras, ke mi devas
malkontentigi vin hodia.
Kial, VilfridpSensencao Vi nepre devas veni.

!
Kian do pretehston vi havas Nenian ekkriis

la
?

!
junulo. .
Verdire pro diversaj kazoj, rediris Vilfrido, mi
sentas fortan malinklinon eiiri hodia vespere. Unue
mi devas respondi du gravaj leteroj, kaj tio postulas
al

humoron, en kiu mi nun trovias. Do, faru

al
la

uste
mi komplezon senkulpigi min.
la

,.

,
,
Mi tute ne faros tion, Vilfrido. Estas specialaj
kazoj, pro kiuj vi devas veni. Unue: princo Kunwar
Krina precipe deziris, ke vi venu hodia vespere. Li
fine promesis priparoli pli detale sian strangan kredaron
ni la sendube interesan lozpfion de

la
kaj klarigi
al

antikvaj hindaj kredoj. Due mia frato Filipo estas


:

Vi ankora ne konas lin. Li certe estas

la
hejme.
ekstremo de malsaa abnegacio. Imagu forlasis li
:

treege agrablan pastrejon en York kun bonaj enspezoj


bona atendao pri promocio por u vi
pli

kaj ankora
kredos por farii malbone pagata vikario en unu
el
ia
plej mizeraj kvartaloj de orienta Londono! Mi tute ne
povas kompreni tion. Li, altekulturita, brila homo,
favorato kaj intimulo de efepiskopo de York, sin en-
l'

tombigas tie meze de malsimpatia popolao. La gepatroj


estas furiozaj. La patrino timas pri lia cerbosaneco.
Doroteo, kompreneble, rigardas aferon kiel interesan,
la

romantikan ideon kaj ajnigas envii Filipon. Ridindao


!

Kial ridindao lin interrompis Vilfrido. Ver-


?

ajne vi ne komprenas motivojn de via frato. Sendube


la

kiel pastro. kiu serioze rigardas sian oficon, volas funde


li

koni la homan vivon e iuj flankoj.


Sinjoro Brent ekparolis
:

Eble estas iom strange, sed ne ridinde, amiko mia


;

certe estas, ke orientaj kvartaloj de Londono multe


la
76 MIRINDA AMO
pli bezonas sindonemajn, fidelajn pastrojn ol York kun
sia multenombra katedrala pastraro.
Nu, nu, rediris la juna viro, chacun d son gout.
Mi volis nur diri, ke mi atendas viglan, interesan dis-
kutadon. Precipe en la okazo, se venos sinjoro Spicer,
ni havos grandan debaton, kiun vi amba tre uos.
Mi tre bedaras, Parkinson, diris sinjoro Brent,
ke mi ne povas partopreni tiun atenditan spiritan gim-
nastikon, ar mi havas gravan devan renkonton hodia
vespere kun la patro de unu el miaj lernantoj en la Rea
Hotelo.
Ho, mi tre bedaras, ke vi ne povas veni, Sinjoro
Brent.
Kaj mi, diris Vilfrido, verdire mi lacias pri
tiuj senfinaj filozofiaj disputadoj, kiuj konvinkas neniun.
Kio, Vil ? Kio al vi estas ? ekkriis Karlo Parkin-
son.
Nenio ; sed estas momentoj, kiam . . .
Kiam oni bezonas skuion, interrompis la junulo.
Mi scias, seriozemulo, ke en la lasta tempo vi tro
laboris super viaj libroj kaj desegnaoj kaj bezonas
distrion. Venu, kaj mi aranos por venonta semajno
apartan amuzon por vi. u ne ?
Jes, interetis sinjoro Brent, iru, Vilfrido. Par-
kinson estas prava, vi trolaboris dum la lasta tempo. Se
la princido speciale deziras, ke vi venu, mi opinias, ke
vi devas iri.
Vilfrido duonkonscie deziris, ke liaj amikoj trovu
konvinkilojn, kiuj prezentos sufian kazon por igi lin
ani sian decidon, ar en la profundo de l' koro li deziris
iri.
Bone, mi iros kun vi, Karlo. Domae estas, ke vi
ne povas veni, Alfredo !
Mi anka tion tre bedaras, diris la instruisto.
Sed anta ol vi foriros, ni kune temanos ; u ne ? Mi
tuj petos, ke oni pretigu la teon.
Certe, mia bona " trezoro de erudicio," gaje diris
Karlo Parkinson, kuiante sur la sofon, neniam
MIRINDA AMO 77
rifuzu senpagan manon, precipe en tiaj allogaj cirkon-
stancoj.
Jes, Parkinson, rediris sinjoro Brent duonerce,
duonserioze, sed
mi tre petas, ne tro moku nian ser-
vistinon. i etas simplanima, bona knabino el la
kamparo. Lastan fojon vi plorigis in en la kuirejo.
Alie mi devos peti la patrinon, ke i severe alparolu vin.
Ho, sinjoro Brent, kompatu min ; mi tro alte atas
la favorkorecon de estiminda sinjorino via patrino, por
voli elmeti min al ia kolero. Mi kondutos tre entile,
sed mi nepre devas fari kompensaon al via belulineto,
ar mi plej sincere bedaras, ke mi elirigis unu larmeton
el iaj belaj okuloj.
Sendube ; sed, eble, la knabino rifuzos eniri
ambron, kiu trovias
en tia turmentemulo. Alfredo
Brent kontravole ridetis.
En tiu momento envenis la priparolita juna servistino,
beleta, modesta knabino, portante pleton kun manilaro
por pretigi la teotablon.
Ho, mia lerta amiko, ekkriis la ercemulo, tiom
por via malbona antadiro ! Sin turnante al la
knabino kun bone ajnigitaj seriozeco kaj humileco, li
diris kiel se li alparolus respektegindan sinjorinon,
fralino Klaro, sinjoro Brent us asertis, ke vi, vi
rifuzos eniri ian ambron, en kiu trovias mi. Cu mi ne
estis prava, plej indigne forpelante tiun malindan penson?
La knabino iom konfuziis. Ne alrigardante la paro-
linton, i respondis simple :
Mi ne sciis, ke vi estas en la ambro, sinjoro Parkin-
son.
Ha Mi sciis, fralino Klaro, ke vi ne estas kapabla
!

je tia kruelao. En mildaj, dolaj okuloj tiaj, kiaj la


viaj ne loas kruelao !
Ne atentu liajn sensencaojn, Klaro. Sed petu
mian patrinon, ke i venu i tien ; i havas kelkajn
vortojn por diri al sinjoro Parkinson.
Ne; fralino Klaro, mi tre petas, ne faru tion. Mi
estas certa, ke mi nur bezonas peti vin. Kvankam mi
78 MIRINDA AMO
ne havas momenton por perdi kaj kvankam mi riskas
kolerion del' gepatroj, mi avide akceptis la inviton de
sinjoro Brent al temano, sole por ui manaon servitan
de viaj manoj .
Kohtravole la knabino devis rideti, kiam, per voo
per kiu i volis montri malplezuron, i diris :
Mi estas certa, sinjoro, ke vi pensis nenion similan.
Ho, tie, sinjoroj, parolas arma, adorinda, knabina

modesteco ! ekkriis Karlo. Sed mi diros nenion plu.
La vero silente, sentrudeme efikos, je l'fino, por konvinki.
Do, mi transdonu min al la uo de l'mano ; kiel ja
kantas la glora greka poeto :
" Kvaza mortul ', kiam Hebo elveras
diias
la teon."
Vi estasneplibonigebla, Parkinson, diris sinjoro
Brent ekridante ; kaj Vilfrido, apena povante kontra-
stari fortan inklinon rideksplodi, diris :
Ne kulpigu ian gloran poeton je tia versao, Karlo.
La servistino, kiu jam finis meti sur la tablon la diver-
sajn objektojn, kiujn i alportis, nun vere ekkoleris.
Turnante sin e la pordo i diris :
Estas tre malentile de vi iuj moki min.
Ne, ne, kune ekkriis Vilfrido kaj Alfredo Brent.
Ni tute ne ridas vin, Klaro, diris la instruisto, kaj
Vilfrido aldonis ; estas ja neeble ne ridi la petolaojn
de tiu i sentagulo. Ni ridis pri lia fuversao.
La plej bona puno por sinjoro Parkinson estas,
Klaro, tute malatenti liajn ercaojn, diris sinjoro
Brent. Nun, por montri, ke vi estas kapabla redoni
bonaon por malbonao, alportu por li tason, teleron
k.t.p., kvankam li ne meritas tion, kaj metu ankora
unu plenkulereton da teo en la teujon.
Post la eliro de la knabino Vilfrido diris, penante esti
serioza :
Askultu, Karlo, lasu la kompatindan knabinon en
paco.
Mi certigas vin, kara amiko, ke la animpaco de
fralino Klaro estas por mi grava afero.
MIRINDA AMO 79
Kiam " fralino Klaro " ree envenis en la ambron,
Karlo metis la kubutojn sur la genuojn, premtordis al si
la manojn kaj malgaje skuis la kapon, iam rigardante
la tapion anta si :

Ho ve, li ekemis, kia turmentio, pensi, ke mi,


mi estas kulpigita esti mokinta fralinon Klaron !
Lia malgajeco estis tiel bone ajnigita, ke la knabino
mire ekrigardetis unue sinjoron Brent kaj poste Vilfridon,
sed, vidante en iliaj vizaoj nur penadon subpremi
ridon, i rapide elkuris el la ambro.
Pro io cerbosana, Karlo, diris Vilfrido, esigu
viajn sensencaojn kun la servistino ; i nepre plendos
e sinjorino Brent, kaj tiam . . . nu . . . vi
deziregos, ke vi estus esinta.

Post la temano Vilfrido Gallimore kaj Karlo


Parkinson iris kune, brakon en brako, al la hejmo de la
lasta. La du junuloj interkoniis kelkajn monatojn
post la alveno de Vilfrido en Londonon. Amba estis
studentoj e artlernejo en Westminster. Iun tagon,
kiam Vilfrido estis okupita en aparta ambro modelante
el gipso frison la antikva modelo, juna viro kun gaja,
knaba vizao envenis kaj sin prezentis kiel nova kun-
studento, Karlo Parkinson. Li sciigis al ke lia fratino
li,

estas unu korespondantaj aninoj de


" Romford' kaj
la
el

Long-Seaton'a Estetika Societo."


La Long-Seaton'aj membroj, sciiinte, ke frato de
Londona societanino estas studento de sama artlernejo
la

kiel Vilfrido, redaktis treege ladan priskribon pri la


arma ecaro kaj talento de sia juna favorato kaj esprimis
esperon, ke du junuloj interamikios. De tiam Vilfrido
la

Gallimore kaj Karlo Parkinson estis intimaj amikoj,


kvankam, verdire, iliaj karakteroj kaj ambicioj estis
rimarkinde malsamaj. La sola komuna emo estis ilia
amo artoj kaj la belo unua profunda,
al
la

la

en
:
;

konstanta, preska adora, kaj en la dua aniema,


:

facilkora, sed ne malpli entuziasma. Kaj tamen, forte


allogis Karlon pensemeco kaj ofta aeri<JKCQ de
la
80 MIRINDA AMO
Vilfrido, dume Vilfrido ofte sentis, ke la felia enzorgeco,
la iamaj bonhumoreco kaj gajeco de lia amiko liveris al
li distraon, kiun li bezonas kaj kiu, precipe en la daro
de la lasta jaro, malhelpis lin kelkfoje farii tro memanali-
zema. Sed allogis lin ankora pli forte la afableco kaj
delikata inteligenteco de gesinjoroj Parkinson kaj de ties
filino Doroteo, kiel anka la societo de multaj intelektuloj
artistoj kaj literaturistoj kiujn li renkontadis en
iliaj salonoj.
CAPITRO VII

La du junaj viroj atingis la domon en


"Mavfair "
post
duonhora piediro. i estis granda loejo en kvieta, mal-
granda, sed tre agrable placo en tiu bonhaveca kvartalo.
La interno de la domo prezentis iom strangan aspekton.
La plej frapantaj aferoj estis ie trovianta rua
koloro kaj ie reganta senbrueco. La granda vestiblo
kaj la diversaj ambroj estis lukse meblitaj, sed la
iom neordinara, duonorienta stilo. Kvankam sinjoro
Parkinson estis unu el la plej famaj, tiutempaj pentristoj,
oni vidis tre malmultajn pentraojn sur la muroj, krom
en la pentrejo. Anstatae troviis tie i kaj tie kabalaj
figuraoj kaj desegnaoj, kelkaj antikvaj statuetoj kaj aliaj
belaj ornamaoj, kiuj pensigis e supraan observanton,
ke io havas ian embleman, ian simbolan signifon. En
la vestiblo, la koridoroj kaj salonoj troviis nombro da
lampoj, iuj kun ruaj lumirmiloj.
K1am la junuloj eniris la vestiblon malsupreniris la
laran, per dika, mola tapio kovritan tuparon, fralino,
vestita per rozkolora, silka vesto, kies dekoltita korsao
kaj duonmanikoj montris belformajn buston kaj
brakojn. ia eksterao estis tre plaa, kaj la tenio plena
de gracieco kaj natura armo. En unu brako i portis
areton da libroj,kaj la alia mano gracie tenis la trenaon
de la vesto. iaj riaj, brunaj haroj estis kunplektitaj
en unu bulo la antikva greka modo, sed du armaj
bukletoj sur la frunto, kaj du, pli longaj, pendantaj
bukloj, kiuj facile karesis la vangojn, montris, ke la
juna virino ne malatis modernajn helpilojn por pli-
grandigi sian naturan belecon. iaj malhelaj, kutime
pensemaj okuloj ekbriletis, kiam i ekvidis Vilfridon e
la malsupro de la tuparo.
Bonan vesperon, sinjoro Gallimore ; gaje ekkriis
fralino Doroteo Parkinson, vi malfruas. Ni pensis, ke
vi ne venos. Responde al demando de Karlo i diris,
81
G
82 MIRINDA AMO
Ne, la princido ankora ne alvenis ; li sendis serviston
por sciigi nin, ke li havos intervidion kun la efministro,
kaj ke tio neeviteble prokrastos lian alvenon. Li estos
i tie irka la oka. Sinjoroj Lankester kaj Broadbent,
sinjorino Talbot kaj Filipo jana estas en la malgranda
salono kun la gepatroj. Mia frato estos tre kontenta
konii kun vi, sinjoro Gallimore.
Kiam, iom poste, Vilfrido kune kun fralino Parkinson
kaj Karlo eniris la salonon, li havis koran akcepton.
Ciuj leviis por saluti lin, krom sinjoro Leo Broadbent,
kies vizao ekmontris grandan malplezuron, precipe
kiam li rimarkis lin amike interparolantan kun fralino
Parkinson.
La juna pastro, Filipo Parkinson, post formala inter-
prezentio varme premis la manon de Vilfrido kaj diris :
Mi aparte deziris
konii kun vi, sinjoro Gallimore.
Mi adis multon pri vi de la gepatroj ; nur sincerajn
ladojn. Mi tre esperas, ke vi sukcesos havi bonan influon
sur la spiriton de mia frato ; li tre bezonas la influon de
serioza amiko kun noblaj vivoceloj. Lia kapo estas tiel
malserioza, kiel tiu de marioneto . . .

Kaj evidente multe pli felia, ol la via, gaje rediris


Karlo.
Supraa,ekstera gajeco, eble, Karlo ; sed vera,
profunda kontenteco estas neakirebla sen penado plenumi
sian devon al Dio kaj al la homaro.
Sinjoro Gallimore, ekdiris sinjorino Talbot de
malalta, mola kanapo, mi tre bedaras, ke mi ne povis
eesti, kiam vi legis vian memuaron la temo
" la
pri
komunaj esencoj de l'belo, de l'harmonio kaj de 1'
vero." Sinjorino kaj fralino Parkinson kantis pri i
tiajn ditirambojn, ke mi tre deziras legi vian manuskrip-
ton. Cu vi faros al mi la\honoron pruntedoni la kajeron ?
La parolintino estis mezaa tre pedanta, malgrasa
vidvino, vestita per nigra silka vesto. i estis tre fiera
pri pretendita delikata sentemo poezia kaj, la ia
propra kredo, ia opinio pri beletristikaj aferoj estis la
lasta vorto.
MIRINDA AMO 83
Al vi plaas erci, sinjorino Talbot, respondis
Vilfrido, ridetante, tamen mi tre volonte havigos al vi
la manuskripton ; via deziro tre honoras min.
Doroteo Parkinson, starante malanta sinjorino Talbot,
mallate diris al i :
Kiel kutime, vi troigas, kara sinjorino Talbot.
Tiu i sin turnis al la juna virino kaj diris kvaza per
sceneja flustro :
Mi tute ne troigas, mia kara, vi diris . . .
Silentu. silentu, mi tre petas, sinjorino Talbot,
interrompis in la knabino, facile ruiante.
. . . vi diris, ke i estas perla verketo, kaj ke iu
vorto devus esti presita per oraj literoj.
En tiu momento sinjorino Parkinson ekkriis :
Ho, sinjoro Gallimore, vi konas sinjoron Broadbent ;
u ne ? Kompreneble ; vi ja estas samurbanoj a
pliuste samvilaanoj. Sed kiel strange, vere, vi amba
estas oftaj vizitantoj e ni kaj tamen vi neniam antae
renkontiis i tie. Sendube vi bone konas unu la alian,
u ne, sinjoro Broadbent ?
Leo Broadbent ajnigante atentan trarigardon de
albumo, askultis la konversacion kun kreskanta mal-
plezuro. Fine li levis la okulojn por respondi la rekte al
li direktitan demandbn. E lia kutima penado esti tre
agrabla al sinjorinoj kaj konservi sian reputacion pri plej
perfekta entileco, kiun li afektis, ne povis tute malhelpi
elmontron de malbonvolo. Kun nuanceto de aroganta
malestimo li diris ancelie :
H'em, jes, mi pensas, ni renkontiis unu a dfojojn,
sinjorino Parkinson, sed, vi scias, ni moviadis en iom
malsamaj sociaj rondoj. Sed, ekvidante per la rigardoj
de la irkastarantoj, ke li permesis al si fari mal-
konvenaon, li rapidis aldoni : Kompreneble diferenco
pli

inter la aoj de junuloj de eble ok jaroj a okazigas


tion.
Dum momento regis peza silento en la parto de
la

salono, en kiu tiu sceneto ludiis, kaj Leo Broadbent


i

konsciis, ke lia evidenta mallertao okupas


la

pensojn de
84 MIRINDA AMO
la eestantoj. Des pli forte li ekmalamis Vilfridon kiel
kazon de lia malspritao.
Pastro Parkinson la unua ree ekparolis :
Vi havas profesiajn rilatojn kun Sri Kunwar
Krina ; u ne, sinjoro advokato ?
Jes, sinjoro pastro ; jam de multaj jaroj la firmo
de advokatoj, Konard kaj Perkins, kies membro mi
estas, prizorgas la aferojn de l' Maharajaho de Pentuki,
lia frato. Mi persone laboras super la afero, kiu venigis
la princon Kunwar Krina i tien. De sia alveno lia
princa moto kondutis tre amike je mi. Mi tre atas lian
amikecon.
Kompreneble, sinjoro Broadbent, diris sinjorino
Talbot, Mi pensas, ke li estas unu el la plej armaj
sinjoroj, kiun mi iam renkontis.
Sinjoro Parkinson, kiu je tiu momento aliris la
grupeton, diris :

Sendube ; kaj unu el la plej profundaj pensuloj.


La amplekso de lia scio estas tre rimarkinda. Studinte
en la universitatoj de Berlino, Parizo kaj Oksfordo, li
kunigas okcidentan, sciencan instruitecon kun la pro-
funda, mistika filozofio de l'oriento, kaj ne ekzistas
komunscia temo, kiun li ne povas lerte pritrakti. Mi tre
esperas, ke li restos ankora longe en Londono. Cu vi
scias ion pri liaj planoj, sinjoro Broadbent ?
Ne ; nenion definitivan, sinjoro Parkinson, krom
tio, ke la afero, kiu estas la celo de lia restado i tie
okupos ankora kelkajn monatojn. Sed li tiel atas la
vivon en Londono, ke li ne intencas rapidi for tuj post
la ordigo de siaj aferoj kun la registaro. Ciuokaze h
faris aranojn por forestado for de Hindujo dum almena
du jaroj.
Sinjorino Parkinson patose ekkriis :
- Mi treege ojas adi tion ! La kara princo venkis
iujn niajn korojn. Tio, kion mi tiom atas pri la princo
estas lia kornobleco, lia kortua simplanimeco kaj
senkonscia digno. Mi pensas, ke li alproksimias plej
vere al ideala homo.
MIRINDA AMO 85
Filipo Parkinson volis fari demandon, kiam lia patrino
eksaltis, dirante :

Mi pensas, ke mi adas lian voon en la vestiblo.


i eliris kaj post kelkaj minutoj revenis akompanata
de altkreska, beltalia sinjoro. Tio estis Sri Kunwar
Krina, dua filo de Maharajaho de Pentuki en nordokci-
denta parto de Hindujo. Li havis la aon de irka
kvardek ses jaroj, estis vestita la angla modo, kaj prez-
entis imponan kaj allogan eksteraon. Lia vizakoloro
kaj okuloj estis malhelaj, kaj liaj kapharoj kaj lipharoj
estis karbenigraj kun kelkaj griziintaj strietoj. Kun
facila, dignoplena gracieco kaj afabla rideto en siaj
bonkoraj, trankvilaj okuloj, li riverencis la eestantojn,
dirante :
Sinjorinoj, sinjoroj, mi salutas vin. Volu pardoni,
ke mi iom malfruis, sed mi havis gravan interparolon
kun la efministro. Tiaj sinjoroj estas iam plenokupitaj,
kaj oni devas viziti ilin, kiam tio estas por ili oportuna.
Li iris de unu al alia kaj kore manpremis iun. Tuj
poste iuj, kvaza la interkonsento, sidiis en duon-
cirklo irka la fajrejo sur malaltaj, molaj kanapoj kaj
diversspecaj, komfortaj seoj, kiuj estis pleje tegitaj per
rua veluro a silko. Anta ol la konversacio fariis
enerala, envenis en la ambron servistino, alportante
pleton kun dek glasoj da rua vino kaj metis in sur
tableton apud sinjoro Parkinson. Tiu i tuj leviis kaj
diris :
Geamikoj, la hodiaa tago estas por unu el ni tre
signifoplena tago. Nia kara amiko, sinjoro Gallimore
atingas hodia sian plenaon, kaj mi permesas al mi
proponi, ke ni uzu tiun momenton, anta ol ni komencos
nian kutiman kunvenon, por trinki glason da vino je la
sano de nia festanto kaj por deziri al li iamajn prosperon
kaj felion.
Vilfrido aspektis surprizite kaj iom embarasite : Tio
estas granda surprizo. Kiel vi sciiis, ke hodia estas
la datreveno de mia naskotago ? li demandis.
Ni uldas tiun sciigon al la Long-Seaton'aj amikinoj
86 MIRINDA AMO
de Doroteo, respondis sinjorino Parkinson. Disdoninte
la glasojn, sinjoro Parkinson ree parolis :
Mi levas mian glason kaj, kune kun vi, mi trinkas
je la sano, felio kaj prospero de nia kara amiko, Vilfrido
Gallimore. Kiam iuj, krom la toastato, estis sin
levintaj, tenante la glasojn en la mano, li darigis : La
misteraj povoj, kiujn ni, pro manko de pli preciza vorto,
nomas Providenco, donis al vi, kara sinjoro, riajn
naturdonojn, gajan, bonan, puran koron kaj maloftajn
kapablojn. Ni iuj kore deziras, ke la estonteco havu
por vi nur benojn, nur sennubajn tagojn kaj plenan

disvolviadon de iuj viaj noblaj ecoj. Dirante tion li
faris signon por enerala intertintigado de la glasoj.
Ciuj eltrinkis, demetis la glasojn kaj korege manpremis
la junan viron. E sinjoro Broadbent devigis sin kun
ajnigita koreco sekvi la ekzemplon de la ceteraj.
Vilfrido volis tuj respondi kaj jam alprenis tagan
tenion, kiam sinjoro Parkinson petis lin, ke li prokrastu
sian parolon dum momento.
Ni havas i tie, li diris, kelkajn bagatelojn,
kiujn ni petas vin bonvole akcepti kiel memoraojn pri
tiu i felia tago. Jen tri libretoj, kiujn mi rekomendas
al vi tre zorge trastudi. Du verkoj de Emanuelo Kant :
"La Kritiko de pura Prudento " kaj "La Religio en la
limoj de pura Prudento." Kaj us aperinta verko de
" Esietiko." Tiuj i libroj estas en
profesoro Hegel pri
la originala germana lingvo sendube la plej taga
lingvo por filozofiaj traktatoj. Ili ebligos vin pensi pli
precize, pli logike pri temoj, kiuj, mi bone scias, tre
interesas vin.
Anta ol Vilfrido povis diri ion krom : Koran dankon,
sinjoro Parkinson, sinjorino Parkinson alpais, tenante
en la mano belan leterujon el glazurita ledo kaj silko
kun arentaj ornamaoj. La antaa, silka flanko montris
belege broditan monogramon de Vilfrido kaj la jarnom-
bron 1823. Donante in al la juna viro kun dola rideto,
i diris : Jen bagatelo de Doroteo kaj mi. Ni kune
Jaboris la brodaon.
MIRINDA AMO 87
Kun gracia saluto Vilfrido prenis la donacon :
Vi anka, sinjorinoj, li diris kortuite kaj iom
embarasite, ve1e superutas min per afablegaoj. Mi
tre, tre dankas vin pro tiu i belega laborao.
Nun estas mia vico diris Karlo, volu akcepti
tiun i fortan bastonon kiel signon de mia amikeco al vi ;
i anka okaze servos por forpeli hundojn kaj aliajn
malagrablaojn.
Dankon, Karlo !Vilfrido prenis el lia mano
erizlignan bastonon kun arenta tenilo. Kia kortua
ofero de pomono ! Nun mi komprenas, kial vi tiel
insistis, ke mi venu i tien hodia vespere. Vi iuj vere
konkuris feliigi min. Mi vere estas tre felia.
Dum tiu tempo Sri Kunwar Krina enpense observis
la vizaon de Vilfrido per sia trankvila, sed iomete
malgaja rigardo. Li nun leviis de la malalta, mola sofo,
sur kiu li duonkuis kaj ekparolis :
Mia kara juna amiko, permesu, ke mi anka donu
al vi malgrandan pruvon de mia amikeco kaj de miaj
sinceraj bondeziroj okaze de tiu i felia tago. Mi petas,
ke vi bonvolu akcepti tiun malgrandan memoraon.
Dirante tion li donis al la surprizita junulo multe-
kostan oran pohorloon kun ora eno. Liaj esprimplen-
aj, malhelaj okuloj rigardis Vilfridon kun videbla
korinklino, kaj lia bonkora, nobla vizao ekheliis per
felia rideto.
Preninte la donacon el la mano de la princido, Vilfrido
rigardis surprizite, tamen respondeme kaj malkae en
lian vizaon kaj diris :
Pardonu, via princa moto, se mi ne povas tage
danki vin pro via amindeco. Vere princa donaco ! Mi
ne scias, kiel esprimi miajn sentojn . . .

Ne provu, do, amiko mia, mi jam vidis sur via


vizao pli, ol vi povus diri bue. Dio permesu, ke tiu i
horloo montru al vi nur feliajn horojn.
Ciuj nun irkais Vilfridon por gratuli lin kaj por
rigardi la horloon. i estis eleganta objekto, fabrika0
de la plej fama londona horloisto. Sur la dorsa flanka
88 MIRINDA AMO
troviis arte gravuritaj la dekdu signoj de la zodiako kaj
sur la interna flanko de l' kovrilo monogramo de Vilfrido
"
kun jena surskribo': Al sia kara amiko Vilfrido
Gallimore en la tago de lia plenaio, la i^an de Novem-
bro 1823, Kunwar Krina."
La gravurita zodiako sur la dorsa flanko de la horloo
kazis nenian surprizon, ar iuj sciis, ke la princido havas
fortan kredon je astrologio. En la iusemajnaj kunvenoj
en la Parkinson'a domo oni ofte pritraktis de filozofia
vidpunkto la diversajn orientajn religiajn sistemojn kaj
mondperceptojn, kaj astrologio estis pli ol unu fojon la
temo de diskutadoj.
Dume la princido ekprenis de la tableto la tri librojn
donacitajn de sinjoro Parkinson kaj kontente trarigardis
ilin. Alparolante la gastiganton li ekdiris :
Sinjoro Parkinson, mi tre aprobas vian elekton de
libroj por nia juna amiko. Granda filozofo estas Erftanu-
elo Kant kaj, eble, ne malpli atinda estas profesoro
Hegel. Mi havis anta sep jaroj la honoron esti prezentita
al tiu lasta germana saulo, kaj pritraktis kun li en la
daro de du longaj interparoloj diversajn filozofiajn
temojn. Mi trovis lin ne nur arma homo, sed, je mia
surprizo, en profunda akordo kun miaj ideoj pri la Dia
esenco, kiel baza principo de unueco, envivanta en io
kaj entenanta la tutan ekzistaaron. Kvankam
li,
eble,
ne konsentus esti nomata panteisto, tamen estas tia,
li

ar iam celas identigi universon kun Dio,


la

idealisto,
li,

kaj Dion kun universo. Li, starante vizaon kontra


la

vizao kun neebleco akiri perfektan scion per la sentoj


la

a per rezonado, provadas trovi kontention per medi-


tado pri a, u mi diros, enprofundion en la
?

Absoluto, dume pia Hindo tion efektive trovas per


sinperdemo en la senlimeco, t.e. Brahamo. De tiu
vidpunkto is teozofio estas nur unu pao.
Efektive entile demandis pastro Parkinson.
?

Jes, respondis milde princido, sendube ar


la

individua animo nepre devas, la lia filozofio kaj la


mia, esti esence en plenharmonio kun tutao, i,
la

la
MIRINDA AMO 89
sekve, devas eterne esti en akordo kun si mem. Cia
ano estas nur ajna. Plue, la konstanta rilato de la
animo kun la Absoluto postulas senkomencion same
kiel senmortecon, ar la animo, ne povante esi, ne
povas havi komencon. Anta-ekzistado estas same nepra
postulato kaj same certa kiel la estonta vivo. La tuta
universo trovias en iama stato de progreso : la eterna,
spirita esenco, fariinte parto de la materia mondo,
iam suprenlaboras. Vi konsentas, sinjoro pastro, ke
la iuj religiaj konceptoj, la mondo
" kuas en " la
malbono kaj neperfekto. Do, estas la devo de l' homo
helpi al tiu i suprenevoluado per iu rimedo. Rilate
unu individuan spiriteron tiu evolucio ne povas kom-
pletii en la daro de unu vivotempo. La teozofo, do,
kredas je reenkorpio a transmigrado de animoj. Se
por antaveni eblajn kontraargumentojn la memoro
ne ekzistas de unu vivo al alia, tio nur montras, ke la
memoro ne estas parto de la animo.
Vidante, ke pastro Parkinson jam de kelka tempo volis
paroli, la princido eksilentis kaj duonkuiis sur sian
molan sofon. La juna pastro, rigardante kun admiro kaj
respekto la noblajn, mildajn vizatrajtojn de l' hindo,
ekdiris :

Mi via princa moto, argumenti pri la


ne volas,
distanco, kiu ekzistas inter la Hegel'a filozofio kaj la
teozofio. i povas esti tre malgranda, a povas ekzisti
neforigeblaj baroj inter ili ; ni lasu tion, mi petas, resti
malfermita demando tiuimomente. Mi scias, ke en
tiuj i kunvenetoj vi iuj penadas lumigi la veron kaj
suprenlevi viajn animojn per io, kio estas bela, nobla,
vera. Mi sentas, ke ni ne bezonas timi i tie, ke unu
ofendos alian ; mi do parolas malkae. Malgra via aprobo
pri la libroj, kiujn la patro donacis al sinjoro Gallimore,
kaj kun deca respekto al vi, pajo, mi bedaras tiun
elekton. Mi scias, ke la intelekta mondo siatempe
varme bonvenigis la filozofion de Emanuelo Kant kaj
nun entuziasmias pri la nova filozofio de profesoro
Hegel, kiu estas, miaopinie, la plej malfacila, preska, el
90 MIRINDA AMO
iuj pensosistemoj. La Kant'a analizo de la homa
rezonado, kiel ajn bona i estas alie, tamen tre malhelpis
al studantoj reteni sian pozitivan kredon je Dio, kvankam
Kant mem asertis, ke li forigis la konon, por lasi lokon al
kredo. La Hegel'a filozofio estas por mi kiel nepre iuj
homelpensitaj sistemoj devas esti tre malkontentiga.
Iu diris, eble erce, ke profesoro Hegel mem konstatis,
ke nur unu persono komprenis lin, kaj e ne tiu.
Homfarita filozofio kondukas nin tra senfinaj, kon-
fuzaj, interkontradiraj asertoj kvaza tra maroj a
animdezertoj, is ni alvenas al nenio a, bonokaze, al
nepersona, abstrakta Absoluto, kiu tute ne povas satigi
la sopirojn de la homa koro. Dio, estante Amo, kreis
la homan koron tia, ke i nur povas trovi kontentecon en
Li mem. Li, el amo kaj sao, estigis en tiu homa koro
senton de malpleneco, kiun Li volas plenigi per Si mem,
sed kun la plena konsento de l' homo. Ciam, de la tago,
kiam Adamo u tio signifas individuon a personigon
de la homaro preferis propran rezonadon, ol Dian
saon per rekta revelacio, de tiu tago, homa filozofio,
rifuzinte la memrevelacion de Dio, dolore penadas
eltrovi, difini Lin, ar tio ja estas, en la fundo de la
analizo, la celo de iuj filozofioj. Sed la Diecon, kiu
estas, la universala hipotezo, senlima, ni mortuloj ipse
facto ne povas difini, elkompreni. Ne, amikoj, ni staras
anta la eterna demando : Cu la homo per elserado
povas trovi Dion ?

Pardonu, Filipo, demandis lia patrino, por kio,


do, Dio donis al ni rezonpovon, kapablon penetri en
tiajn misterajn aferojn, se ne por uzi ilin ?
Kara panjo, Filipo respondis respektoplene, la
rezonpovo, kiun vi aludas, ne estas donaco de Dio ; i
estas uzurpita de homo ribelema je la instigo de la
efribelulo. La unua eraro, kiun faris nia prototipo, estis
" ekkoni "
la deziro per rimedoj, kiujn ne aprobis la
Eternulo. Dio permesas ja al ni iun, por ni bonan scion
pri la tielnomitaj misteroj de la nuna kaj transtomba
vivoj, e pri Li mem, se ni nur volos studi Lian sufie
MIRINDA AMO 91
ampleksan revelacion a transdoni nin al rekta Dia in-
spiro. La vojo ekkoni tion, kio estas konebla ne estas
tiu de multaj filozofoj. Askultu diron de la mistikulo
Jakobo Boehme.
Li deprenis de breto de biblioteko malgrandan
libron kaj, post kelka sero, trovis la lokon. Li diras :
" Mi ne alvenis al tiu i signifo a tiuj i laboro kaj
kono per mia propra rezonado a per mia propra volo,
nek estis tio mia celo. Mi ne seris tiun konon, nek
deziris ekscii ion pri i : mi nur seris la koron de Dio
kaj volis en i min kai." Jen la vojo ekkoni Dion. Sed
por reveni al mia argumento mi anka iam staris
anta tiu demando ; anka mi, kiel, eble, iu cetera
pensemulo, estis turmentita de duboj, sed mi trovis, ke
la studado de multaj filozofiaj sistemoj nur plikom-
plikis la aferon. Kaj pro tio mi opinias, ke libroj tiaj,
kiajn la patro us donacis al sinjoro Gallimore, ne estas
tre tagaj. Sinjoro Gallimore permesos al mi diri
iuokaze mi intencas nenian malentilaon ke, je lia
ao kaj spirita sperto, ili povos farii por li pli verajne
malutilo, ol utilo ; almena la verkoj de Kant.
Vilfrido sentis sin tre maltrankvila dum la lasta
parolo. La donacitaj al li libroj estis ja uste tiuj libroj,
kiujn li deziris posedi, kaj li jam estis antasentinta la
plezuron trastudi ilin. Tamen li ne povis ne senti, ke la
gravaj vortoj de la lerta kaj spertoria pastro enhavas
en si multe da vero. Liaj pensoj iris alterne de sia
onklo Silaso al sia amikino, fralino Lambert.
Tuj kiam Filipo Parkinson esis paroli, lia patro diris :
Mi ne konsentas vian opinion, Filipo, pro du kazoj.
Unue, vi ne scias, ke sinjoro Gallimore jam havas sper-
tojn super sia ao kaj posedas delikatan, filozofian
spiriton. Kaj due, mi opinias, ke estas tre konsilinde por
junulo tia, kia ke
li,

senantajue provu iujn kredojn


li

kaj elektu tiun, kiu plej bone harmonias kun lia spirito.
La elstudado de verkoj ke Kant kaj Hegel, certe donos
lia cerbo pli grandan kapablon por pensi logike kaj ili
al

pliampleksigos lian irkarigardon.


92 MIRINDA AMO
Tiam interrompis la diskutadon la sciigo, ke la ves-
permano estas preta. Sri Kunwar Krina donis la
brakon al sinjorino Parkinson, sinjoro Broadbent rapidis
doni la sian al fralino Doroteo kaj Vilfrido sekvis brakon
en brako kun sinjorino Talbot. La ceteraj sinjoroj
darigis dum kelkaj minutoj diskuton pri la demando, u
estas verajne, ke la filozofio iam kondukos al pura vero.
Filipo Parkinson asertis la plenan neeblecon, dum sinjoro
Parkinson subtenis malan opinion.
Dum la vespermano la interparolado fariis pli
enerala kaj malpli serioza. Kiam, e la fino, sinjoro
Lankester proponis, ke oni aranu la temojn, pritrak-
totajn dum la
" postfestena " kunveno, fralino Parkin-
son sin turnis al la hinda nobelo kaj diris kun arma
deziremo :

Rilate min, via moto, mi preferus, se tio al vi


plaas, ekscii ion pli detalan pri via persona kredo. Cu
tio estus kontra via inklino ?
Mia estimata fralino, respondis la princido
bonkore, tute ne ; mi havas nenian kazon por kai
m1an kredaron. Mi studadis en la daro de multaj jaroj
tre zorge kaj, mi pensas, senantajue, la diversajn
kredarojn de la homaro, nuntempajn kiel anka antik-
vajn, kaj mi trovis nenian kialon, por ani mian kon-
vinkon. Kontrae, ju pli mi studadis ne nur la ceterajn
religiajn sistemojn, sed anka iliajn efektojn sur la homoj,
des pli mi konvinkiis, ke mia kredo estas plej proksima
al la vero.
Mi anka, kara princo, diris sinjorino Parkinson,
tre deziris ekscii tion, kion kredas via koro prefere ol
tion, kion eltrovis via filozofio, sed mi ne kurais esprimi
tiun deziron, ar provi penetri en la sanktejon de ies
koro, povas ja esti rigardate kiel malentilao.
Ne timu, tre estimata sinjorino, milde respondis
la hindo, mi deziras, ke mia koro estu malkaema ; mi
sincere penadas tiel vivi, ke mi povu sentime lasi iun
profunde enrigardi en mian animon.
Tiuj i vortoj estis diritaj kun grandaj simplanimeco,
MIRINDA AMO 93
modesteco kaj seriozeco. El liaj esprimoplenaj, malhelaj
okuloj brilis tia trankvila certeco, ke li diras tion, kion
li efektive sentas, ke neniu el la eestantoj dubis pri lia
plena sincereco.
Survoje al la salono Vilfrido seris okazon por paroli al
Filipo Parkinson :

Sinjoro pastro, li demandis mallate, u vi


permesos, ke mi faru demandon personan ?
Certe, amiko mia, kun plezuro ; demandu.
Vi diris dum la diskutado anta la vespermano,
ke anka vi estis iam turmentita de duboj. Konjekteble
vi jam venkis tiujn dubojn. Cu vi bonvole diros al mi,
kiel ?

La juna pastro, altkreska, maldika viro, irante e la


flanko de Vilfrido kun interplektitaj sur la dorso manoj
kaj iomete antaen fleksita korpo, turnis sian penseman,
senbarban vizaon al la demandinto kaj respondis :
La vojoj al animpaco estas multaj la la multegaj,
diversaj ecoj, cirkonstancoj kaj travivaoj de la homoj.
Mia vojo al animpaco estis la vojo de obeemo; mi simple
"
kredis la vortojn de la Savir, :o : Se iu volas fari Lian
volon, tiu scios pri la instruado, u i estas de Dio."
Sincereco estas nepra kondio.
Ili eniris la lukse meblitan salonon, duonlumigitan
per ruaj lampoirmiloj, kie la ceteraj geamikoj jam
estis pretaj komenci la kunveneton. Sri Kunwar Krina
okupis sian kutiman lokon sur mola sofeto. Apuda
lampo, staranta sur alta piedestalo etis rozkoloran
lumon sur lian trankvilan, virecan vizaon. Fiksante
la rigardon sur marmora busto de Apolo, li ekparolis :
Ne estas facila afero doni al vi klaran bildon de mia
kredaro, precipe ar via tuta pensedukado estas tiel
malsimila al la mia, kaj anka ar en la daro de
multjara, fervora serado pri la lumo, mi devis forigi
multajn alkreskaojn, t.e. mi devis kvaza elkribri la
purajn vererojn el amaso da nenecesaj, legendaj e
kelkfoje malveraj aldonaoj, faritaj dum la jarcentoj de
erariintaj pastroj kaj filozofoj.
94 MIRINDA AMO
Li eksilentis momenton. En liaj okuloj vidiis reva
rigardo, kvaza li traserus la profundon de sia animo,
a kvaza li volus sore starigi anta liaj internaj
okuloj klare difinitan bildon de sia propra animo. Li
darigis :
Ekzistas de tempoj eternaj la Unua Kazo, la
Spirito, la Dia Esenco, a, se vi volas, Dio ; iuokaze la
Absoluto, sen iaj atributoj, kiujn ni povus formuli ; ar
iuj atributoj limigas estaon, al kiu ili rilatas. Tiu
Absoluto, tiu Dieco, estas esence Forto : absoluta,
neesplorebla, nekonebla, ekster difino. Ne okazis kreo
en la enerale akceptita senco, nek ekzistas materio,
eterna a pereebla, sed io ekzistanta devenas de Li.
Cio, kion ni vidas estas la rezulto de Dia mem-elfluo,
memdisvolvigo. Li estas la sola realao kaj la fina celo
de io.
Pardonu, via moto, entile interrompis lin
Filipo Parkinson, mi ne komprenas vian koncepton pri
senatributeco de la Dieco. Eble vi povos eviti doni al tiu
Absoluto esprime difinitajn, formulitajn atributojn ; sed
u estas eble, pensi pri io, e pri Dieco, ne donante al i
en la pensoj atributojn ? Mi opinias, ke ne.
Kun afabla rideto la hinda princido respondis :
Jen estas unu el la malfacilaoj jam aluditaj. Via
okcidenta penskutimo estas ja tiel malsimila al la nia, ke
estos, eble, por vi tre malfacile konscii pri sentoj, kiujn
oni povas akiri nurpost longa, profunda tiucela meditado.
Car la spirito enloanta la homan animon estas parto de
la eterna Dia esenco : ju pli i purias de malindaoj, ju
pli forte i konscias pri la esenca unueco kun la Dieco ;
ju pli i sukcesas enprofundigi sin en in, des malpli i
bezonos konkretan ideon pri la Dieco, des malpli i sin
apogos al atributoj, sed jam havas mistikan envidon en
in. Mi do nun ne submetas min al dogmaro, ellaborita
de racio a rezonado kaj altrudita de kiu ajn atoritato,
sed mi fidas plivole internan konscion de spirita vero,
kiun mi akceptas, ar mi sentas, ke i estas vero ; ar
mi scias, ke i estas vero perla atesto de la Dia Spirito en
MIRINDA AMO 95
mi. Mi nun ne seras eksteran atoritaton, sed obeas
nur la atoritaton de la interna kaj, sekve, de la absoluta
Spirito.
Nu, mi supozas, ke estas la deziro de kelkaj el vi, ke
mi iom priparolu miajn personajn aspirojn spiritajn.
Mi sentas min tre honorata per tiu deziro. Profunda
konscio pri unueco kun tiu neesprimebla Dia Estao,
intensa deziro pri efektivigo de plena sankteco kaj,
poste, plena sinperdinteco en Li ne permesas, ke animo,
regata de i tiuj emocioj, restu malpura, malsankta. Mi
do celadas per iuj miaj fortoj : vivadi puran vivon,
posedi puran koron kaj senvualan, sanan intelekton.
Plue, ar mi kredas je la spirita unueco de l' homaro, mi
celas frate ami iujn miajn proksimulojn kaj propagandi
universalan kunfratecon. Mi penadas esti humila,
memforgesema, senplende suferi personajn maljustaojn
kaj kurae defendi malfortikulojn kontra maljustaj
atakoj. Suprenlevado de l'homaro estas mia iama
peno ; plena sankteco mia pasia deziro.
Kiel bela ! flustris Doroteo Parkinson, rigardante
kun admiro la ardantan pro ekstazo vizaon de la paro-
lanto.
Kiel ideala ! diris al . si Vilfrido. Liaj avidaj
okuloj fikse rigardis la okulojn de la princido, kiu
kvaza malfermis anta li novan elvidon, novan mon-
don.
La orienta filozofo darigis :
Nur animo vere liberigita de iuj mondaj mal-
puraoj, arda kun puraj, sanktaj emocioj povas elkom-
preni, profunde ui la belon, la amon, la veron, unuvorte :
Dion. Kiel diris la fondinto de via religio ekrigardante
Filipon Parkinson nur purkoruloj povas vidi Dion, a,
prefere, senti Dion.
Filipo ree ekprenis la parolon :
Cu vi povas diri, via princa moto, li demandis
respektoplene, kiamezure vi uldas viajn tre admirin-
dajn vivoregulojn al via kono pri la vivo kaj instruado
de Jesuo Kristo ?
96 MIRINDA AMO
Malkae ; mi ne scias, respondis Sri Kunwar
Krina trankvile kaj enpense. Neniu povas ja studadi
tiun senkomparan personecon kaj lian puran instruadon,
ne admirante Lin fervore kaj dezirante sekvi Lin. Mi
tre amas la bildon, kiun Li estigis de Si mem sur la fundo
de mia koro. Mi dankas vin, sinjoro pastro, pro via opor-
tuna demando, ar i donas al mi okazon por paroli pri
aferoj, kiuj intense okupas miajn pensojn ; pri amataj
revoj, feliigaj, ar esperoplenaj ; pri kvaza-profetaj
vizioj. Jesuo Kristo, estas la lasta el multaj kiu scias
kiom multaj ? enkorpioj de la Dieco. Jam pasis 1800
jaroj de kiam tiu glora instruisto vivis inter ni tridektri
mallongajn jarojn. De tiam stariis multaj malveraj
instruistoj. La mondo nun bezonas, ho ! sopiras al
nova sinelmontro de la Dieco. La mondo kuas en la
malbono, kaj ni bezonas novan dian instruiston, kiu sin
montros kiel vera Dio kaj rekonsciigos iujn homojn pri
ilia propra dieco ; kiu enkondukos novan senton pri uni-
versala frateco, amo ! La mondo anta 1800 jaroj ne
estis preta akcepti Lian instruadon. i krucumis Lin.
Lia estis la sorto de multaj diaj instruistoj : malkom-
prenateco, suferoj, morto. E nun la mondo ankora
ne estas preta Lin akcepti, sed, ho, miaj amikoj ! jam
mi ekvidas matenruon, la tagion de nova glora epoko.
Post momenta silento li darigis kun okuloj ardantaj
pro emocio kaj fervoro : Ni pretiu, do, geamikoj, per
sankta purigado de l' koro, per sankta vivado, por ke ni
fariu indaj akcepti Lin.
La impresoj, kiujn tiu i parolo, precipe la lastaj vortoj,
faris sur la pensojn de la askultantoj estis tre diversaj.
Sinjoro Broadbent, en kies koro la fervoraj vortoj de la
hinda mistikulo ne trovis respondan eon, pro lia
nekapablo interesii pri tiaj aferoj, ajnigis entilan
atenton, sed li pli ofte rigardis la vizaon de fralino
Parkinson kaj sin amuzis studante la aniantajn en i
esprimojn, jen de miro a admiro, jen de konfuzo a sci-
volemo. La vizao de sinjoro Lankester, kiu sidis rekte
kontra la parolanto, kubutapogante sin sur amba
MIRINDA AMO 97
genuoj, montris malkaan surprizon. En lia filozofio
ajne ne estis loko por emocio. Li tute ne atendis trovi
en la orienta filozofo fervoran misiiston ! Sinjorino Talbot,
kies vizaon la parolanto ne povis vidi, evidente ne
aprobis lian kredaron, se oni povus jui la ofta ekskuo
de ia kapo. Gesinjoroj Parkinson videble tre atis la
paroladon de la nobla gasto ; sinjoro Parkinson de pure
filozofia, lia edzino de pure estetika vidpunkto. Efektive
" kara " estis
io, kion diris la princido por i armega,
saa. i rigardis lin kun dola rideto kaj malkaa
admiro. Karlo ne povis ne askulti kun plezuro la
elokvente kaj arme parolitajn vortojn de tiu eleganta,
impona klerulo, kvankam liaj videble sinceraj aspiroj
lasis lin indiferenta.
Tra la kapo de Vilfrido iris konfliktaj, maltrankvilaj
pensoj. Li estis armita de la amindeco, la nedubeblaj
nobleco kaj sincereco de la hinda nobelo. Li admiris
liajn noblajn vivocelojn kaj havis altan opinion pri lia
klereco. Kiel bela estis lia koncepto pri purigitaj, sank-
tigitaj animoj, kaj kiel allogaj estis la profundaj misteroj
de la orientaj Diideo kaj mistiko, kiuj prezentiis anta
lia juna, scivola spirito, invitante lin esplori en ili la
veron ! Kaj tamen, ne povas esti, ke la Kristo, kiu estis
iumomente la vivanta, reala konsolanto de lia amikino
en Long-Seaton, estas nur unu el multaj enkorpioj de
sennoma, senatributa, plimalpli nebula estao, iu mist-
era, brila sfero en malproksimega universo ! Ne, lia
animo, pro amo kaj respektego al fralino Lambert,
ribelis kontra tiu ideo. Cu tiu koncepto vere povas
kontentigi la homan koron ? Kiam Sri Kunwar Krina
eksilentis, i tiu demando esprimiis per vortoj :
Cu mi povas demandi, via moto, u tiu i Diideo
kaj viaj personaj rilatoj al tiu i estao plene kontentigas
vian koron ?
La subiteco kaj elseremeco de la demando iom sur-
prizis la hindon, sed li tuj respondis fervore :
Jes, mia juna amiko, jes, plene ; kaj nenio alia iam
povus anstatai mian kredon.
H
98 MIRINDA AMO
Filipo Parkinson sekvinta la parolon de la misti-
estis
kulo kun intensa intereso. Li rigardis lian noblan,
emocioplenan vizaon kun sentoj de amo kaj respekto,
sed anka kun malojo. Kiel domae estas, li diris
al si en la pensoj, ke tiu i nobla, klera homo estas
regata de tiuj iluzioj ! Plenigita de la vera spirito de
Jesuo Kristo li povus esti granda apostolo de la vero en
sia propra lando. Li ekparolis :

Bedarinde jam tro


malfruias por inde pritrakti

plue tiun i gravan temon, sed mi tre esperas, ke mi


balda havos okazon, por ree eesti tian kunvenon, kiam
ni povos remalfermi in.
Ciuj esprimis la saman deziron kaj kore dankis la
princidon pro lia interesega parolado.
Pretiante por foriri Sri Kunwar Krina petis Vilfridon,
ke li akompanu lin parte sur lia vojo. Tio tre malkonten-
tigis sinjoron Broadbent, ar li mem esperis havi tiun
honoron.
CAPITRO VIII
V1 estas bonega askultanto, kara amiko, diris Sri
Kunwar Krina survoje, estis videble, ke la temo tre
interesis vin.
Verdire, via moto, la tuta temo estis por mi
granda enigmo. Mi jam estis turmentita de multaj
spiritaj duboj, sed via bela parolado pliakrigis ilin.
Tion mi tre bedaras ; sed tio estas ja senutila,
nenatura turmentio : animo, kiu sincere deziras esti
pura, bona kaj forigi el si iun egoistan emon, nepre devas
esti, a almena farii, paca, felia.
Pi iris flankon e flanko dum kelka tempo tra kvietaj,
preska mallumaj stratoj, parolante malmulte. Subite
rompis la silenton kolera voo de viro kaj, momenton
poste, ekkriego de virino. Amba viroj ekhaltis por
scii, de kie venis la sonoj.
Jen ili estas, ekkriis la hindo, jen en tiu angulo.
Li kuris en la profundon de malluma senelirejo,
sekvata de Vilfrido.
Tie ajne furioza pro ebrieco viro kun potenca staturo
staris klinita super virino kuanta sur la tero, kruele
batante in.
La hindo senancelie sin etis sur la viron kriante :
Haltu, brutulo ! Vi devus honti tiel kruele bati
sendefendan virinon.
La ekpuego preska faligis la viron. La virino
ekstaris kaj diris :

Ne vundu lin, sinjoro, li estas ebria.


La malsprite aspektanta viro sin firmigis sur la piedoj
kaj, eligante blasfemojn kaj malbenojn, pretigis sin por
pugnobatalo. Sri Kunwar Krina trankvile respondis :
Ne, amiko mia, viaj malbenoj ne malutilos al mi.
Mi dubas, u vi havas sufie amikajn rilatojn kun via
dio, por ke li punu min por plai al vi.
La trankvila, memregada tenio de la atakinto
99
IOO MIRINDA AMO
mirigis la ebriulon, kaj li eksilentis. Tiam alpais la
virino kaj sin ovis inter la du viroj starantaj vizaon
kontra vizao :
Tenu vian langaon, Franko, diboa sentagulo !
i kriis. Vi meritas, ke tiuj i sinjoroj forbatu vian
senvaloran vivon el via korpao.
Vilfrido staris e la flanko de sia amiko, firme tenante
en la mano sian novan bastonon, vigle kaj minace
rigardante la maldelikatulon, preta, iumomente bat-
faligi lin. Sed tio ne estis necesa. Sri Kunwar Krina,
ne turnante la okulojn for de la vizao de la grandegulo,
detenis Vilfridon per mangesto :
Ne estu tro rapidema, amiko mia, li diris
kviete, atendu.
La virino nun energie ekprenis per amba manoj unu
brakon de la viro, turnis lin kaj puis antaen, dirante
ordone :
Iru hejmen, senspritulo.
La edzo konjekteble la du homoj estis geedzoj
obeis murmuregante, kaj amba foriris. Momenton
poste la du figuroj malaperis en la mallumo.
Vilfrido kaj la hinda princido darigis sian vojon. La
juna viro la unua ekparolis :
Kiel malojige estas vidi tian scenon. Tiaj aferoj,
la ekzistado de tiom da mizero, tiom da malbono
estas por mi dolora enigmo. Ho ! Kial nia bela mondo
estas tiel difektita de homoj enprofundiintaj en morala
marejo. De kiam mi alvenis en Londonon anta tri
jaroj kaj duono, mi vidis tiom da abomenaoj, ke mia
animo, malgajiinte, kelkfoje forte sopiras al la kvietaj
vojetoj de Long-Seaton, kvankam mi tre, tre amas mian
laboron i tie kaj altatas la societon de multaj intelektu-
kaj aliajn utilaojn. Mi ofte deziregas, ke mi povu
loj

ree ui tiujn senzorgajn horojn, kiujn mi pasigadis en la


malnova tonminejo, sola kun naturo, kun la birdoj,
la

kun mia violono kaj miaj propraj pensoj. Ravaj ili


estis, tiuj horoj. Kiel Don Karlos mi prefere " kuas
infane e sin' de natur'. "
l'

l'
MIRINDA AMO 101
Mi komprenas viajn sopirojn kaj vian malojon pro
la malbono en la mondo, tamen vi ankora ne vidis la
plej malbonajn aferojn. Mi estis okulvidanto de scenoj
centoble pli teruraj, ol iaj, kiujn vi iam vidis i tie.
En via lando, via moto ?
Ho ne ! respondis la hindo. Kiam mi estis deksep-
jarulo mi pasigis kelkajn monatojn eri enevo kaj,
estante juna, nesperta kaj impresebla, mi estis forte
impresita de la tieaj Diservoj, kaj mia tiama guvernisto,
bonega kaj pia homo, zorge penis instrui al mi la doktrin-
ojn de la kristana religio. Poste ni iris Parizon, kie,
nelonge poste, ekstariis tiu terurega revolucio de . . 98.
Kvankam ni tuj forlasis Francujon, mi travivis aferojn
kaj vidis scenojn, kies terureco estas nepriskribebla, kaj
la memoro pri ili ankora hodia sentigas al mi spiritan
nazon. Tio por iam konvinkis min, ke la kristanismo
certe ne estas la lasta vorto pri kredoj, kaj ke i tute
ne solvas la mondproblemon.
Vilfrido tuj rediris fervore :
Sendube tre malfelia, escepta travivao, kiu,
tamen, ne devus alkonduki iun al tiaj konkludoj. La
teruraoj de la . . c)8a revolucio estis ja kazitaj de
la rifuzo alpreni la instruadon de la kristana religio, kaj
ne de tiuj maksimoj mem.
Vi estas tute prava, mia kara sinjoro, milde
respondis la princido, Nenio povus esti pli granda, pli
ideale perfekta ol, ekzemple, la instruado, kiun enhavas
la prediko sur monto ; sed tio, kio min frapis, estis la
preska plena neebleco de tiuj instruadoj malhelpi tiajn
terurajn okazintaojn ; kaj anka la evidenta fakto, ke
ia efekto sur la animoj de la homoj estas treege supraa,
nereala, ar tuj kiam la artefaritaj baroj de nuraj
lakutimaoj forpuegiis, la sovaa, abisme malbona
stato de la koro evidentiis.
Multaj protestaj pensoj tuj sugestiiis al la kapo de
Vilfrido, sed anta ol li povis formuli unu, lia kunvojir-
anto, metante la manon sur lian ultron diris :
Sed nun ni jam atingis la finon de nia kuna vojo.
102 MIRINDA AMO
Cu mi povas peti, ke vi vizitu min unu vesperon dum la

pli
venonta semajno ? Mi tre deziras havi longan sen-
enan interparolon kun vi, por ke ni pli intime koniu
unu kun alia. Cu venonta merkredo a ado estos

la
por vi oportuna tago

?
Jes, koran dankon, via moto, estos por mi granda
plezuro viziti vin venontan adon duono post

la

la
je
sesa.
Bonege venu, mi petas, kiel eble plej frue post via
oficeja laboro. ;
La juna viro darigis sola sian vojon, enpense. Estis
votono de hindo varmeco kaj deziremo, kiuj
la

la
en
mirigis lin kaj demandigis, kio povas esti kazo de

la

la
senduba korinklino, kiun montris tiu ria, ie

i
al
li
altatata princido. Siaflanke sentis sin altirata

la
al
li
interesa, impona kaj serioza viro, kiun admiris pro lia

li
bonkoreco, liaj nedubebla sincereco kaj nobleco. Li jam
vizitis lin dufoje anta kelkaj semajnoj en lia luksa
domo. En tiuj okazoj princido kondutis kun
la

je
li
granda entileco kaj natura koreco. Li montris

al
li
multajn interesajn objektojn kaj tre simpatie faris
multajn demandojn pri lia parencaro, precizaj dato
la

kaj loko de lia naskio k.t.p.


Sed Vilfrido ne havis okazon longe mediti pri tiuj

i
aferoj. Li ankora ne iris multajn paojn, kiam iu facile
tuis lian ultron. Turninte sin, Vilfrido surpriziis
ekvidi e sia flanko sinjoron Leo Broadbent.
Mi deziras diri vi kelkajn vortojn, ekparolis tiu
al

per malagrabla, malhumila, preska minaca tono.


i

Nu, diru do Vilfrido respondis malvarmete.


;

Mi adis, ke arogantecon levi


vi

havas okulojn
la

la

mia fratino ke vi, farante uzon iaj juneco kaj


el
al

simplanimeco, amindumas in Tio estas hontinda ago,


!

ar vi devas scii, ke iaj gepatroj kaj mi tute ne povas


toleri ian rilaton inter mia fratino kaj vi.
Efektive seke diris Vilfrido.
?

Jes, vi devus havi pli bonan senton pri tio, kio


estas konvena.
MIRINDA AMO 103
Nu, sinjoro superulo, iuokaze mi ne petus vian
opinion pri konvenaoj.
Mi ne povas permesi . . .
Via permeso a malpermeso estas por mi aferoj
absolute indiferentaj.
La malvarma, votono de la junulo boligis de
seka
kolero la advokaton, tamen li penis alpreni la saman
malvarman parolmanieron :
Kompreneble estas senutile alvoki al ia sento de
entileco . . .

...
Absolute.
sekve ni devas uzi aliajn rimedojn por
gardi la sendanerecon de la nesperta knabino.

...
Konsentite.
sed, sendube, i balda komprenos la mal- .

konvenecon kaj la senesperecon de viaj aspiroj.


Mi ne kredas tion. Flora . . .
" Fralino Broadbent," mi petas.
. . . Flora estas tro fidela, nobla knabino por
sekvi viajn konsilojn.
Furiozigite de la malestima konduto de la juna
aritekturisto, Leo Broadbent akre parolis :
Anta ol vi povos eniri honorindan familion, vi
devos unue forigi la malbelajn famojn rilate al via
naskio, pri . . .

Vilfrido tuj sin turnis al la viro e lia flanko kaj


kolerege ekkriis :
Silentu ! Ne unu vorton plu ! Se vi ne estus frato
de Flora mi pugnobategus vin la via merito.
Lia kontraulo, iom pli altkreska kaj larultra viro,
perdinte la memregadon, jam atake levis sian bastonon,
kiam, felie, alproksimio de aro da sinjoroj kaj sinjorinoj
malhelpis furiozan batalon. Unu el la preterpasantoj,
delikata juna virino, malestime flustris :
Ho, tre verajne ebriaj malparemuloj . . .

Tiuj sufie adeble diritaj vortoj hontigis Vilfridon


kaj rekonsciigis al li la hontindecon de interbatio sur
publika strato. Kiam do post kelkaj minutoj Leo Broad
io4 MIRINDA AMO
bent volis restarigi la disputadon, li diris akre kaj kun
pli ajna ol reala malvarmeco :
Silentu, mi ne volas diskuti kun vi miajn aferojn.
Silentu, mi konsilas al vi, anta ol vi havos okazon por
penti vian arogantecon ! Poste, plirapidigante siajn
paojn, li darigis la vojon, je oportuna stratangulo, la
alia direkto. Sed iom post iom li ree alprenis sian
kutiman irmanieron, por povi ordigi siajn pensojn.
Kia okazoplena tago, tiu i tago de lia plenaio !
Kia arego da plej diversaj iravivaoj kaj impresoj !
Tumulte, mirige, la hodiaaj okazintaoj ree sin pre-
zentis al liaj pensoj : La ricevitaj leteroj kaj donaco el
Long-Seaton ; la du tiel malsamaj scenoj en lia saloneto ;
la neatenditaj donacoj kaj la bonkoraj vortoj de la dona-
cintoj en la Parkinson'a domo kaj kontraste la malkae
montritaj al li malestimo kaj malamikeco de Leo
Broadbent ; poste, la absorbante interesaj diskutoj pri
la esencaj ecoj de la Dieco, kaj, fine, tiuj du mala-
grablegaj scenoj !

Kvankam Leo Broadbent estis al li antipatia homo,


Vilfrido tre bedaris lian malamon, ne nur ar li estis
frato de l' knabino, kiun li amis per la tuta forto de sia
juna, ardanta koro, sed anka pro tio, ke lia animo,
denature amema kaj sentema, agreniis je la penso, esti
malamata de iu. Leo Broadbent estis ja la sola persono,
kiu iam montris al li malamon a malbonvolon. Li ne
povis ne eksenti maltrankvilon. Kontra lia volo regis
lin antasento, ke ilia amvojo, lia kaj ia, tute ne estos
sendorna. Dola, timema Flora ! Li bone sciis, ke ia
vivo en la hejmo ne estas felia ; ke ia alkroiema,
sentema animo trovas malmulte da simpatio e la kun-
vivantoj ; kaj ke malkaa kontrastaro de ilia flanko
ankora plimaldoligos al i la sorton. Eble ili e mal-
permesos al i viziti fralinon Lambert ! Tio estis tre
maltrankviliga afero ; sed la penso, ke Flora povus
iam esi esti lia Floro e ne unu fojon eniris lian kapon.
Tiel meditante li atingis sian hejmon. Tie li havis la
unuan okazon pli detale rigardi siajn donacojn. Sid
MIRINDA AMO 105
iinte en sia komforta apogseo apud la fajrejo, li for-
donis sin al tiu plezuro. La ora horloo kun peza, ora
eno estis belega, multekosta objekto, vere princa
donaco. La leda leterujo montris tre bonan guston kaj
lertan, delikatan laboron. Li ne povis ne kompari in
kun la komuna laborao de Flora kaj fralino Lambert.
Tiu lasta estis belege surbrodita silka veto, kiu kom-
preneble liveris al li pli grandan plezuron, ol la ceteraj
donacoj kune, ar li estis certa, ke la du karaj estaoj en
Long-Seaton laboris super tiu donaco kun la plej pro-
funda amo. Kiel strange estis, li pensis, ke amba
paroj da virinoj donacis al li komunan laboraon ! Poste
li trarigardis la tri germanajn librojn. Ju pli li legis, des
pli li deziris zorge trastudi ilin spite la malaprobaj,
avertaj vortoj de la juna pastro.
Li fermis la librojn kaj enpensie rigardis la lastajn
flagretojn de l' estingiantaj karboj en la fajrejo. En la
pensoj li trapasis la parolon de la hinda princido kaj la sek-
vintan diskuton. Se antae lia spirito jam estis en stato
de konfuzo pro konfliktoj inter tiom da malsamaj mond-
konceptoj, liaj hodiaaj travivaoj pliakrigis lian mal-
trankvilecon ; se antae li forte deziris, ekkoni la veron,
li nun sentis pasian deziron penetri en la misterojn de la
spirita mondo. Tiam li eksentis fortan ambicion is-
funde kaj senantajue studadi iujn sistemojn kaj
dedii iujn siajn spiritpovojn al la lumigado de la vero.
Eble li ekrevis, li elpensos novan sistemon, unuigant-
an la vererojn el iuj malnovaj sistemoj. Dum momento
li imagis, ke li farias nova, fama iniciatoro de aferoj
filozofiaj kaj religiaj, vera bonfaranto al la homaro.
Tiujn ambiciajn revojn interrompis ekterno kaj
tremeto pro malvarmo, kiuj atentigis lin, ke la fajro
estingiis kaj noktomezo jam de longe pasis.

Sri Kunwar Krina lois en nova okcidenta kvartalo


en Londono, ne malproksime de la rea palaco Kensing-
ton, en bela, mezgranda duetaa domo, irkaita de alta
muro kaj malgranda, sed bela ardeno. Li luis tiun
106 MIRINDA AMO
domon, plene meblitan de unu el la komercistoj princoj,
kiuj dum la lastaj jardekoj amasigis tiel grandegajn
riaojn per negocado kun la nove akirita hinda imperio.
Liaj solaj kunvivantoj estis areto da delaj hindaj servist-
oj, el kiuj nur unu sciis kelkajn anglajn vortojn.
Vilfrido estis pripensinta kun plezuro sian viziton al la
hinda princido. La sekvintan adon je kvarono post la
sesa vespere li eniris la vestiblon de lia domo, enkondu-
kita de servisto en nacia vestao. La interno de la domo
estis lukse meblita, parte la hinda kaj parte la
moderna angla stilo. La lakeo, kiu evidente atendis lian
alvenon, senvorte, sed kun signoj de granda respekto,
kondukis lin tra kelkaj ambroj en salonon, kie troviis
la princido. Tie regis ioma malordo. . . Ci tie kaj tie,
sur diversaj mebloj, kuis paperoj,libroj kaj geograaj kaj
astronomiaj kartoj. Apud lara, vitra pordo, okupanta,
preska la tutan muron, staris teleskopo, kies tubo havis
longon de pli ol du metroj. La princido staris e granda,
ronda tablo, klinita super stelkarto, kiun li tre atente
rigardis. Granda, luksa lampo etis belan lumon sur la
tablon. La kapo de la viro preska tuis belan super la
lampo pendantan lumirmilon, bonguste f aritan el purpura
silko. La purpura lumo beligis lian noblan, penseman,
alie hele olivkoloran vizaon. Li estis vestita per
malstrea, faldoria vestao el silkecaj tofoj. Liaj
bluzosimila veto kaj sakforma pantalono, kiu kunfaldi-
is e la piedoj kaj preska kovris molajn, rie broditajn
uojn, estis el blanka tofo. Lara, multfalda zono el
purpura teksao irkais lian talion. Sur tio li portis
longan mantelon purpuran kun laraj manikoj. Sur la
brusto kaj lalonge de la antaa parto de la mantelo,
apud la bordero, vidiis aro da misteraj, oraj kaj arent-
aj brodaoj, inter kiuj Vilfrido rekonis la kvinpintan
" E," la
persan talismanon, delfan egiptan krucon
" Ansatu " kaj aliajn.
Ce la eniro de Vilfrido Sri Kunwar Krina rektiis kaj
dum momento rigardis sian vizitanton, kvaza li subite
vekiis el tre profunda medito. Poste li vigle antaen
MIRINDA AMO 107
pais kaj salutis la veninton kun surpriziga emocio kaj
videble sincera ojo :
Ho ! mia kara juna amiko, li diris, mi tre ojas,
ke vi alvenas frue, ar mi havas multe por diri al vi.
Kredu al mi, mi antarigardis tiun i viziton kun nemal-
granda avideco.
Vilfrido estis tiel surprizita de tiuj i vortoj kaj de la
maniero, per kiu ili estis diritaj, ke li sentis embarason
kaj preska ne sciis, kion respondi. Fine li devigis sin
diri :

Via bonkoreco, via moto, kazas al mi tiom da


ojo, kiom da miro.
Efektive ! rediris Sri Kunwar Krina kun afabla
rideto, kaj kondukis sian gaston al malalta, mola sofo,
sur kiun amba sidiis.
Preterpasante la rondan tablon kaj rimarkante la sur
i kuantan stelkarton, Vilfrido diris :
Mi vidas, ke vi us okupis vin per astronomiaj
af eroj .
Jes, mi denove ellaboris vian horoskopon.
Mian horoskopon, via moto ? demandis Vilfrido
surprize.
Jes, amiko mia, vian horoskopon. Kaj mi faris tion
kun granda zorgo kaj precizeco, ar absolute usta
horoskopo pri vi estas por mi afero de la plej granda
graveco. Vi aspektas surprizite, mia kara amiko, kaj
mi ne miras pri tio. Sed la klarigo estas tre longa
rakonto, kaj mi tre petas ke vi pacience askultu.
Certe, via moto ; granda scivolemo liveros al mi
pli ol sufian paciencon. Sed, pardonu mian nescion ;
mi kredis, ke la astrologio estas ne plu serioze praktikata ;
ke i estas jam foretita kredo de la antikvuloj.
Tute ne ; diris la princido, vero ja estas, ke,
malfelie, en la nuna tempo treege malmultaj uzas tiun
mirindan, dian losilon por malkovri la misterojn de la
vivo kaj por antadiri la estontecon. Sed mia kredo je
la profunda vero de astrologio estas neskuebla. Jam de
tre antikvaj tempoj miaj praavoj praktikis la arton
io8 MIRINDA AMO
astrologian. Mia kredo, do, estas bazita, ne nur sur
persona sperto, sed anka sur tiu mistika kapableco,
instinkta juo, kiuj estas kvaza hereda posedao dank'al
nekalkulebla vico de antauloj, multaj el kiuj preska
pasigis la vivon enprofundiante en la misterojn de la
universo kaj de la vivo.
Mi kredas je astrologio, ar i estas necesa komple-
mento de kredsistemo, kiun ni nomas en la oriento : " La
" a " Kaita " ; kiun la grekoj
Sao de l' Memo Sao
nomis " Teozofio," kiam i diskoniis inter ili en la tria
jarcento post Kristo. Mi kredas je astrologio, ar i estas
filozofio, kiu, kunligante la erojn de la sun-sistemo je
unu vera tuto, instruas la ekzistadon de perfektaj ordo
kaj harmonio inter iuj partoj kaj reduktas ion al racia
leo kaj celkonscia antadestino, tiele eliminante el siaj
principoj la hazardon. Mi kredas je astrologio, ar mi
vidas en i certigita la neflekseblan leon de kazo kaj
efiko, kion ni nomas
" Karma." Fine, mi kredas je
astrologio, ar i montras al mi mian propran ecaron,
senutiligante iun penadon je memtrompo : Se oni povas
legi en la horoskopo de aliaj malbonaojn rilate ilian
karakteron, oni same povas legi ilin en sia propra karto.
Vilfrido rigardis la emociitan vizaon de la princido
kaj askultis lian apologion kun miro. La profunda
respekto, kiun inspiris al li la orienta nobelo, malper-
mesis, ke li rigardu lian kredon kiel nuran, antikvan
superstion ; kaj liaj propra fantaziemo kaj scivolemo
pri misteraj aferoj inklinigis lin askulti la dirojn de tia
interesa kaj lerta persono kun senantajua atento.
Kiam la hindo pazis momenton, li demandis :
Cu, do, tiuj horoskopoj estas regataj de la volo
de persona Dio ?

Certe, mia kara amiko, akcente respondis Sri


Kunwar Krina, de persona Dio, persona en la plej
ampleksa senco ; Dio, kiu estas ne nur super Lia kreita-
aro, sed en i ; kiu, stariginte la diritan neflekseblan
" Karma,"
leon per i regas iujn horoskopojn de
sinsekvantaj re-naskioj. Car vi devas memori, ke
MIRINDA AMO 109
iu homo efektive estas sia propra destino
kaj iuj
;
okazoj personaj, iuj sortobatoj, iuj favoraj cirkon-
stancoj lalitere devenas el li mem.
" Karaktero estas
destino." La mezuro da felio a malfelio en iu vivo
absolute dependas de la boneco a malboneco de la
antaa vivo.
Dankon ; mi komprenas.
Nu, mia rakonto reiras
is la sesa jarcento anta la
naskio de Kristo. En tiu malproksima tempo vivis
praavo mia, princo, nomita Trianku, fiera, pasia,
egoista homo. Li havis pli junan fraton, Kuika, kies
ambicio estis levii de l' rea kasto is la bramana kasto
" "
per longa severmora vivo. Li fariis rea saulo kaj
akiris la titolon " kio
poste saulo," estas e pli alta
titolo. Li famiis, sed samtempe ekscitis la malamon de
sia frato, la princo.
Trovante malkomforta kaj danera la restadon en la
kortego de la frato, Kuika decidis iri viziti kelkajn
famajn saulojn en iliaj ermitejoj. Post irka sepjara
asketa vivo, plena de memsurmetitaj suferoj, li alvenis,
iun tagon, en la solecan loejon de tre fama " Muni " a
sanktulo, maljuna Durvasas, sur la bordo de la rivero
Malini. Kun li lois Sarmishtha, lia pranevino, dekkvin-
jara knabino de preska diina beleco. Nia familia
tradicio asertas, kaj ankora multaj kredas, ke tiu
knabino estis filino de nimfo kaj estis sendita de la dio
Indra, kiu fariis aluza pri la kreskanta pro sankteco
povo de mia antaulo Kuika. Tamen tio, kompreneble,
estas nur legendo ; i estu tio. La maljuna sanktulo
akceptis la princan saulon, pri kies famo li jam adis,
kun granda ojo kaj proponis, ke li lou kun ili. Kuika
volonte konsentis. En la daro de tri jaroj la tri homoj
kunvivis idilie en tiu kaita bosko en sankta ojo kaj
serena paco. La rea saulo iutage trezore amasigis
provizon da puraj meritoj per siaj sanktaj ekzercoj kaj
dank' al la protektado de sanktaj ritoj de la Muni
Durv&sas.
Sed alvenis tempo, kiam la denatura nobleco kaj
iio MIRINDA AMO
vira beleco de Kuika naskis en la koro de armishtha
dolan amon. Krom la maljuna onklo, ilia nobela
gasto kaj kelkaj malaltkastaj ermitoj, i estis vidinta
neniun viron. Sed la princido estis tute blinda je la
armoj de la knabino kaj senkonscia pri la amo, kiun li
estigis en ia koro. armishtha, unue timeme, sed iom
post iom pli kurae, penadis veki en lia brusto respondan
senton. Vane. Fine i konfesis al la onklo sian amon
kaj pasie petegis lin, ke li kazu en la spirito de sia gasto

i,
forion de liaj asketeco kaj malvarmeco al anante
ilin en varman amon. Longe la sanktulo kontrastaris
amata nevino, sed fine
la

petegojn de la konsentis,

li
kondie, ke ia unua filino apartenu ke edukos

al
li

li
;
in kaj antadestinos farii Gatami t.e. estrino de

la
virina parto de societo de ermitoj. Mankas hodia
la

vi kelkajn feliajn
la

la
tempo por priskribi

al
vespere
tagojn, kiuj sekvis la efektivigon de deziro de Sarmish-

la
tha.
famo de diina beleco de armishtha
la

la

Intertempe
palaco de princo Trianku. Tiu decidis
la

atingis is

i
entrepreni asekskurson en irkaao de la loejo de
la

sanktulo Durvasas, esperante gajni la amon de la


la

belulino. Iun tagon, do, alvenis, bele vestita kaj


li

akompanata arkondukisto.
de Grandaj estis liaj
surprizo kaj agreno, kiam trovis, ke lia malamata
la li

frato estas kunvivanto kun fama saulo kaj ties bela


nevino. Sed kiam rilatojn, kiuj ekzistas
la

komprenis
li

inter Kuika kaj armishtha, liaj kolero kaj malamo


tamen sukcesis tute kai tiujn
i

sentojn.
li

centobliis
;

Unuavide knabinon. iu
si la

en
Je

pasie enamiis
li li

irigis sian fraton kun la kortego, pro-


al

preteksto
mesante, ke Kuika tuj revenos. La tagon post ilia
alveno en palacon, la princo Trianku, malice stariginte
la

maljustan malpacon, forpelis la senkulpan fraton sia


el

regno kaj minacis lin tuja morto, se iam ree trans-


je

li

landlimon. Kuika foriris malproksimen ekster


la

paos
limojn de Hindujo kaj, la niaj familiaj kronikoj
la

antikva rivero
la

loiis post multjara vagado apud


MIRINDA AMO iii
Araxes, inter la Kaspia Maro kaj la Nigra Maro. Tie
lois tiutempe la dek triboj de Izrael, kiujn la asiria
reo Salmanasaro devigis forlasi sian landon inter la
jaroj 741 kaj 676 anta J.K.
Cu vi vere posedas atentikajn kronikojn pri tiuj
antikvaj tempoj ? surprizite kaj iom dubeme ekkriis
Vilfrido.
Sri Kunwar Krina rimarkis la nuancon de nekredemo
en la votono de la juna viro. Kun intensaj seriozeco ka j
konvinko li respondis :
Tute atentikajn. Pri tio mi havas neniajn
dubojn. Plue, ni scias, ke li edziis kun virino el la
tribo Levi kaj poste transmigris kune kun la tribaro
izraelida, trans la Kakazajn montojn al la lando de la
antikvaj Kimeroj sur la nord-okcidenta bordo de la
Nigra Maro. Krom tiuj, sendube atentikaj kronikoj
ekzistas amaso da familiaj tradicioj, kies fidindeco estas
pli-malpli duba. Vi devas ja memori, kara amiko, ke
Hindujo posedis tre altan civilizacion jarcentojn anta
la Grekoj kaj la Romanoj. Sed mi flankiras. Kelkan
tempon poste, la perfida Trianku ree vizitis la kvietan
boskan valon, kie lois la potenca saulo kun sia zorgatino.
Lia koro estis plena de pasia amo al la arma junulino.
Li sciigis al ili, ke Kuika jam anta kelkaj monatoj
forlasis por iam sian patrujon por dedii sin, en mal-
proksima lando, al la plej asketa vivado en iu kaita
ermitejo.
La bela armishtha, komence, forte agreniis, sed la
pasia amindumado de la eleganta maharajaho iom post
iom forgesigis al i la unuan, ajne malfidelan amanton.
Delogita de parolpentritaj bildoj de brilegaj kortegoj
kaj elokventaj promesoj, ke i farios lia efa, iam
adorata edzino, i konsentis forkuri kun li. Kiam la
sanktulo Durvasas sciiis, kio okazis, ekregis lin la plej
terura kolerego. Mi ne volas priskribi la tujajn sek-
vojn, en la irkaao, de liaj fortaj malbenoj, ar
vi ne kredus ilin, kvankam en la Malnova Testamento
similaj okazintaoj estas rakontitaj. Sed unu terura
112 MIRINDA AMO
antadiro, malfelie terure plenumiis lalitere : li
antadiris, ke lepro afliktos la idaron de Trianku kaj
armishtha kaj iliajn posteulojn en la daro de multaj
jarcentoj, is kiam la lasta, sola posteulo de Kuika
estos trovita en tre malproksima lando kaj revenigita
en la landon de sia deveno. Nur tiam forios la malbeno.
La miriga ofteco, preska senintermankeco, kun kiu tiu
i terura malsano okazis de tiu antikva is la nuna
tempo en nia familio, tute forigas ian dubon pri la realeco
de tiu antadiro. La niaj plej precizaj kronikoj
preska ne ekzistas tempo, kiam ne troviis almena
unu leprulo en nia familio. Tio estas tre malfelia fakto ;
kaj tute neeble estas in klarigi kiel nurajn, hazardajn
okazintaojn.
Sri Kunwar Krina eksilentis. Profunda emo eliis
el lia brusto, kaj en liaj okuloj vidiis rigardo de nedirebla
malojo. Vilfrido preska ne sciis, kion pensi pri tiu
strangega rakonto, sed li estis profunde kortuita de la
evidenta sincereco, kun kiu lia amiko parolis kaj de la
forta emocio, kiu lin regis. Vane li penis trovi tagajn
vortojn. Post momento la princido darigis enpense,
kvaza li parolus al si mem :
: Kompreneble, en la daro de jarceritoj aro da
legendoj irkakreskis tiujn i kaj aliajn faktojn ; sed,
nesciante, kiom el ili estas veraj kaj kiom fantaziaj, mi
ne volas citi ilin hodia vespere. Anta irka dek
jaroj venis al mi la deziro funde esplori la tutan
aferon. Mi konkludis ke, ar la unua parto de la anta-
diro lalitere plenumiis, anka la dua parto plenumios,
nome, ke iam, kiam la lasta posteulo de l'malfelia
elpelito Kuika estos trovita kaj revenigita al sia familio,
la terura malbeno estos forprenita. Iu posteulo de
Kuika, do, ankora ekzistas, kaj iu posteulo de li
estas destinita por esti trovita kaj por plenumi tiun i
duan parton. Mi komencis kun granda diligenteco seri
la postesignojn de la dek triboj izraelidaj, kutime nom-
itaj
" la perditaj dek triboj " ; kaj ju pli mi seradis
kaj ju pli mi studadis, des pli mi trovis la laboron alloga
MIRINDA AMO 113
kaj interesa. Diligentege mi trastudis pli ol sepfoje la
Malnovan kaj la Novan Testamentojn, tre zorge notante
iujn profetaojn kajaludojn rilate al tiu mistera popolo ;
mi seris en antikvaj historiaj verkoj pri iaj signoj, kiuj
povas eti e lumeton sur la demandon, kien i migris.
Tiucele mi vizitis la efajn eropajn bibliotekojn kaj
konsultis la plej eminentajn historiistojn kaj pastrojn
en Italujo, Germanujo kaj Anglujo. Mi paris nek monon
nek tempon nek energion. Mi volonte suferadis mokojn,
malfacilaojn kaj iuspecajn malagrablaojn.
Sed mia fervoro ricevis pluan teruran stimulon. Kiam
mi estis okupata apud la bordo de la Nigra Maro en
regiono, nomita Ar-sareth en la libro de Esdraso, deif rante
hebreajn epigrafojn sur antikvaj tomboj kaj monu-
mentoj, mi ricevis la novaon . . . ke mia propra,
sola lo . . . atakiis de tiu terura malsano, lepro
. . . lepro.
La princido parolis la lastajn vortojn malrapide per
nedireble malgaja votono. Liaj okuloj pleniis de
larmoj, kaj lia brusto forte laboris.
Profunde kortuite Vilfrido eksaltetis :

Ho mia kara sinjoro,


!
li
diris, karese metante
manon sur la brakon de la malf elia viro, Kiel maloj ega !
Kiom mi kompatas vin ! Anka liaj okuloj malsekiis.
Sri Kunwar Krina danke ekbalancis la kapon,
kunpremante la tremetantajn lipojn, kvaza li volus
per tio malhelpi elion de dolorkrio. Li darigis :
Mi duobligis, multobligis miajn klopodojn kaj,
dank' al Dio, mi mirinde sukcesis sekvi la postesignojn
lasitajn de la Izraelidoj.
Efektive ! surprizite ekkriis Vilfrido.

Jes ! la hindo respondis kun akcento, kiu montris
la plej fortan konvinkon, la tutao de miaj eltrovaoj
kondukis min al neskuebla konkludo, ke almena la plej
granda parto de la tielnomitaj perditaj dek triboj loas
en la Britaj insuloj.
Ho ! ekkriis Vilfrido, ankora pli surprizite, ne
povante subpremi rideton, u vi vere kredas tion ?
1
ii4 MIRINDA AMO
Mi memoras, ke mia onklo kaj amiko lia foje interdiskutis
pri iu sinjoro Rikardo Brothers, strangulo, kaj ties
malgranda sekvantaro, kiuj havis tiun saman opinion.
Jes, mia kara Vilfrido, ne estu nekredema, tial ke
via onklo, fanatika neanto de iuj aferoj spiritaj, sur-
veras tiun demandon per sia kutima akra mokado. Mi
konas sinjoron Brothers kaj sinjoron Finlayson, kiuj
malhelpas la akcepton de tiu i teorio per asertoj, pri
kiuj ili havas nur la plej ombrecajn pruvojn. Mi povas
diri sen malmodesta troao, ke mi scias pri tiu i afero
pli, ol iu homo vivanta. Instigas min ja nek fantaziemo,
nek amo al la famo a al strangaoj, sed treege dolora
neceso kaj persona dezirego. Sed nun mi alvenas al
punkto, kiun mi celis, kaj kiu pli speciale tuas vin
persone.
Vilfrido askultis kun streita atento, demandante
sin, kio sekvos. La hindo darigis :
Anta ok monatoj. la dudektrian de Marto, mi
havis la plezuron konii kun vi, mia kara amiko, en la
gastama domo de niaj bonaj amikoj, gesinjoroj Parkin-
son. Irante hejmen, tiun nokton, mi ne povis al mi
klarigi la tre strangan impreson, kiun sur min faris via
persono. Mi tre timas, ke mi nun parolos pri aferoj, kiuj
iagrade estas ekster la limoj de via percepto kaj kiuj
ajnos al via okcidenta spirito nekredeblaj.
Estis noktomezo. Mi izolis min en mia privata
sanktejo kaj, iam konsciante la efan mian vivcelon,
mi fordonis min al la mistikaj influoj de superaj potencoj,
kun kiuj iafoje mi povas meti min " en rapport." Ne
aspektu tiel nekredema ; mia kara, diris la princido
milde kaj kun intensa deziremo, ekzistas ja aferoj en
la sfero de la spirito, de la natura filozofio pri kiuj vi
ankora e ne revis ; aferoj tiel malsamaj je la ordinara
proza vivo.
Helpate de kapableco heredita de longa vico da
antauloj, kiuj estis spertuloj pri la okultaj sciencoj,
magiistoj, se vi volas, a mistikuloj, kaj inspirate de
flama dezirego, mi estis penadinta per mempurigado,
MIRINDA AMO 115
per penta memturmento, rompi, iagrade, la katenojn,
kiuj ligas la animon al la korpo kaj la korpon al la videbla,
materia mondo. Mi pasie penadis per incensoj kaj forta
streo de l'volpovo starigi irka mi alian mondon,
spiritan mondon ; alivorte, mi ebligis min, senagigante,
dormigante la fizikajn sentojn, eniri en la sferon de aliaj,
superaj, spiritaj sentoj. Ekzistas, plue, gvidantaj influoj,
kiuj venas al la homa spirito ajne neserite, sed, eble,
responde al antaaj deziregoj, a sekve de duonkonscia
aktiveco a, iafoje, dum la dormo, en la horoj de pli
granda akceptemo. Tiuj gvidantaj influoj plej ofte, do,
venas, por tiel diri, el blua ielo sen ajna rilato kun ia
konscia pensado. Tiel venis al mi la revelacio ar,
memoru : la hazardo ne havas aferon i tie ke vi,
Vilfrido, vi estas la persono, kiun mi tiel korpremate
seras.
Vilfrido eksaltis kaj ekkriis : Kio ? Mi ?
Jes, respondis Sri Kunwar Krina trankvile, per
votono, kiu, tamen, montris signojn de grandaj emocio
kaj deziremo. Metante amba manojn sur la ultron
de la junulo, li parolis plue : Mia kara Vilfrido, tute
natura estas via mirego ; kaj mi konscias, ke tiu i ideo
devas ajni al vi fantazia, eble absurda, sed havu indulgon
je mi. Senutile estus por mi peni por priskribi al vi
la ojon. kiu plenigis mian animon ! Tamen mi ne fidis
sole al intuicio a okultaj influoj. De tiu tempo mi tre
zorge seris certigon de la steloj, kaj la respondo de tiuj
ielaj estaoj estis tiel klara kaj nedubebla, kiel mi nur
povis deziri. Vi memoros, ke mi faris multajn demandojn
e je Prisko esti malentila pri via naskio, ia loko,
la precizaj dato kaj horo k.t.p. Ju pli mi sciiis pri tiuj
kaj aliaj detaloj, des pli precize mi povis ellabori vian
horoskopon kaj des pli mi fariis absolute certa, ke mi
ne eraras. Plue, mi trovis el la steloj, ke la momento
mem, kiam, unue, intuicie venis al mi la penso, ke vi
estas la persono, al kiu en la daro de jarcentoj nia tuta
familio sopiris kiel sola savonto, ke tiu momento estis
treege favora momento.
u6 MIRINDA AMO
Sri Kunwar Krina leviis, iris seri leteron kuantan
sur la ronda tablo kaj ree sidiis :
Mi sendis kopiojn de via horoskopo kaj de tiu de la
naskio de la dirita ideo al sinjoro Dupont en Parizo,
unu el la plej lertaj astrologoj en Eropo, por liaj sende-
pendaj interpretoj. Li plej definitive diras, ke la klara
voo de la steloj, la seneraraj malkovrantoj de homa
destino, konstatas la verecon de la ideo, kiu naskiis je
tia felia momento. Kaj rilate la horoskopon de via
naskio, li pensas, ke i estas unu el la plej rimarkindaj,
kiujn li iam vidis. Krom kelkaj aliaj aferoj, pri kiuj li
atentigas min, kaj kiuj tute certigas mian proppan
konkludon, li diras, ke mi nun ne citos la tenikajn
terminojn, kiujn mi montros kaj klarigos al vi poste
ke la naskio kaj frua infaneco de la dirita persono estas
rilatita kun misteraj kaj tragediaj aferoj, ke post la
dudeka jaro de sia vivo li havos grandan vivoanon.
Plue li alportos grandan felion a profiton a benon al
multaj homoj, eble per sinofero, kaj li certe estas
destinita farii famulo. Plej rimarkinda interpreto de
viro, kiu havis je sia dispono nur du kartojn, montrantajn
"
la situaciojn de la planedoj kaj de la domoj
"
je la horo
de la naskio de nekonata de li persono. Sed la plej
rimarkinda afero estas jena aldono : Vi ne sciigis min,

diras tiu fama scienculo, u la horoskopoj havas inter-
rilatojn. Mi konjektas, ke jes ; ar, se ne, la multaj
reciprokaj aspektoj kaj signifoplena interplekto en
kaprikorno estus vere mirindaj. Tiam sekvas i tie
kelkaj komparoj, per kiuj mi ne volas tedi vin. Via
nomo Vilfrido, cetere, estas tre signifoplena ; i estas
antikva anglosaksa nomo kaj signifas " pacfaranto " a
"
paciganto."
Nu, io i tio estas por mi konvinkiga sen ia ombreto de
dubo, sed nun, de kiam mi konas vin pli intime, estas
precipe mia koro, kiu certigas min, ke mi ne eraras.
Sri Kunwar Krina nun ekpensis, ke li diris sufie por
tiu okazo. Li do subite anis la temon kaj gajete diris :
Mi timas, ke mi hontinde malzorgas miajn devojn
MIRINDA AMO 117
kiel gastiganto, pardonu ; kaj la kuiristo plendos, ke mi
malbonigas la vespermanon per tro longa babilado. Cu
ni iros en la manoambron ?
Vilfrido anka leviis, malrapide, por sekvi sian
gastiganton. Li sentis sin kvaza en sono. Analizi
siajn pensojn li ne povis, eble li ne volis pro timo elrevii.
Dum la etabla interparolo, kiu sin turnis precipe al la
sociaj kaj politikaj statoj de la diversaj regnoj, kiuj
formas la vastan landon Hindujon, Vilfrido demandis la
princidon :
Do, u unu celo de via vojao i tien estas duon-
politika, via moto ?
Ne, Vilfrido, mi ne povas diri, ke oni nomus tiun
aferon e duonpolitika, kvankam i koncernas la bon-
staton denia tuta regno, kaj kvankam la rezultato demia
misio pro ia graveco povus havi politikajn konsekven-
cojn. La afero estas la jena : Dum sia ofico kiel
gubernatoro en Hindujo de l'jaro 1798 is 1805, Lord
Wellesley revivigis kaj proklamis la imperian principon
pri absoluta politika superregado. En la lumo de postaj
okazintaoj mi nun ne ancelias diri, ke tiu tre lerta
projekto, kvankam iom severa, estus tre bonfara
al multaj partoj de Hindujo, precipe je tiu periodo, ar
la stato de multaj sendependaj tatetoj ekster la sfero
de la firma brita regado, fariis de jaro al jaro pli em-
pli

barasa, senespera. La centraj landoj disiriis pro


interna malpaco, kaj
la

la

milicioj de diversaj regnoj ne


kontrastari bone
la

ekzercitajn bandojn de
la

povis
Marathasoj kaj la 30,000 afganajn dungitojn de Amir
Khan. Kelkaj pli fortaj maharajahoj kontrastaris
la
el

proponojn pri submetio sub superregado de la brita


la

registaro rilate eksteraj aferoj, dum multaj aliaj


al

volonte akceptis in. En jaro 1805 Lord Cornwallis,


la

reveninte Hindujon, renversis projekton de Lord


la

Wellesley, kaj kvankam mortis nemultajn monatojn


li

poste, lia principo de ne-enmiksio en


la

politikaj aferoj
estis sekvata en daro de
la

de tiuj sendependaj tatoj


dek jaroj. Tiam kelkaj tatetoj e plendis pro tio, ke
la
n8 MIRINDA AMO
brita registaro ne prenas sur sin la devon irmi ilin
kontra vagadantaj bandoj precipe post kiam oni estis
forpermesinta la regulan soldataron kaj la devon
malhelpi reciproke detruajn militaojn.
Mia patro estis iam tre aluza pri siaj sendependeco
kaj honoro. tamen li timis la sorton, kiu trafis multajn
e pli grandajn kaj potencajn tatojn. Kiam Lord
Hastings fariis gubernatoro en la jaro 1813, li pensis, ke
konsilinde, e necese estos, ree alpreni la projekton de
iom-post-ioma paca ensorbo de sendefendaj a turmenti-
taj tatoj. Mia patro kaj Lord Hastings estis antae
intimaj amikoj, kiam amba estis kunstudentoj de la
universitato en Berlino, sed la interano de leteroj jam
de multaj jaroj esis. En la sekvinta jaro ili renovigis
la amikecon, kaj Lord Hastings konsilis al mia patro,
sin meti propravole sub la protektoraton de la brita
registaro. Dum la vizito de mia patro en Kalkuto li
ricevis proponon de tre grava kaj ria kompanio, kiu
volis vastigi kaj ekspluati la grandajn, sed is tiam ne
sufie uzitajn riaojn de lia lando. Malfelie je tiu
tempo mi forestis en Eropo, kaj mia pliaa frato estis
malsana. Reprezentantoj de la kompanio akompanis
mian patron al Pentuki, kaj post longa traktado fariis
kontrakto, la kiu estis, interalie. interkonsentite, ke
gravaj diferencoj de opinioj koncernante in estu
decidotaj anta juantaro en Londono. Tio estis por
ni malfavora kondio. Tiu i kontrakto kune kun tri tre
gravaj klarigaj kartoj geografiaj estis senditaj al Lord
Hastings por ties kontrolo kaj sankcio. Malfelie la
kontrakto revenis de Kalkuto kun nur du geografiaj
kartoj. Kaze de en tiu tempo okazantaj maltrankvil-
aoj, unu karto perdiis. Post vana petado resendi in
oni fine forgesis pri
i.

Niaj rilatoj kun dirita kompanio, kvankam ili faris


la

ni grandan profiton, ne estis tre feliaj pro aroganteco


al

kaj troavideco de estroj. Anta unu jaro kaj kvarono


la

ili pretendis la rajton deflankigi malgrandan riveron por


superakvigi luitan distrikton. Tia deflankigo kazus
MIRINDA AMO 119
grandan mizeron al miloj da kamparanoj loantaj apud
tiu rivero. Tiun proponon, do, ni firme kontrastaris,
asertante, ke la koncerna parto de l' rivero estas ekster
ilia teritorio. La kompanio asertis la malon. La
teksto de la kontrakto ne estis sufie preciza kaj sin
apogis sur la perdita karto. Post longa disputado la
kompanio decidis meti la aferon anta la juantaron en
Londono. Jen la " oficiala " kialo de mia vojao.
Car la vespermano nun estis finita, Sri Kunwar
Krina interrompis sian rakonton kaj entile diris :
Se plaas al vi, ni iru en mian skribejon. Tie mi
povas montri al vi kelkajn geografiajn kartojn kaj aliajn
interesajn aferojn. Mi esperas, ke mi ne tedas vin per
tiuj longaj rakontoj ?
Vilfrido leviis kaj vigle respondis :
Tute ne ! via moto. Efektive nenio povus esti
pli interesa.
La skribejo estis vasta ambro, meblita tute la
moderna, angla stilo. i enhavis, krom lara skribtablo
kun nombro da tirkestoj e amba flankoj, kaj aliaj
diversaspecaj mebloj, kvar larajn librorankojn. La
hinda princido, eriirinte la ambron post sia gasto, iris
rekte al la skribtablo, levis arnirkovrilon kaj elprenis
malgrandan losilon, per kiu li malfermis unu el la tirkestoj .
Tie i trovias, li diris, iuj paperoj kaj doku-
mentoj rilate al tiu i afero. Elprenante el la profundo
de la tirkesto pakaeton da paperoj kunligitaj per flava,
silka rubando kaj sigelitaj per rua sigelo, li diris plue
kun kontenta rideto :
Jen estas la plej gravaj dokumentoj, kiujn mi ricevis
nur hiera el Kalkuto. Mi sciigis al vi, ke niaj kontra-
uloj sin apogas sur la malesto de unu geografia karto, kiu
kompletigas kaj klarigas la tekston de la kontrakto.
Nu, mi tuj skribis al Lord Hastings kaj petis lin,
ke li bonvolu starigi seron en sia arivo pri tiu grava
dokumento. Tiu i fasko anka entenas la aparta, de
lia lorda moto persone skribita letero, ateston pri la
atentikeco de tiu i karto,
120 MIRINDA AMO
Ho, ekkriis Vilfrido, mi tre ojas pro tio !
Kian surprizon tio kazos al viaj kontrauloj !
Jes, diris Sri Kunwar Krina ridetante, tiu i
fasketo estos kvaza bombo en tendaro de la malamikoj
je l'tago de la jua askultado. Lord Hastings petis
min, ke mi faru uzon el lia atestskribao nur tiam, kiam
tio estos absolute necesa. Mi nun estas tre kontenta, ke
la proceso prokrastiis. Pro diversaj kazoj mia apelacio
al supera instanco ne adios anta la ioa de Aprilo.
Cetere miaj advokatoj estas sinjoroj Konard kaj Perkins,
kaj via samurbano, sinjoro Leo Broadbent speciale
okupas sin pri mia afero. Mi tre estimas tiun junan
juriston pro liaj lerteco kaj sindonemeco kaj fidindeco.
Neniu scias ion pri tiuj i dokumentoj, krom vi kaj
sinjoro Broadbent.
Efektive ! diris Vilfrido kun surprizo, sed anka
kun nuanco de malplezuro. Li sentis, ke la situacio
postulas, ke li diru ion plu, sed li ne povis sincere esprimi
ian plezuron a gratulon pri tiu sciigo. Plivole li parolus
pri la sceno, kiu okazis antanelonge inter li kaj Leo
Broadbent. Tamen, rememorante la vortojn de l'
princido e la lasta kunveno en la domo de gesinjoroj
Parkinson " ke oni devas senplende suferi personajn
maljustaojn," li silentis.
Sri Kunwar Krina zorge remetis la dokumentojn kaj
la losilon en la samajn lokojn, el kiuj li antae prenis
ilin. Poste li malfermis alian tirkeston kaj elprenis el
i belan, el santala ligno faritan skatoleton, dirante :
Mi deziras montri al vi kelkajn portretojn de miaj
familianoj. Li levis belege izitan kovrilon kaj diris
plue : oni kutime ne montras al fremduloj, precipe
viroj, portretojn de la virinoj de la propra familio, kaj
vi estas la sola kiu ilin vidos.
Mi scias, via moto, pri tiu kutimo, Vilfrido
respondis entile, kaj des pli alte mi atas la honoron,
kiun vi al mi faras.
Vi preska ne plu estas por mi fremdulo, Vilfrido,
kaj mi esperas, ke iam vi konios kun mia familianaro.
MIRINDA AMO 121

Jen estas mia edzino mi havas nur unu edzinon kaj


jen miaj du filinoj Parvati kaj Rohini.
Li metis anta Vilfridon tri miniaturojn belege
pentritajn sur eburo en multekostaj, per perloj kaj
gemoj ornamitaj kadretoj. La juna viro ekprenis unu
post alia kaj atente rigardis ilin :
Kiel belegaj miniaturoj ! li diris kun surprizo kaj
admiro, ili estas tre interesaj. Mi neniam vidis pli
belajn, e ne en nia muzeo.
Unu el la portretoj prezentis sinjorinon kun noblaj,
inteligentaj trajtoj. iaj vizalinioj estis rondaj kaj iom
plenaj, kaj la lipoj iom dikaj, sed entute la aspekto estis
tre plaa kaj alloga. La du aliaj miniaturoj prezentis
knabinojn, kiuj havis la aon de irka dekdu kaj
dekkvar jaroj. Iliaj vizaoj estis dolaj kaj delikataj
kun rimarkinde helaj hatkoloroj.
Vere tre dolaj, noblaj vizaoj, iuj, diris Vilfrido,
enpense.
Per votono, montranta amemon kaj felion, Sri
Kunwar Krina rediris :
Jes, iuj tri estas dolaj, noblaj estaoj kaj pli bone
kaj libere edukitaj,ol la plimultodeprincinoj ennialando.
Miaj filinoj havis francajn guvernistinojn kaj havas nun
kiel kunvivantinon altkulturitan, anglan sinjorinon,
filinon de altgrada oficiro de nobela deveno. Amba
junaj sinjorinoj flue parolas la anglan kaj francan
lingvojn kaj iomete la germanan.
Efektive !
Jes ; kaj afero, kiu e pli interesos vin, estas, ke ili
tre amas la muzikon.
Vere, via moto, vi tre mirigas min.
Tiam subite la vizao de la princido akceptis tre
malgajan aspekton, kaj maldola ekemo eliis el lia
brusto. Li diris :
La portreton de mia filo mi ne kunportis. Tro
dolorege estas por mi rigardi in :
Vilfrido, dezirante pro kompato ani la temon denove
122 MIRINDA AMO
ekprenis la portreton de la edzino de l'princido kaj
ree enpense rigardis in :
Strange,: li diris, mi ne povas forpui la penson,
fantazian impreson, sendube, kvaza mi jam antae,
iam en la estinteco, vidis tiun i sinjorinon.
Sri Kunwar Krina ekrigardis sian gaston kun grandaj
vigleco kaj kontenteco :
Mi ne miras pri tio, mia juna amiko, li diris
preska solene, mi ne miras, kaj mi tre ojas. Tio
estas kelkfoja spertao, imagi, tre malklare, verdire, ke
oni jam antae, iam en la profundo de la pasinteco,
travivis nunajn okazintaojn a similajn. Tio nepre
pruvas, ke la animo havas antaajn ekzistadojn.
Vilfrido ridetis :

ajne tio ja kredinda, tamen mi postulus


estas tre
kelkajn pluajn pruvojn, anta ol plene akcepti tian
teorion.
Nu, nu, knabo mia, konservu senantajueman
spiriton ; la pruvoj ja siatempe sin prezentos al vi.
Eble. Ni vidos. La juna viro leviis por diri
adia al sia gastiganto. Jam malfruias.
La princido akompanis lin is la pordego.
Cu mi povas peti vin, ke vi ree vizitu min balda,
li demandis dezireme, venontan lundon vespere ?
Bone ; dankon. Mi okupas min nuntempe per sekretaj
esploroj, pri kiuj mi ankora ne parolis kun iu i tie, sed
kiu, mi estas certa, tre interesos kaj allogos vin. Anta
ol vi povos kun plezuro partopreni tiujn enketojn, estos
necese, ke mi lernigu al vi la misterajn faktojn, sur
kiuj ili estas bazitaj ; kaj tio okupos tutan vesperon.
Vilfrido gaje respondis :

Ankora misteroj ! Vi vere igas min tre scivola,


via moto. Mi do kun plezuro atendos tiun vesperon.
Ce la pordo la hinda princido ree manpremis la junan
viron, dirante per karesa voo :
Pripensu la priparolitan aferon, Vilfrido, mia kara
knabo. Eble la hodiaa vespero farios sortoplena
okazo por vi kaj por mi,
CAPITRO IX

La nokto estis stelbrila, lunhela. La laraj anta-


urbaj stratoj jam estis senhomaj, kaj la grandaj, de
belaj ardenoj irkaitaj domoj ajne kuis tie i kaj
tie sonante meze de pleje senfoliaj arboj. La fantazio-
ria cerbo de Vilfrido ofte, survoje hejmen, plenigis tiujn
domojn je*homoj de sia propra imago, igante ilin aktoroj
en iuspecaj, imagitaj drametoj. Sed tiun nokton li ne
havis okulojn por la armaj, en arenta lunlumo briletan-
taj domoj. Preska li estis senkonscia pri io, kion li
preterpasis. Atomate, kvaza en sono li sekvis la
bonekonatan vojon hejmen, en stato de mirkonfuzo.
Efektive ! li diris al si en la pensoj tio estas pli
mirinda, groteska afero, ol iuj feinrakontoj, kiujn
fralino Lambert iam rakontis al mi, kiam mi estis
knabeto en Long-Seaton. Se nur kvarono de tiu
mirrakonto estas vera, tiam certe la vero estas pli
mirinda ol imagaoj !
Eksono de dancmuziko, venanta el domo, kiun li
preterpasis, momente interrompis lian mediton. Li
haltis kvaza instinkte por askulti kaj apogis sin sur
ardena krado. Tamen la gaja muziko kaj la preter-
oviantaj sur la kurtenoj siluetoj de dancparoj ne povis
tute forgesigi al li la demandon, kiu okupis lian kapon :
Vere, li diris al mi ne scias, u ridi la tutan
si,

fantazian aferon, a . .
.

Aperis anta liaj animokuloj serioza, inteligenta kaj


la

nobla vizao de hindo, evidentigante plej nedub-


la

la

eblan sincerecon kaj la plej profundan konvinkon. Tio


certe ne estas amuzao por sed terure grava, serioza
li,

afero La muziko esis, kaj Vilfrido darigis sian


!

vojon kaj sian meditadon Kunwar Krina, kun sia


:

ampleksa, okcidenta edukiteco certe ne estas malsaulo.


Estas arogante pensi, ke nia moderna, okcidenta, tiel
123
124 MIRINDA AMO
prifanfaronata kulturo ridindigas la filozofion kaj
mondperceptojn de la hindoj. Cu ne estas vero, ke,
jarcentojn anta la komenco de la greka kaj romana
kulturoj, floradis en Hindujo altaj artoj kaj sociala
delikateco ? Krom tio, li rezonis kun si mem, kion
ni havas hodia i tie ? Nenion, krom necertaoj,
neaoj a inter-kontradirantaj asertoj konfuzon,
nenion plu. Certe, nuntempaj filozofoj, e la plej lertaj
kaj aprobitaj, povas instrui malmulte al la antikvaj
sauloj de Grekujo kaj Egiptujo, kaj tiuj i estis ja
kontentaj sidadi e la piedoj de hindaj penstiloj.
Tamen la plej enigma afero estas la persona aspekto
de tiu i demando. Kunwar Krina estis por mi iam
tiel mirinde entila kaj afabla, ke mi ne povos ofendi kaj
agreni lin, dirante : mi absolute ne povas kredi je
viaj fantaziaoj.
Sed kian radikalan anon la akcepto de tia fantazia
ideo sekvigus ! Kia alloga perspektivo, tamen !
Li atingis sian hejmon kaj rekte iris en sian dormo-
ambron. Cirkarigardante li sentis kvaza io en la
ambro estus al li fremda, kvaza li ests estinta for de
i longan tempon. Li ne povis ne ridi sin mem :
Alrigardante en sobra lumo . . . eble . . . sed li
ne volis, hodia nokte, alrigardi la aferon en sobra lumo ;
almena nun li ne volis perforte forpeli el sia imago la
plaajn bildojn, kiuj us ekformiis en i.
La stato de lia cerbo ne lasis lin trankvile dormi. Unu
sono sekvis alian : li havis aferojn, jen kun strange
vestitaj alemiistoj, jen kun belaj hindaj princinoj a
malbenantaj soristoj. Foje li akompanis sian amikon
tra sovaaj, senhomaj dezertoj, rampante sur manoj
kaj genuoj, serante kaj pririgardante antikvajn tombe-
jojn pri hebreaj epitafoj, kaj foje li forte penadis reme-
mori, kie kaj en kia jarcento li renkontis la belan sinjor-

#*##*#
inon, kies portreton li vidis pentrita sur eburo.

Dimanon vespere, reveninte de Diservo en Holborn,


Vilfrido troviis, li pensis, en oportuna humoro, por
MIRINDA AMO 125
trankvile kaj prudente pripensi la problemojn, kiujn lia
hinda amiko starigis en liaj pensoj. Li do sidiis en
komfortan apogseon apud la fajrejo por fordoni sin al
" intensa
pensado."
Li estis esperinta, ke la vizito al la preejo forpelos
iom de la spirita nebulo, en kiu li sin trovis. Eble la
temo de la prediko helpos al li. Sed li ne ricevis kontent-
igajn respondojn al siaj multaj maltrankviligantaj
demandoj. La temo de la prediko estis la biblia rakonto
pri la profeto Elisajo, la kies peto kvardekdu mokemuloj
estis pereigitaj de du ursinoj. La lecionoj estis la jenaj :
la graveco de sankteco ; la aluzo de Dio pri la honoro
de Liaj profetoj ; kaj la antazorga sao de Dio, kiu ofte
permesas terurajn malfeliaojn, por ke ili estu, poste,
por la homaro, a dara averto a spirita profito.
Nun li ree penis starigi komparon inter tiu temo kaj
la miregiga rakonto de la princido pri la saulo Durvasas.
Kaita, ankora nur malklare sentita deziro, ke tiu
rakonto estu vera, igis lin reve rezonadi jene : Kial oni
devus kredi, ke Dio havis profetojn nur en la lando, kiun
oni nomas " Sankta lando
" ? Cu Li ne iam havis
Siajn atestantojn en iuj landoj kaj en iuj epokoj ?
Cu Li ne atas kaj honoras sincerajn sopirantojn al
sankteco, kiel ajn neperfekta a e malusta estus ilia
koncepto pri la Dieco ? Sendube ! Se Dio atentis la krion
de la izraelidaj profetoj kaj faris miraklojn la iliaj
petoj, kial do Li ne atentus la krion l' sanktulo Durv&sas ?
Unu rakonto, eble, enhavas tiom da verajneco, kiom
la alia. Certe, Vilfrido pensis, Dio uzadas tre stran-
gajn, providencajn rimedojn en la regado de homaj
aferoj kaj de la pli vastaj aferoj de l' mondo. Kiu scias ?
Eble Li vokis Sri'on Kunwar Krina por tiu aparta celo
ke li malkovru Liajn maturiantajn planojn rilate la
sorton de la Izraelidoj. Estas ja nenio neebla en tio.
Poste li ekpripensis, kion dirus liaj amikoj en Long-
Seaton pri tiu fantazia ideo. Pensante pri tio, kion dirus
lia onklo, li rideksplodis. Image li adis la cinikulon
nomi lin la plej senespera idioto, la plej molkapa
iz6 MIRINDA AMO
kredemulo, kiu iam askultis sensencan feinrakonton.
Onklo Silaso certe furiozius en la okazo, se li decidus iri
Hindujon kun la princido. Poste liaj pensoj iris al la
paca ambreto e strateto de la vilao. Dola, sagaca
fralino Lambert : li bone sciis, kion i dirus. Kun
zorgoplena rigardo en la bluaj okuloj kaj per ama votono
i avertus lin pri la spiritaj daneroj, al kiuj li sin elmetas,
malfermante sian koron al konceptoj, kies fundamento
ne estas la persono de Jesuo Kristo, kaj kiuj ne estas
bazitaj sur intima rilato kun persona, ama Dia Patro.
i nur ridetus je liaj denatura fantaziemo kaj kredemo
pri imeraj aferoj. Fine aperis anta lia imago lia dola
Flora. La kara, seriozmiena knabino lare malfermus
la malhelajn, amplenajn okulojn kun mirego, sed i
sincere kaj forte penus kredi pro amo al tion, kion

li,

li
kredas. Vilfrido vidigis felian rideton e la penso, ke,
eble, Flora sentus ioman aluzan timon pro liaj amikaj
rilatoj kun tiuj armaj, hindaj princidinoj, liaj longe-
perditaj kuzinoj
!

Tiu emon de lia meditado, kaj


la

penso anis
i

al li
Verajne
pli

fordonis sin feliaj revoj oni donus


al

princan titolon kaj cedos la rajtan propraon de


al
li
li

lia prapatro Kuika kun bela palaco k.t.p. Li tiam povus


studi hindajn aritekturon kaj artojn ne pro monamo,
;

arto mem. Li diligente studos en Hindujo


la

sed pro
kaj en eropaj metropoloj. Liaj rilatoj kun fama princa
familio de Hindujo kaj lia propraj riaoj malfermos
li al

ili faciligos
la

al

pordojn de
la

plej gravaj domoj


li

la akiron de scio, sperto, famo Ho, kia imagperspek-


!

tivo Ravis lin penso pri okazoj por vojai por vidi
la
!

famajn artaojn kaj aritekturajn trezorojn de


la

antikva Hindujo kun lavole libera tempo por studado,


meditado. Meditado. La tiea atmosfero mem,
la

sintrovado inter tiom da antikvaoj kaj societo de


la

inspirus altajn pensojn.


ja

al

filozofiaj pensuloj
li

Li isfunde studos plej antikvajn kred-


la

Ravege
!

literaturon k.t.p. Eble


la

morojn kaj
la

sistemojn,
li

sukcesos farii atoritatulo pri tiaj aferoj. Vere, tre


li
MIRINDA AMO 127
volus farii fama, se nur por kontentigi dolan Floran.
Nenio pli feliigus in, ol vidi lin eminenta, estimata de
homoj. Tiam li fiere vizitos la grandan, malnovan
domon je la ekstremo de l' vilao kaj dirus : Sinjoro
Broadbent, mi amas Floron ; i amas min. Donu al mi
ian manon.
Tiel li revis.

pli
Sed post momento denove ekregis lin seriozaj
pensoj
:

Cu ne decidis iukoste eltrovi veron

la
Cu e

la
li

?
plena plenumio de iuj, tiuj revoj vere kontentigus lin

?
Ne ree konsciis, nur eltrovo de absoluta vero

la
la
li
;

plene kontentigos lian soifantan animon. Absoluta


vero Sed, se tio estus tute ekster homa kapablo Cu
?

?
ne vere postkurus erarlumon kaj u ne, fine, estus

li
li

devigata konfesi sin seniluziigita, malfelia, senespera

?
Li admiris staton de animpaco, de certeco kaj kon-
la

tenteco, kiu videble regis hindan princidon. Kaj


la

tamen, ial, sentis, ke e tiu stato kaj lia koncepto pri


li

Dio neniam kontentigus lin. Kio, do

####*#
?

Bonan vesperon, mia kara Vilfrido


!

Tiel salutis Vilfridon bonkora voo de Sri Kunwar


la

Krina, sekvintan vesperon en vestiblo de lia loejo.


la

la

Li estis vestita per simila vestao, kiel e lasta vizito


la

de Vilfrido. Lia mantelosimila ekstera vesto estis blanka


;

kaj lara, blanka, silka zono irkais lin e talio.


la

Sur tiu zono vidiis orbroditaj talismanaj signoj


i

" "
la regula sinsekvo Egipta kruco delfia
E

Q
:

:
:

kaj triunuo A Metante amba manojn


la la

la

signo de
:

sur ultrojn de juna viro, diris plue Ni iru


la

li

teretaan saloneton tiu estas la plej komforta


la

en
;

ambro por babilado. Mi timas, ke mi akaparas multe


de via tempo, sed vi ne povas prezenti vi, kiom mi
al

atas vian amikecon.


Vilfridon frapis eksterordinara koreco en votono
la

la

de l'princido kaj la deziremo en liaj okuloj.


128 MIRINDA AMO
Vi embarasas min per via miriga bonkoreco, via
moto, li diris kortuite. Viaj malkovraoj ja tre
interesas min, ensoras min tamen mi devas diri al vi,
;
ke ili, samtempe, ne malmulte maltrankviligas min,
precipe la aferoj metafizikaj. Kiel vi scias, mia animo
konsumias pro deziro penetri en la profundon de la
vero. Mi deziregas absolutan certecon, kiu sola povas
kontentigi min. Foje mi kredis, ke la simpla fido de
fralino Lambert vere estas la sola solvo de iuj spiritaj
problemoj, sed iam restarias en miaj pensoj la konflikto
inter scio kaj kredo.
La solvo venos, kara juna amiko, diris milde kaj
maldube la hindo, la efa, efektive la sola bezono pri
la ekkono de la vero estas absolute sincera, pasia deziro
in koni je iu kosto.
Sendube, rediris Vilfrido enpense, mi volas scii ;
unue scii, poste kredi. Kaj nun vi turnas miajn pensojn
en tute novan por mi direkton kaj ankora pli nebuligas
mian spiritan perspektivon.
Vere, diris la hindo solene, la vojo al la vero
kondukas tra malojo. Sed, kio estas la scio ? Cu tiu
io,

necerta, ombreca, evitema hodiaa asertao de fieraj


filozofoj kaj scienculoj, kiu morga estos anstataigita
per io nova, same malusta Ne. Tiu scio, kiu akirias
?

per nura filozofia spekulacio kaj kiu estas fabrikita per


silogismoj, estas vere venta afero, Vilfrido. Sed la scio,
kiun naskas vera boneco kaj pureco, liveras dian lumon
animo, pli klaran kaj konvinkan, iuj demon-
ol
la
al

strativaj atestoj. La vera scio ne estas por ordinaraj


homoj, sed nur por diosimilaj spirituloj. Eble neniam
stariis pli maluste bazita supozo, tio, ke scio estas
la
ol

atingebla por iuj, ke estas destinita por iuj ne pli


i

perloj por porkoj. Plue, ne tro fidu rezonado,


ol

al

Vilfrido. Rezonado estas plej granda eraro, sur kiu


la

iam sin apogis spirite erariinta mondo. Estas pli


prudente fidi dia intuicio, revelacio, se vi volas. Nura
al

homa intelekto penadas superregi intuicion, logiko penas


veran vivon. Tamen, nevole mi jam enoviis
la

premegi
MIRINDA AMO 129
en uste la temon, pri kiu mi volis paroli kun vi hodia
vespere.
Vilfrido askultis kun streita atento kaj admiro,
penante kapti la plenan signifon de la vortoj kaj,
samtempe, revuante la tutan amplekson de la mirigaj
aferoj, kiujn tiu i arma, klera mistikulo malvolvis
anta li.
Vere, li diris enpense, mi tre deziras kompreni
la misterojn, kiujn vi promesis konigi al mi. Ridetante li
diris plue : Mi jam ekrigardas min mem kiel misteran
estaon.
Vi esos fari tion tuj, kiam vi ekkonos vin mem.
Sed nun askultu, mi petas. De tempo al tempo, tra la
jarcentoj, eropaj pensemuloj, foje e kristanaj mistikuloj,
malkontentaj pri sia spirita stato, kaj sopirante al pli
profunda kono de la vero, sin turnis al tiu antikva fonto
de sao, Hindujo, por tie supreniri la orajn tupojn,
kondukantajn al la sankta templo de la dia sao. Unu
el tiuj estis Christian Rosenkreuz, germana mistikulo, kiu
mortis en la jara 1484. Li donis nomon al frataro kun
sekvantaroj en iuj eropaj landoj : Fraternitas de rosea
cruce, a Rozakrucanoj. Oni anka nomis ilin Illuminati,
Guebroj, a fratoj hermetaj. Tiuj rozakrucanoj estis
en la mezepoko potencaj pensuloj. Same kiel astrologio
estas la patrino de astronomio, tiel estis la dogmaro de
tiuj sanktaj fratoj la bazo de iuj nuntempaj filozofioj.
La lasta atentika skribao, kiun ni nun posedas pri tiu
interesa, mistera frataro, estas libro eldonita en Frank-
furto en la jaro 1616 : Apologia compendiaria fraternit-
atem de rosea cruce de Roberto Fludt. Multaj aliaj
dokumentoj antikvaj ekzistas kaj amaso da polemi-
kaoj el tiu tempo pri la pretendoj de la rozakrucanoj,
al kiuj unu flanko atribuis la posedon de mallumaj
misteroj, la povon aliigi metalojn, superregi elementajn
spiritojn kaj, fine, konon pri soraj skribsignoj. Kom-
preneble kolektiis irka ili amasoj da interesaj legendoj.
Fakto estas, ke la fratoj hermetaj estis treege modestaj,
maltrudemaj homoj, farantaj preska nenian propa-
K
130 MIRINDA AMO
gandon, sed plivole pasigantaj la tempon per pia meditado
pri la dia, neesprimebla, transcenda spirito, la mistero
de la Sankta Spirito. Ilia estis speco de diservado, kiu
akcentas la f akton pri intima rilato kun Dio kaj senperan
kaj intensan konscion pri la dia eesto. Ilia estis religio
en sia plej intensa, vivanta kaj reala formo. Ili ne nur
sentis kaj konfesis, ili vivadis la religion. La rozakru-
canoj posedis la sekreton kaj la misteran dogmon pri la
sankta fajro.
Cu ili estis, kiel la Persoj, fajro-adorantoj ?
Tute ne. La Persoj ne estas idolanoj, nek adorantoj
de l'fajro ; ili nur rigardas la fajron kiel simbolon de la
dieco. La rozakrucanoj vidas en sia sekreta, sankta
fajro la sekretan senmortan vizaon de la naturo. Ne ;
la mistera fajro de tiu frataro ne estas ordinara fajro.
Ili instruadis, ke iuj koneblaj aferoj, videblaj kaj
nevideblaj, la animo, la korpo, io, evoluciis el tiu i
fajro, kaj ke io, fine, revenas al i. La ilia kredo, la
sola afero, havanta veran ekzistadon, estas tiu fajro,
esence la dieco mem. Kiam ni rigardas fajron, ni
kvaza trarigardas pordon, kondukantan en alian mon-
don. Kredo al sankteco de tiu fajro estis en tempoj
pasintaj, multe pli vasta. Volu kompreni, ke mi ne
parolas pri idolana fajradorado. La unua silabo de la
vorto " piramido
" " fajro " en la greka lingvo ;
signifas
kaj verajne piramidoj estis sekretaj sanktejoj de tiu i
fajro. Cu vi adis pri tiu i mistera, legenda iama fajro ?
Jes, mi adis, sed mi alprenis la enerale akceptitan
kredon, ke iuj tiuj rakontoj estas mitaj.
Kompreneble. Ili ne estas mitoj. Mi senancelie
diras, ke almena la plimulto el ili estas bazitaj sur
faktoj. Mi povus tre agrable okupi vian tempon per
citado de granda nombro da plene atentikaj rakontoj
pri malkovroj de tiu i fajro, sed mi ne havas sufie da
tempo hodia vespere. Du-tri el ili sufiu.
Dum la regado de papo Palo Illa oni elfosis en
Italujo tonan erkujon. En la erko nais bela junulino
en ia stranga oleo, kaj e iaj piedoj brulis lampo, kiu,
MIRINDA AMO 131
en la momento de la levio de l'kovrilo, estingiis. La
korpo montris nenian signon de putrado ; efektive i
konservis sian tutan vivsimilecon kaj belecon. Tiu
lampo jam brulis tie en la daro de 1500 jaroj. Je la
tempo de la imperiestro Justiniano oni trovis en Edessa
la Cedrenuso unu el tiuj misteraj lampoj kune kun
sanktfiguro de Kristo. La nedubeblaj atestaoj, tiuj
i objektoj jam estis tie, netuite, en nio super pordego,
pli ol 400 jarojn. La antikvaj Romanoj, oni diras, sci-
povis konservi brulantajn lampojn en tombejoj dum
centoj da jaroj per esenco a oleo farita el fluidigita oro.
Unu fakto plu. En la jaro 1550 tiel raportas Baptisti
Porta en sia grava traktato pri natura magio konstru-
istoj malkovris sur la insulo Nesis en la golfo de Napolo
marmoran tombejon de Romano. Foriginte pezan
kovrilon ili ekvidis lampon brulantan kun brilega, preska
blindiga lumo, kiu, tamen, balda poste paliis kaj fine
estingiis. Kelkaj surskriboj evidentigis , ke la kadavro
kaj la lampo estis metitaj en la tombejon anta la naskio
de Kristo.
Tiuj i estas atentikaj faktoj, kies signifopleneco estas
granda.
Sri Kunwar Krina parolis kun kvieta certeco kaj
evidente profunda konvinko, kiuj forte impresis la
animon de la juna, imagema viro.
Tio estas ja tre sora historio, via moto, Vilfrido
diris kun malfalsa admiro, mi ne memoras, ke iam mi
adis ion pli interesan.
Efektive, darigis la princido, kontenta de la
akceptemeco de la spirito de sia juna amiko, por
veronserantoj, por amantoj de la profundaj misteroj
de la natura kaj spirita mondoj kaj precipe por tiuj, kiuj
havas inklinon al spirita unueco kun la Dia Esenco, mi
ne povas prezenti al mi ion pli interesan, ol studadon de
la vivo kaj aspiroj de tiuj Rozakrucanoj.
Dum la vespermano kaj posta babiladhoro super
glaso da vino Sri Kunwar Krina amuzis sian gaston per
multaj interesaj sciigoj pri la rozakrucanoj, pri la iom
132 MIRINDA AMO
okcidentigita vivado en sia palaco kaj kelkaj hindaj
mirindaoj. Duonkuante sur komforta, mola sofo li
diris :
Vi okcidentuloj ne povas kompreni, is kia grado
volforta spirito en homo povas superregi la elementojn.
Tion, ekzemple, bone montras niaj Thakur'oj. Jen
estas persona travivao mia, kiu okazis anta tri jaroj :
Ce amiko mia, najbara, sendependa rajaho, kiun mi
vizitis survoje de Kalkuto al mia hejmo, gastis iu altranga,
angla oficiro. Tiu oficiro, vivega rakontisto kaj sperta
sportamanto, kies edukiteco, tamen, ne transiris la
limojn de lia profesio, estis fanfarone skeptika pri
metafizikaj aferoj. Por pruvi al sia gasto, ke ekzistas
aferoj ekster lia malampleksa filozofio, mia amiko petis
thakur'on, ke li faru
" fajroprovon " en lia eesto.
Jen
kio okazis : Oni fosis laran rondan truon en la tero,
irka dek colojn profundan. En tiu i truo oni faris
fajron, kiu brulis en la daro de du horoj, tiel ke la tuta
kavo estis plenigita de ardantaj lignokarboj. La
varmego estis terura kaj devigis nin resti je sufie
granda distanco. La maljuna thakur nudpiede alproksi-
miis. Ce la rando de l'truo, kiu ajnis kvaza fako
de la infero, li haltis momenton kaj trankvile rigardis en
la ardantan kavon. Poste, murmurante kelkajn
magiajn formulojn li enpais kaj tre malrapide, serioz-
miene, iris is la kontraa rando, returne, kaj ree al la
alia flanko. Liaj irkastarantaj disiploj dum la sceno
entuziasme gestadis kaj kriadis. Kiam la majstro
elvenis el la brulanta kavo, ili avide prenis la ankora
ardantajn cindrojn de liaj piedoj kaj metis ilin al si sur
la kapon. Poste ili anka sentime trapasis la fajron.
E ne fadeno de iliaj kotonaj vestoj estis bruldifektita.
La angla gasto kaj lia sekvantaro estis miregitaj. La
thakur, iam konservante sian seriozan mienon, nun kun
"
granda respekto proponis al iuj partopreni la fajro-
provon." Li alproksimiis al ni kaj metis la manojn
lavice al ni sur la kapon. Tuj regis nin tre stranga sento,
malfacile priskribebla : rava sento pri preska sankta
MIRINDA AMO 133
trankvilo kaj sentimo ; agrabla malvarmeto trakuris
niajn korpojn. Kvankam la angla sinjoro late kaj
multvorte certigis sian gastiganton, ke lia skeptikeco jam
estas venkita, li ne volis submeti sin al la provo ; sed
kelkaj el ni hindoj, t.e. mia amiko, du el liaj oficistoj kaj
mi, sentime sekvis la thakur'on tra la ankora intense
ardanta fornego. Mirindegao ! Momenton antae la
terura varmego tenis nin je distanco de na-dek futoj,
kaj nun, ajnis kvaza la fajro jam tute perdis sian
potencon. Tamen tio ne okazis, ar malgrandaj objektoj,
kiujn la angla oficiro etis en la fajron tuj konsumiis.
Vilfrido askultis kun kreskantaj miro kaj maltran-
kvilo : Tio efektive estas mirindao ; li diris enpense
kaj ne sen nuanceto de dubo en la voo. Estus ja
malentile se mi, post via rakonto de persona travivao
konservus ian dubon pri la efektiveco de tiu okazintao,
tamen mi eksentas teruron pro sin altrudanta demando,
kien kondukus min akcepto de tia intima rilato inter la
spirito kaj materiaj objektoj . Gi ja malfermus ampleksan,
nekonatan kampon.
Vere, diris Sri Kunwar Krina, rigardante sian
junan gaston kun kontenteco kaj admiro, tio estas
vasta kampo por filozofiaj kaj spiritaj esploroj, sed ne
tiel nekonata, kiel vi okcidentuloj supozas.
Kredeble ne ; via moto. Sed ju pli vi rakontas
al mi, des pli vi maltrankviligas mian animon, kaj des
pli mi soifas al pli plena scio.
Mi tion tute ne bedaras, Vilfrido ; la vojo al la
vero, kiel mi jam diris al vi, nepre devas konduki tra
spiritaj suferoj. Ciuj grandaj pensuloj trabatis al si la
vojon al certeco kaj animpaco tva animdoloroj. Nur tiel
akirita animstato estas dezirinda por koroj kiel la via,
Vilfrido.
Anta ol foriri, Vilfrido petis la princidon, ke li bonvole
skribu kelkajn vortojn, versaeton, a ion similan en
albumon, kiun li tiucele kunportis : Mi tre atus, li
diris,- unu a du el viaj belaj maksimoj, skribitaj en
via gepatra lingvo a, plivole, hindustane, kaj tradukitaj
134 MIRINDA AMO
anglen. Sri Kunwar Krina plezure plenumis lian peton
kaj, post momenta pripenso, skribis, unue hindustane
kaj poste angle jenajn vortojn :
" Iuj
homoj vivadas en la nuboj ; aliaj uzadas
rubo-rastilon : Volu Dio konigi al ni tion, kio servas

**
al nia plej alta bono. La plej alta homa vivocelo estas
farii simila al Dio."

Du monatoj pasis. Dum tiu tempo Sri Kunvvar


Krina farisvojaon al Parizo, kaj pasigis kelkan tempon
kun Sir Hugh Mortimer, unu el la membroj de la regis-
taro, en ties kampara domego en la graflando York.
Dume Vilfrido vizitis kvarfoje la salonojn de gesinjoroj
Parkinson kaj partoprenis tre agrablajn literaturajn kaj
muzikajn kunvenojn, krom unu vespero, kiam li ree
renkontistiesinjoron Leo Broadbent. Amba malatentis
unu la alian. La sola persono, ajne, kiu tion rimarkis,
estis fralino Doroteo Parkinson.
Iun vesperon post la reveno de Sri Kunwar el la norda
graflando Vilfrido ree vizitis lin. La temo de la inter-
parolado estis la intertempaj travivaoj. Poste la
princido denove turnis la konversacion al la misteroj
de la rozakrucanoj. Li diris :
Nu, unu el miaj plej atataj nuntempaj okupoj estas
elseri la de ili postlasitajn postesignojn kaj interrilatii
kun, eble, iuj nun vivantaj samcelanoj. Ekzistas
multaj kaitaj restaoj de tiu mistikula frataro. La plej
interesaj restaoj trovias precipe en solecaj lokoj en la
kamparo. Kelkajn oni trovis en la irkaao de tiuj
kuriozaj, rondaj preejetoj mezepokaj. Miascie nur tri
ankora ekzistas en tiu i lando. Penante trovi tiujn
restaojn mi kaj kelkaj samcelantaj antikvaistoj renkontis
multe da malfacilaoj kaj malhelpaoj kaze de mal-
fidemo, mokemo kaj timo pri malsanktigado de l' flanko
de superstiaj vilaanoj, tro skrupulaj kamparaj pastroj
kaj malsimpatiaj, nesciantaj landsinjoroj. Post kelkaj
tagoj mi intencas entrepreni kune kun areologo, Sir
Richard Kemp, kaj favorigita pastro gravajn rezult
MIRINDA AMO 135
atesperigajn esplorojn apud vilao Normondham en la
graflando Norfolk. Sir Richard Kemp estas la tiea
landsinjoro kaj tre interesias je tiaj aferoj. Li estas
intima amiko mia jam de miaj universitataj jaroj. Li
estas multleginta, multvojainta intelektulo kaj tre
arma persono. Nu, Vilfrido, mi tre deziras, ke vi
akompanu min sur tiu ekskurso.
Efektive ?

Jes, respondis la hindo afable, preska karese,


via partopreno faros al mi grandan plezuron, kaj mi ne
dubas, ke la ekskurso estos por vi tre interesa.
Dezireme rigardante en la vizaon de la juna viro, li
diris plue : La vojao donos al ni okazon por pli intima
interkonio ; kaj tion ni amba deziras ; u ne ?
Gis tiam Sri Kunwar Krina ne estis ree aludinta
rekte pri sia deziro, ke Vilfrido akompanu lin al Hindujo.
Verajne li volis gajni plenan konfidon de la junulo kaj
kutimigi lin al la penso, ke lia sorto estas kunligita kun
tiu de fremda princa familio. Vilfrido eksentis tion kaj
t^ij

tial ne sciis, kion respondi. Li silentis momenton,


sed, ektimante, ke la princido povos maluste kompreni
lian silenton, devigis sin paroli
li

Via moto, kredu mi, mi plezurege bonvenigus


al

iun okazon plifirmigi amikecon kun eminenta kaj nobla


viro tia, kiel vi, kaj mi tre varme dankas vin pro via
aminda propono, ke mi partoprenu tiun esploron, kiun
mi sendube tre uus, sed mi timas, ke mi ne povos.
Ne agrenu min, Vilfrido. Ni ne forestos pli
ol

nemultajn tagojn. Certe vi povos peti forpermeson de


unu semajno. Cu ne Mi jam faris aranojn por foriri
?

postvenontan lundon. Kompreneble ni estos gastoj e


mia malnova amiko Sir Richard.
Iom ancelie Vilfrido respondis
:

Verdire mi jam petis forpermeson por pasigi


la

paskan semajnon en Long-Seaton, kaj tial . . .


Bone, amiko mia, vi do skribos viaj tieaj amikoj,
al

sciigante ilin, ke mi sukcesis igi vin ani vian planon.


La okazo estas unika.
ja
136 MIRINDA AMO
Vilfridone povis ne senti plezuron pro la arma kaj
bonkora insisto de la princido, sed li samtempe sentis, ke
li agos nesae, konsentante akompani lin sur tiu vojao.
Tamen deziro plai al tiu aminda eminentulo fine venkis
liajn skrupulojn, kaj li konsentis.
CAPITRO X

Je la sama tempo kiam, tiun vesperon, Vilfrido eniris la


salonon de la hinda princido, sinjoro Leo Broadbent
eniris simile, sed e pli lukse meblitan salonon en domego
apartenanta al la sama bonhaveca kvartalo de okcidenta
Londono. En tiu ambro troviis du mezaaj sinjoroj,
sidantaj e tablo, kovrita per aro da juristaj dokumentoj
kaj aliaj paperoj. Ili estis okupitaj, ajne, per gravaj
aferoj. Amba leviis tuj kiam lakeo malfermis la
pordon kaj enkondukis la junan juriston ; eviderite ili
atendis lin. Unu el la du sinjoroj, la mastro de la domo,
dika memkonscia viro, iris renkonte al li kaj, etendante
la manon, diris iom rigide :
Bonan vesperon, sinjoro Broadbent. Permesu, ke
mi prezentu vin al sinjoro Harold Kettle, estro de la
direkcia komitato de la PentukPa kompanio. Sinjoro
Kettle, tio estas sinjoro advokato Broadbent, kiu venis
por submeti al ni gravan proponon.
Leo Broadbent, manpreminte la dommastron, sinjoron
Sampson Tritton, antaeniris kaj klinsalutis sinjoron
Kettle. Tiu lasta havis akratrajtan, senbarban kaj
sunbrunigitan vizaon kaj viglajn, penetremajn okulojn.
Liaj maldikaj, firmaj lipoj kaj forta mentono montris
viron de neordinara decidemo.
Volu sidii, sinjoro Broadbent, entile diris sinjoro
Sampson Tritton. Mi jam konigis al sinjoro Kettle la
esencajn punktojn de via propono, sed, mi pensas, ke
konsilinde estos, ke vi ripetu anta li la tutan aferon.
Per unu rigardo al la maldika, fortmuskola viro,
staranta malanta la tablo, Leo Broadbent penis eltrovi,
kun kia persono li havos aferon, samtempe konsciante,
ke tiu viro anka per siaj penetremaj, grizaj okuloj
penas prikalkuli lin mem. La juna advokato tuj kom-
prenis, ke li devos trakti kun sperta kaj sprita aferisto,
'37
138 MIRINDA AMO
kiu konas sian propran volon kaj kiu ne permesas al iu
facile trompi lin. Ili sidiis, kaj sinjoro Broadbent
komencis :

Kiel vi scias, sinjoroj, la rezultato de l' proceso de


Maharajaho de Pentuki kontra via kompanio dependas,
grandaparte, de la interpreto pri iom neprecizaj doku-
mentoj a, pliuste, de la senco kaj signifo, kiujn la
juistaro aljuos rilate al iuj geografiaj detaloj en ili.
Mi malkae konstatas, ke, is la komenco de tiu i
monato, la ancoj estis tute je via flanko, sed . . .
Kompreneble samtempe diris amba direktoroj.
Subpremante rideton Leo Broadbent darigis':
. . . sed spite miaj aludoj pri ebla malfavora rezultato
nun sinjoro Kettle penis subpremi rideton Sri
Kunwar Krina, kun kortua konfido atendadis sukcesan
evoluon de la afero. Mi adas de alia flanko, ke li fidas
al favora horoskopo, kiun li ellaboris pri la rezultato
de la proceso. Li estas fervorega astrologo.
Sinjoro Sampson Tritton rideksplodis tiel, ke lia grasa
ventro forte skuiis. Sinjoro Harold Kettle seke diris :
Tre bone.

Ju pli li das al okultaj influoj, des
malpli li fidos al la helpo de siaj advokatoj.
Sinjoro Broadbent darigis : Sed la alveno de iu
perdita dokumento tute anas la aferon. Vi scias, ke
mankis unu el la tri geografiaj kartoj, aldonitaj por
klarigi la ne tro klaran tekston de via kontrakto.
Tiu supozita karto ne estas speciale citita en la
kontrakto, interetis sinjoro Tritton.
Ne speciale, rediris sinjoro Broadbent, sed alude.
En tio konsistas ja la neprecizeco de la teksto. Sen la
dirita geografia karto, la demando por la juistoj estas
nur certigi, kio, plej verajne, estis la intenco de la
kontraktintaj partioj.
Certe, seke interetis sinjoro Kettle, la frazeologio
tute favoras nin, kaj . . .
Mi konsentas, diris la advokato, plene, " sen
tiu karto," sed la ekzistado de la karto tre kredeble,
efektive absolute malustigas vian kalkulon. Nu, tiu
MIRINDA AMO 139
karto efektive ekzistas. Tre verajne vi scias, ke
irka la fino de la jaro . . 14, t.e., la dua jaro de la
gubernatoreco de Lord Hastings, kiam la dokumentoj
estis duplikate senditaj al Kalkuto por sankcio kaj
enregistrio, unu el tiuj kartoj ne resendiis.
Sinjoro Kettle ree interrompis la parolanton, dirante :
Jes, mi adis pri tiu aserto : la sama karto en
amba dokumentaroj. Tre stranga afero !
Leo Broadbent ridetis :
Komprenebje ; u tiu sama karto mankis anka
en via dokumentaro, estas demando, kiun nia flanko ne
povas certigi.
Sinjoro Kettle nur malate eklevetis la ultrojn,
kvaza li volas diri : tio estas via afero. Sinjoro Tritton
aspektis maltrankvila.
Nu, parolis plue sinjoro Broadbent kun nuanceto
de triumfo en la voo, anta ol Sri Kunwar Krina
forvojais Anglujon, li skribis leteron al Lord Hastings,
kiu estis tre intima amiko de lia mortinta patro, petante
lin, ke li bonvole starigu seradon en la registara arivo
pri tiu mankanta geografia karto. Nu, anta kelkaj
tagoj Sri Kunwar ricevis tre afablan leteron de Lord
Hastings, enhavantan tiun perditan karton.
Cu vi pririgardis tiun karton ? demandis sinjoro
Kettle.
Ne.
Hm, seke eligis la efdirektoro.
La princido, kiu honoras min per sia amikeco, diris
al mi, ke la letero de Lord Hastings enhavas privatajn
aferojn kaj li tre petis pardonon pro tio, ke li plivole ne
lasu min legi in. Sed li sciigis al mi, ke en tiu letero Lord
Hastings diras, ke la aparta koverto, enhavanta la alt-
valoran karton, anka enhavas persone de li skribitan
ateston pri ia atentikeco, kiu nepre pruvos la asertojn
de la princo. Samtempe lia lorda moto tre petis lin, ke
li ne faru uzon el tiu letero, se tio ne farios absolute
necesa. Lord Hastings multoble preferus, pro diversaj
kazoj, ke oni tute lasu lin ekster tiu i afero ; sed pro
140 MIRINDA AMO
amikeco al la mortinta patro de l'princido kaj pro
sincera estimo al li mem, li metas la atestleteron kaj la
karton je lia dispono. Por ke li povu pruvi, ke la karto
neniel falsiis, li e ne rompis la oficialan sigelon, kiu
firmigas la rubandon.
Tamen, sinjoro advokato, diris sinjoro Kettle
malestime, vi nur vidis iun sigelitan koverton, nenion
plu ; kaj vi havas nenion por fidi krom la diro de la
princido ? Tio estas alia afero.
Sinjoro Sampson Tritton konsente ekbalancis la kapon.
La advokato respondis seke :
Precize, sinjoroj ; tamen, ne estas neceso por
antaa pririgardo ; vi konas Ia karton.
La dika direktoro ekruiis pro malplezuro kaj mordis
al si la malsupran lipon, ekrigardante sian estron. Tiu
i nur malate kaj malvarmete eklevis la ultrojn,
dirante :

Viaj supozoj, sinjoro advokato, estas iom fantaziaj.


Mi certigas vin, ke amba, sinjoro Tritton kaj mi mem,
povas uri kaj urus ke ni neniam vidis tian geografian
karton se i iam ekzistis.
Mi kredas, rediris trankvile la advokato, sed vi
konas la valoron de tiu karto kaj de la in akompananta
atestletero tiel bone, kiel mia kliento.
La akravizaa efdirektoro ree parolis, elturnieme :
La sola afero, kiun mi " konas " estas, ke la juro
estas tielkaprica kiel infano, kaj same malsaa. Foresto
de risko, do, valoras iom por mi. Nu, sinjoro advokato,
kian do proponon vi faros.
Mi proponas meti en viajn manojn tiun diritan
karton kune kun la leteroj de Lord Hastings kontra
pago de 2,500, sinjoroj.
Sinjoro Kettle trankvile diris :
Vi kuras tro rapide, amiko mia. Ni metu flanken
la demandon pri la pagota sumo la de vi dirita estas
ekster konsiderindeco diru al ni, mi petas unue, kiel vi
projektas plenumi vian taskon, ne implikante nin en tiu
afero ? Anta ol ni povos konsenti pri ricevo de la diritaj
MIRINDA AMO 141
dokumentoj, ne parolante pri pago, ni devas esti sufie
certaj, ke ni elmetas nin al nenia danero esti kulpigitaj
pri tiu i . . . ni diru forpreno.
Mi garantias, ke vi restos netueblaj, respondis
Leo Broadbent trankvile, mi jam tre zorge pripensis
mian planon. Sri Kunwar posedas nenian pruvon, ke
tiaj dokumentoj iam ekzistis. La mia certa scio, krom
la princido, nur du personoj i tie vidis, a vidos, la
eksteraon de la koverto ; kaj lia atesto en juejo a
mia a tiu de la alia persono, estus tute senvaloraj.
Sinjoro Sampson Tritton ree parolis :
Sed, sinjoro Broadbent, ar ni, t.e. nia kompanio
estas ja la solaj personoj, kiuj profitus el la malapero de
tiuj dokumentoj, la suspekto nepre tuj falus sur nin ;
u ne ? La plej nesperta novulo pri juristaj aferoj tuj
konkludus tion. Cu ne estus via devo, en la juejo,
malkae kulpigi nin pri la malaperigo ?
Leo Broadbent trankvile respondis :
Car forestas iuj pruvoj pri ekzistado de la doku-
mentoj kaj pri via kunkulpeco, e en la okazo, se ilia
ekzisto estus pruvita, malkaa kulpigo de iu estus
danera afero. Se mia kliento insistus, mi certe pri-
parolus la malaperon de la skribaoj kaj aludetus pri la
fakto, ke ili estas senvaloraj por iu, krom niaj kon-
trauloj. Tio tuj starigos tre indignan proteston de l'
flanko de viaj advokatoj, kiuj, kompreneble, estas tute
senkulpaj, kaj ili energie postulos tujan, senrezervan
retiron de tia malindega aludo. Pro malesto de pruvoj
mi retirus miajn vortojn.
Sinjoro Kettle nun demandis :
Kio malhelpos al Sri Kunwar Krina peti sian
amikon, Lord Hastings, ke li havigu al li duplikaton de
sia letero ?
Ne tre verajne. Unue, oni ne povas refari la
geografian karton kaj due la juna advokato sin klinis
antaen kaj parolis mallate la sama ipo, kiu alportis
la leteron de Lord Hastings al Sri Kunwar anka alportis
la novaon, ke la gubernatoro subite malsaniis de dan
142 MIRINDA AMO
era malaria febro. tio estas sekreto, kiun amiko
Sed
mia, oficisto e la ministraro komunikis al mi. Oni

pli
timas, ke tio estas nur antakuranto de malbona
Ne disvastigu tiun sciigon, mi tre petas.

i
novao.
Bona sciigo por ni, kiu . . ekdiris dika

la
direktoro, sed averta rigardeto de sinjoro Kettle mal-
frazo.
la

la
helpis kompletigon de
Tamen, supozu, sinjoro Broadbent, persistis la
efdirektoro, ke Lord Hastings resanios kaj venos

i
tien. Mi adas, cetere, ke lia revokio estas priparolita.
He
?

Ba malate respondis juristo, ne tre verajne

la
!

;
iuokaze, oni devas riski tiajn malproksimajn eventual-
aojn, sinjoro Kettle.
Tre vere, sinjoro advokato, sed ni devas kalkuli pri
iuj eventualaoj ni riskas nian honoron.
;

Kaj mi mian, rediris Leo Broadbent, seke.


la

Tio estas via afero.


Certe. Kaj pro tio mi tre zorge kaj singarde penos
forigi iujn riskojn.
Sinjoro Tritton ree ekparolis
:

Mi adis, ke princido havas amikajn rilatojn kun


la

kelkfoje vizitas

la la
kelkaj ministroj kaj e ke
la
el

li

efministron. Supozu, ke via kliento sukcesos meti


aferon en
la

manojn de
la

prokuroro
?

Leo Broadbent ekridis


:

Lasu lin starigi prokuroran seradon. Mi ja


zorgus, ke sekvu malustajn postesignojn. Krom tio,
li

Sri Kunwar tute ne faros tion. Pri tio mi estas certa


;

mi tro bone konas idiosinkraziojn de tiu strangulo.


la la

Li estas senescepte plej stranga, spirita kunmetao,


kiun vi povas trovi sur la tuta terglobo.
La juristo silentis momenton kvaza por atendi
pluajn demandojn. Sinjoro Tritton iom maltrankvile
seriozan, senmovan vizaon de sia kundirek-
la

ekrigardis
toro. Tiu lasta post mallonga medito ekparolis
:

Vi do intencas eti suspekton sur alian personon,


la

kiu scias pri tiuj dokumentoj, sinjoro Broadbent


?
MIRINDA AMO 143
Jes . . . Leo Broadbent estis dironta ion plu,
sed eksilentis.
Estos necese, ke ni sciu iom pri viaj planoj, anta
ol ni povos interkonsenti, vive diris Sinjoro Tritton.
Pardonu, respondis la juristo, miaopinie estos
kpnsilinde, ke vi ne sciu detale miajn planojn, nek la
nomon k.t.p. de la alia persono. Mi havas gravajn
kazojn por tiu opinio, juristajn.
Bone, diris sinjoro Kettle, sin turnante al la
dikulo, eble sinjoro Broadbent estas prava.
Mi nur volas diri, plue diris la juna advokato iom
senpripense, ke la aludita persono estas individuo, kun
kiu mi havas kalkulon por saldi.
Ooo . . . eligis sinjoro Kettle, altigante la
brovojn.
Sinjoro Broadbent tuj konsciis, ke li faris mal-
saaon kaj eksentis kvazaan deziron piedfrapi sin
mem. Jes, li diris kun ajnigita sincereco, aro da
cirkonstancoj tre faciligas mian taskon.
La interargumentado daris ankora kelkan tempon,
sed fine estis reciproke konsentite, ke la du direktoroj
pagu al sinjoro Broadbent la sumon de du mil funtoj
sterlingaj kontra la diritaj dokumentoj, transdonotaj
al ili la tagon anta la jua askultado.

#***
Sri Kunwar Krina kaj Vilfrido revenis de la vojao
al Normondham. Kvankam la rezultato de la esploro
ne tiom pliriigis la scion de la princido pri la sekretoj de
la rozakrucanoj, kiom li antae esperis, li estis tre
kontenta, ke li entreprenis la ekskurson. Interano
de ideoj kaj hipotezoj kaj intercertigado pri konataj
faktoj kun eminentaj areologoj kiel Sir Richard Kemp
kaj la paroestro de Normondham estis ja por li altvaloraj
kaj tre agrablaj aferoj. La kunestado en la daro de ses
1 agoj kun Vilfrido estis entute tre felia ; nur dum la
lasta parto de la vojao hejmen la juna viro aspektis tre
enpense kaj babilis malpli gaje. Sri Kunwar Krina
i44 MIRINDA AMO
irigis la kaleon al la loejo de Vilfrido por demeti lin kaj
lian valizeton. Elirinte el la veturilo Vilfrido ree kore
dankis sian princan amikon pro la granda al li farita
plezuro kaj promesis, se eble, eesti la juan askultadon,
kiu okazos post du tagoj. Manpremante la junulon kaj
dezireme rigardante al li en la okulojn, la princido
demandis :

Vilfrido, kiam vi sciigos al mi vian decidon ?

Eble morga.
La efservisto de la
princido, servante sian mastron
e la vespermano, tre humile esprimis sian ojon pro
ties felia reveno hejmen kaj diris plue :
La via deziro, via princa moto, mi havigis la
skribaojn al la sinjoro, kiun via princa moto komisiis.
Li venis lastan adon.
Surprizite Sri Kunwar Krina demandis :
Kiu sinjoro ? Mi sendis neniun viron por skribaoj,
Roan.
Mi plej humile petegas pardonon de via princa
moto, balbutis la flava maldikulo, se mi kuraas
ripeti : adon vespere, irka la sesa kaj duono venis
sinjoro, kiu alportis leteron, propramane skribitan de via
princa moto kaj adresitan al via plej humila servisto . . .
Sensencao, mia bona Roan, mi certigas vin, ke
mi ne sendis al vi leteron.
Plej honorinda princo, rediris la servisto, ektre-
mante, mi plenumis vian ordonon la tiu letero ; i
kuas nun sur via skribtablo. Cu via princa moto
ordonas, ke mi in seru ?
Jes, seru.
La servisto eliris, aspektante tre malserena. Sri
Kunwar Krina sentis maltrankvilon kaj, ar Roan ne
tuj revenis, li sekvis lin en la studejon. Tie, en la mezo
de la ambro, staris la blankevestita viro, penante legi
leteron, kiun li tenis en tremanta mano.
Donu al mi tiun misteran skribaon, diris la
princido. Li ankora ne legis multajn vortojn, kiam li
ekkriis : Ho ! Kio ? Tio estas diabla friponao !
MIRINDA AMO 145
Rapide, preska febre, li legis is la fino kaj tuj kuris
al sia skribtablo, levis la arnirkovrilon, elprenis la
losileton kaj malfermis la plej malsupran tirkeston.
Ekgenuante, li renversis per rapida movo la tutan
paperaron.
For ! li ekkriis. E la letero de Lord Hastings !
Malrapide, kvaza reve li leviis, frotis al si la frunton
kaj murmuretis :

For ! Lirigardegis per vitra rigardo la malordigitan


amason da paperoj, senvorte. Lia plumbokolora vizao
montris konsternion kaj profundan malojon. Fine li

diris kvaza al si mem : La friponoj ! Mi sciis, ke mi
havas aferon kun ruzegaj friponoj. Poste sin turnante
al la malanta li staranta, tremanta viro, li demandis iom
konsciis: Tio estas malagrablega afero.
pli

akre,
ol
li

Diru mi, kiel tio okazis.


al

La kompatinda viro tremis de l'kapo is

la
piedoj,
kaj liaj kruroj preska ne povis lin subteni
Ho, mia honorinda princo, kiajn do malfeliaojn :

mi kauzis vi Cu tiu letero estas falsao Ho ve


i
al

!
Jes, kredemulo, estas abomena falsao sed,
i

;
rapide ordigu vi la disskuitan cerbon kaj diru mi,
al

al
kio okazis.
Lastan adon, via princa moto, vespere, kiam
ekmallumiis, anta mi ekbruligis lampojn, venis
la
ol

sinjoro, kiu demandis min, u mi estas efservisto


la

Roan. Mi jesis, kaj donis mi tiun abomenan


al
li

leteron, dirante, ke vojais evale


je

grandega rapideco
li

tutan tagon ke
la

afero estas treege ura kaj grava.


la
;

Sen tiuj paperoj, kiujn via princa moto malfelie post-


lasis, vi tute ne povos plenumi celon de via vojao.
la

Mi legis kaj relegis la leteron, per kiu, mi pensis, via


rinca moto tre honoras min, vian senvaloran serviston.
mi, ke via princa moto donis tiu abomena
al

ajnis
al

kanajlo, kiun malbenu . .


.

paru viajn malbenojn.


Bonvulu pardoni, sinjoro, via humila, senesperi-
al

gita servisto. Nu, ajnis mi, ke ricevis de via princa


al

li
L
146 MIRINDA AMO
moto la plej precizajn instrukciojn, ar li bone sciis, kie
sin trovas la postlasitaj paperoj. Ricevinte ilin, li tuj
foriris. Li anka volis kunpreni tiun skribaon, sed mi
insistis, ke mi konservos in, kiel rajtigilon ; kaj mi nun
gratulas min pri tio.
Priskribu la eksteraon de la viro, ordonis la
princido, rigardante per penetranta rigardo en la
vizaon de la servisto.
Tiu i firme kaj sentime rigardis en la okulojn de la
mastro, kvankam la mano, per kiu li sin apogis sur tablo,
ankora videble tremis : Via princa moto li respon-
dis, jam scias, ke tio okazis dum mallevianta
krepusko, sed mi klare vidis, ke li estas sufie bone
vestita per malhele bruna vesto kaj griza, strea panta-
lono. Liaj kravato kaj kolumo ne estis tre puraj kaj ne
bone amelumitaj. Li surhavis grandan, sinjoran
apelon, kiu, al mi ajnis, antae vidis pli feliajn
tagojn.
Bone. Nu, priparolu lian staturon, la
vizaon k.t.p.
Li tute ne estis altkreska viro, apena la sama
kresko kiel mi. Liaj eksterao kaj tenio estis tute
ordinaraj, kaj mi vidis nenion rimarkindan pri li. Mi
ne memoras volu pardoni al mi, via princa moto,
mi ne povas rememorigi al mi la koloron de liaj okuloj,
nek de liaj haroj. La vizao estis senbarba kaj, ajnis
al mi, iom rua kaj vela. Mi rimarkis nenion plu, ar
li tiel rapidis.
Sri Kunwar Krina demandis :
Cu iu el la ceteraj servistoj vidis lin ?
Mi pensas, ke ne, via moto.
Pridemandu. Nun mi tuj revestos min por eliri.
Cu via princa moto ne finos la vespermanon ?
>

Ne, Roan ; tiu i afero jam finis


in. Mi tuj iros
viziti mian advokaton.
Sinjoro Leo Broadbent ne estis hejme, kaj lia dom-
mastrino tute ne sciis, kiam li revenos. Verajne, i
opiniis, tre malfrue, ar li iris ien al festeneto kun aro
da samprofesiuloj.
MIRINDA AMO 147
Sri Kunwar Krina iris hejmen en stato de granda
maltrankvilo. Kion pensi pri tiu i neatendita okazin-
tao, li ne sciis. Li e ne volis pensi. Neniu krom tiuj,
kiujn li plene fidis, ja sciis ion pri la alvenintaj doku-
mentoj. La postmorgaan tagon okazos la plenfina
decido de la juistaro, kiu, li sciis, estas neprokrastebla.
Restas do nur unu tago por esplori tiun i misteran
aferon.
Je frua horo, la sekvintan tagon, la dommastrino de
sinjoro Broadbent anoncis la viziton de la hinda princido.
La juna advokato us finis la matenmanon kaj ankora
" Times" kiu Eksaltinte
legis la apogiis al sukerujo.
li gaje kaj entile salutis la veninton :
Bonan matenon, via moto. Tiel frumatena vizito
estas duobla honoro. Mia dommastrino sciigis min
hodia matene, ke via moto faris al mi tiun i grandan
honoron hiera vespere. Mi treege bedaras, ke mi
forestis. Mi seris junecan distraon per dancado. E
ni juristoj ne povas ja iam esti seriozmienaj. Volu
eniri la saloneton, mi petas, via moto. Li ajnigis ne
rimarki la pli ol ordinare seriozan aspekton de la princido.
Sri Kunwar Krina diris tre entile :
Cu vi jam finis vian matenmanon, sinjoro Broad-
bent ? Mi tre petas pardonon, ke mi tiel fruhore enas
vin.
Tute ne. Tute ne, via moto, rediris la juna
juristo ankora gaje, mi certigas vin, ke mi jam finis
la manon.
Tre grava kaj tre, tre malagrabla afero alvenigas
min tiel frumatene. Mi e ne povis atendi, is vi
kutime komencos vian laboron en via oficejo.
Efektive ? Sinjoro Broadbent altigis la brovojn
kaj aspektis tre surprizite. Kia do neatenditao okazis ?
Mi nun vidas, mia kara princo, ke vi aspektas malserene.
Pro tip estas sufie da kazo, diris la hindo,
enirante la montritan ambron. Eksidinte li parolis

plue : Neniam en mia vivo mi estis tiel konsternita kiel
hodia. Kiel vi scias, mi estis for de la hejmo en la
148 MIRINDA AMO
daro de kelkaj tagoj kune kun nia juna amiko, sinjoro
Gallimore por iu areologia esploro en la graflando
Norfolk.
-Jes?
Reveninte hejmen hiera vespere mi sciiis, ke iu
fripono tre ruzmaniere havigis al si la gravajn dokumen-
tojn, kiuj alvenis nur antanelonge . . .

Vivanta Dio ! Certe vi ne aludas pri la geografia


karto, kiun sendis al vi Lord Hastings ?
La sama. Lastan adon, vespere, alvenis e mia
domo iu nekonato, kiu alportis leteron al mia efservisto
Roan, hindustane skribitan uste la mia skribmaniero.
Per tiu i lerte farita falsao estis ajnigite, ke mi malzorge
postlasis kelkajn paperojn, kiujn mi bezonas por mia
ekskurso, kaj ordonite, ke mia servisto havigu ilin al la
portanto de la letero. La fripono pretendis, ke li ricevis
precizajn instrukciojn kaj detalojn pri la loko, kie tiuj
paperoj trovias, k.t.p. Mia nesuspektema servisto,
kompreneble, seris la deziratajn paperojn kaj transdonis
ilin al la fripono. Ili estas la tuta dokumentaro mem, kiu
nepre estus ebliginta min gajni tiun i longe pribatalitan
proceson.
Sinjoro Broadbent malrapide trapasis la ambron,
tien kaj reen, ajnigante tre grandajn surprizon kaj
malbonhumoron.
Tute eksterordinara afero ! Cu, do, via efservisto
sciis nenion pri la alveno de tiuj dokumentoj, via moto ?
li demandis kun mieno kaj per votono, kiuj ajnigis
kortuan kunsenton.
Ne. Eble li sciis, ke mi ricevis oficialan leteron el
Hindujo, sed li certe ne sciis, kion enhavas la pakaeto,
nek kie i estas kaita. Ne ; neniu riproo povas esti
farita al Roan.
Hm. Cu vi povas tute fidi vian servistaron, via
moto ?

Jes, tiom, kiom oni povas fidi al la plej bonaj


servistoj. Ili iuj naskiis de servistoj niaj, por tiel diri,
en la ombro de niaj palacoj. Tio estas la plej malagrabla
MIRINDA AMO 149
afero, ke nur tiuj, kiujn mi plene das, sciis ion pri la
ekzisto de la dokumentoj.
Leo Broadbent ree trairis la ambron, tenante la
manojn kunfalditaj sur la dorso. Subite li haltis,
dirante :
Tamen, tiu i afero tre simplias per tio, ke ni ne
bezonas seri longe pri la solaj personoj, kiuj povas
eltiri utilon el tiu abomena friponao.
Jes, tio estas ja tre evidenta ; kaj des pli kolerige
estas, ke, sekve de mia propra trosingardemo, mi nun
havas nenian pruvon, ke tiaj dokumentoj vere ekzistis
Vere ne ? demandis la advokato kun bela sur-
prizo kaj agreno, tio estas vere treege bedarinda, des
pli, ar, mi timas, la proceso estas neprokrastebla.
Mi bone scias tion.
Sinjoro Broadbent ree subite interrompis la iradon
kaj, sin turnante al sia vizitanto, li demandis espereme :
Sed, via moto, vi havas amikajn rilatojn kun la
efministro kaj unu-du aliaj membroj de la registaro,
u ne ?

Sri Kunwar Krina respondis malrapide :


Ne ; mi ne povas diri " amikajn ,rilatojn." Mi
estis portanto de prezenta letero de generalo Gilbert al
Lord Liverpool ; kaj anka pro mia rango mi havis
bonan akcepton e lia ekscelenco. Mi vizitis lin dufoje
kaj eestis, dank' al lia influo, du gravajn reajn akcept-
kunvenojn. Ce mia dua vizito e Lord Liverpool mi
aludis pri tiu proceso, sed mi klare rimarkis, ke li ne volas
priparoli in. Mi bone konas Sir Hugh Mortimer kaj us
pasigis kelkajn tagojn kun li en lia kampdomego en la
graflando York, sed malfelie amba sinjoroj nuntempe
estas for de Londono.
Ho ve ! ekkriis la advokato,
montrante grandan
malplezuron, agrena okazo ! Kaj mi scias, ke la
ministro de juristaj aferoj estas for de Londono ; la
mia scio, li estas gasto de l'grafo de Warwick. Restas
nur sinjoro Huskisson, la ministro por la kolonioj, sed
mi ne atendas de li grandan pretecon helpi al vi.
150 MIRINDA AMO
Tamen ni devas peni prokrasti la findecidon je iu
kosto.
Mi timas, sinjoro Broadbent, ke tio estos senutila.
Krom tio, prokrasto is alveno de nova letero de Lord
Hastings necesigus tro longan restadon i tie. Ne ; mi
tre timas, ke ni devos lasi la aferon iri sian propran iradon.
Cu vi pensas, via moto, ke eble pova^ ekzisti
konspiro inter la malamika kompanio kaj iu el la tieaj
registaraj oficistoj ? Vi scias ja pli pri registaraj aferoj
en Hindujo, ol mi.
Nu, respondis la princido enpense, tiu ideo
havas iom da verajneco, kaj mi jam ekpripensis in,
sed a quoi bon ? Cu eltrovo de tia konspiro post, eble,
unu jaro helpus al ni ?
Eble ne, respondis la advokato kun montro de
profunda malojo. Li silentis momenton kaj poste

parolis plue : La demando nun starias, u konsilinde
estas, meti la aferon en la manojn de l' publika prokuroro.
Sed, jen ree, mi timas, ke pro manko de iaj pruvoj tio
postulus tre longan tempon.
Pardonu, sinjoro Broadbent, ekdiris Sri Kunwar
Krina, u la publika prokuroro ne povus ordoni tujan
traseron de la privataj domoj de la du i tieaj direktoroj
de la Pentuki'a kompanio ?
La advokato ekridetis tre maldole :
Ne, via moto, oni ne maras tiel rapide i tie ;
krom tio, u vi pensas, ke elturniemaj friponoj kiel tiuj
direktoroj, konservus tiajn krimkulpigilojn e unu horon ?
Certe ne. Tamen, kun via konsento, mi sciigos la juis-
taron morga pri la mistera malapero de la dokumentoj
kaj postulos prokraston de la proceso, en la okazo, se
hodiaaj, antaaj penadoj malsukcesus, kvankam,
verdire, mi tute ne pensas, ke ili konsentos. Mi anka
intencas, kun via aprobo, via moto, forte aludi pri la
fakto, ke tiu mistera malapero povas utili nur al unu aro
da personoj. Mi scias, ke farante tion, mi elmetas min
al danero pri forta atako de l' flanko de la kontraaj
advokatoj, al danero pri riproo de la juistoj kaj, eble,
MIRINDA AMO 151
al aliaj daneroj. Tamen mi forte penos malkovri la
friponojn.
Nu, sinjoro Broadbent, tiun demandon mi volas lasi
al via bontrovo.
juejoj.
******
Mi ne konas la kutimojn de la i tieaj

La enpensio kaj ioma malgajeco de Vilfrido dum la


vojao hejmen estis facile komprenebla. Li sciis, ke li
ne povas pli longe prokrasti sian respondon al la princido ;
kaj ju pli alproksimiis la tempo por findecidio, des pli
pli

fantazia, des imera aspektis tuta ideo de

li la

la
hinda mistikulo. Li plene sentis, ke ne povas konsenti
princidon ne antae
la

akompani Hindujo, se
al

li
klarvide konvinkiis pri sufia verajneco, ke ties
eksterordinara ideo estas vere bazita sur faktoj. Dum
lasta parto de analizis siajn
la

la

hejmenvojao

li
sentojn, u ne lia fantaziema spirito a e espero pri
mondaj profitoj inklinigus lin tro facile kredi

je
afer6,
enhavanta tre
malmultajn se iajn kredindajn ecojn.
En denove, pli ol unu fojon, tralaboris
la

spirito
li

la argumentojn por kaj kontra kiujn antae


li

diskutis kun mem.


si

Jam kelkajn tagojn anta vojao Normondham


la

al

skribis leteron sia saa amikino en Long-Seaton


al
li

in tre kora invito de


la

la

sciigante pri princido akompani


lin Hindujon. Li intencis, unue, diri kelkajn vortojn pri
espero, kiu regas la koron de lia amiko, sed, esprimita
la

sur papero, per nemultaj malfantaziaj frazoj, la tuta


afero aspektis tiel nereale, tiel ridinde, ke disiris
la
li

leteron kaj reskribis in. Li do nur priparolis sian


grandan deziron elstudi hindan, mistikan filozofion,
la

hindajn misterojn kaj kelkajn aliajn aferojn. Li anka


diris, ke ankora ne decidis, u inviton,
la

akceptos
li

li

a ne.
Reveninte hejmen de trovis, atendanta lin,
la

vojao,
li

longan leteron de fralino Lambert, skribitan, kiel


ordinare, de lia dola amatino. Li ekprenis leteron
la

kun malpli da oja avideco,


ol

e iuj antaaj okazaj.


152 MIRINDA AMO
Li jam divenis ian enhavon. Anta ol li rompis la
sigelon li ree demandis sin, dum momento, u kunvivado
en Hindujo kun Sri Kunwar Krina vere povos ebligi lin
trovi la solvon de siaj problemoj kaj tiun animpacon, al
kiuj li sopiras. Li tre dubis pri tio; kaj tamen, io en li
dezirigis lin iri. Malfermante la leteron li antasentis,
ke la respondo de la amegataj virinoj plene decidigos lin
forlasi la projekton. Li ne trompis sin. Fralino
Lambert petegis lin per la plej amaj vortoj kaj per tre
klare rezonitaj argumentoj, forigi el sia kapo tiajn
fantaziajn ideojn. Sia ama patrina koro premiis je la
penso, ne vidi la amatan filon eble en la daro de multaj
jaroj ; malpli maltrankviliis ia koro, pripensante
sed ne
la sekvojn, kiujn povos havi por li vivado inter lertaj,
filozofiemaj ne-kristanoj tiaj, kia la hinda princido.
La fakto, ke li deziris studi hindajn mistikaojn, estis
por i tre signifoplena, tre maltrankviliga.
i tute ne miris pri tio, ke tiuj strangaj konceptoj
ekkaptis la imagon de Vilfrido, nek pri tio, ke la fervora
spirito de la juna viro, forte sopirante malkovri la mister-
ojn de la spirita mondo askultis kun espero la suprae
verajnajn, sed efektive trompajn teoriojn de viro, kies
vasta klereco, evidenta sincereco kaj granda persona
armo kaptus e pli malvarmajn, pli spertajn kaj
skeptikajn homojn.
Jam de du jaroj la patrino sentis, ke la spirita influo,
kiun i antae havis sur la impreseblan spiriton de la
knabo, iom post iom malkreskas, kaj kun tremanta koro
i timis, ke anka, iom post iom, lia kvaza fila amo al i

povos malkreski. Sed tiu lasta konsidero ne estis e la


plej dolora ; in ankora pli maltrankviligis la penso, ke
Vilfrido, pro malespero iam trovi la veron, flankenetos
iun kredon je Dio, same kiel lia onklo Silaso Hutton.
" Mi konas vin tro
Je la fino de longa letero i diris :
bone, mia kara knabo : nur via dezirego trovi animpacon
per akirado de intelekta kompreno pri aferoj spiritaj
instigis vin askulti allogajn parolojn de asertemaj
filozofoj. Kaj via denatura fantaziemo kune kun via
MIRINDA AMO 153
simpatiemo igis vin rigardi kiel verajnajn tute nekred-
indajn aferojn. Sri Kunwar Krina montris al vi nur la
eksteran gloron de ajnharmonio ; sed se vi pensas, ke
tiuj ombrecaj difantomoj iam povos kontentigi vian
senteman koron, vi tre eraras. Liaj belsonaj teorioj
estas kvaza bela, grandega, or1jta templo, plenigita
1

per sekaj ostoj. Ne, mia kara Vilfrido, nekonscie vi


sopiras al vivanta, persona Dio, kiun vi povas nomi
" Mia Patro " kaj kiu, plenigante kaj kontentigante vian
animon, estos via sola vivocelo, via sola felio. Tia Dio
estas por mi nun la unusola fakto de la vivo.
Flora nur aldonis : " Mia Vilfrido, se vi forlasus nin
kaj trovus malfelion en fremda lando, rompius al mi
la koro."

Sur la papero troviis postesignoj de larmoj. Kies ?
Eble de amba virinoj. Tiu i trovo forigis la lastan
ancelion : li sciigos la princidon letere, ke, je sia pro-
funda bedaro, li ne povas konvinki sin, ke li agos prave
konsentante iri kun li. Lia bedaro estis sincera kaj pro-
funda, ar li ne dubis, ke lia letero kazos al tiu nobla,
altanima viro grandan malojon. Nun li akre riprois

******
sin mem, ar, pro manko de decidemo, li esperigis al la
rompita patra koro de l' princido, ke li konsentos iri kun
li Hindujon.

Laca kaj malkuraigita Sri Kunwar Krina revenis


hejmen je malfrua horo. Liaj penadoj prokrastigi la
proceson estis vanaj, kaj malgajaj antasentoj kontra-
vole plenigis lian koron. Sur lia skribtablo kuis letero.
Rekoninte la skribmanieron de Vilfrido, li tenis la leteron
en la mano dum kelkaj minutoj. Lia vizao akceptis pli
serenan mienon ; la enhavo de tiu i skribao estis ja por
H multe pli grava, ol la rezultato de la morgaa proceso.
Enpensie, kvaza pree levante la okulojn al la plafono,
li malfermis la leteron. Sed tuj profunda malojo aperis
sur lia vizao. Malrapide traleginte la leteron, kiu
okupis tri mallare skribitajn paojn, li duonkuiis sur
la kanapon kaj en la daro de plena duonhoro fikse
154 MIRINDA AMO
rigardis en la spacon, tute senmove. Observanto
vidus en lia vira vizao kaj precipe en liaj malhelaj
okuloj fortan batalon inter diversaj emocioj : malojo,
penado alkroii al espero kaj, trankvila memkonfido.
Fine li ekprenis la elglitintan el la mano leteron, malra-
pide surfrotis al si la frunton, kvaza li volus forpeli
turmentajn pensojn, kaj seris iun lokon en la skribao.
Poste li vigle leviis kaj iris al la skribtablo. Ne, li
dirisal si en la pensoj mine volas malesperi, minedevas
malesperi ! Fine li konsentos. Li ja skribis, ke nenion
li deziras pli, ol plene partopreni mian konvinkon, ke la
providenco antadestinis lin liberigi de terura sorto
altestimindan, princan familion.
La konvinko de la princido tute ne estis ancelita, kaj
li kredigis sin, ke la forto de lia propra konvinko balda
venkos la skrupulojn de la junulo. Regate de tiuj i
sentoj, li skribis al Vilfrido kortuan leteron, per kiu li
dankis lin pro lia kunsento, ladis lin pro liaj sincereco
kaj malkaemo kaj petis, ke li vizitu lin la postmorgaan
vesperon.
Sri Kunwar Krina ree sidis sur la kanapo en sia
skribejo, la tagon post la jua askultado, malgaja kaj
senkuraigita. La jua decido estis malfavora por li.
En lia koro brulis akra sento de malhonoro pro tio,
ke li perdis la proceson, kaj sento de maljustao al li
farita, sed tiuj i sentoj ne kazis al li la plej maldolan
agrenon. Tio estis la unua fojo, ke, e grava demando,
la steloj ne diris al li la veron. Kaj nun li forte penis
forpeli el siaj pensoj iam persiste renaskiantajn, mal-
gajajn antasentojn pri malsukceso rilate al Vilfrido
Gallimore. La unuan fojon en lia vivo la estonteco
aspektis malluma, senespera, spite forta penado rememor-
igi al si sian kutiman, trankvilan fidon al la senerar-
ebleco de la eternaj steloj. Vilfrido ankora ne venis ;
jam malfruiis, kaj, eble, li ne venos. Tamen, jen
servisto malfermas la pordon por anonci vizitanton :
Sinjoro Broadbent !
La advokato venis, ladire, por ricevi instrukciojn
MIRINDA AMO 155
pri starigo de polica serado rilate al la malapero de la
dokumentoj, sed, efektive, por decidigi la princidon
forlasi tiun planon, kaj por plue ellabori sian intrigon.
Ili vigle priparolis la aferon, kaj la ruza juristo jam
konvinkis la hindon pri la senefikeco de iu penado trovi
la krimulon anta lia projektita foriro, kiam servisto
envenis kaj transdonis al sia mastro us alvenintan
leteron. Petinte de sia gasto permeson legi la leteron,
Sri Kunwar Krina malfermis in kaj legis. Subite
konsternio kaj akra doloro aperis sur lia vizao. Eke-
mante li falkuiis sur la kanapon kaj murmuretis :
Ho, potencaj dioj, ne tion, ne tion, ne Vilfrido
Gallimore ! Kun duonfreneza teruro en la okuloj, li
fikse rigardis en angulon de la ambro dum kelkaj
minutoj, kvaza li tute estus forgesinta la eeston de la
vizitanto. >

Fine Leo Broadbent entile kaj moltone diris :


Mi tre malojas vidi, ke tiu letero alportas al vi tiel
doloran novaon. Mi adis vin diri la nomon de nia
juna amiko Vilfrido Gallimore. Cu do la sciigo rilatas
lin, via princa moto ?
Sri Kunwar Krina nur nevole, jesis per kapsigno.
Videble estis, ke li ne volis paroli pri la kazo de sia
malojo. Sed Leo Broadbent insistis :
Volu permesi, via moto, ke mi partoprenu vian
agrenon. Mi ja tre bone konas la junulon. Cu mi povas
helpi al vi, a al li ?
Ne, dankon, sinjoro Broadbent, respondis la mal-
felia hindo ; sed post momenta pripenso li parolis plue :
Tamen, eble vi povos helpi al mi klarigi teruran mis-
teron. Mi ne povas kredi tion. Kiel ajn mi povis fordoni
min al tia malinda kredemo ? Sed askultu ; tio estas
hindustane skribita letero evidente de la sama persono,
kiu skribis la unuan leteron. Jen lavorta traduko :
" Tre honorinda,
potenca princo ! Plej humile mi petas
pardonon, ke mi estas tiel aroganta skribi al via princa
moto. Mi faras tion por ebligi la honorindan sinjoron
puni la perfidulon, kiu malvirte rabigis de via princa
156 MIRINDA AMO
moto dokumentojn de netaksebla valoro. Mi malbenas
la haladzan nokton, kiam tiu malvirtulo per glataj
vortoj instigis min penadi por imiti la skribmanieron de
via princa moto. Mi konfesas, ke mi fariis viktimo de
lia perfida lango (kiu putriu en lia buo) kaj skribis la
leteron, per kiu malvirta dungito sukcesis havigi al li la
diritajn dokumentojn. La perfidulo promesis al mi
donacon de 50, sed anka min la diabloregata perfidulo
trompis kaj ne pagis ; kaj nun mia koro sopiras al
veno ! La malbeninda malvirtulo sciis, ke mi nepre
devos forvojai Hindujon en tiu i semajno. Tial li ne
pagis. (Sed mi eltrovis vian nomon, ho perfidulao kaj
vian adreson, ho malsaulao !) Dufoje mi iris al lia
loejo, sed li mensoge dirigis al mi, ke li ne estas hejme.
Lia nomo estas Vilfrido Gallimore, kaj li loas e iu
sinjorino Brent e la strato Theobald, flanke de la hotelo
"
Rua Leono." Malbonaj spiritoj persekutu lin is la
centa vivo ; lia perfidema korao pleniu de nedireblaj
mizeregoj ! Kiam tiu i malatinda letero atingos viajn
princajn manojn, mi jam estos for de tiu i lando sur la
alta maro. Plej humile via serivalora servisto, N.
Sri Kunwar Krina silentis kaj enpensie fiksis pro-
funde malgajan, sed samtempe nekredeman rigardon
sur la leteron. Fine li diris :
Cu tio povas esti vera, a u tio estas anka
trompao ? Ne ; tio ne povas esti vera ; honest-vizaa,
arma viro kiel Vilfrido Gallimore ne estas kapabla fari
tian friponaon. Krom tio, lia neordinara horoskopo
plene kontradiras tiun eblecon.
Sinjoro Broadbent aspektis tre kompatema kaj mal-
felia. Li diris :
Tio ja estus tre neatendita solvo de la mistero,
via moto. Sed, volu diri al mi, kiel vi povis konstrui
lian horoskopon, ne havante precizajn donitaojn pri lia
naskio ?
Sri Kunwar Krina ekrigardis la parolanton ; la
demando estis farita per iom aserta tono, kaj pensigis
lin. Mi havas sufie precizajn detalojn por determini
MIRINDA AMO 157
lian horoskopon li respondis, kaj tiuj detaloj ebligis
al tre eminenta astrologo en Parizo fari la samajn kon-
kludojn.
Mi ne dubas pri la konkludoj, mi nur dubas pri la
premisoj.
La hindo ree ekrigardis sian vizitanton kun maltran-
kvileco kaj surprizo : Kial ? li demandis.
Pro jena sufia kazo : Vilfrido Gallimore ne scias
ion definitivan pri sia naskio. Tio, kion rakontis al li
lia ladira onklo Silaso Hutton estas nur trompao. Mi
havas kazon por diri, ke Vilfrido tute ne estas filo de
angla studento, kiu kontraktis malfelian edzion kun
iu mistera virino en iu universitat-urbo en Germanujo.
Li estas filo de migranta aktorino, naskita ie en vilao
en la duklando Cornwall. Kia rilato ekzistas inter
Sinjoro Hutton kaj tiu aktorino oni ne scias kun certeco,
sed ke iu nehonorinda rilato ekzistas a ekzistis, pri tio
mi ne dubas.
Kiel vi havigis al vi tiujn informojn ?

Mia patro, la notario en Long-Seaton kaj Romford


sciigis min. Kiel tata, jurista oficisto li havas okazojn
por enrigardi multajn vilaajn sekretojn. Unu fonto de
informo estis flegistino, kiu, anta kelkaj jaroj, eble
dekok a dekna flegis la dommastrinon de sinjoro
Hutton, iu sinjorino Jenkins, silentema virino kun
mistera deveno. Dum deliro tiu i virino neklare
parolis pri tiu aktorino-patrino de Vilfrido, kiun i nomis
senkora malvirtulino, kaj mi ne scias kio plu. Anka
malkovriis, ke amba, sinjoro Hutton kaj sinjorino
Jenkins, tre timas la malbonvolon de tiu virino. Kelkajn
jarojn poste, mi pensas post la morto de tiu aktorino, mia
patro okaze trovis pruvojn de tiuj diroj, sed mi ne plu
memoras kiel, a uste kion li eltrovis. Tiu afero ne tre
interesis min, ar mi jam de multaj jaroj loas for de nia
urbeto. Mi tre, tre mirus, se Vilfrido Gallimore scius
nenion pri tiu famo. Ne tre verajne.
La princido askultis tiun teksaon de mensogoj kun
grandaj miro kaj malojo.
158 MIRINDA AMO
Cu ne povas esti, li demandis, ke tiuj rakontoj
estas nur senbazaj, vilaaj famoj ?
Leo Broadbent eklevis la ultrojn, ajnigante indi-
ferentecon : Mi dirus, ke tio estas la plej neverajna
afero. Certe, la leoj de atestado, verajneco tute
favoras la ustecon de tiuj rakontoj, almena plejparte.
Mi tre malojas vidi, ke tiu i malkovro doloras vin. Mi
ne havis altan opinion pri lia persona karaktero kaj tial
renkontante lin en la salono de gesinjoroj Parkinson, mi
kondutis je li kun ioma malvarmeto.
Sed, rediris Sri Kunwar Krina, alkroiante al
iu ankreto de espero, fralino Parkinson diris al mi,
ke la anoj de iu sinjorina societo en Long-Seaton, kies
korespondanta membro i estas, esprimis sian altan
aton pri li ?
La advokato ridetis :
Eble, li diris, sed tiu estetika
societo estas
senescepte la plej ridinda afero en tiu i lando. Giaj
anoj, ok a dek junaj sinjorinoj vivadas tiel alte super
la i subaj realaoj, ke ili povus loi sur la planedo Marso
kaj scii ne multe malpli pri teraj aferoj. Krom tio ili
verajne ne scias tiom, kiom mi kaj kelkaj aliaj scias.
Cetere, u vi memoras, via moto, ke, kiam ni preterpasis,
anta kelkaj tagoj, la oficejon de sinjoroj Bent, Eldridge
kaj Best, la advokatoj de la Pentuki'a kompanio, ni
ekvidis iun sinjoron starantan apud la fenestro kaj
parolantan kun sinjoro Eldridge ? Vi asertis, ke tio
estas Vilfrido Gallimore kaj mi, kontrae, opiniis, ke ne.
Nun mi tute ne mirus, se tiu figuro estis li.
La hindo ne respondis ; kaj Leo Broadbent darigis :
Sur via loko, por havi certecon, mi kae demandus la
dommastrinon de sinjoro Gallimore, u hindo vere venis
viziti lin en la lasta tempo.
Sancelie, kvaza kontravole, Sri Kunwar Krina
respondis :

Jes, eble mi faros tion.


La advokato ree parolis :
Nun, tiu i letero tute aliigas la aferon kaj efektive
MIRINDA AMO 159
faras sufie granda vian ancon eltrovi la perfidulon. Se
vi volas . . .
Ne, sinjoro Broadbent, mi ne volas starigi polican
elseradon. Mi unue volas zorge pripensi tiun i treege
malojan aferon.
Leo Broadbent rimarkis, ke la princido farias pli kaj
pli

enpensa kaj silentema. Pensante, do, ke jam

li
gajnis sufie da poentoj hodia vespere, kaj ke konsilinde
estos, lasi malfeliulon primediti
la

la

la
kapricecon de
sorto, entile adiais lin.
li

Fine Sri Kunwar Krina estis sola. Li sopiris

al
soleco,
malvarmkoreco de advokato akre malakordiis
la

kaj la
kun lia brulanta animo. Li iris en studejon, kies

la
laraj fenestroj donis vidon sur ardenon, kaj losis
la
Lia koro estis disirita kaj plenigita
la

post pordon.
si

plej maldola angoro. Kiel multe da sortobatoj lin


la

de
frapis en rapida sinsekvo Kaj nun . u vere lia
!

.
plej kara espero tiel kruele terenetiis Li malfermis ?

fenestron kaj elrigardis en nokton. La ielo estis bela


la

kaj klara jen inter du juglandujoj brilis konstelacio


la
:

pli

Oriono kaj, alte, tiu de Liro.


la

de
Ho, vi steloj, ekemis, karaj kunuloj de multaj
li

maldormaj noktoj, klarigu mi tiun teruran misteron


al

!
Ho, vi, eterna, mistera estao, la kies ordonoj
la

steloj
homan sorton, forpelu mia bolanta animo
la

regadas
el

tiun teruran mallumon. Ho, dia enkorpio, kies sank-


i

tan nomon mi portas, renaskiu en mia animo, por ke


ree pleniu de felio
i

Sed venis nenia respondo, nenia konsolanta certigo,


ke iel tiuj mallumaj animombroj forpasos. La steloj
aspektis strange malvarmaj, silentaj, sensentaj. Kiom
amis tiujn brilajn estaojn, kaj kiom antae uis
li

li

ilian amikecon Kaj nun ili ajnis moki lin. Ilia antae
!

plaa, feliiga rideto ekfariis malbela grimaco. Kon-


travole ekstariis en liaj pensoj dubo, u ne trovias iu
neperfektao en lia sistemo u ne . . .
;

Ho, miaj dioj, ekemis, penante kontrabatali


li

senton de malespero, ion alian, nur ne tion forigu


;
160 MIRINDA AMO
el mia koro tiujn malindajn dubojn, naskitajn de
agrenego !

Neniam antae li estis fidinta tiel forte, tiel sendubeme


la gvidon de la steloj ; neniam antae li estis tiel klare
sentinta la forton de okultaj influoj, kaj tamen tiel
krude li estis trompita ! Kontravole, preska sen-
konscie, li sopiris al Iu, kiu vere povos trankviligi kaj
serenigi lian koron, al Iu pli persona, ol la nedifinebla
estao, kiu en tiu horo fariis por li pli kaj pli nebuleca.
Obeante nekonatan impulson li suprenlevis la manojn
kaj, regate de intensa sopiro, li humile murmuretis :
Pli da lumo. Pli da lumo. Vera lumo !
Tiam plenigis lin, dum momento, dola espero, ke iam
vera lumo al li venos.
Ju pli, la sekvintan tagon, firmiis en liaj pensoj la
suspekto pri la kulpo de Vilfrido, des pli lia koro mal-
varmiis kontra la junulo, is kiam lia antaa amo
iom post iom aniis en malamon.
Uraj aferoj malhelpis Vilfridon viziti la princidon la
pasintan vesperon, sed, kvankam la tasko estos tre mal-
agrabla, li volis persone klarigi al li la kazojn, pro kiuj
li ne povas plenumi lian deziron. Survoje al la domo de
lia amiko li zorge pripensis la dirotajn vortojn, kaj kun
malgajaj antasentoj li demandis sin, kion diros la a-
grenita princido. Li sonorigis e la granda pordo. Post
momento aperis sur la sojlo Roan, la efservisto, sed li
ne flankenpais kun sia kutima, sklava saluto por allasi
lin. Malentile, kun rigardo de kolerego en la nigraj
okuloj, li diris :
Lia princa moto ne plu deziras viajn vizitojn,
kaj tuj etfermis la pordon anta lia vizao.
Vilfrido estis konsternita. Malrapide li malsupreniris
la laran tuparon, kvaza en sono :
Kion do signifas tiu i malentila parolsendao ?
Tio estas ja tiel absolute malsimila al la iam entila,
bonkora princido ! Tuj kiam li troviis sur kvieta
flankstrato, li elprenis el sia poo la lastan leteron de la
hindo kaj relegis in. Ciu linio ja elspiras korecon,
MIRINDA AMO 161

estimon kaj konfidon. Ju pli li meditis pri la afero, des


pli strange i aspektis.
Du tagojn poste okazis antaaranita kunveno en la
salono de gesinjoroj Parkinson, sed, ar Vilfrido ne volis
renkonti la princidon, li ne eestis. Dum la tuta tempo
li sentis grandan malfelion ; tiu forpuo tre vundis lian
fieron. Tiel pasis kelkaj tagoj plu. Fine, iun vesperon,
li ekdecidis, iri viziti siajn amikojn en Mavfair por ekscii,
u Sri Kunwar Krina klarigis al ili sian strangan kon-
duton. Plue, li demandis sin, kial mi perdus la amik-
econ de tiuj estimindaj kaj bonkoraj amikoj pro
i
subita malhumoro de hinda fanatikulo ?
Kiam li alvenis en la domon, lakeo petis lin, ke li
eniru akceptejon dum li anoncos lian viziton. Post
kelkaj minutoj revenis la servisto kun funebra mieno kaj
jena informo :

Gesinjoroj Parkinson petas, ke vi maldarigu viajn
vizitojn i tie, sinjoro.
Senpripense Vilfrido demandis kolere : Kial ? sed
tuj riprois sin pro manko de sinregado kaj digno kaj, ne
atendante respondon, li volis sin turni por foriri. La
bone dresita lakeo respondis kun malvarma, rigida
entileco :

Mi havas nenion plu por diri al vi, sinjoro.


Vilfrido ree sin trovis sur la strato. Lia vizao estis
rua pro honto kaj kolero : Piedelpelita ! Kio ajn povas
esti la kazo de tiu nekomprenebla konduto ? Preska
senkonscie li direktis siajn paojn al la apuda parko
Hyde. Li sidiis sur benko kaj meditis. Kiel trompis
lin la aspekto de bonkoreco kaj noblanimeco de la
hinda princido ! Li estis kredinta, ke nenia seniluzi-
io a malkontenteco povus igi lin elmontri tian mal-
bonvolon. Kaj kiu atendus tian subitan anon e
gesinjoroj Parkinson, kiuj iam kondutis je li kun tiel
granda mildeco, preska gepatra koreco ? E la plej
" kara
akraj malkontenteco kaj malbonhumoro de la
"
princido povis plene klarigi al li ilian malentilecon.
ne
Ciuokaze, kion signifas tuta la entileco, socia poluro de
M
I2 MIRINDA AMO
monduloj ? Kiom do valoras tiu prifanfaronita filozofio
kaj ajna altanimeco ? Liaj pensoj pli kaj pli maldoliis.
Fine li diris al si : Vi plene meritas tion, malsaulo,
ambiciulo !
Kiam li venis hejmen, ajnis al ke lia bonkora,

li,
patrina dommastrino, sinjorino Brent, kondutis

je
li
kun malpli da koreco kutime, kvaza ia suspekto

ol
regas in. Klaro, servistino, metante sur tablon lian

la
la
vespermanon, estis, kontrakutime, senvorta. Kelkfoje
ekrigardis lin per siaj senkulpaj okuloj kun videblaj
i

miro kaj kompato. Tio koleretigis Vilfridon kaj paroligis


lin kun tute nekutima malafableco. Post la vesper-
volis enprofundigi sin en studon de nove

la
li

mano
aperinta verko pri antikva, greka aritekturo por ani
malfermis bele binditan

la
la

pensojn, sed apena


li
volumon, kiam envenis Klaro kaj kun sentvundita mieno,
senvorte, metis anta leteron. La adreso estis skribita
li

la bela sinjorina skribmaniero, kaj la letero estis ajne


alportita de speciala sendito. Instinkte tuj rilatigis

la
li
kun insulto ricevita la domo
la

skribaon en de siaj ajn-


amikoj en Mavfair. Scivole do malfermis leteron

la
li

;
sed ne estis preparita por surprizo tia, kian faris

al
li

i
li. Li legis
" Kara sinjoro Gallimore. Volu kredi, ke mi treege
:

nepardonebla malakcepto, kiun oni


la

agrenias pro
faris vi hodia en nia domo, kaj kiu, mi estas certa,
al

plenigis vin de doloro kaj indigno. Mi volas nur iom


klarigi nesenkulpigi tiun tre bedarindan okazintaon.
Princido K. K. kune kun sinjoro L. B. kulpigas vin pri
terura, nekredebla afero. Kiel vi memoros, la princido
montris vi iujn gravajn dokumentojn, per kiuj tre
al

li

esperis gajni sian proceson. Ili diras, ke ili posedas


nekontradireblajn pruvojn, ke vi teligis tiujn doku-
mentojn. Dum via foresto kun princido en
la

la

graflando
Norfolk venis en domon de K. K. nekonata viro, kiu
la

transdonis Roan, efservisto, leteron, ajne skrib-


al

l' la

itan, hindustane, de princido, sed kiu, efektive, estis


Per tiu letero kaj sciante precize, kie trovias
i

falsao.
MIRINDA AMO 163
la diritaj dokumentoj, li sukcesis havigi ilin al si. Kelkajn
tagojn poste Sri K. K. ricevis leteron, evidente skribitan
de la sama mano kiel la unua, sciigante lin, ke vi estas
la instiginto de la telo, kaj ke la skribinto volas perfidi
vin tial, ke vi ne pagis al li la promesitan monon. Vi
sciis li diris ke li estas devigita forvojai Hindujon
post kelkaj tagoj. Tiuj i estas la efaj eroj en sufie
longa vico de asertoj mi ankora ne konas iujn sed
la princido kaj sinjoro L. B. estas tute konvinkitaj pri
via kulpo, precipe la princido, kiu opinias, ke vi dum kelka
tempo agis anta li tre hipokrite, ajnigante sinceran
amikecon kaj plenigante lin per mensogoj pri vi mem
k.t.p. La gepatroj kaj Karlo tuj treege indignis kontra
vi ; sed, volu kredi, sinjoro, ke mi tute ne partoprenas
ilian senpripensan juon. Mi estas konvinkita, ke vi
estas senkulpa, kaj mi faros mian eblon por pruvi
vian senkulpecon kaj por malkovri la realan krimulon.
Ion plu mi ne povas diri hodia. Mi petas, ne respondu
tiun i leteron ankora ne nun ar mi devas esti
singardema pro la ceteraj, kies indigno estas granda.
" kara
Precipe la patrino iam emas pri la princo."
Min tedas la ofta ripetado " kara princo." Vere via,
Doroteo Parkinson. P.S. Eble vi adis, ke la princido
malgajnis sian proceson."
Kulpigita pri telo ! Min oni rigardas kiel friponon,
malnoblan, abomenindan hipokritulon, perfidulon !
Lia tuta animo bolis de indigno pro tiu maljustao.
Cu oni vere taksis tiel malalta lian valoron, lian honeste-
con, ke oni tuj donis kredon al tia malvirta kalumnio ?
Tio estis maldola humiligo por liaj fiereco kaj memestimo.
Kion li faros por tuj forigi de si tiun kulpigon ? Liaj
pensoj estis en stato de furiozo. La unua impulso estis
iri, morga matene al la princido kaj postuli klarigon pri
tiu hontinda afero. Sed tuj poste, timante, ke li povus
ree sin elmeti al humiliga malakcepto, li pripensis la
konsilindecon skribi al li leteron. Ne, li fine decidis,
mi iros morga matene al mia advokato-amiko, sinjoro
Eldridge kaj metos la tutan aferon en liajn manojn. Li
164 MIRINDA AMO
ja estas ano de la advokata firmo, kiu kondukis la
aferon de la hinda kompanio kontra la princido. Kom-
preneble tio estas la plej bona plano. Kalumnii min e
miaj amikoj estas ja procesebla ago, kaj i farios
multekosta afero por la hindo kaj sinjoro Broadbent.
Sed iom post iom li fariis pli trankvila en la konscio
de sia senkulpeco. Ree venis al li en la pensojn la vortoj
de la princido, ke oni devus senplende suferi personajn
maljustaojn. Ba ! Tio estas nur malplena, supraa
maksimo de la hinda filozofo, la kiu li mem ne agas.
Tamen li ne povis ne konfesi al tiam tute kon-

si,
ke

li
sentis kun tiu principo kaj decidis in alpreni.
Dum longa tempo Vilfrido sidis en sia apogseo medi-
tante. Anta liaj internaj okuloj staris bildo de la

la
hinda sinjoro. Revenis en lian memoron ties arma
entileco, liaj kortuaj paroladetoj kaj lia aspekto de
konvin-
Ju

senduba sincereco. pli meditis, des pli

li
li

princido estas viktimo de iu lerta fripono, kiu


la

kiis, ke
estas, samtempe, lia malamiko. Kaj tiu malamiko povas
nur esti Leo Broadbent Leo Broadbent, frato de lia

la
!

dola Flora Cu kredus lia kulpo Cu fralino


je
i

?
!

Lambert Neniam Ne e unu momenton. Por

li
?

estis esperiga konsolo, ke almena unu persono, krom


tiuj, kredis lia senkulpeco, bonkora, noblanima
je

fralino Parkinson.
CAPITRO XI
Dum la matenmano, la sekvintan tagon, Vilfrido ree
pripensis, kion li faros. Ciuokaze, li devos konsilii kun
sinjoro Eldridge ; certe lia onklo riprous lin, se li ne
farus tion. Tamen li sentis malinklinon al proceso pro
konvinko, ke iu trompis la princidon kaj pro timo farii
malkaa malamiko de la frato de Flora. Sed, kiu
trompis la princidon ? Kiu telis a teligis la dokumen-
tojn ? Nur du personoj ja, la la diro de la hindo, sciis
ion pri ili ; li kaj Leo Broadbent ! A a frato de

li,

la
Flora La penso estis tro terura
!

Dum tiuj pensoj okupis lian kapon, envenis en

la
ambron servistino, alportante leteron. i venis
la

el
Long-Seaton, kaj adreso estis skribita de sinjorino
la

Stranga afero Leginte la unuajn kelkdekajn


Jenkins.
!

vortojn, Vilfrido ekemis, metis la kapon sur la brakojn


kaj ekploris. La letero enhavis novaon, ke lia onklo
la

post nur dutaga malsano subite mortis.


Ankora kruela sortobato Lia kara, bonkora onklo
!

Silaso ne plu kun Li forlasis lin en la momento, kiam


li
!

pleje bezonis liajn kunsenton kaj helpon. Sentoj de


li

soleco kaj senespero ekplenigis lian koron sento


;

kvaza tiu profunda malgajeco neniam forpasus,


i

kvaza ne dezirus, ke forpasu.


li

Tri tagojn poste Vilfrido staris e nova, florkovrita


la

tombo de onklo. Malojaj, maldolaj pensoj regis lian


l'

koron. Tie troviis anta amaso da malfacilaj, mal-


li

trankviligaj demandoj kaj problemoj Cu iam revidos


li
:

sian karan patrecan amikon, kiu tiom uldis A


al

la li

u, la ties iama aserto, tio estas fino de io Cu


?

animo, la personeco de la onklo tute esis ekzisti


la

vere
?

Ne, ne, tion ne povas, ne volas kredi La tombo ne


li

povas esti fino de io, kaj nenio transe nenio. Ame


la

sopiris iam revidi karan viron. Sed se la tombo ne


la
li

165
i66 MIRINDA AMO
estas la fino kio, do, estos la sorto de la karega animo,
kiu por li estis tiel nobla kaj bona, tiel sincera, kvankam,
sendube, malprava rilate al spiritaj aferoj ?
Larmoj malsuprenglitis sur liaj vangoj kaj iom mal-
pezigis lian koron. Kiam li eliris el la preeja tombejo,
malnovaj demandoj sin altrudis al liaj pensoj : Cu li
honoros la deziron de l'onklo kaj sin detenos de iu
penado eltrovi la historion de sia patrino ? Cu i ankora
vivas ? En tiu momento, pli ol iam antae, li deziregis
koni in, kio ajn estu la mistero pri lia deveno a la mal-
feliaj rilatoj inter liaj gepatroj.
Lia proksima penso estis iri viziti sian amikinon,
fralinon Lambert, kies amon li nun duoble atis. Sur-
voje li ne povis ne rimarki, ke multaj preterpasantoj ne
salutis lin kun la kutima koreco. Neniu haltis por diri
al li kelkajn kondolencajn vortojn. Du virinoj e

rigardis lin kun tiel ajnis al li malkaa malestimo.
La delikata vizao de la suferantino estis iom pli pala,
ol ordinare ; iaj lipoj, vane penante rideti, tremetis kaj
el iaj grizebluaj okuloj briletis rieco da patrina amo.
Vilfrido, mia kara knabo, i ekparolis, mia koro
kunsentas kun vi. Longe i tenis lin irkabrakita, por
kai sian emocion kaj por trankviligi sian forte batantan
bruston.
Kara fralino Lambert, respondis Vilfrido, mi
konas vian ameman koron, kaj via kunsento tre konsolas
min.
Kia terura bato estis por vi tiu subita novao, kara
knabo.
i estis kruela sortobato . . .
Ne kruela, karulo, diris milde la
dolvizaa
virino, Dio neniam estas kruela ; kelkfoje li vundas la
koron, se necese, por beni in.
Mi ne volis diri, ke Dio estas kruela ; nur ke la
sortobato estas akra, rediris Vilfrido, humile, karesante
la blankan, sur la litkovrilo kuantan manon de la amik-
ino. Poste li rakontis al i pri la detenema konduto de
kelkaj el la vilaanoj, kiujn li renkontis survoje. Rigard
MIRINDA AMO 167
ante en la okulojn de Vilfrido kun profunda kompato kaj
ama konfido, la virino respondis :
Mi ne miras. La kalumnio jam disvastiis i tie,
kaj famsemantoj faris la ceteraon, karulo.
Vere, demandis la junulo, unue paliante kaj
poste ruiante pro kolero, u tiu malica mensogo jam
trovis sian vojon i tien ? En tio mi klare vidas la mal-
noblan, malamikan agon de l'elpensinto de la kalumnio
kaj de l'farinto mem de la krimo. Poste, kun emocio
rigardante en la vizaon de la virino, li demandis :
Vi do ne kredas je mia kulpo, karulino ?
Vilfrido ! trankvile respondis la patrino per
votono, kiu, samtempe, montris malojon, amon kaj
riproon, mi konas vin tro bone.
Kaj Flora ?
Ni ne bezonas maltrankvilii pri tio unu momenton.
En iaj okuloj vi estas enkorpio de io bona kaj nobla.
Leo jam antae venenis la pensojn de la gepatroj de
Flora kontra vi, kaj avertis ilin pri via aroganteco levi
viajn malnoble naskitajn okulojn al ilia filino. Nun-
tempe Flora nur tre malofte povas veni. Des pli mi
atas la maloftajn vizitojn de la dola knabino. i estas
por mi vera trezoro. Tuj post la sciigo pri la morto de
via onklo ili forsendis in al Fairmead por viziti onklinon,
sed mi ne dubas, ke la celo estis malhelpi renkontion
inter vi.
Cu pri la kulpigo ?
i scias
Sendube. Si skribis al mi mallongan leteron
anta sia foriro, sed ne aludis pri tiu i afero, verajne
por ne agreni min. Cu vi penos vidi in ?
Jes, mi devas vidi in. Mi volas diri al
i,

ke
i

devas rigardi sin libera tiel longe, kiel tiu suspekto pri
i

malnoblega krimo kuas sur mi.


Mia kara knabo, diris la patrino per voo tre-
metanta pro emocio, Dio gvidu vin amba. Mi ne
dubas, ke, fino, io klarios.
je
l'

La peto de fralino Lambert Vilfrido rakontis


la
al
i

iradon de tuta afero, tia, kia in konis. Longe ili


la

li
168 MIRINDA AMO
estis kune; priparolante la malojajn okazintaojn de la
lastaj tagoj. Iliaj koroj ankora pli firme kuntiriis per
ama simpatio kaj plena konfido. Amba e konsciis pri
sento de felio pro amo profundigita, per i tiuj sorto-
batoj. La patrino konsilis al Vilfrido, ke li ne metu la
aferon en la manojn de Sinjoro Eldridge, sed ke li skribu
leteron al la princido, certigante lin pri lia senkulpeco
kaj petante de li permeson viziti lin. Tion Vilfrido
promesis fari.
Anta la foriro Vilfrido ree penis konsentigi sian amik-
inon transloii en pli komfortan kaj agrablan loejon,
sed i ne volis konsenti.
Ne, mia kara Vilfrido, i diris ame, ne penu
ani mian decidon. Kredu al mi, mi tre atas la bonkor-
econ, kiu instigas vin, kaj mi varme dankas vin ; sed,
vi vidas, karulo, mi jam pasigi en tiu i bela ambro
dekok feliajn jarojn. Mi havas nenian deziron forlasi
tiujn i kvar murojn, kiuj por mi enfermas teran ielon,
se nur . . .

Se nur . . . nu, se nur . . . ?

. . . Se nur, darigis la pala virino per iom


tremetanta voo, vi kelkfoje vizitos min.
Vilfrido ekprenis blankan manon de la amata
la
virino, premis in al siaj lipoj kaj fervore respondis :
Kara fralino Lambert, kiajn trezorojn la mondo
nun por mi entenas, krom vi kaj Flora ?
Du larmoj, naskitaj de felio, elveriis el iaj okuloj
kaj malrapide malsuprenglitis sur la palaj vangoj :

Dankon, karulo i flustris. Sed tuj la sopiro irkabraki
la karegan knabon kaj diri al ke estas lia patrino,
li,

ree fariis preska nevenkebla. Sinjoro Hutton nun


estas mortinta. La danero, do, ke Vilfrido eltrovos
ian historion ne estus tiel granda ne faros elseradon,
li
;

petus lin, ke lasu pasintaojn enterigitaj. Eble


la

se
i

li

nuna tempo kaj danera stato de sia


la

junulo, en
la

la

animo, bezonas pli iam gvidantan manon de patrino.


ol

Cio tio rapide trapasis iajn pensojn, sed same rapide


i

turmentita koro ekregis sin Ne, mi ne devas cedi


la

:
MIRINDA AMO 169
al tiu sopiro, mi ne devas riski la sekvojn. Nun
mi posedas, kiel lia amikino, lian sinceran amon kaj
respekton ; kiel patrino kun dubinda pasinteco, eble mi
perdus ilin.
La ordigo de la aferoj mortinta onklo okupis, kun
de la
la helpo de juristo el Romford, nur kelkajn tagojn.
Vilfrido heredis la tutan propraon de la lernejestro, krom
testamenta donaco de 25 al sinjorino Jenkins. Tiu
heredao, kiu plejparte konsistis el akcioj de stanminejoj
en la duklando Cornvvall, liveros al la kalkuloj de

li,

la
romforda juristo, irka 80 jare. Sinjorino Jenkins
decidis tuj reiri en sian naskiurbon en

la
graflando
Devon por fini siajn tagojn inter

i
estis tre

la
parencoj.
kontenta forlasi Long-Seaton, kie neniam sentis sin

i
felia. Tamen disio por iam de Vilfrido estis por
la

i
tre dolora, ar kutime malgaja, plendema virino
la

sincere amis Hn.


Vizitinte, lastan fojon, fralinon Lambert, Vilfrido
la

per luveturilo Romford Fairmead en


al

la
el

vojais
espero iel okazigi intervidion kun Flora. Li alvenis en
kvietan vilaon irka vespero kaj luis ambron en
la
la la

sola malgranda hotelo. Per lertaj demandoj balda


li

eksciis de komunikema gastejomastro, ke sinjorino Old-


" malnova domego
" havas
la
la

field, posedantino de
junan gastinon, nevinon kaj arman knabinon. La viro
elokvente priskribis pentrindan, kovritan de hedero
la

konstruaon kaj tre antikvan turon, restaon de antaa


kiu nuna domo estis alkonstruita. Vilfrido
al

la

kastelo,
montris grandan intereson pri tiuj pentrindaoj kaj
i

esprimis deziron, se tio estas permesata, skizi ilin la


sekvintan matenon. La hotelmastro certigis Vilfridon,
ke sinjorino Oldfield estos fiera permesi artisto
el
al

Londono skizi ian domon. Li mem morga matene


al

parolos i.
sekvintan matenon Vilfrido sidis
Tiel okazis, ke
la

sur benko, en granda, tonpavimita korto, skizante vere


pentrindan konstruaon, kiu tre interesis lin pro la mal-
samaj aritekturaj stiloj, uzitaj sen
ia

perceptebla plano.
170 MIRINDA AMO
Neniu enis lin. Bedarinde, li pensis, li elektis tro
neuzitan parton de la korto. Kelkaj domanoj, servistino,
ardenisto kaj aliaj trairadis la kontraan parton kaj
scivoleme rigardetis lin, sed pro entileco ne alprok-
simiis. Jam longan tempon li sidis tie, maltrankvili-
ante, kiam aperis sur la sojlo de la efpordo maljuna
sinjorino, vestita per nigra, silka vesto, apogante sin sur
la brako de junulino. La koro de Vilfrido forte ekbatis :
tio estis Flora kaj ia onklino. Ili malrapide trapasis la
korton, sin direktante al pordeto, kiu kondukis en
ardenon. La juna viro tuj sin levis kaj, deprenante la
apelon, entile klinsalutis. La nigre vestita, maljuna
sinjorino afable redonis la saluton per kapsigno kaj
darigis la vojon. Flora tuj rekonis lin kaj ekruiis.
Lasante la onklinon trairi la unua la mallaran pordeton,
la knabino rigardis retume kaj faris al Vilfrido salutan
signon. Tiun momenton uzis la junulo por montri al i
antae pretigitan letereton, kiun li kais sub la benko,
sur kiu li estis sidinta. Jesa kapsigno de Flora sciigis al
ke tute komprenas. Per tiu letereto Vilfrido
li,

i
al i

sciigis sia amatino, ke skizos, la ricevita permeso, la


la li

malantaan parton de domo post tagmano, kiam,


la

konjekteble, ia onklino dormetos.


la dua posttagmeze Vilfrido eniris
la

parkosimilan
Je

malnova domego tra pordeto, kiu donis


la

ardenon de
privilegian eniron en in ardeno de la hotelmastro.
la
el

Tie en folioria labo jam atendis lin Flora, gracia,


knabina figuro, vestita per simple farita, sed arma vesto
silkeca kaj bele surbrodita tofo. Malmultaj kritike-
el

muloj pri virina beleco opinius in bela, malgra la armo


de deksepjara, plensana juneco. Sed en tiu momento
ekruiintaj vangoj kaj rimarkinde esprimplenaj
la
la

okuloj, kiuj brilis samtempe amo, ojo kaj kompato,


el

aspektigis in belega en la okuloj de la ardanta amanto.


Malgra tio, tamen, la vizao de Vilfrido estis malgaja. Li
malfermis la brakojn, premis cedeman knabinon la
al
la

brusto kaj kisis ian suprenturnitan vizaon.


Ho, Vilfrido, ekparolis flustre, tuj kiam
i
i
MIRINDA AMO 171

liberiis el lia irkapreno, mi tiom malojas pro via
malfelio ! iaj lipoj ektremetis, kaj iaj okuloj
pleniis de larmoj.
Dankon, virineto, respondis malgaje la juna viro,
ekprenante la manon de la knabino. Mia koro estas
plena de malojo pro pli ol unu kazo, Flora.
Mi scias. Mi ne nur priploras kun vi la perdon de
l'onklo, sed anka mi . . . ho ! rompias al mi la
koro pro tiu terure maljusta kulpigo . . .
Vi do ne kredas, ke mi povas esti telisto, karulineto?
Vilfrido ! la voo de Flora estis plena de riproo
kaj kareso. Kiel vi povis pensi, ke mi e unu momenton
kredas vin kapabla je tia hontindao ?
Vilfrido ridetis malgaje :
Ne, virineto, li diris, mi ne pensis, kevi kredas
min kulpa, sed mi tre deziris adi vin diri tion. Tio
estas terura afero, Flora, kiu forte maltrankviligas min.
Sed, certe, vi balda sukcesos forigi de vi tiun i
malbelan suspekton ; u ne ?
Mi esperas, ke jes ; sed ekzistas cirkonstancoj,
kiuj igas tion tre malfacila.
Kiaj cirkonstancoj, Vilfrido ?
Se restos al mi sufie da tempo, mi klarigos ilin al vi,
se ne, kara fralino Lambert rakontos al vi la aferon
la nia nuna scio. Ni tre longe kaj detale priparolis in
dum la lastaj tagoj.
Bedarinde mi povas resti nurmalmultajn minutojn.
Mi jam atendis vin i tie en la daro de tri kvaronoj da
horo. Ni tagmanas tre frue, kaj la onklino iom dormetas
poste, kiel vi sae konjektis. i petis min, ke mi legu al
i post ia dormeto.
Momenta felia rideto, kiun la naiva parolmaniero
de la knabino kazis sur la vizao de Vilfrido,
malaperis.
Nu, kara knabino, li diris, maloje rigardante
en ian vizaon, kiu tuj simpatie alprenis la saman
malojan kaj seriozan aspekton, mi diru do tion, kion
mi venis por diri. Flora, tiel longe, kiel restas sur mia
172 MIRINDA AMO
nomo tiu i makulo, vi devas rigardi vin libera de via
promeso . . .

La delikata vizao la knabino paliis ; iaj lipoj


de
ektremetis, kaj el iaj ree malsekiantaj okuloj venis
rigardo de teruro kaj petego :
Vilfrido, i diris, ne diru tion ! Mi ja ne volas
esti libera de mia promeso por iam aparteni al vi.
Spite mia pasia amo al vi, Flora, mi diras, ke
devas esti tiel. Vi eble ne tute komprenas ; vi ja estas
preska ankora infano. Malnoblege estus miaflanke ne
liberigi vin, en tiuj i cirkonstancoj. Kredu al mi, ke
tio devas esti.
Sed, Vilfrido,mi ne volas esti libera ? Mi
se
neniam rigardos min libera. Neniam !
Mi nur plenumas mian devon, Flora, kiel ajn
dolora i estas. Kion diras viaj gepatroj pri tiu i afero ?
Ili tre indignis kaj diris, ke vi makulis la honoron
de la vilao, kaj ili esperas, ke vi nun ne plu malhonoros
in per viaj vizitoj. Leo furiozias, ar, sekve de tiu
telo, li malgajnis la proceson de l'hinda princo.
Hm . . . estu singardema pri via frato, Flora ;
li malamas min. Kiel okazis, ke la tuta vilao jam scias
pri tiu i afero kaj malkae montris al mi malestimon ?
Cu Leo skribis anka al aliaj pri tio ? Iu tre zorge dis-
vastigis la novaon de unu fino de Long-Seaton al alia.
Mi Vilfrido, malgaje respondis Flora.
ne scias,
Dio permesu, ke vi balda eltrovu la krimulon kaj pruvu
vian senkulpecon.
Li permesu tion, karulino, fervore rediris Vilfrido.
En tiu momento eksonis virina voo, vokante :
Fralino Broadbent, fralino Broadbent, kie vi estas ?
Ho, ve ! mi jam devas foriri, Vilfrido.
Nu, adia, karulino, adia !
Mi restos fidela, Vilfrido !
Ankora unu longa irkapremo, ankora unu kiso
kaj la lasta rigardo profunden en la okulojn unu de la
alia kaj Flora kuris for.
Vilfrido staris en la labo enpense kelkajn minutojn
MIRINDA AMO 173
plu. Cu tiu i adiao estas poriama ? Lia tuta animo
alkroiis al la espero, ke ne. Tamen li firme decidis ne
renovigi interkomunikion kun la knabino, anta ol lia
nomo estos purigita je tiu makulo. Sed ne malpli firma
estis lia decido sin montri inda . . . , e en la fieraj
okuloj de la Broadbent'a familio. Poste li rapide foririsj
revenis en la hotelon kaj ordonis, ke oni pretigu veturilon.
La saman vesperon li atingis la urbon Oksfordo kaj, la
sekvintan vesperon je malfrua horo, sian loejon en
Londono.
##*##
Tri tagojn anta la reveno de Vilfrido Londonon,
en
Roan, la hinda servisto, anoncis al sia mastro viziton
de fralino Parkinson. La princido staris en sia skribejo,
irkaita de aro da kestoj kaj kofroj, en kiujn li estis
pakanta diversajn objektojn, jam pretigitajn por la en-
pakado. Kontenta rideto anstatais la malgajan mienon
de lia bruna, alloga vizao, kiam li salutis la venintinon,
sidantan en la antaambro.
Fralino Parkinson ! li gaje ekkriis, tio estas
tre altatinda honoro ! Via adiao uste anta mia
enipio certe rapidigos kaj feliigos mian vojaon.
Doroteo Parkinson entile kaj bonhumore respondis :
Mi estos tre kontenta, via moto, se mia vizito havos
tian felian sekvon, sed mi venis por priparoli kun vi
la teruran kulpigon kontra sinjoro Gallimore. Car mi
estas neskueble konvinkita pri lia senkulpeco, mi sentas,
ke estas mia devo almena peni por malkovri tiun
misteron.
i sidis sur rektdorsa seo, iom altkreska,
beltalia kaj
eleganta figuro, memkonscia kaj decidema. El ia alta,
plumornamita apelo, kiu havis la formon de fasko da
silkaj tubetoj kaj kies rando kais ian frunton, vidiis
bela, inteligenta vizao kaj paro da penetremaj okuloj.
Kvar longaj, beletaj harbukloj pendis sur iaj vangoj
kaj kovris la orelojn.
Sri Kunwar Krina mire kaj enpense rigardis, dum
momento, la gracian kaj elegante vestitan junan sinjor
174 MIRINDA AMO
inon kaj respondis per voo, en kiu malojo kaj espero
penis superi :
Mia honorata sinjorino, nenio, kredu al mi, donus
al mi pli grandan ojon, ol eltrovi, ke mi eraris pri tiu
malfelia afero, sed se vi scius iujn detalojn, vi ne
estus tiel certa.
Mi posedas iujn sciatajn detalojn de sinjoro
Broadbent mem.
Kaj u vi bonvole permesos al mi pensi, ke, eble,
vi estas iom tro antajuema ? Virinoj tre ofte estas
antajuemaj.
Eble ; pardonu, via moto, rediris la sin-
sed
jorino, ridetante, ne pli antajuema, ol vi mem.
La trankvila memkonfido de la juna virino mirigis la
hindon :

Sur kio, do, vi bazas vian opinion, fralino Parkin-


son ?
li demandis.
Doroteo Parkinson ekruiis kaj penis kai la vizaon
sub la rando de la apelo. Post momento i respondis :
Sur kono de la karaktero de amba viroj, intuicia
kono, se vi volas.
Sri Kunwar Krina ridetis maldole, dirante :
Jes, honorata fralino, mi kredas pli firme, ol oni
kredas ordinare, je intuicia ekkono, sed mi trompiis
pli ol unu fojon. Bedarinde nur unu el du personoj
la la plej granda verajneco povas esti la krimulo.
Mi scias, princido, mi scias : vi elektis unu alterna-
tivon kaj mi la alian.
Mi nur faris elekton post longa, zorga pripensado,
kiam mi tute ne povis eviti la konkludon, kiun mi
formis. Kredu al mi, kara sinjorino, tiu konkludo
kazis al mi grandan, tre grandan agrenon.
Cu vi bonvolos, via moto, sciigi al mi per mal-
multaj vortoj la efajn faktojn, kiuj devigis vin formi la
diritan konkludon ?
Plezure, fralino Parkinson. Unue, mi volas
sciigi vin, ke, pro gravaj kazoj, kiujn ni ne bezonas nun
priparoli, estis mia granda deziro, ke sinjoro Gallimore
MIRINDA AMO 175
konsentu akompani min al Hindujo. Li plene esperigis
min, ke li konsentos, sed, subite, kontraatende, li
rifuzis. Antanelonge, preterpasante la oficejon de la
advokatoj de la malamika kompanio, mi ekvidis la
junulon starantan e la fenestro kaj parolantan kun unu
el la firmanoj, sinjoro Eldridge.
Ho, interrompis lin la juna virino, sinjoro
Eldridge, a pli uste ties mortinta patro, estis intima
amiko de l'patro de sinjoro Gallimore, kaj la firmo nun
administras lian heredaon.
Ho, diris surprizite la princido, mi ne sciis tion !
Cu sinjoro Broadbent sciis, ke vi vidis sinjoron
Gallimore en tiu oficejo ?

Jes.
Volu darigi, via moto.
Du-tri tagojn anta nia kuna vojao al Norfolk
Vilfrido petis min, ke mi skribu en lian albumon ian
monografon a versaon en mia gepatra lingvo a,
prefere, hindustane. Tion, kompreneble, mi volonte faris.
Nu, tio ne estas strangao. Efektive mi jam intencis
peti de vi la saman favoron.
Poste dum nia foresto, alvenis la dungita fripono
kun la falsita letero, montrante lertan imitaon de mia
skribmaniero. De tiu tempo Vilfrido ne plu vizitis min.
Mi petis lin letere, ke li venu. Li ne venis, e ne por
senkulpigi sin. Li ne eestis la juan askultadon, pri
kiu, li diradis, li treege interesias. Li e ne venis por
sciii pri la finrezultato de la proceso. Poste mi ricevis
la duan leteron de la falsisto, per kiu li perfidis la insti-
ginton de la krimo. Tiu i letero, kiu estis anka hin-
dustane skribita de la sama mano, havas iun verajnecon
esti malfalsa. La skribinto diris, ke, eltrovinte la loejon
de la sinjoro, kiu petis lian kunlaboradon, li pli ol unu
fojon penis vidi lin tie. Mi farigis informpetojn e la
dommastrino de la junulo kaj sciiis, ke la diro de la
skribinto estas vera.
Fralino Parkinson denove interrompis la princidon,
dirante seke :
176 MIRINDA AMO
Viro, kiuelpensis la unuan falsaon, estas kapabla
elpensi la duan leteron. Amba leteroj povas esti partoj
de la sama plano. Plue, supozeble, tiu hindo iam venis
al la loejo de sinjoro Gallimore dum ties foresto.
Tio estas verajna. Sed nun venas la jua askul-
tado. Mi dezirus, ke vi estus eestinta, fralino Parkin-
son. Sinjoro Broadbent kondukis la aferon tre lerte,
majstre ! Li informis la juistaron pri la telitaj doku-
mentoj kaj, ekrigardante en la direkto de la kontra-
partiaj advokatoj, li aludetis pri la fakto, ke la malapero
povas utili nur tre malmultajn personojn. Sinjoro Best
tuj salte leviis kaj, elokvente protestinte kontra
" tiu
i senhonta aludo," petis protekton de la juistaro.
Sinjoro Broadbent estis devigata repreni la ofendan
diron, sed iom pli poste li simile, e pli forte, atakis la du
eestantajn direktorojn de la kompanio. Por pruvi, ke
ili kapablaj agi malhoneste, li devigis ilin konfesi,
estas
ke anta kvin jaroj, en tiu sama juejo, ili estis kondam-
nitaj al pago de kompenso pro malrajta alproprigo de
dokumentoj, kiuj atestis la senkulpecon de antaa kom-
paniano, al kiu ili volis malutili. Sinjoro Best ree varme
protestis kontra tiu konkludo. Sinjoro Broadbent iris
paon antaen, malestime esprimante la opinion, ke tio
estis, tiutempe, okazo por la prokuroro. Tiu i diro
furiozigis amba direktorojn. Sinjoro Kettle paliis pro
kolerego kaj la alia, sinjoro Tritton, purpuriinte, pro-
testis, ke la aludita okazo estis nepripensao a, laja
plej severa juo, maljustao farita al neskrupula kon-
kuranto, sed, ke per tiu senhonta aludo la parolinto
celas kredigi la juistaron, ke ili estas kapablaj je krimo.
Mi tre timis, ke okazos malbela sceno en la juejo, sed,
felie tio evitiis. Kvankam mi ne aprobis la procedon
de sinjoro Broadbent, mi ne povis ne admiri lian sin-
regadon kaj kuraon.
Fralino Parkinson vive ekparolis :
Ho, jes, li estas tre lerta, elturniema advokato,
mi ne dubas, via moto ; sed via rakonto tute ne anas
mian opinion.
MIRINDA AMO 177
Antajuo, mia kara sinjorino, diris la hindo ;
tamen ne estis en lia votono la sama definitiveco, kiel
antae. Kaj Doroteo Parkinson rimarkis tion.
Ciuokaze, i rediris dezireme kaj iom ruiante,
mi tre deziras preni sur min la elseradon de tiu i
mistera afero. Sinjoro Gallimore estis tre estimata
amiko de nia familio, kiu, mi tre bedaras, maljuste
insultis lin en nia domo, anta ol oni faris iajn sende-
pendajn esplorojn. Nu, vi mem diris, ke nenio donos al
vi pli grandan ojon, ol trovi, ke sinjoro Gallimore estas
senkulpa. Mi do petas vian kunlaboradon, via moto.
Cu estas nepre devige, ke vi vojau hejmen morga ?
Jes, kara fralino Parkinson, mi nepre devas
foriri morga pro gravaj familiaj kazoj.
Cu vi do bonvole postlasos la du hindustanajn
leterojn ?
Sri Kunwar Krina surprizite rigardis la seriozan
vizaon de la juna sinjorino kaj, post momento, respondis :
Cu vi volas farii privata detektivino, fralino
Parkinson ? Se vi pensas, ke ili utilos al vi, certe, kondie,
ke vi konservu ilin tre zorge. Mi jam enpakis ilin en
unu el miaj kofroj, sed mi povos trovi ilin sen eno.
Mi tre dankas vin, via moto.
La princido eliris kaj post kelkaj minutoj revenis,
dirante :
Jen la sortoplenaj leteroj ; sed kiel vi povos uzi
ilin, mi ne povas imagi.
Mi ankora ne faris definitivan planon rilate la
leterojn, sed mi esperas elpensi ian. Ciuokaze sen la
leteroj mi povas fari nenion. Ankora unu peto, via
moto.
Mi estas je via dispono.
Donu al mi, mi petas, la nomon de la kompanio,
kontra kiu vi procesis, ian adreson kaj la nomon de
ia banko ; anka la nomojn de la du, en Londono
loantaj direktoroj kaj, se eble, iliajn adresojn k.t.p.
Jes, plezure, mia estimata sinjorino, plezure. La
nomo de la kompanio estas : " La Pentuki'a koncesiita,
N
178 MIRINDA AMO
komerca kaj industria Kompanio," kaj iliaj bankieroj
estas sinjoroj Coutts kaj K'io. Sed mi volas notskribi
por vi i tiujn detalojn. Ili trovias kune en mia notli-
breto. Mi anka aldonos mian adreson en Hindujo.
Cetere miaj bankieroj londonaj tuj havigos al mi leterojn
donitajn al ili por transsendo. Dio benu viajn sindone-
majn penadojn, kara fralino. Tiom mi volas al vi
konfesi, ke mi foriros en mian malproksiman hejmon kun
tre malgaja kaj maltrankvila koro. Pli ol unu dola
espero pereis dum la lastaj tagoj, kaj, aldone, la penso
pri e malproksima ebleco esti kondutinta maljuste
kontra sinjoro Gallimore kaj esti maljuste malhonorinta
lian nomon, plenigas min je teruro. Tre kore mi dankas
vin pro via afabla vizito, fralino Parkinson.
Doroteo Parkinson amike adiais la princidon kaj
rapidis hejmen, kontenta de la rezultato de sia vizito.
i lasis la hindon en stato de granda maltrankvilo kaj
necerteco pri tio, kion li devos fari. Tiel subita kaj forta,
kiel estis antae lia korinklino al Vilfrido, tiel rapide
kreskis lia antipatio kontra tuj kiam
li,

li
konvinkiis
pri lia kulpo. Kaj nun maltrankviligis lin la penso, ke,
rifuzo de Vilfrido iri kun
la

malgra io, eble,

li
Hindujon, igis lin antajuema kaj tro kredema.
Longe kaj korpreme primeditis la problemon kaj
li

demandadis sin, u verajneco, ke


la

eraris, estas
li

sufie granda, por devigi lin ani sian planon kaj resti
pli longe en Londono. Sed fine decidis, ke ne konsilinde
li
la

estas prokrasti vojaon.


CAPITRO XII
Kelkajn horojn poste Doroteo Parkinson alvenis kalee
kun aro da kofroj e pastra domo apud preejo en la
distrikto Aldgate en orienta Londono. Tio estis la
loejo de ia frato Filipo, kiu jam staris sur la sojlo por
bonvenigi in. Alveno de bele vestita sinjorino en
kaleo estis granda maloftao en tiu kvartalo ; kaj tuj
kolektiis sur la pavimo aro da scivolemuloj, pleje
virinoj kaj infanoj.
Post ama intersaluto la juna virino ekparolis, penante
aspekti gaja :
Fine mi konsentigis la gepatrojn lasi min veni por
mastrumi vian pastrejon, Filipo ; almena dum kelka
tempo. Pli bone estos tiel, frato mia, pro diversaj
kazoj. Mi ne atendis, ke estos tiel malfacile, trovi
fidindan mastrumistinon.
Filipo Parkinson prenis la brakon de la fratino kaj
kondukis in en sian looambron : Jes, kara Doroteo
li diris enpense tiu i ne estas alloga kvartalo por
kompetentaj domistinoj, kaj des pli danka mi estas pro
via fratina sindonefho. Sed memoru, ke mi avertis
vin, ke loado en Aldgate estos por vi multe malpli
agrabla afero, ol vi imagas. Krom tio, i estas respondeca
afero : Fratino de frala pastro prenas sur sin la samajn
devojn, kiel la edzino de pastro.
Vi antae ne kutimis vivadi en tia irkaao kaj
tamen vi diras, ke vi i tie trovas plenan kontentecon.
Jes, kara fratino, rediris Filipo milde sed estas,
eble, jena diferenco : Instigis min kaj subtenadas min
la amo al Dio kaj al miaj kunhomoj. Ekprenante ian
manon, li diris plue, ame kaj dezireme rigardante en ian
frean, delikatan vizaon : Cu vi povas diri la saman
rilate vin, Doroteo ?
La juna virino mallevis la kapon kaj silentis kelkan
179
i8o MIRINDA AMO
tempon. Fine i respondis fervore : Mi faros mian eblon
kun la helpo de Dio, Filipo.
Brave. fratino mia ! Mi scias, ke via koro estas
bona, kaj via volo forta ; sed vi devas eklerni multajn
lecionojn i tie. Ekzemple, tiaj elegantaj vestoj estas
tute netagaj, kaj tiuj blankaj, delikataj manetoj devos
kutimii al humila bonfarado.
Senkonscie la knabino ekrigardis la manojn amba-
flanke, sed, momenton poste, ekparolis decideme :
Negrave. Mi faros ion por kontentigi vin. Filipo,
mi vizitis la princidon hodia posttagmeze. Li forvojaos
morga.
Efektive, Doroteo ? Cu la gepatroj donis al vi
permeson tion fari ?
Ne, Filipo ; ili rifuzus.
Doroteo !
Filipo, la juna virino parolis rapide kaj ekscite,
vi scias, ke ni t.e. la gepatroj kaj Karlo faris al sinjoro
Gallimore tre grandan maljustaon. Ni kondutis kon-
tra li kvaza li estus jam kondamnita krimulo. Mi estas
firme konvinkita, ke li estas senkulpa. Mi vizitis lin
la princidon por sciigi lin pri tiu i konvinko kaj pri
mia deziro peni por pruvi lian senkulpecon. Anka mi
volis havigi al mi kiel eble plej multajn detalojn kaj
materialon por mia elserado. LTa rezultato de mia
vizito estas tre kontentiga : Mi sendube starigis en la
kapo de l'princido ioman dubon, pri la kulpeco de
Vilfrido Gallimore. Li anka pruntedonis al mi la du
hindustanajn leterojn, pri kiuj vi jam adis. Kion vi
pensas ? Kiu el la du viroj, Leo Broadbent kaj Vilfrido
Gallimore, estas pli verajne la krimulo ? Car estas
certe, ke unu el ili estas kulpa.
La juna pastro askultis kun surprizo :
Vere, Doroteo, li respondis, mi ne estas kom-
petenta jui inter tiuj du viroj ; mi ne konas ilin sufie
bone. Certe, sinjoro Gallimore faris sur min tre bonan
impreson, kiel sincera, altanima junulo. Sinjoron
Broadbent mi konas ankora malpli, sed mi pensas, ke
MIRINDA AMO 181

ni havas malmulte da komunaj sentoj. Mi tre malojis


adi pri tiu afero, sed, ar la gepatroj tiel firme konvin-
kiis pri la kulpeco de sinjoro Gallimore, mi ne trovis
sufie da kazo por kontrastari ilian opinion, kvankam
mi dubis iom pri la praveco de tiu opinio.
Vi estas prava, Filipo ; kaj se tio ne estus la
afero de la
" kara princido," ili certe ne kondamnus
tiel rapide kaj senpripense la kompatindan viron. Ili
efektive elpelis lin el la domo. La " kara princido "
estas ja tre estiminda kaj noblanima viro ; tamen, mi
pensas, tre antaujuema kaj regata de rapidaj inklinoj
kaj fortaj emocioj.
Tre verajne. Lia spirito estas stranga miksao de
noblaj emoj kaj superstia kredaro.
Post la vespermano frato kaj fratino longe interkon-
siliis pri eblaj planoj la la scieroj troviantaj jam en
iliaj manoj.
Per elmontro de profunda konvinko kaj lerta rezonado
Doroteo sukcesis veki en sia frato fortan intereson kaj
deziron forigi, se eble, la maljustaon faritan en la
gepatra domo al senkulpa junulo.
Fine Doroteo estis sola en sia dormoambro ; sola kun
siaj pensoj. Kia nova vivo tio estos por i ! Subite
elprenita el sia kutima socia sfero kaj vivmaniero kaj
metita mezen de irkaaoj kaj cirkonstancoj, pri kiuj
i scias preska nenion ! Tamen i gratulis sin pro la
ano. i ne povis plu elporti la indignon, montritan
precipe de la patrino kaj Karlo pri la malbonegeco de
junulo, kiun ili rigardis kiel plej estimindan kaj noblan-
iman amikon. En Mavfair i ne povos plenumi la elser-
adon, al kiu in pelis ia koro. Kaj i timis, ke la patrino
eltrovos ian sekreton, ian amon al Vilfrido Gallimore.
Filipo ne eltrovos in ; bonkora, simpatiema, malsprita
Filipo ; li ne komprenas tiajn aferojn kaj rimarkos
nenion. Kaj e se li rimarkos, ne estus tre grave.
Si malfermis la solan fenestron de la ambro kaj
enpense elrigardis en la nokton. Malklaraj bruoj
ekfrapis iajn orelojn el apuda efstrato ; rulado de
i82 MIRINDA AMO
radoj sur malglate pavimitaj veturilvojoj, murmuro de
multaj vooj de homoj, kiuj, e je tiu malfrua horo,
vendadis kaj aetadis sur la stratoj. Iafoje i adis
akran krion de virino a koleran voon de ebriulo.
Iafoje facila vento portis al i malagrablajn odorojn de
multaj pli-malpli distingeblaj specoj, el kiuj nur unu estis
sufie pikanta, tiu eliranta el vendejo de frititaj fioj.
Sed iom post iom i esis rimarki la murmurantajn
bruojn kaj la atakojn kontra ia delikata flarsento.
Kiel stranga estas, i pensis, tiu i amo al
junulo, kvar, preska kvin jarojn pli juna ol i mem !
Sed Vilfrido estas ja super siaj jaroj serioza ka' sperta
viro. Lia vireca eksterao, lia pasia amo al la muziko
kaj lia bonedukita, inteligenta kapo allogis in de
l' komenco. Iom post iom tiu allogiteco, senkonscie,
maturiis je vera amo. Nur okaze de tiu maljusta kul-
pigo i ekkonsciis, kiel profunda estas tiu amo. Sed
iom malgaje diris al si la knabino, Vilfrido neniam
montris, ke li redonas, e en malgranda mezuro, ian
amon. Eble li e ne suspektas ion pri i. Li iam kon-
dutis je i tre entile kaj kore, kvaza i estus pliaa
kuzino lia. Cu i povos gajni lian amon nun per kunsento
kaj sindonemo ? Kial ne, se lia koro estas ankora

libera ? Nenio ja estis dirita, kio supozigas al i la
malon. Li estis nur dekokjara knabo, kiam li forlasis
Long-Seaton. Cu ia amo venkos ? i penis kredigi
sin, ke i sukcesos, ke la estonteco estos plena de felio,
tamen i ne povis tute forpeli el la koro nedifineblan
malgajecon.
Nun ankora demando sin altrudis, postulante tujan
decidon : Cu i ree skribos al Vilfrido por inviti lin
viziti la pastrejon ; a u i petos la fraton, ke li skribu ?
Post kelkminuta pripenso i opiniis, ke pli dece estos,
ke Filipo skribu. Jena komenco de letero estos tre

taga : Mia fratino kaj mi estos tre feliaj, se . . .
k.t.p.
Pensante pri Vilfrido, Doroteo ne povis ne pensi
anka pri la alia viro, Leo Broadbent. La hinda
MIRINDA AMO 183
princido enkondukis lin en la rondon de art-kaj
literatur-amantoj, kiuj regule kunvenis en la salonoj
de la gepatroj. Li estis bonvena gasto, tiu lerta fam-
ianta juristo, pro sia entileco kaj spriteco. Kvankam
li ne ofte aldonis ion tre valoran al priartaj a pri-
filozofiaj diskutadoj, oni kelkfoje tre atis liajn akrajn,
spritajn kaj iam trafajn rimarkojn. Lia vigla, juredu-
kita, analizema kapo ofte fariis utila kontrapezo je
tro imagemaj, fantaziemaj tendencoj, kiujn montris
"
kelkaj el la anoj de la Rondo estetika ". Doroteo, bone
sciis kiu virino ne rimarkus tion ke Leo Broadbent,
de l'komenco de siaj vizitoj amindumas in, kaj i
anka klare divenis, ke li rigardas Vilfridon per aluzaj
okuloj. Ciam, de la vespero, kiam ili surprizis Vilfridon
per donacoj e lia plenaio, i penis forigi el sia
kapo la penson, ke Leo Broadbent forte malamas sian
samvilaanon. Verdire, i nur ekkaptis unu rigardon,
sed ia amanta koro tuj prave divenis ian signifon. Tiu
rigardo de malamo iam de tiu tempo maltrankviligis
in. En siaj revoj, vidante la bildon de la kara viro, i
anka vidis, malanta malluma profundo,
li,

la

la
en
ombrecan, minacantan bildon akravizaa juristo.
la

de
La personeco de Leo Broadbent estis iam por nesim-
i

patia, sed nun kore malamis lin.


i

En tiu momento sia fantazio pentri


la
al

permesis
i

bildon de la juristo kiel malamindan, malbelan monstron


kun fajraj okuloj, minacantan noblaniman kaj sen-
Tiu bildo, ajnis estas kvaza
la i,
al

kulpan junulon.
malbona viro.
la

fantoma fotografao de animo mem de


eksentis nun pli firman iam konvinkon, ke tiu
i

ol

viro estas krimulo kaj elpensinto de tiu kruela


la

la

intrigo, kaj des pli volis labori por elmontri senkul-


la
i

amata viro kaj malkovri, per iuj rimedoj,


la

pecon de

*##*
vera krimulo.
la

la

malbonegecon de

Vilfrido revenis en sian hejmon e la strato Theobald


kun peza koro. Sinjorino Brent kaj Alfredo ree kondo
184 MIRINDA AMO
lencis lin, sed li klare sentis, ke mankas ilia kutima
koreco ; precipe sinjorino Brent montris, eble kontra-
vole, rimarkeblan sindetenemon. La iam por li tiel
bonkoran, patrinecan virinon evidente regis agreno,
krom kunsento kun li pro lia subita perdo. Li povis
nur konkludi, ke anka la pensoj de i tiuj amikoj
veneniis kontra li.
Kun ankora pli malgaja koro Vilfrido reiris, la
sekvintan matenon, al sia laboro. Tamen strea
okupado pri ellaboro de desegnaoj por nova kampara
domego forgesigis al li dum kelka tempo lian agrenon.
Lian laboron interrompis la eniro en la oficejon de
sinjoro Davis, la pliaa el liaj du estroj. Li estis dika,
bonkora maljunulo, kiu tre estimis Vilfridon kaj havis
altan opinion pri lia kapableco kiel aritekturisto.
Sinjoro Davis forestis de Londono en la daro
de la lastaj tri monatoj, pro profesiaj aferoj, en la
graflando Nottingham kaj us revenis.
Ho, bonan tagon, sinjoro Gallimore, li ekkriis
gaje, jen mi estas returne. Kiel vi fartas ? Nu, dum
mia longa foresto vi ja plenaiis, u ne ? kaj nun
ni devas plenumi nian promeson, fari vin membron de
nia firmo. He ? Bone. Mi priparolos la aferon kun
sinjoro Fort kaj poste mi vokos vin en nian oficejon. Mi
jam malnete redaktis kontrakton.
Dirinte tion, li bonkore ekbalancis salute la kapon
kaj lasis Vilfridon al liaj pensoj.
Tiu i atendis unu horon, du horojn, sed la atendita
voko ne okazis. Dum kelka tempo la antavido de
honora stato en lia profesio agrable okupis liajn pensojn,
sed, iom post iom, la longa atendo ree plenigis lin je
malgajaj korpremantaj sentoj. Fine la pordo de la
privata oficejo malfermiis, kaj sinjoro Davis, aspektante
tre serioze, petis lin, ke li envenu. Vilfrido tuj eksciis,
kvaza intuicie, ke anka i tien la kalumnianto
persekutis lin. La du estroj sidis e kontraaj
flankoj de granda skribtablo, seriozmienaj kaj evidente
agrenitaj. Sinjoro Fort, la pli juna firmano, apogante
MIRINDA AMO 185
amba kubutojn sur la tablo, maltrankvile ludis kun
anserplumo. Sinjoro Davis la unua ekparolis :
Sidiu, sinjoro Gallimore, mi petas. Unue mi
volas kondolenci vin pro la subita, malfelia perdo de via
onklo, pri kiu mi us adis. Tion mi tre bedaras, sinjoro
Gallimore ; kaj, ne malpli, efektive multe pli malojigas
min adi pri tiu terura ombro de suspekto, kiu kuas sur
vi. Tio estas tre agrena afero, mia juna amiko, tre
agrena afero.
Sinjoro Fort post mallonga, sed tre ena silento esis
ludi kun la plumo, eklevis la kapon kaj diris per votono,
kiu enhavis multe malpli da bedaro, ol tiu de lia kolego,
e iomete da severeco, kvaza li volus malmoligi sian
koron :
Jes, sinjoro Gallimore, tiu i famo ni ne bezonas
detale priparoli in nin treege malojigas, kaj vi
facile komprenos, ke, anta ol vi sukcesos plene purigi
vin de tiu i kulpigo, ni ne povos e pripensi kondiojn
de kontrakto pri anio.
Tiu i persekutado, la detruio de liaj plej karaj
esperoj, kaj nun la malvarma, kulpiga tono, per kiu tiuj
i vortoj diriis, io i tio kune estis pli, ol Vilfrido povis
pacience elporti. Lia cerbo ekbolis de kolero, kaj lia
vizao paliis. Furioze kaj maltime rigardante sinjoron
Fort en la okulojn, li respondis maldole : Ho, sinjoroj,
vi do jam konkludis, ke mi estas kulpa, kaj vi kon-
damnas min e ne farinte esplorojn kaj ne enante vin
por eltrovi, kiun klarigon mi povus proponi ! Mi atendis
de vi pli da justeco, pli da entileco.
Sinjoro Fort siavice ekkoleriis. Akravoe li respondis:
Unue, sinjoro Gallimore, moderigu vian votonon.
Due, neniu diris, ke ni kondamnas vin, a sen esploro
a post esploro. Neniu e diris, ke ni kredas je ebleco,
ke vi estas kulpa. Mi tute atendis, ke vi povos rigardi
nian situacion pli senpasie.
Sinjoro Davis nun levis la manon por montri, ke li
volas paroli :
Kredu al ni, sinjoro Gallimore, li diris kun
i86 MIRINDA AMO
videbla embaraso, ni kore kunsentas kun vi, kaj mi
tute komprenas, ke tiu i malfelio iom trostreas vian
paciencon, sed vi konsentos post iom pli trankvila
pripenso, ke en la aktualaj cirkonstancoj ni ne povas agi
alimaniere.
Vilfrido ne rekte respondis tiun i parolon, sed, sin
ree turnante al sinjoro Fort, li postule demandis :
Cu mi povas demandi, kiu sciigis vin pri tiu krimo ?
La alparoliton videble ekkoleretis la rekteco kaj la
tono de tiu i demando kaj, alprenante malvarman
sintenadon, li respondis :
Ne bezone estas, sciigi al vi la nomon de la inform-
into, tial ke i tiu afero ja estas jam publika sciao.
Subpremante ekflamion Vilfrido rigardis sinjoron Fort
dum momento senvorte. Lia vizao estis ankora pala ;
lia brusto forte laboris kaj irka lia buo vidiis signoj
de akra animdoloro :
Ho !li diris, rektigante sin kun elmontro de
nobla fierco kaj digno, permesu al mi diri, ke mi trovas
tiun respondon tre maljusta kaj tre malbonkora. Kaj,
ar pluaj vortoj estus senutilaj, permesu, ke mi adiau
vin.
Dirante tion, li tuj sin turnis kaj eliris el la ambro.
Kun koro plena de malgajaj kaj maldolaj pensoj Vil-
frido vagis tra la stratoj, ne sciante, kien li iras. Ciuj
liaj plej atataj revoj vaniis ; la estonteco anta li
aspektis mallume, senespere, kaj e la vivo ajnis al li
malamindao. La preterpasantoj aspektis por li kiel
fantomoj ; nur iafoje, unu a alia ekpais el nebula
spaco por mire rigardi lin per suspektemaj okuloj. Tiuj
i ekrigardoj, la proksimeco mem de homoj ekkoleretigis
lin. Tial li rapidigis siajn paojn kaj iris rekte al la
parko Hyde por tie trankvile pripensi la tutan aferon kaj,
se eble, decidi, kion li devas fari. Longe li sidis sub
senfolia arbo, senkonscia pri la malsekeco de la benko
kaj la penetrema, malseka malvarmeco de la aero. En
la mano li tenis la arentornamitan bastonon, kiu re-
memorigis al li tiun felian vesperon de la tago de lia
MIRINDA AMO 187
plenaio. Kia sortoano okazis de tiu tago ! Tiam la
estonteco aspektis felia, suna, kaj nun malluma, mal-
ja.
Doroteo Parkinson : anta li staris la bildo de tiu
arma, juna sinjorino, kiel li vidis in, tiun ves-
peron, malsuprenirantan la tuparon, en ia gepatra
domo, kun felia rideto de bonvenigo sur ia frea, bela
vizao. Cu Alfredo estas prava ? Cu tiu knabino, certe
kelkajn jarojn pliaa, ol vere amas lin De tiam

li,

li
?
evitis rekte rigardi en la okulojn, kaj tamen,

al
i
ke iafoje rimarkas en tiuj hele bluaj okuloj
li,
al

ajnis
li
ekbrileton, parolantan pri amo. Sed, eble, tiu
al

i
amo, se li
vere ekzistas, estas nur platona amo eble
i

;
nun ian deziron, helpi malkovri sian senkulpecon,
al
li

nur instigis noblanimeco, sento pri maljustao farita

al
en ia gepatra domo. Kvankam penso, ke tiel
la

i
li

firme kredas lia senkulpeco, estis tre agrabla, kaj


je

kvankam ia sindono plenigis lin de dankemo, tamen

li
preska ne sciis, u devas oji pri ia letero a ne.
li

Ciuokaze ne devas kuraigi' in, atendi ion pli, ol Iian


li

dankecon kaj amikecon. La penso, ke Dorbteo Parkin-


son povos iam, en lia koro, anstatai lian propran
Flora'n, e ne unu fojon eniris lian kapon. Dola, kon-
fidema knabino Kiel nedisigeble ligita estis lia tuta
!

koro tiu travideble pura kaj malfalsa animo, lia idealo


al

de knabina doleco kaj virteco. Sed kiel malproksime,


ajne, de nun estis kaj tutan tiun malfelion
i

i
li li

kazis malamiko, kiu neniam faris malbonaon.


al

al

li

Maltrankvile kaj malserene, kun kreskanta sento de


malamo en la koro ekmovetiis sur la benko. Ree
li

li

demandis sin Kian nedubeblan pruvon havas, ke


li
:

Leo Broadbent mem estas krimulo Nenian. Kaj


la

tamen, nenio en mondo estis por tiu


la

ol

pli senduba,
li

konkludo. Intuicio Rememorante la parolojn de


li l'
?

hinda princido pri intuicio kaj liajn memtrompojn,


sentis malinklinon fidi tiu supozita spirita kapablo.
al

Cu, do, lia certeco estis bazita sur logika rezonado, sur
senerara indukcio Sendube, respondis
al

mem,
si
li
?
188 MIRINDA AMO
Leo Broadbent estas ja, krom mi mem, la sola persono,
al kiu Kunwar Krina montris la dokumentojn. Li estas
la sola persono, kiu konis iujn detalojn necesajn, por
povi elpensi kaj ellabori tiun subtilan, diablan planon.
Li estas la sola persono, kiu malamas min, kaj kiu havis
sufie da motivoj por elekti min kiel viktimon. Ke Leo
Broadbent amindumas fralinon Parkinson, ne estas ja
sekreto. aluzo, do, estas verajne plua motivo. Ju pli
li pripensis la tutan aferon, des pli li konvinkiis, ke lia
kalumniinto estas anka la krimulo, kaj des pli mal-
noblega la krimo aspektis. Sed estis ja li mem, kiu
estis brulstampita per tiu krimo, kiu estis la malestim-

li,
egita elpelito Regata de korpremo kaj maltrankvilo

la li
!

ekleviis kaj vagis, dum kelkaj minutoj, sencele sur


herbejo. Ekplenigis lin pasia deziro sin veni, malkovri
faktajn kaj elmeti Leon Broadbent
la la

al
la
rigoreco de
leo kaj malestimego de iuj liaj konatoj
al
la

:
Ruinios tuta lia kariero kaj iu anco gajni manon de

la
fralino Parkinson estos elpelita iu estiminda

el
li
;

societa rondo en Londono kaj en tuta regiono irka


la

Long-Seaton.
karesis tiujn venemajn pensojn. Leo
Sed ne longe
li

Broadbent estas frato de lia Flora kaj kovri lin per tia
;

malhonoro kovros per malhonoro in kaj ian tutan


ja

familion. Ne, Vilfrido Gallimore, diris


al

la
en
si
li

pensoj, dronigi Flora'n, senteman, molkoran Flora'n,


en malhonoro kaj malfelio pro persona veno ne per-
mesos via amo. Tiam rememoris la vortojn de fra-
li

lino Lambert, ke knabino


la
la

estas en okuloj de
li

enkorpio de altanimeco kaj nobleco. Kvankam


li li

plene, akre sentis, ke ne meritas ian altan opinion,


li

ne volis seniluzii in. Ne, provos kiom eble alproksimii


li

tiu idealo. Cetere, eble estos trovebla pli da kontenteco


al

en veno. La lastaj vortoj de fralino


al ol

en rezignacio,
Lambert venis en la memoron Vilfrido, ne karesu
li

en via brusto venemajn dezirojn ili iam malnobligas


;

Mia estas la veno Mi repagos,' diras Dio.


la

koron,
'

Lasu Li. Nun demandis sin ne la


la

al

venon
li
MIRINDA AMO 189
unuan fojon kial io i tio okazas ; kial la vivo havas
por li tiom da agrenaj, konfuzaj demandoj kaj pro-
blemoj. Sed, anta ol li povis enprofundigi sin en unu
el tiuj malgajaj, preska melankoliaj meditadoj, kiuj
dum la lastaj monatoj fariis iom oftaj, iu facile ektuis
lian ultron :
Ho, Alfredo ! li ekkriis per votono, kiu dubigis
la veninton, u la interrompo de l' meditado faras al li
plezuron a ne.
Vilfrido, diris la instruisto, eksidante e la flanko
de la junulo, vi aspektas tre malgaja. Mi malojas, ke
vin tiom afliktas tiu bedarinda afero. Kial vi ne faras
min via konfidato ?
Vilfrido ekrigardis la parolanton kaj malgaje respondis:
Tial, ke, ajnis al mi, anka vi, Alfredo, kaj e pli
via patrino, kondutis je mi deteneme kaj suspekteme.
Ne mi,Vilfrido, ne mi. Mi nur silentis, vidante
vian detenemon, kaj atendis oportunan momenton, por
priparoli la aferon kun vi. Aliflanke, mi timas, ke la
patrino ne povas tute forigi suspekton, ke tiu malbela
famo ne estas sen verajneco. La patrino estas, kiel vi

scias u ne ? iom fanatika ; kaj se nur vi estus
konsentinta, iri kun i kelkafoje al iaj specialaj kun-
venetoj, i estus tuj forpelinta kun indigno iun sugestion
pri kulpeco. Vi iom tro pacience kaj, eble, kun tro
granda ajnsincereco askultadis iajn strangaojn kaj
mirrakontojn, tiel ke i forte atendis vian konvertion
al ia aparta kredaro. Fine, via obstineco kaj persistemo
legi filozofiajn verkojn, kiujn i tre malaprobas, agrenis
in kaj antainklinis kredi tiun i famon.
Diru al mi, lin interrompis la pli juna viro, kiel
vi sciiis pri i ?
Mi uste scias nek kiam, nek kiel la patrino informi-
is. Unue venis por vin viziti, du-trifoje, iu hindo, iam
dum via foresto, kaj poste mistera sinjoro, kiu faris
misterajn informpetojn pri vi, kaj kiu promesigis in, ke
i rigardu la aferon kiel konfidenciaon. Mia informinto
estas sinjoro Broadbent.
190 MIRINDA AMO
Mi atendis tion.
Nu, lastan dimanon, kiam ni, la patrino kaj mi,
reiris hejmen post la matena Diservo, ni renkontis lin,
la ajno hazarde, sed efektive, mi pensas, la lia
intenco. Li estis, kiel kutime, treege afabla : armegita
nin renkonti kaj tre felia pro la honoro esti prezentita
al mia patrino, kaj aliaj entilaoj. Kompreneble la
konversacio turniis al vi, via subita perdo, via vojao
al Long-Seaton k.t.p. Poste li lerte aludis pri via antaa
amikeco kun Sri Kunwar Krina kaj la kulpigo, kiun la
princido faris kontra vi. La patrino askultis avide
kaj petis pluajn informojn, kiujn sinjoro Broadbent,
ajne tre kontravole, liveris. Tamen li liveris kaj per
pluaj aludoj li sukcesis eksciti en i kreskantan scivole-
mon. Li diris al ni, ke la princido jam forlasis Anglujon
kaj . . .
Ho, ekkriis Vilfrido, senutile do estus sendi al
li leteron, kiun mi skribis al li hiera nokte.
Tre verajne. Sinjoro Broadbent anka sciigis nin,
ke li sukcesis konsentigi la princidon sin deteni de starigo
de polica enketo ; tamen, demandite, u li opinias vin
kulpa, li iom ancelie respondis, ke, tre zorge esplorinte
la tutan aferon, kiel juristo, ne povis ne konkludi, ke
li,

vi estas farinto de krimo.


la
li la

Cu informis vin pri la fakto, ke mem estas


la
li

sola, cetera persono, kiu la hindo montris la doku-


al

mentaron
?

Jes, informis, sed ajnigis, ke la penso pri ebleco,


li

ke iu povus, e momenton, rilatigi krimon kun


la

li

mem, ne eniris lian kapon. Mi tre atente observis lian


vizaon kaj mi ekpensis, ke, a neniam mi pli plene
karaktero de persono, a e mia flanko
la

trompiis pri
iras unu la plej ruzaj kaj senskrupulaj krimuloj, kiuj
el

iam makulis Kaj


ju

pli mi
la

juristan profesion.
pli

askultis lin kaj studis liajn akrajn trajtojn, des


la

konvinko plifortiis, ke ne pri vi mi trompiis.


Dankon, Alfredo. Nun rakontu mi, mi petas,
al

ion, kion tiu fripono diris, kaj poste mi sciigos vi


la
al
MIRINDA AMO 191
malmultajn faktojn, kiujn mi konas pri tiu i malfelia
afero.
La interkomunikitajn detalojn jam konas la leganto.
Vilfrido kais anta la amiko nek sian amon al Flora
Broadbent, nek sian decidon, pro la knabino, ne peni
por publike malkovri la kulpecon kaj malbonegecon de
ia frato.
Jen li diris kun emocio, mia malenviinda
situacio. Nuntempe la perspektivo estas malluma, sed
ne senespera. Mi klare sentas, ke, e flankenmetante la
motivon rilate al Flora Broadbent, mi ne trovos kon-
tentecon per eble longedara penado, pro veno, ruinigi
malamikon. Mi nun staras sola en la mondo, sen patro,
supozeble sen patrino, a iu konata parenco. Mi
povas iri aliloken kaj rekomenci, por tiel diri, mian
vivon. Novan vivon, Alfredo, mi sopiras ; se nur mi
povus forgesi la malnovan ! Ne nur pri nova vivo mi
sopiras, la eksteraj cirkonstancoj, sed anka kaj,
kredu min, pli pasie rilate al miaj spiritaj travivaoj.
Vi ne povas imagi kiel konfuzaj estas miaj intelektaj kaj
spiritaj spertaoj, kaj . . . ne, lasu min darigi kaj
kiel forte premadas min multaj maltrankviligaj demand-
oj. Tiom da inter-kontradirantaj influoj kunlaboradis
por nebuligi mian spiritan perspektivon. Jen estas . . .
sed mi ne volas lacigi vin per la malgaja katalogo de tiuj
konfliktantaj vivimpresoj ; vi jam konas ilin granda-
parte. Vi ne miros, do, ke mia animo en la daro de la
lastaj jaroj baraktadis en maro de duboj kaj necertaoj,
de malkontentaoj kaj sopiroj. Se nur mi povus forgesi
ion kaj rekomenci seri la veron, sen kiu mia koro
neniam trovos felion. Ne interrompu min, li diris,
kiam sinjoro Brent denove volis intereti rimarkon, nur
unu frazon plu. Mia deziro koni la veron kaj precipe
post la morto de mia kara, nobla, sed Dion-neanta onklo,
la veron pri la postmorta vivo estas profunda, pasia,
tamen kelkfoje mi timas ekkoni in.
Vilfrido eksilentis kaj malgaje, enpense rigardis la
herbon anta si. Sinjoro Brent tuj parolis :
Por diri ion, kio estas en mia koro, mi ne havas,
192 MIRINDA AMO
bedarinde, sufie da tempo, ar mi devas reiri al la
kolegio post kelkaj minutoj. Vilfrido, knabo mia, vi
rigardas la aferojn metafizikajn el tro subjektiva vid-
punkto. Tio estas malsaa. Mi miras, ke homo, natur-
dotita per fantaziemo, kiel vi, ne povas venki tiun
inklinon. " Kio estas la vero ? " Cu vi kredas, ke la
homa cerbo iam eltrovos la tutan veron ? Neniam. La
vero mem estas evitema, kiel ignis fatuus kaj eble tiel
malgrava. Malsae, do, estas pasigi la vivon, krevigante
al si la kapon pro io tiel ombreca, neatingebla. Kaj nun
rilate al la tuja estonteco, mi tute aprobas vian decidon,
pro amo al Flora Broadbent ne peni publike elmontri la
malbonegecon de ia frato. Tiu i decido estas honorinda
kaj plaas al mi pro ia romantikeco. iuokaze, se li
vere estas la krimulo, pri kio mi ne dubas, mi timas, ke li
jam kovris iujn postesignojn tro lerte por facila eltrovo.
Nu, askultu mian konsilon, Vilfrido. Se mi estus en
via loko, mi pasigus kelkajn jarojn en diversaj fremdaj
landoj. Vi nun havas ja sufie da mono, por esti
sendependa de laborenspezoj, almena dum kelka tempo.
Vi ja iam intencis studi eksterlande alilandan aritek-
turon, kaj tio estas tre konsilinda. Iru do, mia knabo,
travojau Germanujon, Italujon, Francujon kaj Hispanu-
jon ; alprenu novajri ideojn, studu la aritekturon, la
muzikon, la popolmorojn kaj aliajn aferojn. Reveninte
post kelkaj jaroj vi povos rekomenci vian vivon i tie
a aliloke kaj tute malatenti iujn kalumniintojn.
Malgra iuj viaj malfeliaoj mi tre volonte interanus
la lokon kun vi.
Dankon, Alfredo. Via konsilo estas tre saa, kaj
mi jam pripensis la konsilindecon de tia plano. Mi do
foriros Germanujon tuj, kiam mi faros la kelkajn
necesajn preparojn. Ankora hodia mi vizitos pastron
Parkinson kaj fralinon Doroteo, kiu nun mastrumas
por sia frato. Amba petis, ke mi balda vizitu ilin ;
ili tre amike proponas, priparoli la aferon kun mi kaj
iel helpi al mi elmontri mian senkulpecon. Pastro
Parkinson, do, anka kredas min senkulpa. Kom
MIRINDA AMO 193
preneble, estas agrable scii, ke ili kunsentas kun mi kaj ke
ili volas helpi, tamen mi ne deziras tre instigi ilin, precipe
ne fralinon Doroteo . . .

Mi komprenas, Vilfrido. Mi ne eraris pri Doroteo :


pli ol amikeco instigas la knabinon, kaj vi devas esti sin-
garda. Tamen, se ili volas, dum via foresto, peni por
malvolvi tiun i misteron, kiel mi anka penos mi ne
malhelpus ilin.
#*#*##
Survoje al la orienta kvartalo de Londono, Vilfrido
preterpasis, sur la strato Fleet, la restoracion, kie li
kutime tagmanis. Ne pli frue ol tiam li ekpensis, ke li
manis nenion depost la sepa matene, kaj ke nun jam
estas post la tria posttagmeze. Li do eniris kaj okupis
sian kutiman angulon en soleco. Poste li darigis la
vojon, ankora enpense, sed jam en pli serena humoro.
Pastro Parkinson akceptis Vilfridon tre kore en sia
skribambro. Petinte, ke li eksidu, li diris :
Bedarinde mia fratino ne estas hejme. i eliris
por viziti unu el miaj paroaninoj, kiu estas iama
suferantino. Mi ojas diri, ke Doroteo jam mirige sin
adaptas al sia nova situacio. Sed ia foresto donas al
mi okazon, is ia reveno, malkae priparoli tiujn
bedarindegajn okazintaojn. Kredu al mi, mia fratino
kaj mi tre sincere deziras helpi al vi, se eble, malvolvi
tiun malfelian misteron. u vi jam konsultis vian
advokaton ?
Ne, sinjoro pastro, kaj mi ne intencas tion fari,
almena mi ne volas, ke li sin okupu profesie pri tiu
afero.
Ne ? Vi mirigas min. Kial ?

Mi estos kontenta, miaj amikoj, kiuj nun kredas


se
je mia kulpeco a je ebleco, ke mi kapablas fari tian
krimon, ekscios, ke mi estas senkulpa.
Filipo Parkinson rigardis dum momento la vizaon de
la pli juna viro kvaza li volus legi en i la motivon de
tiu neordinara agmaniero.
o
i94 MIRINDA AMO
Cu vi anka opinias, ke nur unu el du personoj
povas esti kulpa : a sinjoro Broadbent, a vi ?
Jes, firme respondis Vilfrido, la mia scio, nur
tiu i alternativo ekzistas ; e se en la komenco mi
havus ian duban, postaj okazintaoj forigus ilin. Tuj
sinjoro Broadbent komencis disvastigi inter iuj miaj
konatoj la novaon, ke mi faris abomenan krimon.
Krom tio, mi havas kazon por pensi, ke li forte malamas
min kaj per iuj rimedoj prilaboras mian ruinigon.
La juna pastro aspektis ankora pli mirigite. Per
votono, montranta nenian dubon pri la sincereco de lia
gasto, li demandis entile :

Kvankam sinjoro Broadbent estas via plej danera


malamiko, vi tamen deziras irmi lin kontra plen-
meritita puno ?
Vilfrido iom embarasiis, sed, malkae redonante la
demandantan, al li direktitan rigardon, li respondis :
Mi staras sola en la mondo, sen ia konata parenco,
kaj facile povos komenci novan vivon aliloke a i tie
post kelkjara foresto. Aliflanke, publika kondamno de
sinjoro Broadbent alportus al tre honorinda, mult-
membra familio teruran malhonoron, kaj . . . iuj
el tiu familio estas al mi tre karaj.
Itij ?
Nu, almena unu . . .

Mi komprenas.
. . . krom tio, mi iam intencis pasigi kelkajn
jarojn en fremdaj landoj por pligrandigi mian scion pri
aritekturo kaj aliaj artoj kaj nun, post tiuj i mal-
feliaj okazintaoj kaj pro aliaj kazoj mi sentas fortan
deziron seri eksterlande, en novaj irkaaoj novan
vivon, novan inspiron kaj, se eble, novan perspektivon.
Vilfrido eksilentis. Esprimo de malojo aperis sur lia
vizao, kaj liaj esprimplenaj okuloj reve rigardis en la
spacon, kvaza li jam estus, en la pensoj, malproksime
de tiu ambro en Aldgate.
Pastro Parkinson enpense rigardis la delikatan
profilon de la junulo :
MIRINDA AMO 195
Mia kara amiko, de kiam ni renkontiis miaj e
gepatroj anta kelkaj semajnoj, mi ofte pensis pri vi.
La konversacioj de tiu vespero kaj precipe la mallonga
interparolo, kiun mi havis kun vi, konkludigis min, ke
via animo estas maltrankvila pro intelektaj kaj spiritaj
duboj, kaj ke vi sopiras pri io pli alta, ol filozofiaj
difinaoj kaj senfinaj, senutilaj provadoj per pli-malpli
fantaziaj teorioj. Cu tiu maltrankvileco estas unu el la
de vi us aluditaj
" aliaj kazoj " ?
Jes, simple respondis Vilfrido, vi prave kon-
jektis. La diversaj influoj, la kiuj, de mia infaneco,
formiis miaj vivkonceptoj, estis tre kontraaj, konfuzaj.
Denatura inklino esplori la veron kaj konscio pri iu
sopiro en mia animo, kiu postuladis kontention, amba
de l'kapo kaj de l'koro, askultigis min al iuj, kiuj
pretendis ke ili ekkonis la veron a trovis kontente-
con. Kaj studado de filozofiaj verkoj ankora pli
enprofundigis min en maron de duboj kaj malhelpaoj.
Nenia mirindao, amiko mia ; neeble estas por
homa cerbo eltrovi Dion. Imagu, ke venos inteligenta
estao el tute alia mondo, havanta nenian rilaton kun
tiu i universo. Tera loanto gastigas la alimondulon
kaj montras al li la mirindaojn de tiu i planedo. Li
ke senfine bona, iopova, ioscianta Dio kreis
li,

sciigas al
tiun
vi
universon kaj per sia volo sae regas in. Cu
i

ne atendus, ke unu unuaj demandoj, kiujn tiu


la
el

fremdulo farus sia gastiganto pri tiu Dio estus


al

Cu via Kreinto kaj Reganto malkais sin vi


al

homoj
?

Vilfrido enpense jese balancis


la

kapon.
Sinjoro Parkinson darigis Tre kompreneble. Kaj
:

u vi ne pensas, ke tiu fremduniversa intelektulo tre


mirus, sciiante, ke kompare malmultaj homoj tie
i

plene, konfide akceptas tiun mem-malkaigon


?

Certe mirus, respondis Vilfrido.


li

La pastro leviis kaj elprenis libroranko libron


el


binditan per nigra ledo, Vi foriros eksterlanden por
seri novan vivon. Cu mi povas peti, demandis
li
196 MIRINDA AMO
entile kaj bonkore,
ke vi bonvole akceptu kaj kun-
prenu tiun malgrandformatan Biblion ?
Dankon, sinjoro pastro, diris Vilfrido, tio estas
vera bonkorao, kiun mi alte atas.
Atente legu la libron kun simpla, sincera deziro
ekkoni la veron, sen ia komentario. La Sankta Spirito
mem, kiu inspiris la paojn, estu senpere via instruisto.
Koran dankon ; mi nepre faros tion.
Mia fratino us revenis ; mi adis la dompordon
malfermii. Cu vi, do, ne deziras, ke ni, dum via
foresto, penu por eltrovi la kulpulon ?
Mi estos al vi tre danka, se vi sukcesus evidentigi
mian senkulpecon e viaj gepatroj kaj la amikaro, kiun mi
renkontadis en ilia domo, ne kazante tamen sensacion.
Ni certe faros nian eblon, sinjoro Gallimore, tre
volonte. Kiam vi intencas foriri ?
Per la proksima ipo, kiu veturos al Hamburgo.
Tiel balda ? Tio estos postmorga. Bona ipo
forveturos Hamburgon je la deka, adon, el la doko
Sta. Katarina.
En tiu momento malfermiis la pordo, kaj Doroteo
Parkinson eniris. i estis vestita per simpla vesto el
malhele bruna, lana tofo kaj surhavis malgrandan
apelon kun du longaj rubandoj, el nigre blua silko,
pendantaj sur iaj ultroj. Malgra la simpleco de sia
vestao i montris bonan guston kaj naturan elegantecon.
Ekvidante Vilfridon Doroteo facile ruiis, kaj sur ia
esprimplena vizao vidiis surprizo kaj ojo, kiuj tamen
tuj cedis al serioza, maltrankvila mieno.
Ho, sinjoro Gallimore, i diris kore, mi ne
atendis, ke vi venos tiel frue. Kiel vi fartas ? Mi tre
malojas adi pri la sortobatoj, kiuj vin trafis.
Vilfrido prenis la etenditan al li manon kaj respondis
entile, evitante, tamen, rigardi rekte al i en la okulojn :
Mi kore dankas vin, fralino Parkinson, pro via
praktika, oportuna kunsento. Mi certigas vin, ke via
malkaa kredo je mia senkulpeco efikis kiel balzamo sur
vundita koro.
MIRINDA AMO 197
Pastro Parkinson staris e la skribtablo atente kaj
zorge rigardante la vizaojn de la du interparolantoj.
Li jam divenis iliajn sekretojn. La ekbrileto en la
okuloj de la knabino, la facila ruio de iaj vangoj kaj
la vana peno kai tremeton en la voo certigis lian
suspekton, ke ian koron plenigas profunda amo al tiu
noblaspekta viro. Aliflanke, eksciinte, ke Vilfrido amas
fratinon de sinjoro Broadbent, li facile komprenis lian
iom embarasan situacion. La rigardo, kiun la altkreska,
maldiketa viro en pastra vesto kae direktis al sia fratino
estis plena de malojo kaj kompato, sed li penis paroli
per gajeta tono, kvaza li komunikus agrablan novaon :
Sinjoro Gallimore venis por diri adia, Doroteo,
li diris, nia amiko iros eksterlanden postmorga kaj
forestos kelkajn jarojn.
Dum momento la koro de Doroteo preska esis bati,
kaj iaj vangoj paliis. Kun granda surprizo i de-
mandis :

Eksterlanden, sinjoro Gallimore ? Cu vi do ne


deziras .tiri la kulpulon al la juo ?
. .

Anta ol Vilfrido povis respondi, sinjoro Parkinson


ekparolis :

Ne tuj, Doroteo. Mi tute aprobas, pro pli ol unu


kazo, la planon de sinjoro Gallimore pasigi kelkajn
jarojn en fremdaj landoj. Intertempe ni, kaj, sendube,
aliaj el liaj amikoj, povos pli bone labori sekrete pro lia
afero. Sed nun, fratino, prizorgu la vespermanon.
Cetable ni priparolos farotaojn.
Fralino Parkinson demande ekrigardis unue la
fraton kaj poste Vilfridon. Tiu lasta estis tre kontenta
pri la parolo de la pastro, kiu donis al li okazon por plue
pripensi lian respondon. Li do nur diris :
Bone, fralino Parkinson, ni interkonsilios dum
la vespermano ; u ne ?
Vilfrido sentis sin multe pli serena, kiam, post la
etabla interkonsilio, li povis adiai siajn bonkorajn
geamikojn. Li sciis, ke pastro Parkinson tute komprenas
kaj aprobas liajn motivojn kaj li estis al li tre danka pro
198 MIRINDA AMO
lia lerta kaj takta kondukado de la iom ena konversacio.
Cu la knabino suspektas la efan motivon, kiu instigis
lin tiel agi ? li demandis sin. Se i vere amas lin, estus
ja pli bone, ke i suspektu la veron. Efektive dum la
transtab^a interparolo venis al Doroteo la penso, ke,
eble, pro amo al fratino de Sinjoro Broadbent Vilfrido
ne volis elmeti ties familion al malhonoro ; sed, kiam li
adiais in e la pordo kaj varme, tamen kun sentebla
embaraso, dankis pro ia preteco helpi al

li,
plene

i
espero gajni la koron de tiu viro estas

##*##*
konsciis, ke la
vana, ke lia amo jam apartenas alia.

al
Du tagojn poste, vespere, Vilfrido staris sur ferdeko

la
de ipo iranta Hamburgo. Sento de malojo kaj
al

soleco regis lian koron Li postlasis ion atindan, kion


:

mondo por entenis Floran kaj fralinon Lambert.


la

li

Cu iam revidos ilin Li konsciis, ke, tiel forirante,


al li

li
?

kazas ili akran doloron tamen ne dubis unu

li
;

momenton, ke agis sae kaj prave.


li

La ipo, malrapide forpelita de facila vespera vento,


lara riverbuo de Tamiso en
la
glitis maldiligente
la
el

Balda vido.

la
la

la

patrujo malaperos
el
plenmaron.
Kielstranga estis mia isnuna sorto, pensis,
li

Cu estonteco estos same enigmoplena Longe


la

li
?

rigardis reve iam pli malpreciziantajn vidakontur-


la

ojn is lastaj pintoj malaperis, dronante en ehori-


la

Poste turnis sin kaj iris


al
la
zonta, nebula tavolo.
li

antaparto de la ipo. Anta brilis konstelacio


la
li

Oriono kaj uste super busprito staris


la

la

bela, gaje
trembriletanta Siriuso, ajne farante signon, ke
al

li
li

sekvu in lando de sia naskio. Sento de nova


al
la

espero ekplenigis lian koron


:

Nova vivo diris mem duonvoe, Nova


al

si
li
!

vivo
!
CAPITRO XIII
Cirka ses monatojn post la foriro de Vilfrido, Flora
staris e la fenestro en la ambreto de fralino Lambert,
aranante belan bukedon da atunaj fioroj, kiujn i
alportis el sia propra malgranda ardeno. ia vizao
estis pli ol ordinare pensema. La malsanulino ame
rigardis la belforman, maldiketan figuron de la knabino,
kiu nun komencis alpreni iom pli virinan aspekton. Post
kelkminuta silento Flora sin turnis kaj diris ancelie :
Mi havas novaon por vi, karulino, sed mi ne scias
u i . . . mi timas, ke i malojigos vin.
Jes, Flora, mi pensis, ke vi deziras ion al mi sciigi,
sed ke vi ancelias pro timo agreni min. Via vizao
diris tion al mi. Kio vin korpremas, mia kara ?
Ho, kara fralino Lambert, ekkriis la knabino,
sidiante apud la lito kaj ekprenante la manon de la
amata virino, mi foriros Londonon morga, kaj mi
venis por diri adia al vi.
Sia voo tremetis, kaj iaj malhelaj, konfidemaj
okuloj ekpleniis de larmoj.
Nu, karulino, mi ne dubas, ke tio alportos al vi
bonon. Cu vi loos kun via onklo Graham ?
Ne tute ; sed askultu, kaj mi rakontos al vi, kiel
tio okazis. Kaj, ho, mi esperas, ke vi aprobos mian
paon ! Vi scias, ke, de kiam Leo skribis al ni pri Vilfrido,
mia vivo en la hejmo fariis pli kaj pli maloja. i
estis sufie malgaja antae, sed dum la lastaj monatoj
mi preska ne sciis kiel elporti in. Nu, anta semajno
alvenis onklo Graham por pasigi kun ni kelkajn liberajn
tagojn. Li nun estas direktoro de la granda hospitalo
Guy en Londono. Iun vesperon, kiam ni sidis kune en
la kabineto de la patrino, li plendis pri manko, en la
hospitalo, de bonedukitaj, entilajflegistinoj. Li
fariis tute elokventa, priparolante la
noblecon de tia
okupado por junaj virinoj el bonaj familioj, kiuj volas
199
200 MIRINDA AMO
"
sin dedii al vivo de bonfarado. Jen estas," li
"
ekkriis, bonega okazo por multaj junulinoj, kies vivo
nun estas senutila kaj sencela, kaj kiuj sopiras fari ion
noblan, heroecan. La neceso estas granda, ar en
multaj okazoj milda flegado kaj kunsenta konduto
efikas pli bone, ol kuracilo ." Nu, vi scias, ke jam
delonge mi sopiras elii el tiu i unutona ekzistado, el
mia malmultutila sulko kaj plenigi mian vivon per
utilaj bonfaroj. Askultante la vortojn de onklo
Graham, mi eksentis, ke laborado en hospitalo tute
akordios kun miaj inklinoj, kaj ke mi trovos en tiu
okupo plenan kontentecon, eble e feliecon. Cu vi
pensas, ke mi tagas por flegado ?
En la koro de la malsanulino batalis malegoista ojo
pro venonta al la knabino sortoano, enhavanta pro-
meson pri kontenteco kaj beno, kun natura sento de
malgajeco pro la penso, ke i perdos la vizitojn de la
dola knabino, kiun i amis kun vere patrina amo. iaj
nur maloftaj vizitoj estis nun ia sola konsolo. Sed ia
malegoismo facile venkis, kaj, ame rigardante la respond-
avidan vizaon de Flora, i diris :
Jes, karulino, vi ne povus elekti pli tagan okupon.
La natura emo de via karaktero kaj de via koro igas vin
aparte taga por flegado. Dio benu vian decidon.
Ho, ekkriis Flora, dankon ! Sed u vi ne tro mal-
ojos, ne vidante min, nek Vilfridon ?
Ne tro, ne tro, respondis la pala virino, penante

regi sin. Kompreneble mi sentos min soleca, sed mi ja


scios, ke vi estas kontenta, plenumante noblan vivocelon.
Vi kaj Vilfrido iam estos en miaj pensoj, kaj mi estos
kontenta, intertempe min okupi per propetoj pro vi kaj
aliaj ; mi ja havas nenian alian celon nek deziron en tiu
i mondo.
Kortuite Flora ekkriis : Ho, fralino Lambert, kiel
bona vi estas, kaj kiel plenplena de amo estas via kara
koro ! Nu, post la vespermano mi parolis kun mia onklo
en lia dormoambro pri mia deziro. Li estis treege
"
kontenta kaj diris : Jes, virineto li iam nomas min
MIRINDA AMO 201
a mia amatineto mi atendis, ke vi volos
' ' ' '
virineto
veni ; efektive por decidigi vin, mi parolis tiel. Tiu i
domo ne estas ideala hejmo por vi. Vi estos pli felia e
onklino Johana kaj mi, a, se vi preferas, loante en la
hospitalo." Unue la gepatroj firme kontrastaris tiun
" neaditan projekton," onklo Graham, kiu estas
sed
tiel persistema kaj diktatora, kiel bonkora, sukcesis, post
longaj diskutoj, konsentigi ilin. Mi timas, ke li iom
akre kaj tre malkae montris al ili sian opinion pri pli ol
unu afero. Kelkaj malbonkoraoj anka diriis pri kara
Vilfrido. La patrino opiniis, ke la subita forkuro de
Vilfrido estas la plej klara pruvo de lia kulpeco. Sed ni
amba ne kredas tion, u ?
Fralino Lambert karesis la manon de Flora kuantan
sur la litkovrilo kaj respondis :
Ne, karulino, e se la tuta mondo kondamnus lin ;
ni iam kredos je li. Iam lia nobleco malkovrios.
Dum momento Flora demandis sin, kion signifas la
lastaj vortoj de la amikino, kaj poste ekparolis iom
ancelie :

Kaj pro dua kazo mi deziregas iri Londonon. Eble


ajnos al vi ridinde a imere, sed mi tie laboros per iuj
miaj fortoj por eltrovi la veron pri tiu krimo. Mi estas
tute serioza, kara amikino; eble estas, ke amo venkos,
kie juristoj malsukcesus.
Malgaja rideto ekaperis sur la pala vizao de la
suferantino :

Vi estas tre esperema, mia kara, i


diris, sed eble
vi ne havas ustan ideon pri la lerteco kaj elturniemo
de la personoj, kun kiuj vi havos aferon, kaj eble vi
havigos al vi grandan . . . malojon.
Ne malkuraigu min, karulino ; nur imagu mian
ojon, se mi sukcesos malkovri anta la mondo lian
senkulpecon !

Mi vin, Flora, mi nur deziras


ne volas senkuraigi
averti vin. Estu singarda, vi havos aferon kun senskru-
pulaj, daneraj kontrauloj. Cu via onklo helpos al vi ?
Mi ne scias. Mi petos lin post kelka tempo. Nun
V
202 MIRINDA AMO
li estas tro sub la influo de la opinio de la gepatroj.
Kaj via frato Leo ?
Ho, onklo Graham ne lasos Leon influi lin ; la
rilatoj inter ili ne estas tre amikaj.
Flora leviis por diri adia : Mi devas nun foriri,
i diris post momento mallate kaj malgaje, penante ne
montri la emocion, kiun i sentis.
Dio benu vin, mia karega Flora, diris la virino
trankvile, kaj estu irka vi fajra muro.
La disio estis por amba tre dolora, pli dolora,
efektive, ol unu konsciis pri la alia. Post longa, ama
irkapremo kaj silenta, reciproka propreo Flora
elkuris senvorte el la ambro.
La patrino de Vilfrido ree estis sola kun preska
doloririta koro. is tiam i detenis sin de larmoj, sed
nun i lasis malpezigajn gutojn elverii sur la palajn
vangojn. Reve i rigardis tra la fenestro la kelkajn rozko-
lorajn vespernubetojn. Anta iaj internaj okuloj kuis
perspektivo de e pli soleca, senoja vivo, ol antae ;
kaj akra sento de forlasiteco, dum momento, sin entelis
en ian bruston. En la daro de la ses monatoj de kiam
Vilfrido forlasis Anglujon, i ricevis nur kvar leterojn
de li. Ili montris kortuan amon kaj zorgemon pri ia
bonfarto kaj pri tiu de Flora, sed anka malgajecon kaj
senton de soleco. Sed iom post iom pli sereniis ia
dola vizao, kaj la larmoj esis flui. iaj lipoj ekmovi-
is kaj paroletis :
Mi dankas Vin, ke mi ne bezonas porti sola tiujn

*
sortobatojn. Vi ja ankora estas kun mi.

Ree pasis ses monatoj. Flora, en malhele griza,


flegistina vesto kaj beleta, kufosimila apo, de kiu du
longaj silkaj rubandoj flirtis en facila, vespera vento, iris
rapide lalonge de la strato Whitechapel en la direkto
al Aldgate. i estis vizitinta unu el siaj antaaj pacientoj,
malrian virinon, kiu rigardis viziton de " dola fratino
Flora " kiel feliegan okazon. ia nova okupo estis
MIRINDA AMO 203
iurilate sukcesplena. atata laboro en la malsanula
ambrego liveris al i veran kontentecon kaj ebligis in
iafoje e forgesi la obtuzan kordoloron, kiun kazis la
disio de Vilfrido. Onklo Graham fervore ladis sian
nevinon pro ia lerteco kaj malofta sindonemo ; kaj
ia dola, pacienca temperamento gajnis la adoron de
iuj pacientoj kaj kunlaborantoj. En la domo de la
geonkloj en Kennington* Flora estis ofta, amata
gastino. Amba divenis la kazon de ia kutima mal-
gajeco kaj ame faradis ion eblan por forgesigi al i la
malfelian sortobaton.
La knabino estis survoje al la hospitalo por veturi
kun sia onklo Graham en ties kaleo al Kennington por
tie pasigi la finon de la liberaj posttagmezo kaj vespero.
Enirinte flankstraton por eviti la bruon kaj interpui-
adon, i turnis la pensojn al amata temo, Vilfrido, kiam
ia atento altiriis al informtabulo apud la pordego de
preejo. i haltis kaj legis : " Preejo Sta. Kutberto.
Pastro Filipo Parkinson, M.A."t ia koro forte ekbatis :
Tio sendube, estas la filo de gesinjoroj Parkinson, pri
kiu Vilfrido rakontis al i kaj al fralino Lambert. Tuj
ekregis in deziro viziti tiun sinjoron, kiun Vilfrido
priskribis kiel tre afablan kaj bonkoran viron. Apud la
preejo staris beleta domo, sur kies superporda fenestro
"
i legis la vortojn : Pastrejo Sta. Kutberto." Post
kelkminuta zorga, maltrankvila pripenso la knabino
supreniris la tuparon kaj sonorigis.
Cu sinjoro pastro Parkinson estas hejme ? i
demandis junan sinjorinon, kiu malfermis la pordon.
Jes, fralino, volu enpai. Kiun mi havos la
plezuron anonci ?
Mia nomo estas Flora Broadbent.
Doroteo Parkinson estis kiu malfermis pordon
i,

la

estis tro bone edukita por montri surprizon, kiun


la

Malfermante pordon de la skribambro de


la

eksentis.
frato, petis Flora'n eniri.
i
l'

Sud-Londona Kvartalo.
*

Magister artis.
\
204 MIRINDA AMO
Filipo, i diris, fralino Broadbent deziras paroli
kun vi.
Pastro Parkinson surprizite leviis de la seo anta
skribtablo, entile klinsalutis la venintinon kaj diris :
Bonan tagon, fralino Broadbent. El Long-Seaton,
supozeble ?

Jes, respondis la knabino


flegistina vesto,
en
timeme rigardante la vizaon de le juna pastro, kvaza
por konjekti, kian akcepton havos ia peto. Mi estas
fratino de l' advokato Leo Broadbent, kiun vi ja konas ;
u ne ?

Efektive. Jes, mi renkontis sinjoron vian fraton


unufoje en mia gepatra domo, respondis pastro
Parkinson afable kaj poste diris al sia fratino : ne
foriru, Doroteo, ar, supozeble, la vizito de fralino
Broadbent estas same por vi, kiel por mi ; u ne ?
Etendante la manon al la sinjorino, Flora ekkriis :
Ho, vi do estas fralino Parkinson ; mi ofte adis pri vi.
Doroteo faris entilan respondon kun, verdire, pli da
koreco, ol i efektive sentis.
Filipo Parkinson nun proponis, ke ili iru en la saloneton
kaj, kiam ili estis sidiintaj, li ekrigardis la gracian,
timeman knabinon, esperante, ke i ekparolos. Li kaj
lia fratino sentis ioman embarason pro la evidenta mal-
trankvileco de la vizitantino. Post momento tiu i
ekparolis, nerve tordante la finon de aprubando :
Mi estas jam de ses monatoj flegistino en la hospitalo
Guy, kies efdirektoro estas mia onklo, doktoro Graham.
Preterpasante vian preejon mi ekvidis vian nomon,
sinjoro pastro, kaj mi sentis fortan deziron paroli kun
vi kelkajn vortojn pri . . . grava afero. . . .

Mi estos tre felia iel helpi al vi, fralino.


Mia vizito, darigis la knabino, ne rilatas mian
fraton Leon . . . almena ne rekte. Sinjoro, kiun mi
konas jam de mia infaneco mi povas nomi lin amiko
estas kruelege, maljuste kulpigita pri malnobla krimo.
Vi ja konas lin, sinjoron Vilfridon Gallimore. Tre
multaj, kaj el ili, malfelie, anka miaj gepatroj kaj mia
MIRINDA AMO 205
frato Leo, kredas je lia kulpo, sed nenio, nenio iam
konvinkos min, ke li estas kapabla agi tiel malnoble.
Anka fralino Lambert u Vilfrido iam parolis pri

i,
fralino Parkinson

?
Jes, pli unufoje la sankta suferantino en Long-

ol

:
Seaton. ajnas ekzisti inter ili tre kortua amikeco.
Sinjoro Gallimore iam parolis pri tre ame kaj kun

la
i
plej alta respekto.
Nu, tiu sinjorino tre amas lin neniu patrino

;
povus pli forte a sindoneme ami sian propran filon.

i
estas neordinare sagaca, altanima virino, kaj estas

i
same konvinkita, ke tuta afero estas rezultao, a de
la

vico da plej bedarindaj koincidaoj, a kaj

pli
verajne de senhonta kalumnio. Ni t.e., fralino
Lambert kaj mi konas lin pli intime, eble, iu alia,

ol
ja

kaj ni forte opinias, ke estas tute nekapabla ia

je
li

senhontao. Kaj nun . . . eksilentis ia brusto


i

;
forte laboris, kaj iaj lipoj ektremetis . . kaj nun,
.
tiu fiao forpelis lin la lando, preska korrompitan.
el
i

Se nur mi povus fari ion por malkovri lian senkulpecon

!
Sed tio estas multe pli malfacila afero, mi supozis.
ol

Kiam mi okaze preterpasis vian domon, venis mi


la
al

penso, ke eble vi ne kondamnis lin antajueme kaj ke


vi povos iamaniere helpi al mi.
La knabino ekrigardis vizaojn de pastro Parkinson
la

kaj de lia fratino, unu post alia, kun peteganta, timema


la

rigardo kaj, leginte en ili bonvolon kaj kunsentemon,


i

diris plue
:

Mi ankora ne faris multe por solvi tiun teruran


misteron kaj tial mi ankora ne konsiliis kun
la

geonkloj
Graham pri i. Mi jam vizitis sinjorinon Brent kaj ties
filon e strato Theobald. Sinjorino Brent unue kredis
la

lin kulpa, sed nun, mi estas certa, konscias, ke faris


i

maljustaon, kvankam ne volas konfesi in.


al

Sed
i
li

sinjoro Brent de komenco estis konvinkita, ke la reala


l'

krimulo tre lerte kalumniis Vilfridon. Li, cetere, opinias,


post multmonata penado, ke estas nun preska neeble
malkovri verajn faktojn, ar ial nek Vilfrido, nek
la

la
2o6 MIRINDA AMO
hinda princo volis atentigi la policon pri la afero. Tamen
mi ne volas partopreni tiun opinion. Sinjoro Brent tio
estas evidenta ne kredas je Dia antazorgo kaj justeco ;
sed mi fidas ilin, kaj interna voo diradas al mi, ke, spite
iuj malfacilaoj, mi fine sukcesos.
La situacio estis por amba askultantoj tre ena e
dolora. Filipo Parkinson rigardis kun miro kaj kreskanta
embaraso la emociitan vizaon de la rapide parolanta
knabino. La trajtoj de tiu vizao montris al liaj observe-
maj okuloj rimarkindan korpurecon kaj simplanimecon,
sed, ne malpli, firmecon de l' karaktero kaj dormantan
spiritan forton. Kiel li povus helpi al

la i,
ne sciigante sian
suspekton, ke ia propra frato estas krimulo kaj la
abomeninda kalumniinto Pluaj embarasaj demandoj
maltrankviligis lian kunsenteman koron ? Cu ne la

:
evidenta kordoloro de knabino pligrandios, kiam
la

i
sciios, ke amato okazigos
la
senkulpigo de
la

la
kulpigon
de frato kaj malhonorigon de la tuta familio Kion
la

?
taksos pli alte, honoron de amata, sed senparenca
la
i

junulo, a honoron de sia propra, malnova kaj altesti-


la

mata familio Cu volonte rompos la korojn de la


i
?

senkulpecon de amato
la

la

gepatroj pro ojo pruvi

?
Eble Vilfrido Gallimore ne estus danka pro lia helpo
al
li

fralino Broadbent.
al

Similaj pensoj, kvankam malpli klaraj, trapasis la


kapon de Doroteo. Sed anka aliaj amase penetris in
askultis la vortojn de juna flegistino kaj
la

dum
i

studis ian plenaniman, allogan vizaon. Intuicie


i

eksciis, ke anta sidas knabino, pro kiu Vilfrido estas


la
i

preta oferi siajn honoron, feliecon kaj prosperon, kaj


ke tiu knabino, instigata de profunda, ionabsorbanta
i

amo, estas ne malpli preta sin oferi por honoro kaj


la

amato. El knabino
la

felieco de malhelaj okuloj de


la

la

brilis kortua konfidemo kaj sincereco. La tuta vizao


elmontris senduban noblecon de
koro, sed anka, ke
l'

malgajaj travivaoj jam postlasis sur siajn postesig-


i

knabino diris
la

nojn. Verajne,
al

la

pliaa en pensoj,
si

ili estas geamantoj jam de infaneco iliaj koroj funde


;
MIRINDA AMO 207
sin konas reciproke tiel, ke ili povas legi la animon unu
de la alia kiel malfermitan libron.. Sendube Vilfrido
estas por tiu i dola knabino idealo de io nobla, vireca,
bona. Kaj, eble, i estas por senparenculo, la plej

li,
kara trezoro, kiun entenas mondo. La koro de Doroteo

la
pleniis de obtuza doloro, kiu tamen enhavis en

i
malmulte da maldoleco. sentis kvaza

el
vekius
dormo, kiu estis komence agrabla sed kiu poste tre
maltrankviligis in.
Filipo Parkinson unua respondis
li la

vi la
parolintino

al

:
Mi ojas vidi, diris afable ke povas konfidi
tiun misteran kaj malfelian aferon Dia antazorgo.

al
Vi estos tre kontenta sciii, ke mia fratino neniam dubis
unu momenton pri senkulpeco de via amiko. Rilate
la

min, mi devas konfesi, ke iom nekompreneblaj kredemo


la

kaj juemo de miaj gepatroj kaj de mia frato Karlo


kredigis min almena ebleco, ke povas esti kulpa.
la
je

li

Mi nur renkontis lin unu fojon antae. Sed la fervora


ja

elokventeco de mia fratino balda tute konvinkis min,


ke . . . ke ni devas seri alie solvon de tiu mistero.
la

Ho, dankon, kara fralino Parkinson ekkriis


!

Flora, ekprenante amba manojn de Doroteo, mi tre,


tre ojas, ke vi ne kredas Vilfridon kapabla tia krimo.
je

Kaj dankon vi anka, sinjoro pastro, pro viaj esperigaj


al

vortoj
!

Filipo Parkinson ree parolis Plue, posta vizito de


:

sinjoro Gallimore kredigis min, ke estas nobla, altan-


li

ima viro.
Jes, tia estas fervore interetis Flora.
li

Sed, fralino Broadbent, mi ne volas kai anta vi


la

opinion, ke ni havas aferon kun tre lertaj senskrupululoj.


Mi ne devas estigi en via koro tro grandajn esperojn
trovi la veran kulpulon. La foresto de hinda princido
la

kaj de nia amiko igas tion tre malfacila kaj nobla


la
;

malinklino de sinjoro Gallimore, ne seri venon, igas


ankora pli malverajna probablecon de sukceso.
al la

Volonte, tamen, ni helpos vi, kara fralino; efektive


jam faris nian eblon, sed kun preska nenia rezultato.
ni
2o8 MIRINDA AMO
Demando, kiun Flora estis faronta, ne fariis, ar en
tiu momento servistino anoncis la viziton de kelkaj
preejaj oficistoj.
Filipo Parkinson, ree sinturnante al Flora, diris :
Bedarinde antaaranita kunveno kun miaj preej-
oficistoj devigas min nun foriri. Volu do senkulpigi min,
fralino Broadbent. Cu mi povas esperi, ke vi restos por
vespermani kun ni ? Nia kunveno ne daros pli ol
duonhoron.
Dankon, sinjoro pastro, respondis la flegistino,
ekrigardante horloon sur la kamenbreto, vi estas
treege afabla, sed mi ne povas resti ; mi devas foriri post
nemultaj minutoj. Mia onklo atendas min, por konduki
min hejmen en sia kaleo.
Post la foriro de sinjoro Parkinson, Flora, obeante
impulson, alpais al Doroteo kaj metis manon sur ian
brakon. Dezireme kaj konfideme rigardante al i en la
okulojn, i diris :
Mi ne povas diri al vi, kara fralino, kiel felia mi
estas pro tio, ke mi konatiis kun vi kaj kun via frato.
Via simpatio kaj kunsento bonfaras al mia premegata
koro. Sed vi aspektas tiel malgaje. Tio ne estas via
natura stato, u ? Cu vi nur sentas vin malgaja pro
kunsento kun ni, malfeliuloj ?
Doroteo eksentis fortan inklinon forkuri el la ambro,
por malpezigi per larmoj la furioze batantan koron. Sed,
rigardante la supren turnitan, dolan kaj ruetiintan
vizaon de la knabino, i preska ne povis kontrastari
deziregon, sin eti en iajn brakojn ka konfesi al i sian
amon al Vilfrido. Sed i venkis amba inklinojn kaj,
trankviliinte, respondis preska reveme :
Ne, mi ne estas denature malgaja, male. Sed kiu
povus ne kunsenti kun vi kaj kun tiu malfelia, nobla
viro, kiu estas viktimo de kruelega konspiro. Mi tre
alte estimas tiun senkulpan, altaniman junulon, kaj lia
malfelio, kaj la via, profunde kortuas min.
Ho, dankon, varman dankon, kara fralino Par-
kinson ! ekkriis Flora Cu ni do kune laboros, spite
MIRINDA AMO 209
iuj malfacilaoj, por montri al la mondo lian senkul-
pecon ?

Doroteo jam decidis anta ses monatoj, ke i kae


kaj persiste laboros por senmaskigi la veran krimulon ;
sed is nun iaj penadoj havis nur jenajn dubajn
rezultatojn : i eltrovis, ke amba direktoroj de la
Pentuki'a kompanio, sinjoroj Kettle kaj Tritton, elprenis
el siaj privataj kontoj e la banka firmo Coutts kaj Kio
grandajn sumojn en la tago anta la fina juado de la
proceso. Sinjoro Broadbent, kiu antae okupis tre
modestan ambraron en meza kvartalo apud la strato
Fleet, lastatempe transloiis en pli luksan ioejon en
Westminster kaj, en la monato Agusto li pasigis kelkajn
semajnojn en Parizo kune kun du sinjoroj, kiuj, lafame,
estis grandaj malparemuloj. Dum la lastaj ses monatoj
i renkontis lin dufoje en la gepatra domo. Kvankam
lia amindumado kazis al i fortan nazon, i devigis
sin konduti je li same amike, kiel antae, por povi pli
bone atingi sian celon. ia plano estis, kunigi, se eble,
nedubeblajn pruverojn de lia kulpeco kaj tiam dramece
elmontri lian malbonegecon en plena kunveno en la
gepatra salono. Kial, i demandadis sin, ni devus
indulgi tiun abomenindan krimulon, se tiu indulgo
kazus la iaman malhonoron kaj malfeliecon de nobla,
sentema viro ? Kaj nun, rigardante la avidan, emociitan
vizaon de la knabino anta Doroteo penis konvinki
si,

sin, ke la amo, kiu ekzistas inter tiuj du noblaj junuloj


estas tro sankta afero, por esti flankenmetita pro
familia fiereco kaj pro timo sentvundi homojn, kiuj ne
anceliis kondamni senkulpan viron kaj pereigi lian
reputacion. ia respondo avida demando de Flora
la
al

estis trankvila kaj flrma


:

Jes, mi anka laboras kaj laboros, is mi


nomon de via amanto. Atendu momenton.
la

purigos
mi petas mi havas en mia ambro ion, kio vin tre
;

interesos.
Doroteo eliris kaj revenis post kelkaj minutoj, tenante
mano areton da paperoj.
la

en
p
2IO MIRINDA AMO
Jen estas la du sortoplenaj leteroj, per kiuj la
friponaro trompis la tro kredeman hindan princidon.
Ili estas skribitaj en hindustana lingvo la persa skrib-
maniero. Mi ankora ne povis fari uzon el ili.
Senvorte kaj per tremetanta mano Flora prenis la
leterojn kaj rigardis ilin, kvaza ili estus io tre mistera
kaj terura. Poste i ekkriis :
Ho, donu ilin al mi, fralino Parkinson. Unu el
miaj resaniantaj pacientoj estas tre bonkora hinda
sinjoro. Mi volas montri al li tiujn misterajn skribaojn.
Eble li povos eti lumon sur tiun i aferon.
Bedarinde mi firme promesis, ke mi tre zorge
konservos tiujn i leterojn ; ili estas nur pruntedonitaj
al mi. Krom tio mi jam montris ilin al bonedukita hindo,
kiu lavorte tradukis ilin. Jen estas la traduko.
Ne, kara fralino, ne rifuzu al mi tiun i peton. Mi
certigas vin, ke mi ne lasos ilin el miaj manoj.
Nu, kondie, ke vi plenumu vian promeson pli
fidele, ol mi, pro vi, plenumas la mian al la princido.
Felie ridetante Flora ekkriis :
Dankon ; vi estas karulino ! Sed nun, bedarinde,
mi jam devas forkuri. Mia onklo verajne atendas min
kaj demandas sin, kie mi perdiis en tiu i danera
kvartalo. Cu vi permesos, ke mi kelkfoje vizitu vin ?
Permesos ? Mi estos tre felia vidi vin ofte. Cu ni
ne estas . . . u mi ne promesis helpi al vi ?
is la revido !
Amba knabinoj ame rigardis sin reciproke en la
okulojn kaj, samtempe antaenkliniante, kisis unu la
alian.
Duonhoron poste Flora sidis en kaleo e la flanko de
sia onklo, veturante hejmen kun li. Doktoro Graham
estis viro de malalta, dika staturo kun ronda, plaa
vizao. Liaj gaje briletantaj okuloj malanta orrandaj
okulvitroj evidentigis grandan bonkorecon kaj simplani-
mecon, sed tiuj, kiuj lin konis intime a havis aferon
kun li profesie, sciis, ke li anka estas viro de rimarkinda
firmeco kaj senancelia honesteco.
MIRINDA AMO 211
Mi tre maltrankviliis, Flora, pro via longa mal-
fruio, li diris, ekprenante kaj karesante la manon de
la nevino. Mi iam estas tre kontenta, sciante, ke vi
bonstate revenis de tiuj vizitoj al la marista kvartalo.
Precipe post la sunsubiro tiu distrikto ne estas deca loko
por junaj virinoj. Cu vi ne sentas timon tie, virineto ?
Mi timus 'se mi pripensus ian daneron, sed,
kutime, aliaj pensoj okupas mian kapon.
Jes, kara knabino, diris la viro enpense, mi
scias. Post kelkminuta silento doktoro Graham ree
parolis : Vi estas ordinare serioza, virineto. Kio
pli
okazis ol
Cu vi ne povas konfidi via onklo

al
?

?
Kara onklo, tio ne estas manko de konfido. Vi
estas tiel bonkora kaj amplena, sed . . . sed .

.
vi ne komprenus . .
.

Cu vi pensas, ke mi neniam estis juna Ja,

?
efektive, anka mi, en travivis tempojn
la

juneco, de
granda korpremo.
Ho, vere, onklo Sed nun vi estas tre felia
ja
?

;
u ne Nu, mi rakontos vi, kio okazis. Revenante
al
?

de mia vizito e strato Sutton, mi preterpasis

la
la

preejon Sta. Kutberto kaj rimarkis sur informtabulo


la

la nomon " Pastro Filipo Parkinson." Tio, mi pensis,


sendube estas filo de gesinjoroj Parkinson en Mayfair,
la

en kies domo Leo kaj Vilfrido Gallimore pasigis multajn


agrablajn vesperojn. Mi esperas, ke vi ne malaprobos,
onklo mi vizitis lin en la apuda pastrejo. Mi pensis,
;

ne estas tiel antajuema, kiel aliaj, kaj


la

ke, eble,
li

ke povos doni mi konsilojn pri eltrovo de vera


la
al
li

farinto de tiu abomena krimo, vi scias, onklo. Mi ne


nur konatiis kun sinjoro Parkinson, sed anka kun lia
fratino, Doroteo. Ho, onklo, ili estas armegaj personoj,
precipe fralino Doroteo, kiu estas plej aminda. Imagu
mian ojon, eksciante, ke amba estas firme, firme kon-
vinkitaj pri senkulpeco de Vilfrido. Ili jam kae
la

penadis malkovri veran kulpulon kaj promesis sian


la

tutkoran helpon. Fralino Parkinson pruntedonis


al

mi tre gravajn dokumentojn, nome, du hindustanajn


la
212 MIRINDA AMO
leterojn, kiuj ludis tiel gravan rolon en tiu i dramo,
kaj anka anglan tradukon de tiuj leteroj.
Ef ektive ! Nu, en la manoj de spertaj detektivoj tiuj
skribaoj estus, eble, tre utilaj, sed kion vi intencas fari
kun ili, virineto ?
Mi ankora ne scias, onklo, krom tio, ke mi volas
montri ilin al sinjoro Narendro. Li forlasos la hospitalon
venontan semajnon ; u ne ? Eble li povos helpi al mi.
Mi estas certa, ke li helpos, se li povas.
Sendube, diris doktoro Graham, li faros ion
kion vi deziras; sed, mia kara knabino, estu singarda.
Oni preska ne scias, kiom oni povas fidi tiujn fremdulojn.
Ciuokaze promesu, ke vi ne konsentos renkonti lin ekster
la hospitalo a nur en la domo de amikoj.
Vi estas tro zorgema, kara onklo, respondis Flora,
premante la manon de la maljuna viro, tamen mi
volonte promesas. Mi ankora ne sciigis vin, ke anka
sinjoro Alfredo Brent, la filo de la luigintino de Vilfrido
neniam, e unu momenton, volis kredi, ke Vilfrido estas
kapabla fari tiun krimon, kaj e sinjorino Brent nun
konvinkias, ke i maljuste juis lin.
Nu, virineto, mi estas ja tute preta same konvinkii,
pro vi, sed mi ne konas persone la junulon kaj, sekve,
mi nur povis rigardi lin tra la okulvitroj de aliaj personoj.
Kvankam la kulpopruvoj, kiujn prezentis Leo, estis,
ajne, nekontrastareblaj, mi malkae diras al vi, ke la
opinioj de tiaj personoj kiel fralino Lambert, pastro
Parkinson, kiun mi konas fame, kaj ceteraj estas por mi
la pli

gravaj. Jen ni alvenas hejmen. Sed anta forlasi


ol

veturilon, mi volas doni vi jenan konsilon Leo


al

venos hodia vespere por renkonti vin.


al

Sciigu
li

nenion pri viaj intencoj. Li pli verajne penos malhelpi


ilin, helpi. Mi ne parolas sen pripenso.
ol
CAPITRO XIV

Estas strange, Filipo, diris Doroteo al sia frato unu


posttagmezon, dufoje mi iris al la hospitalo Guy por
viziti fralinon Broadbent, kaj ambafoje i ne estis
hejme. Jam pasis preska kvin semajno de kiani i
venis i tien, kaj ni adis nenion de i.
Cu vi ne petis informon pri i de doktoro Graham ?
Sed ne bezone estos, ar jen la fralino mem, pri kiu ni
parolas, alvenas en la kaleo de sia onklo, mi supozas :
" Pri aneloj temas ; jen flugiloj zumas."
Doroteo elkuris el la ambro por malfermi la dom-
pordon.
Jen vi estas, fralino Broadbent, i ekkriis kore,
ni us parolis pri vi kaj demandis nin, kial ni ne vidis vin
tiel longe. Cu vi scias, ke jam pasis preska kvin semajn-
oj, de kiam vi estis i tie ?
Efektive ? respondis la venintino kun felia
rideto, mi tre petas pardonon. Mi timas, ke vi opinias
min tre malentila kaj maldankema, sed iuj miaj
liberaj horoj estis plene okupitaj. Nu, kion vi pensos
pri mia neatendita sukceso ? Mi jam eltrovis la skribinton
de tiuj du hindaj leteroj ; almena povas ekzisti nenia
dubo pri la identeco. Sed tio ankora ne estas io.
Ce tiuj vortoj pastro Parkinson aperis en la vestiblo
kaj, manpremante Flora'n, diris bonkore, Bonan tagon,
fralino Broadbent, u vi vere faris tion ?
Cu efektive ! diris Doroteo per votono, kiu
montris surprizon kaj emocion. Deprenu vian mantelon
kaj rakontu al ni, kiel io i tio okazis. Eniru, mi petas.
Flora sidiis sur apogseon, kiun sinjoro Parkinson
pretigis por i apud la fajrejo, kaj ekparolis :
Vere, mia rakonto estas sinsekvo de apitroj da
bonancoj. Nu, veturante hejmen kun mia onklo, tiun
213
214 MIRINDA AMO
vesperon, post kiam mi vizitis vin, mi malkae sciigis
lin pri mia neatendita vizito i tie kaj pri mia fervora
deziro eltrovi la veran krimulon kaj tiel forigi la malbelan
makulon de la nomo de Vilfrido Gallimore. La sekvintan
matenon mi montris la leterojn al la hinda sinjoro, pri
kiu mi parolis. Mi diris al ke tiuj leteroj estis iloj, per

li,
kiuj abomena krimo fariis, sed, oni supozas, ke ili estis
skribitaj por kulpigi tiu krimo senkulpan personon.

je
Sinjoro Narendro, kiu estas tre afabla kaj lerta, mezaa
viro, longe kaj tre zorge pririgardis skribaojn kaj poste

la
opinion, ke tiuj leteroj ne estas skribitaj de
la

esprimis
hindo. " La skribmaniero de vortoj Gallimore kaj

la

'
'
Theobald klare montras tion," diris. " La dua
'
'

li
"
letero estas ja," diris plue, redaktita tre lerte kiel
li

venanta de humila viro hinda, skribanta

al
superulo,
tamen en estas io stranga, ne tute natura. Mi ne
i

mirus, se tio estus verko de iu anglo, lointa longan


la

tempon en Hindujo, eble oficisto de hinda komerca kom-


multaj friponoj inter ili." Poste,
ja

panio. Trovias
dum posttagmezo. sinjoro Narendro kaj mi priparolis,
la

inter aliaj aferoj, la teruran malsategon, nuntempe


okazantan en Hindujo sekve de longa senpluveco. Tiam,
subite, venis mi penso arani monkolekton por tiuj
la
al

malfeliuloj. Mi volis, en komenco, iri al


la

iuj
komercaj kaj administraj oficejoj, havantaj aferon kun
Hindujo kaj peti donacantojn, ke ili skribu sur la
la

liston ne nur sian nomon, sed anka, se eble, ian mal-


longan konsoldiron en hindustana lingvo por kuraigi
suferantoj.
la

korojn de
la

Ho, bonega ideo diris sinjoro Parkinson, vi do


!

skribinto de leteroj ne foriris Hindujon


la

la

supozis, ke
anta sep a ok monatoj
?

Mi esperis, ke anka tiu parto de dua letero estas


la

mensogo, respondis Flora. Mia onklo, komence, forte


kontrastaris mian planon. Li imagis iuspecajn
danerojn kaj diris, ke viroj, kapablaj ellabori tiujn
komplotojn, sin trovante en granda embaraso, ne
ancelius aldoni pli malbonan krimon, por malhelpi
MIRINDA AMO 215
malkovrion. Tri tagojn mi bezonis por konsentigi lin.
Mi kredas ke, fine, Cedinte, li tre
miaj larmoj venkis.
malavare metis sian nomon je la kapo de la listo kaj
anka havigis al mi de kelkaj eminentuloj bonajn dona-
cojn, subskribojn kaj afablajn aldirojn en aparta rubriko.
Ho ! nun komenciis pli malfacila kaj malagrabla
laboro, ol mi atendis. Mi iris de unu oficejo al alia,
petegadis, faradis malgrandajn parolojn, mi ricevis
rifuzojn kaj insultojn, kaj nun, plenuminte tiun parton
de la laboro, mi ne scias, kiel mi faris in. Ciam mia
koro bategis, kiam mi eniris oficejon kaj intervjuis
iuspecajn homojn : direktorojn, komizojn, pordistojn
k.t.p. Kelkfoje oni sin turnis al mi unuope, kelkfoje
du-tri-kvarope a e amase. Unu viro tre malentile
rifuzis, dirante, ke tio estas senhonta trompao ; ke mi
nur alivestiis je flegistino por tiu i okazo. Alia pro-
ponis, ke mi donu al li po unu kiso por iu ilingo.
Kompatinda knabino, ekkriis Doroteo, kiel mal-
agrable !

Mi iam atente observis la vizaon de la personoj,


kun kiuj mi parolis en la oficejoj. Tiel mi pasigis kvar

pli
lacigajn, zorgoplenajn tagojn kaj entute kolektis

ol
300, sed sen ia rezultato rilate mian esploron. Tri
tagojn poste mi eniris oficejon e strato Fenchurch
la

je
la tria posttagmeze. Gi estis malgranda ambro kun
malnovaj, eluzitaj oficejo-mebloj, en kiu laboris tri
nebone vestitaj komizoj. Unu ili iom malentile diris,
el

ke ne havas monon por malpari malsatuloj en


je
li

Hindujo, ar ne havas sufie da salajro por plenigi


la
li

malsatajn buojn de ok infanoj en hejmo. Dua diris,


la

ke jam antae adis pri tiaj almozpetistoj, kiuj, poste,


li

eltroviis kiel aro da trompistoj. La tria, juna viro,


donis mi tri pencojn. uste kiam mi estis forironta,
al

envenis kvara sinjoro. La molkora patro de ok


la

"
tuj ekkriis Atendu momenton,
malsataj infanoj
:

fralino." Kaj, sin turnante veninto, diris


la
al

li

" Ho, Stubbs,


jen estas bona okazo montri vian mal-
avarecon, vi lastatempe ruliis sur oro." La nomito
ja
2l6 MIRINDA AMO
Stubbs estis pli elegante, sed iom malzorge vestita kun
kelkaj grasmakuloj sur la veto. Li havis la aon de
irka kvindek jaroj kaj ruan vizaon, verajne pro
drinkado. Mi ne atis tiun vizaon, precipe ne liajn mal-
grandajn palpebrumantajn okulojn, tamen mi ripetis
mian diron, kiun mi nun bone scias parkere. Sin oro
Stubbs, ajnis al mi, us revenis de la tagmano kaj estis
trinkinta pli, ol estis bone por Li rigardis min bon-

li.
humore de malsupro kaj diris, kiam mi

la
supro is
finis paroli l'
"
Bone, virineto, venu tien mi donos

i
:

;

vi kelkajn ilingojn pro via beleta vizao." Mi sentis
al

min treege enata, tamen mi petis, ke bonvole aldonu

li
sia nomo, en aparta rubriko, kelkajn kuraigajn,
al

la

prefere hindustanajn vortojn, kiel faris multaj aliaj.


Mi diris, ke mi volas, ke morala efekto estu tiel bonfara
la
kiel " Plezure, mia belulineto," diris,
la

ekonomia.

li
kaj skribis kelkajn vortojn plu la persa skribmaniero.
Cu tio estis fralino Broadbent vivege
li,

?
demandis Doroteo
?

Jes, tuj kiam mi ekvidis lian


skribaon mi estis
certa, ke mi trovis la seritan skribinton de leteroj.

la
Imagu ekkriis Doroteo Parkinson kun miro kaj
!

emocio.
Jen, povas formi vian propran opinion aldiris
vi

Flora kun triumfa rideto, prenante pakaon da paperoj


malgranda leda valizeto kaj malfaldante ilin sur tablo,
el

vi povos kompari skribmanieron de la dua letero


la

kun tiu de skribao de sinjoro Stubbs. Amba, mia


la

onklo kaj sinjoro Narendro, forte opinias, ke povas esti


nenia dubo pri tiu afero sama persono skribis
la
i

tiujn skribaojn.
i

Filipo kaj Doroteo Parkinson sin klinis


la

super
paperojn kaj kun grandaj intereso kaj atento pririgardis
ilin. Amba estis certaj, ke la skribinto de la sortoplenaj
leteroj estas trovita.
Jes, efektive, diris juna pastro, tre rimarkinda
la

estas la granda simileco de literoj de la anglaj nomoj


la

Gallimore,' Theobald Street, kaj Georgo Stubbs.'


'
'

'
MIRINDA AMO 217
' ' ' '
Cu vi rimarkas, ke la St. e Stubbs kaj e Street ;
' ' ' '
kaj la G. e Gallimore kaj Georgo estas absolute la
samaj Mi gratulas vin. Nu, diru al mi, mi petas, u
?

vi donis al la donacintoj vian propran plenan nomon ?


Ne, sinjoro pastro, respondis Flora, mi nomis
min Fratino Flora. Nur dufoje mi estis petata doni
formalan kvitancon kun mia plena nomo, kaj, kompren-
eble mi subskribis in : Flora M. Broadbent.
Doroteo Parkinson demandis :
Cu vi anka vizitis la Pentuki'an kompanion e la
strato Cannon ? Mi esperas, ke ne.
Ne, fralino, mia frato Leo citis tiun firmon, kiam
li estis en Long-Seaton, kaj, felie, mi rememoris
tion.
Doroteo rigardis kun strea atento la vizaon de la
juna fiegistino. Si sincere admiris iajn senartifikajn kaj
dolajn trajtojn kaj ian kortuan sindonemon. Si

la pli
ne povis ne deziri, ke ia propra penado estus
sukcesa tamen, jam tute forlasinte la esperon kaj
;

neefektivigeblan deziron, iam gajni amon de Vilfrido,


la

eksentis, ke, vere, afero disvolvias lanature.


la la
i

E forta deziro ekregis knabinon, fari ion, por kunigi


kaj feliigi tiujn du noblajn junulojn. Pastro Parkinson
anka enpense kaj iom malgaje rigardis knabinon en
la

flegistina vesto. Kunsente demandis in


li

Kaj kion vi faris depost via grava eltrovo


?

Ho, ekkriis responde Flora, tio estis nur la unua


apitro de surprizoj. Nu, mi longe pripensis, kion mi
nun devas fari. Intertempe unu miaj koleginoj eltrovis
el

por mi, kie sinjoro Stubbs loas kaj la sekvintan


;

tagon, kiam estis mia vico havi liberan posttagmezon, mi


tria horo, en la irkaao de lia domo, ne
la

vagis,
je

sciante, kiel mi povos plie konatii kun tiu viro. Mi


silente preis, ke Dio gvidu min kaj montru mi
la
al

vojon. Sinjoro Stubbs loas e kvieta strato apud la


efvojo Goswell, ne malproksime de la malnova preejo
Martiroj. La domoj tie estas iom grandaj sed
la

de
malnovaj. ajnas mi, ke, en jaroj pasintaj ili estis
al
218 MIRINDA AMO
okupitaj de bonhavecaj familioj, sed nun ili enhavas po
du-tri neriaj familioj. La irkaao havas la aspekton
de malzorgiteco, kaj multaj nebone vestitaj infanoj
ludas sur la stratoj. Tie mi staris momenton e strat-
angulo, enpense rigardante, je distanco de kelkdekoj da
paoj, la domon, en kiu, la mia informintino, loas
sinjoro Stubbs, kvaza la neinteresa fasado povus inspiri
al mi ideon. Subite mi adis akregan krion de infano,
venantan el apuda arkaa pordego, en kiu ludis aro da
infanoj sur arveturilo. Kompreneble mi tuj alkuris
por vidi, kio okazis. Kompatinda knabineto, kriplulino
pro kurba spino, falis de l' supro de la veturilo is mal-
glata tona pavimo. Si kuis, emegante, inter la
flanktimonoj, dum la ceteraj infanoj staris irka i
senhelpaj kaj konsternitaj. Mi levis la knabineton de la
tero kaj demandis la plejaan el iaj kunuloj, kie i loas.
Tri-kvar ekkriis kune, ke i loas e la strato Union, tute
apude, kaj elkuris por montri al mi la vojon. Tiel
kortuita mi estis, ke mi ne tuj rimarkis, ke la domo, en
kiun ni venas, estas uste tiu, en kiu loas sinjoro Stubbs.
Unu el la infanoj ekkriis al virino, malsuprenkurantan
"
la tuparon, pala pro teruro : Ho, sinjorino Stubbs,
via kompatinda Marinjo falis de arveturilo de sinjoro
Potter. Flegistino in alportas i tien." Mi proponis
al la patrino, senvestigi la knabineton kaj prizorgi in,
kaj i volonte akceptis mian helpon. Efektive i tiel
tremis pro teruro kaj eksciteco, ke i ne povus uste
zorgi pri la infano. La dorso de la knabineto estis
danere kontuzita, kaj, timante, pro certaj signoj,
internan difekton, mi demandis la patrinon, u i
konsentos, ke ia filineto transportiu al la hospitalo Guy.
Komence i ne volis askulti, sed fine, kiam mi sciigis
ke mia onklo estas efdirektoro de la hospitalo, kaj
i,

al
ke mi mem venos por la infano en kaleo, konsentis.
i

Do, irka du horojn poste, la knabino enlitiis en nia


infanfako. Car sopire petadis, ke "la sinjorineto, kiu
i

" venu mia onklo " oficiale


"
i,

min alportis tien


al
i

konsentis, ke mi anu lokon kun unu infanfakaj


la
el
MIRINDA AMO 219
flegistinoj. Sed tio estis jam antaaranita afero
inter ni.
Kiel bonance, ke vi ustatempe alvenis, kiam tiu
akcidento okazis, diris Doroteo.
Ne bonance, Doroteo, providence. Tio estas ja
plenumita preo. Mi vidas, fratino Flora, ke Dio estas
kun vi en tiu i afero.
Darigu, mi petas, diris Doroteo senpacience.
Bone. Tio okazis anta du semajnoj kaj kelkaj
tagoj. La knabino estas tre malforta, kaj mia onklo tre
timas, ke, pro internaj difektoj, ia vivo estas en granda
danero. Si estas dola, senplenda estaeto ; kaj ni jam
estas tre intimaj amikinoj. Gesinjoroj Stubbs vizitis la
infanon kelke da fojoj. La patro venis a sekvintan tagon
sola, kaj la revido estis tre kortua. Mi estas certa, ke, kiel
ajn malbonaestas tiu viro, unubonatrajto enliakaraktero
estas lia amo al tiu kripla filino. i estis tre kontenta
revidi la patron, tamen ia amo al li estas miksita kun
timo. Mi preska ne povis deteni min de larmoj, adante
la sepjaran knabinon petegi la patron, per kortua vo-
tono : " Vi estos bona pajo, u ne, dum mi estas for
de la hejmo ? Kaj, pajo, vi ne plu venos hejmen ebria,
u ? Mi petis la bonan Dion, ke Li helpu al vi." La
viro kais la vizaon en la litkuseno kaj mallate emis.
'' Ne," li diris per tremanta voo, " mi promesas al
vi, karulino, mi ne faros tion." Komence li ne atentis
min, sed post kelkaj minutoj li sin turnis al mi, staranta
"
e la piedo de la lito, kaj diris : Cu vi estas la flegis-
tino, kiu tiel bonkore zorgis pri nia knabineto ? Sed
. . . ajnas al mi, ke mi jam renkontis vin ie . . .
u vi estas la sama fralino, kiu venis en nian oficejon
anta kelkaj tagoj ? " " La sama," mi respondis.
Tiam li balbutis : " Mi tre esperas, fralino, ke vi ne
ofendiis pro mia malentileco."
Sed mi certigis lin,
ke mi tute ne ofendiis ; ke, eble, li estis en aparte bona
humoro tiun posttagmezon. Mi etendis al li la manon
por montri, ke mi sentas nenian malbonvolon.
Dum la du sekvintaj vizitoj li kondutis je mi kun
220 MIRINDA AMO
granda respekto kaj ajne sincera dankeco Mi pensas,
ke li antasentas la morton de la filineto kaj lia koro
sekve estas tre mola.
Mirindaj okazintaoj ! enpense diris sinjoro Par-
kinson.
Flora darigis la rakonton :

Sinjorino Stubbs anka vizitis sian filinon trifoje


so|a Si estas tre kompatinda malgaja virino, kies vivo
estas unu longa sinsekvo de korpremoj. Si estis tre
komunikema kaj kondema. Mi ne volas rakonti al vi
iujn iajn agrenojn, nur kelkajn, kiuj eble rilatas al
nia esploro. Sia edzo pasigis multajn jarojn en Hindujo
kaj li iam parolas pri deziro ree iri al Kalkuto, kie, li
diras, oni povas akiri riaojn dormante. Li estas tre
malkontenta de sia nuna stato pro nesufia salajro kaj
premantaj uldoj kaj li diradas, ke li devas enspezi pli

pli
da mono. Dum la lastaj ok jaroj li fariis kaj
pli drinkema, kaj bone scias, ke kripleco de tiu

la
li

knabino unu infanoj estas kazita de kiam

li,
el

ses
Anta kelkaj monatoj virino supozas
la
estis ebria.
li

ricevis de iu mistera flanko sumon da mono, sed zorge


li

evitis paroli pri tio. Malfelie tiu mono faris

al
i

li
nenian bonon male nur ebriiis pli ofte kaj pasigis
li
;

pli multe da tempo for de Sinjorino Stubbs


la

hejmo.
estas certa, ke tiu mono ne povis alporti benon kaj
al
li

ke mem ajne sentas tion.


li

Flora eksilentis kaj malrapide remetis


la

paperojn en
sian valizeton. Sinjoro Parkinson demandis in
:

Kion vi nun intencas fari


?

Iom ancelie la knabino respondis


:

Mi ankora ne decidis. Tio estas grava kaj


ja

malfacila afero, kaj mi devas esti singarda. Mi do venis


por konsilii kun vi, miaj bonkoraj amikoj. Sinjoro
Stubbs ree venos hodia vespere sola por viziti sian
filineton kaj mi volas, se oportune, venigi la aferon alla
pli

krizo. La demando nun estas u konsilinde estos


:

paroli kun sola, por eligi konfeson, a en la


el
li
li

eesto de alia persono ekzemple mia onklo. A, mi


;
MIRINDA AMO 221
pensis, ke, eble, vi ne malkonsentus akcepti lin i tie, por
ke mi povu malfermi la temon en via eesto. Verajne
vi, kiel pastro, sinjoro Parkinson, igos lin pli konfesema,
ol mia onklo. Mi ja deziras havi atestanton de lia
konfeso.
Doroteo demande ekrigardis la penseman vizaon de
la frato. Tiu i post momento respondis :
Mi, same kiel Doroteo u ne ? estus tre kontenta
se tiu drameto ludius i tie en mia a nia eesto, sed
mi tre dubas, u tiu i plano estas la plej konsilinda ;
efektive mi estas certa, ke i ne estas saa. Multe pli
facile estos por vi eligi el li konfeson, kiam vi estas solaj
a e la lito de lia infano, ol en la eesto de alia persono,
e se tiu persono estus pastro. Diru al ke lia ago

li,
vi koron kaj tiun de via amato
la
al

preska rompis
pardonu, ke mi aludas tiun grandan sekreton kaj
certigu lin, ke neniu volas elmeti lin Kon-
al
danero.
fesinte vi kaj doninte vi la nomon de la instiginto
al

al

ar ni supozas, ke estis nur ilo en tiu afero eble


ja

li
li

konsentos ripeti in, a anta via onklo a anta ni, se


vi tiam dezirus tion.
Flora ekrigardis parolinton kun miro. La rezonado
la

de sinjoro Parkinson ajnis tre saa, sed kial


al
i

diris kun ioma akcento " se vi tiam dezirus tion


" li
?

Kompreneble deziros. Tamen ne petis klarigon, ar


i

en tiu momento rimarkis, ke ia rakonto okupis pli


i

kalkulis, kaj ke devas tuj adiai


ol

longan tempon,
i

la i

siajn amikojn, por ke povu atingi hospitalon anta


i

la alveno de sinjoro Stubbs.


La veturilo atendis in e Atinginte
la

la la

pordo.
angulon de strato Sta. Tomaso, en kiu trovias
la

hospitalo, forlasis kaleon kaj darigis vojon


la

la
i i

piede, ar ne volis. ke iaj kunflegistinoj sciu pri tiu


privilegio.
sama tempo, kiam Flora eniris veturilon, kun
la

la
Je

la kapo plena de diversaj antasentoj, ia frato Leo,


vestita per peza mantejo kaj kun moja apelo tirita sur
la okulojn, eniris privatan oficejon de sinjoroj Kettle
la
222 MIRINDA AMO
kaj Tritton. Lia vizao aspektis malserene kaj zorgolace.
Li jam ne renkontis la du direktorojn de la tago, kiam
la furioza sceno okazis inter li kaj ili en la jueo, kaj li
ne atendis afablan akcepton. Sinjoro Tritton, videble
subpremante eksplodon de kolero, malvarme diris :
Vi insiste deziras paroli kun ni pri ura afero,
sinjoro advokato. Nur urega, nin koncernanta afero
konsentigus nin.
Leo Broadbent malfermis sian mantelon, eksidis sur
seon kaj etis sian apelon sur la plankon :
Mia vizito koncernas vin same kiel min, li diris,
do, penu esti entilaj kaj prudentaj.
Bone, akre ekparolis sinjoro Kettle, viaj vortoj
estu malmultaj.
Ne atentante tiun i diron, Leo Broadbent darigis :
Mi havas kazon por pensi, ke tiu viro Stubbs
povas esti alkondukita al konfeso, ke li skribis la
hindustanajn leterojn, kaj ke la viro nomita kiel insti-
ginto estas senkulpa, kaj . . .
Tio estas via afero, sinjoro advokato, seke inter-
etis sinjoro Kettle.
Tre vere, rediris la juristo kviete, sed anka la
nomo de la Pentuki'a kompanio povus esti implikata en
tiu i afero. Certe estas, ke princo Kunwar Krina
sciios pri la rolo, kiun vi ludis en tiu komedieto.
Ba ! malestime diris sinjoro Kettle, Kunwar

Krina bone divenis, kiun rolon ni ludis. Sed kio


supozigas vin, ke Stubbs perfidos ?
Sinjoro Gallimore, la kulpigito pri la telo, forlasis
la landon nelonge post la disvastio de la famo, supozeble
nazita de la malboneco de siaj samlandanoj. Nu, lia
amatino, sprita junulino, venis de l' kamparo al Londono
kun la intenco klopodi por pruvi lian senkulpecon. i
fariis flegistino en la hospitalo Guy kaj tuj komencis
procedojn.
Sinjoro Tritton interrompis lin : Kiel vi eltrovis
tion ?

Por esti iam informata pri iaj agoj mi amindumis


MIRINDA AMO 223
unu el iaj kunflegistinoj, kiu estas fratino de mia dom-
mastrino.
Kiu estas la nomo de tiu i sindonema amantino ?
demandis sinjoro Tritton.
"Fratino Flora " oni nomas in.
Cu vi konas in persone, intime ? plue demandis
la sama sinjoro indiferente.
Ne ; nur suprae.
Mensogulo ! vive ekdiris sinjoro Kettle.
Nesenteme, la ajno, Leo Broadbent rediris :
" entiluloj
renkontias ; komplimentoj interan-
ias." Nu, mi ne scias, kiel i tion efektivigis, sed iel
i konatiis kun Stubbs.
Ekrigardante sian kundirektoron kun sarkasma
rideto, sinjoro Tritton interrompis la parolanton :
Ni povus sciigi al vi, kiel.
Nu, kiel ?
Via fratino almena parencino via fralino Flora
M. Broadbent faris monkolekton e iuj en Londono,
kiuj havas aferon kun Hindujo, petante la donacantojn,
ke ili bonvolu aldoni al sia nomo kelkajn hindustane
skribitajn vortojn de kuraigo por la malfeliaj, pro
malsatego suferantoj en tiu lando.
Cu i anka vizitis vin ? demandis Leo Broadbent.
La dika komercisto respondis, alprenante saan
mienon :
Ne. Nin, unu el la plej gravaj kaj riaj kompanioj
hindaj, i preterpasis ; kaj tio ja estis tre signifoplena.
La juristo aspektis maltrankvile spite sia penado
konservi eksteran trankvilecon. Post momenta pri-
penso li demandis :
Cu do, eble, la princido postlasis tiujn leterojn ?
Kaj, se jes, kun kiu ?
Sinjoro Kettle eklevis la ultrojn kaj respondis :
Mi ne scias ; kaj estas por ni indiferente, kun kiu.
Darigu.
Mi nur scias, ke Flora iris persone por venigi per
kaleo unu el la infanoj de Stubbs al la hospitalo. Li
224 MIRINDA AMO
kaj lia edzino kelkafoje vizitis la infanon, kiu estas sub
la speciala zorgo de fratino Flora ; kaj, ajne, ili jam

bone amikiis.
Kiam vi lastfoje vidis vian u mi diros ? frat-
inon ? demandis sinjoro Kettle.
Hodia matene. Mi estas certa, ke i ankora
havas nenian suspekton rilate min, tamen . . . kom-
preneble, mi sentas min iom maltrankvila.
Sinjoro Kettle ree parolis, malvarme kaj ajnigante
indiferentecon :
Kompreneble. La afero ja aspektas por vi iom
malbele, sinjoro advokato. Evidente vi ne ludis viajn
kartojn sufice lerte.
Eble ne.
Leo Broadbent koleretiis pro la supereco pri sagaceco,
pretendita de tiuj nuraj komercistoj, sed, alprenante la
saman malvarman, indiferentan tonon, li diris plue :
Sed mi timas, ke la malkaio de mia kulpeco
samtempe evidentigos vian kunkulpecon.
Sinjoro Tritton videble fariis maltrankvila kaj estis
eletonta iun insultan parolon, kiam sinjoro Kettle
ekdiris kun mordanta sarkasmo :
Via maltrankvilo rilate nian bonstaton, sinjoro
advokato, estas kortua ; sed trankviligu vin ; sinjoro
Stubbs ne perfidos nin. Li ne estas tia putra idioto.
La unuan fojon Leo Broadbent iomete altigis la
voon, dirante :
Sed, en la okazo, se li perfidos min, mi perfidos vin ;
u vi komprenas, sinjoro Kettle ?
Sinjoro Kettle ridetis serene kaj, eklevante la ultrojn,
respondis :
Plene, sinjoro, plene. Post kiam vi, per via propra
malsaeco, ruinigos vian tutan karieron, putrigos
vian reputacion kaj post kiam vi elmontros vin anta
la tuta mondo kiel aa diableto el infero, oni ne
malparos grandan atenton por viaj deliraoj. Kom-
preneble, ni absolute malkonfesos ion, mia amiko, ion ;
ar dank'al nia antazorgo, pruvojn vi tute ne posedas.
MIRINDA AMO 225
Krom tio sinjoro Kettle klinis sin malantaen en sia
apogseo kaj ridante rigardis la plafonon krom tio,
oni nur ridos la aferon kaj je Jupitro ! sekrete lados
nin pro nia sagaceco. Dek unu komercistoj el iu
dekduo estus ja avide kaptintaj similan okazon . . .
ha, ha !
Leo Broadbent nun ekvidis, ke li devas ani sian
taktikon. Li do rekte sin turnis al la celo de sia vizito :
Mi ne volas diskuti tiajn filozofiajn demandojn,
li diris. Vi sciigis min, ke vi konas iujn detalojn el la
historio de Stubbs, kiujn

li,
iu kosto, volas kai. Se

je
mi posedus tiun sekreton, mi povus malhelpi lin babili
tro multe.
Kialni devus liveri vi tiun informon mal-
al

?
afable demandis sinjoro Tritton.
Car tio estas por vi utila, seke respondis la juristo.
Nu, diris sinjoro Kettle mi tiom diros vi

al

:
demandu Stubbs'on, okazus, kio fariis
neceso

vi el el
se
sinjoro Telfer post forveturo de la " Hibernio "
la

Rangoon ija de Oktobro, 1812. ajnigu, ke


la
je

konas tutan sekreton.


la

Bone.
Tuj post tiu malagrabla interparolo kun direk-
la
i

toroj de la Pentuki'a kompanio Leo Broadbent iris la


al

strato Fenchurch, kie laboris sinjoro Stubbs.


la

oficejo e
Unu liaj kunkomizoj sciigis lin, ke sinjoro Stubbs jam
el

anta duonhoro forlasis oficejon por iri viziti sian


la

filineton en hospitalo. Oni ne allasas vizitantojn post


la kvara posttagmeze. Tiu informo tre malserenigis
i

Leon. Eble estos tro malfrue. Tamen tuj decidis iri


li

kaj atendi lin e suda fino de


la

renkonte
la
al

ponto
li

" London."

La lastaj radioj ludis sur muro de


de decembra suno
gajaspekta malsanula ambrego de la hospitalo Guy. En
ambrego troviis kvin malgrandaj litoj. Unu liteto
la

estis malplena. Infana animo kelkajn horojn antae,


suferanta korpeto por alii
la

estis liberigita
el

al

feliaj
Q
226 MIRINDA AMO
amasoj da knaboj kaj knabinoj, kiuj ludas sur la oraj
stratoj de nova Jerusalem. En apuda liteto kuis
infaneto senkonscia pri balda okazonta operacio,
pepante kaj kun felia rideto rigardante la aniantajn
spektrajn kolorojn sur la blanka muro. Alia infano,
knabineto, kontente ludis kun pupo : i estis flegistino
kaj la pupo kompatinda pacienteto. Du okupantoj de
litoj dormis, ellacigitaj de doloroj. Ce la lito de unu el
la dormantaj infanoj sidis Flora. ia juna vizao
aspektis profunde enpensa kaj maltrankvila. Multfoje
iaj okuloj turniis al la pordo kun esprimo de streita
atendo. Ce iu brueto en la koridoro ia vizao ekpaliis,
kaj iaj brodantaj manoj ektremetis. Fine la pordo
malfermiis, kaj sinjoro Stubbs eniris. Flora leviis kaj
etendis al li la manon.
Kara Marinjo dormas i flustris kaj, responde al
demandanta, zorga rigardo en la vizao de la patro, i
diris plue ; Jes, i nun fartas iom pli bone. Hiera
nokte ni pasigis tre zorgoplenajn horojn. Okazis kriza
momento. Mi restis la tutan nokton e ia lito is la
kvina horo matene ; sed nun mia onklo diras, ke,
trapasinte tiun i krizon, i povas resanii.
Sinjoro Stubbs, pri kiu oni povis rimarki anon je
plibonio rilate lian mienon kaj eksteraon, ame rigardis
la vizaon de la dormanta knabineto, kaj du larmoj
malsekigis liajn okulojn. Ekprenante la manon de la
juna flegistino, li diris mallate :
Vi estas bona anelo, fratino Flora. Mi iam sentos
por vi profundan dankecon.
Flora ne faris respondon. ia koro batis, kvaza i
volus krevi. Eksidinte i faris signon al la viro, ke li
anka sidiu. Dum kelkaj minutoj regis silento en la
ambro, tiel ke la knabino timis, ke la vizitanto povas
adi ian furioze batantan koron. Sinjoro Stubbs
rompis la silenton, demandante :
Kie estas la etulino, kiu kuis en tiu liteto ?
i mortis hodia matene por esti kun Li, kiu amas
infanojn kaj anka iujn plenkreskulojn, e pekulojn.
MIRINDA AMO 227
Ree ekregis peza silento. Poste adiis la trankvila
voo de la knabino :
Mi kredas, sinjoro Stubbs, ke vi vereestas dankema.
Nu, mi estas tre, tre malfelia, kaj mia koro preska
rompita. Ne nur mia koro, sed anka tiu de viro, kiun
mi amas pli, ol mian propran vivon.
Du larmoj briletis en iaj malhelaj, belaj okuloj. La
viro kortuite interrompis in :
Vere, fratino Flora ? Vi ? Vi mirigas min.
Kaj vi povas helpi al mi.
Mi, mia bona anelo ? Mi ?
Jes.
Kredu min, mi estas tute je via dispono ; mi estas
via sklavo.
Mi kredas vin, simple rediris la knabino. Nu,
anta ol mi montros al vi kelkajn skribaojn, kiujn vi
sendube rekonos, mi volas diri al vi, ke mi iam estos
via amikino.
Sinjoro Stubbs rigardis la parolantinon kun granda
miro: Dankon, li respondis,maltrankvile demandante
sin, kio sekvos. Flora prenis de la piedo de la lito kover-
ton kaj, elpreninte el i kelkajn paperojn, i diris plue :
Diru al mi malkae, sentime, kiu instigis vin skribi
tiujn i leterojn al la hinda princido ? Sinjoro Vilfrido
Gallimore estis maljuste kulpigita pri tiu afero ; u ne ?
Sinjoro Stubbs aspektis konsternite, kaj lia mano,
kuanta sur la littuko ektremis. Ne povante elteni la
petegantan rigardon de la knabino el iaj profundaj,
puranimaj okuloj, li kliniis kaj senvorte rigardis la
plankon anta si.
Post momento Flora ektuis la manon kuantan sur
la genuo de l' viro kaj petegis :
Diru al mi la veron, kara sinjoro Stubbs.
La videble korpremita viro levis la okulojn, rigardis
momenton en la vizaon de la knabino kun granda
emocio kaj ekparolis :
Mi ne povas, mi ne volas mensogi al vi, fratino
Flora ; la sinjoro nomita en tiu i mal . . . en tiu
228 MIRINDA AMO
letero, sinjoro Gallimore mi jam forgesis la nomon
estas tute senkulpa.
Dankon al Dio !

Mi tiun mal . . .
estis tia malsaulo, ke mi lasis
pardonu, tiun friponan junan advokaton konsentigi
min skribi tiujn leterojn. Ho ! Kiom da fojoj mi
malbenis . . . pardonu, fralino, jes, malbenistiun tagon !
Adante la vortojn " juna advokato " Flora morte
paliis ; teruraj, kapturnigaj pensoj tumulte trakuris
ian kapon. Sinjoro Stubbs, ne rigardante in, darigis
en penta humoro :
Je mia granda bedaro, mi devas konfesi, fralino,
ke mia vivo en la pasinteco ne iam estis neriproinda,
sed mi volis, ho, mi tiel forte penadis, reformi min, kiam
venis tiu tento. Sed la mono faris al mi nenian bonon,
krom tio ke mi per i pagis kelkajn premantajn uldojn.
Kontrae, i fariis por mi vera malbeno, kaj nun iom
jam estas kun mangesto maldensa aero. Sed la
sumon, kiun proponis al mi advokato Broadbent . . .
Ho, mia Dio ! ekemis la knabino. Ne povas
esti en Londono du advokatoj Broadbent. Ho ve ! Mi
nun klare vidas in. Kiel blinda mi estis. Ho, mia
propra frato !
Sinjoro Stubbs salte leviis terurigite de la efekto de
siaj vortoj, timante ke la knabino svenos.
Ho, mia kara fralino, li diris, mi treege
bedaras, mi ne sciis, ke sinjoro Broadbent estas via
frato. Mi ja nur konis vin kiel, " fratino Flora." Volu
pardoni min.
Mi havas nenion por pardoni. Mi mem estas
riproinda pro mia blindeco.

He, Stubbs ! Cu ni povas interani kelkajn vortojn


private ?

Cu tio estas vi, advokato Broadbent ? Kion vi


deziras ?
Ni iru en la gastejon " Reo Georgo," for el tiu
i amaso. La afero estas grava.
MIRINDA AMO 229
La us travivita sceno la lito de lia filineto faris
e
fortan impreson sur la koron de sinjoro Stubbs. Li sentis
sin tre malkontenta je si mem, kaj uste la persono, en
la tuta mondo, kiun, en tiu i momento, li ne deziris vidi,
estis advokato Broadbent. Li do respondis iom mal-
entile :

Ne bezone estas iri en drinkejon. Vi povas diri i


tie, kion vi volas diri. Neniu askultos nin.
La neatendita malentileco de sinjoro Stubbs anta-
sentigis al Leo Broadbent nenion bonan kaj igis lin e
pli malbonhumora, ol li jam estis, kaj malpli singarda.
Bone, li diris, jen estas kvieta angulo apud la
preejo. Mi nur deziras averti vin, en la okazo, se iu
volus alkonduki vin al perfido, ke vi estu singarda.
Jes, mi estas singarda, estis la malentila res-
pondo.
Mi avertas vin pro via propra utilo.
Efektive ?
Jes, amiko Stubbs, akre rediris la juristo, i
estus por vi malbonega afero.
Kiel, sinjoro advokato ?
Mi nur bezonas rememorigi al vi la Telfer 'an aferon
sur la ipo " Hibernio."
Sinjoro Stubbs ekridis malestime, sed ne sen ioma
maltrankvilo, kiun li penis kai.
Ho !li demandis. Cu sinjoro Kettle a sinjoro
Samson Tritton babilais kun vi pri tiu enterigita afero ?
Ui ne sciigis al vi tro multe, mi vetas dek funtojn
kontra pantalonbutonon. Ne, advokato, provu alian
rimedon. Ni tio estas sinjoroj Kettle kaj Tritton kaj
mi ni scias tro multe unu pri la aliaj por reciproka
kulpigado.
Sinjoro Broadbent, alprenante votonon, per kiu li
volis ajnigi, ke li scias pli, ol li volas malkovri, diris :
Vi povas ja preni indiferentan aspekton, sed memoru,
ke vi estas kvaza en niaj manoj.
Cu mi ridis ? demandis sinjoro Stubbs distrite,
mi havas nenian kazon por ridi. Mi neniam sentis
230 MIRINDA AMO
min pli malgaja en mia tuta vivo kaj mi malbenas la
tagon, kiam mi konatiis kun vi. Kiaj ajn estos la
sekvoj
mi mokas ilin mi diras al vi, advokato, ke
jam estas tro malfrue por via bonkora averto. Via
fratino scias ion.
Leo Broadbent murmuretis malbenon pro senpova
kolerego.
Bone, Stubbs, malsaulo, li siblis, la sekvaoj

falu sur vian kapon.


Bone ; ili falu. Mi volonte malkovrus viajn fri-
ponaojn al la tuta mondo, se ne pro via dola, anela
fratino Flora. Pro i u vi adas ? pro i mi ne
flustros al iu unu vorton pri tiu malbenita afero. Bonan
nokton, sinjoro advokato.
Ne atendante rediron, sinjoro Stubbs lasis Leon
Broadbent kaj foriris. Tiu i staris apud barilo,
irkaanta la katedralon " Southwark," en furioza
humoro. La estonteco aspektis tre mallume ; la realio
de liaj revoj ajnis al li forigita ekster la limojn de ebleco.
Malaperantaj en maldensan aeron estis liaj plej atataj
esperoj : edzio kun Doroteo Parkinson, aneco de l'
parlamento por la elekta distrikto de Romfordo, rapida
promocio profesia k.t.p. Subite li rememoris, ke, ar
hodia estas mardo, lia onklo iros hejmen de la hospitalo
je frua horo por pasigi la vesperon ludante akojn
kun aro da amikoj. Li nepre devas, li decidis, paroli
kun Flora hodia, anta ol i havos okazon sciigi la
novaon al onklo Graham. Ne, plue li diris al si en la
pensoj, mi ne volas tiel facile cedi al la sorto. Cio
estas perdota, kaj nur ekstremaj rimedoj povossavi min.
Li skribis mallongan komunikaon en la lumo de
lucerno en la vestiblo de la katedralo kaj doni3 in al unu
el la viroj, kiujn oni iam povis trovi apud la gastejo
" "
Reo Georgo atendantajn okazan komision, dirante :
Penu venigi tiun i letereton en la manon de
flegistino en la hospitalo Guy, nomita "fratino Flora."
Estu tre singarda. Staru apud la ekstera pordego kaj
petu iun oportunan enirantan personon, ke li a i
MIRINDA AMO 231
bonvolu preni sur sin la taskon. Tio estas tre grava,
ura afero. Mi atendos vin i tie.
Post kvaronhoro la viro revenis kaj sciigis Leon, ke
li transdonis la letereton al eniranta flegistino, kiu
promesis tuj seri sian koleginon. Paginte al la viro
promesitan trinkmonon la juristo eniris en la tombejon
irkaantan la katedralon kaj sidiis sur tonan platon
de tombo por atendi kaj por ree rigardadi la situacion.
Post kelkminuta medito li ekleviis,teliris en la preejon
kaj reaperis portante en la mano malgrandan Biblion.
Plua kvaronhoro pasis, dum Leo atente rigardis la
irkabarilan pordon. Fine vidiis e tiu pordo virina
figuro de apena meza kresko, vestita per longa kapoto,
kies kapuo preska tute kais ian vizaon. Mal-
rapide, per anceliantaj paoj la virino alproksimiis
al la viro atendanta in. Malantaen etinte la kapuon,
i ekrigardis lin. ia vizago estis mortepala, kaj la
ruaj pro plorado okuloj montris ekscititan animstaton,
duonfrenezan pro timego.
Leo ! La trilitera vorto esprimis samtempe akran
kordoloron, aman riproon kaj kompaton.
Tiu viro Stubbs
us sciigis min, ke li komunikis al
vi malagrablegan novaon, Flora. Kiom ajn mi tion
bedaras, mi nun staras vizaon kontra vizao kun
faktoj, kaj mi devas kontrabatali ilin.
La vortoj, kvankam nelataj, estis parolitaj treege
malbonhumore, preska furioze, tiel ke Flora surprizite
kaj timigite malantaenpais.
Do, estas vere ? Ho, Leo, kiel ajn vi povis . . .
Ni ne priparolu tiun demandon nuntempe, Flora,
respondis la frato akre, la afero estas farita kaj ne
povas esti malfarita. Askultu do : Neniu u vi
komprenas ? neniu iam devas ekscii pri tiu i afero.
Pripensu, kio dependas de via silento : la honoro de
malnova fiera familio, mia estonteco kaj tiu de la fratoj.
Rilate min, via silento ebligas felion kaj brilan karieron ;
kaj perfido kazos absolutan ruinion.
Flora malespere premis al si la manojn :
232 MIRINDA AMO
Ho, Leo, i diris kun emo, mia kapo estas tiel
konfuzita, ke mi preska ne povas pensi, des malpli fari
decidon.
Tamen, vi devas fari decidon.
Kiel mi povos ? Mi ja amas vin, Leo, kaj iun el
nia familio kaj la honoron de la familio. Ho ! Tio estas
terura ; sed kiel mi povus restigi tiun i kulpigon sur
nobla, sentema homo, sciante, ke li estas senkulpa ?
Vi devas tamen fari decidon la mia volo, Flora.
Unuflanke vi havas la honoron kaj feliecon de tuta,
altestimata familio, via familio ; kaj aliflanke la aferon
de sola sensignifulo, kies deveno estas vualita per malen-
viinda mistero, kaj . . .
Flora, ekflamiante, interrompis la fraton :
Vi ne havas rajton tiel paroli pri unu el la plej
noblaj kaj altanimaj viroj ! Mi nun ekkomprenas, kial
li ne volis meti tiun i aferon en la manojn de la polico ;
mi nun scias, kial li preferis porti tiun makulon sur sia
nomo kaj, kun rompita koro, sin mem ekzili.
Ne estu sentimentala, Flora, Leo rediris, vi
devas forgesi ion i tion. Mi kunportis Biblion. Vi
devas solene uri per tiu i Biblio, ke vi neniam flustros
al iu e unu vorton pri tio, kion vi scias.
Neeble ! Mi estas preta fari ion, kion vi povas
esperi, sed mi ne uros.
Vi devas ; tuj !
Flora tremis per la tuta korpo.
Leo metis unu manon sur la ultron de la fratino,
antaenklinis la kapon kaj per minacanta, furioza mieno
rigardegis al i en la okulojn :
Flora, li diris, mi estas malespera, freneza ; vi
devas silenti por iam, kvaza vi estus forgesinta. Cu
vi komprenas ? Mi isvenis absolutan ekstremaon
. . . kaj . . . mi ne ancelios uzi la plej ekstremajn
rimedojn.
Flora rigardis la parolanton per timegitaj kaj kon-
sternitaj okuloj. Subite i eligis irantan krion, sin turnis
kaj forkuris. Momenton poste i malaperis en la mallumo.
/ CAPITRO XV

La sekvintan tagon, je la sesa horo vespere, doktoro


Graham alvenis kalee anta la pastrejo Sta. Kutberto.
Servistino kondukis lin en ambron, en kiu troviis
sinjoro kaj fralino Parkinson, priparolante post la
temano paroajn aferojn. La vizao de la veninto estis
pala kaj montris signojn de granda maltrankvilo. Li
ekparolis ekscitite :
Pardonu, sinjoro pastro kaj fralino Parkinson,
ke mi enas vin. Mi estas doktoro Graham. Mi scias,
ke vi amba kun kortua sindonemo interesias pri mia
juna nevino. Vi malojos ekscii, ke Flora malaperis de
la sepa horo hiera vespere !
La gefratoj leviis e la eniro de la vizitanto :
Malaperis ? amba ekkriis.
Jes, doktoro Graham respondis malgaje, kaj mi

devas riproi min pro tio, ke mi permesis al i sin okupi


per tiu esploro ; ar mi tute ne dubas, ke ia malapero
iel rilatas al tiu afero pri Vilfrido Gallimore.
Pli ol verajne ; kunsente diris la juna pastro,
mi tre avertis la knabinon pri eblaj daneroj ; ar mi
suspektis, ke i havos aferon kun tre ruza, senskrupula
friponaro. Tamen, postaj okazintaoj kredigis min, ke
Dia antazorgo direktas tiun i aferon. Mi plue avertis
in, ke, eble, la solvo de la mistero liveros al i malmulte
da kontenteco.
La kuracisto ekrigardis kun miro kaj maltrankvilo
unue sinjoron Parkinson, poste ties fratinon kaj ree la
sinjoron, sed ne faris demandon pri la signifo de la lasta
frazo. Doroteo estis pala sed trankvila :
Volu sidii, doktoro Graham, i diris. Tio estas
terura afero, kiu postulas niajn plej energiajn, unuigitajn
penojn. Mi jam kore amas tiun dolan, altaniman knab-
inon kaj mi tutkore metas min je via dispono.
*33
234 MIRINDA AMO
Vi povas senrezerve kalkuli anka je mia helpo,
aldiris Filipo Parkinson varme.

Dankon, dankon, karaj amikoj, fervore diris la


kuracisto, mi atendis tion kaj mi estos al vi tre danka
pro via helpo. Anka mi, sinjoro pastro, zorge avertis
Flora'n pri la grandaj daneroj, kiujn tia esploro pre-
zentos, kaj longe mi kontrastaris iajn petegojn. Sed
i estis tiel malfelia, ke fine mi venkiis per iaj larmoj
la plej
danera armilo de virinoj, sinjoro pastro
kaj
permesis, ke i starigu tiun monkolekton. Ho, mi ne
povas diri al vi, kiom tiu i malfeliao maltrankviligas
min.
De l' komenco fariis evidente por Filipo kaj Doroteo,
ke tiu i sortobato konfuzegis tiun faman, lertan
kuraciston. En la plenumado de siaj profesiaj devoj li
estis iam decidema, energia kaj saa, sed nun li fariis
anceliema kaj nedecidema. Post kiam la gefratoj
sciigis al la direktoro tiom, kiom ajnis al ili konvena,
tiu i konigis al ili jenajn postajn okazintaojn : iom
anta la kvara horo, la pasintan tagon, sinjoro Stubbs
ree vizitis sian filinon kaj havis longan interparolon kun
Flora. Unu el la ceteraj flegistinoj preterpasis en la
koridoro, kiam la viro adiais Floran, kaj i rimarkis,
ke ili amba estas ekscititaj kaj tre malgajaj. Ili
disiis tre amike. Cirka unu horon poste alia
kunflegistino transdonis al i letereton, kiun i ricevis
de nekonata viro staranta apud la ekstera pordego.
Inter la sesa horo kaj kvarono post la sesa la pordisto
vidis la knabinon rapide trapasantan la pordegejon,
vestita per la kapoto, kiun i surhavis, alvenante
de Long-Seaton anta ok monatoj. Car la kapuo
kovris ian kapon, li ne povis vidi la vizaon, sed la
viro estis tute certa, ke tio estas fratino Flora. i
evidente deziris eviti esti rekonita, kaj la pordisto,
sciante, ke i estas la nevino de l'direktoro, ne alparolante,
lasis in eliri. Je la sepa akurate amiko de doktoro
Graham, farmaciisto, kiu loas e la strato Neivington
Butts kontra la preejo Sta. Georgo, ekvidis la knabinon
MIRINDA AMO 235
preterpasi, vestitan per tiu sama kapoto kaj irantan
suden en la direkto al fama stratkrucio, nomita, la
malnova hotelo tiea, " Elefanto kaj Ka.stelo." ia kapo
estis nekovrita. La farmaciisto deziris al i bonan
vesperon, sed i estis tiel enpensa, ke i ne adis lian
saluton. Spite multpena, zorga serado tio estis la tutao
de konataj faktoj. Sinjoro Stubbs estis nekhejme nek en
la oficejo, kiam doktoro Graham tien venis ; kaj sinjorino
Stubbs tute ne povis lumigi la misteron. La kompatinda
virino tremis pro eksciteco kaj timo kaj preska ne povis
klare paroli. Leo Broadbent ne estis vidinta in.
Doktoro Graham parolis kun li nur du-tri minutojn en la
vestiblo de la juejo, ar li estis tuj pledonta en grava
proceso. La frato aspektis tre maltrankvila, sed de tiam
ankora ne vidiis en la hospitalo.
Pli ol unu fojon dum la rakontado de la direktoro la
gefratoj interanis signifoplenajn rigardetojn. La plej
malbona antatimo plenigis iliajn pensojn, sed ili detenis
sin de aludo pri ili. Filipo Parkinson demandis :
Sinjoro direktoro, u vi jam metis tiun i aferon en
la manojn de la polico ?
La demando videble embarasis doktoron Graham.
Ankora ne, li respondis, ne oficiale. Kom-
preneble mi iom ancelias fari privatan aferon publika
konatao. Sed la estro de la polica suboficejo de mia
distrikto estas iama paciento mia ; mi konas lin intime,
kaj al li mi konfidis la aferon private. Li nun prizorgas
in.
Gis tiam Doroteo malmulte parolis, sed des pli vigle
laboris ia cerbo.
Cu vi permesos, sinjoro direktoro, ke mi faru
proponon ? i demandis.
Certe, tre volonte, kara fralino.
Mi konceptis ideon, ankora neklaran ideon, kiun,
tamen, mi tre deziras ellabori. Cu vi bonvole metos je
mia dispono vian kaleon en la daro de unu a du
horoj ?
Amba viroj ekrigardis la knabinon kun miro.
236 MIRINDA AMO
Kiapeto, Doroteo ! diris frato per riproa tono.
ia
Mi volonte kaj danke faros tion, fralino Parkinson,
se vi pensas, ke vi povos solvi tiun i misteron ;
respondis la kuracisto.
Filipo penis malkonsili in : Kara Doroteo, pripensu ;
vi vidas, ke tiu i esploro enhavas multe da danero. Cu
vi ne volas almena sciigi al ni ion pri via plano ?
Ne kontrakonsilu min, kara frato, respondis la
knabino, mi plivole ankora ne parolus pri mia projekto.
Mi estos sufie singarda ; ne timu.

Duonhoron poste Doroteo alvenis per la kaleo de l'


direktoro Graham e angulo de la strato Union. i
eliris ella veturilo kaj demandis preterpasantan knabinon,
kie loas sinjoro Stubbs.
Jen, respondis la knabino, la tria, kvara domo
post la arkaa pordego, tie, kie staras viro kun hundo.
Li loas sur la unua etao.
Doroteo eniris la montritan domon. Sur la anta-
pordejo de la unua etao du knaboj brue ludis balanc-
evalon, kaj el duonfermita pordo venis bruao de aliaj
malpacantaj infanoj.
Cu la patro estas hejme ? i demandis.
Jes, ekkriis la pliaa knabo, sidanta sur la evalo,
li vespermanas kun la patrino. Iru, Jojo, rapidu,
diru al la patro, ke sinjorino venis por viziti lin.
Momenton poste sinjoro Stubbs aperis sur la sojlo kun
nepura butuko alkroita al lia ampleksa veto. Sur lia
dika, rua vizao montriis vigla scivolemo, sed, ekvid-
ante nekonatan sinjorinon li tuj aspektis agrenite.
Tamen li tre entile klinsalutis in. Doroteo parolis la
unua :

Supozeble mi havas la plezuron vidi sinjoron


Stubbs ?
Tio estas mia nomo, sinjorino ; via servisto.
Mi petas pardonon, sinjoro Stubbs, ke mi
enas vin
dum via vespermano, sed la afero, kiu venigas min i
tien, estas tre ura.
MIRINDA AMO 237
Tute negrave ; ni estis tuj finontaj. Cu mi povas
peti vin eniri ?

Dume la infanoj scivojeme amasiis malanta la


patro ; kaj super ilia bruo adiis la akra voo de la
patrino :
Ne estu tiel malentilaj ; tuj foriru en la kuirejon.
Jojo, Hugo, Helenjo, u vi adas ? en la kuirejon !
Sekvata de gesinjoroj Stubbs, Doroteo eniris la salon-
eton. Sinjorino Stubbs havis zorgoplenan kaj mal-
trankvilan mienon.
Cu via vizito rilatas al la subita malapero de fratino
Flora ? i demandis.
Jes, sinjorino Stubbs. Mi estas intima amikino
de fralino Broadbent Doroteo Parkinson estas mia
nomo kaj, kompreneble, mi estas agrenegita pro tiu
neatendita okazintao.
Kia terura afero tio estas !
ekkriis la virino. Tia
dola, bonkora knabino ! Mi
plori, de kiam
ne esis
doktoro Graham venia hodia posttagmeze.
Kajmi anka, mi sentas grandan korpremon pro
tiu arma fralino, diris ia edzo.
Nu, sinjoro Stubbs, mi venis por peti, ke vi helpu
al mi trovi in.
La geedzoj rigardis la parolantinon kun miro. Doroteo
diris plue :
Vi ja vidis in laste. Vi estas lerta multsperta viro
kaj vi funde konas Londonon. Cu vi volas tuj akompani
min ? Mi povos sciigi al vi survoje la kaleo de doktoro
Graham atendas nin ekstere per kio vi povos esti al mi
utila.'
Certe, sinjoro Stubbs, vi nepre devas iri kun la
sinjorino ! ekkriis la edzino.
Tre volonte, repondis la alparolito, se mi iel
povos esti utila en tiu i malfelia afero, mi tuj estos je
via dispono.
Malgra la avideco kaj preteco, kun kiuj li parolis,
Doroteo kaptis momentan rigardon de maltrankvilo en
la okuloj de la viro.
238 MIRINDA AMO
Dankon, i oje, mi estas tre kontenta.
diris
Nu, ni foriru senprokraste, sinjoro Stubbs. Jam mal-
fruias, kaj ni ne havas momenton por perdi. Vi
pardonos u ne, sinjorino Stubbs ? ke mi tiel sencere-
monie forprenas vian edzon.
Kiam ili estis sur la strato, Doroteo diris al la veturi-
gisto :
Bone ; al la placoBloomsburv.
Ili eniris la kaleon. Doroteo la unua parolis :
Mi esperas, sinjoro Stubbs, ke vi pardonos min ;
sed mia efa deziro estis paroli kun vi sola, ne anta via
edzino. Mi ne scias, u vi jam divenis mian celon . . .
Ne, fralino, mi ne scias, kion vi celas.
La knabino, devigante sin paroli trankvile, sed
efektive tremetante, diris plue :
Mi fidas vian aldonitecon al tiu nobla, dola
knabino, kiu, oni povas diri, savis la vivon de via kara
filineto. Nu, mi havas kazon por timi tion mi diras
al vi kae kaj fidante vian honoron kaj vian diskretecon
ke la kompatinda knabino fariis viktimo a de sia
frato, advokato Broadbent, a de la direktoroj de la
Pentuki'a kompanio.
Efektive ?
Doroteo ne povis vidi la vizaon de la viro, kiu sidis
kontra i en la malluma kaleo, sed i plene sentis, ke
la esprimo de miro en lia voo estas nur ajnigita. Li ne
demandis, kiuj estas la aluditaj direktoroj. i do kura-
iis kaj darigis :
Hiera, iom post la kvara posttagmeze, vi f aris
konfeson al fratino Flora u ne ? kaj informis in,
ke la instiginto de iuj leteroj estas advokato Leo Broad-
bent.
Car sinjoro Stubbs ne tuj respondis, Doroteo aldiris
milde : Vi havas nenion por timi.
Post momento li ekparolis kun emo :
Jes ; bedarinde mi ne sciis, ke Leo Broadbent
estas ia frato. Mi sentas fortan korpremon, tial ke mi
per tio senscie kazis al i kordoloron.
MIRINDA AMO 239
Cu io okazis, kio supozigas vin, ke sinjoro Broad-
bent scias, ke lia fratino eltrovis lian friponaon, a, ke
la hindaj komercistoj, Tritton kaj Kettle, suspektis la
knabinon pri daneraj intencoj ?
La respondo de la viro estis senancelia :
Rilate la advokaton, jes. Mi ne scias, kiel tio
prosperis al sed tiu ruzulo, per iaj rimedoj, sciiis, ke
li,
lia fratino trovis postesignojn de

la
la
. . . nu, de
malbonfarintoj. Li anka, pro ia kazo, timis, ke mi
perfidos lian sekreton. Li embuskis min apud la suda
fino de ponto " London," kiam mi elvenis

la
el
la

hospitalo.
Li minacis min per iuspecaj malbonaj sekvoj, sed
mi mokis lin kaj diris ke mi jam konfesis
li, lia

al
al

fratino. Volu kredi, ke mi tre hontas pri rolo, kiun

la
mi ludis, kaj ke mi kazis tiom da kordoloro tiu dola,

al
aminda knabino kaj ia nobla amanto. Rilate

al
al

Kettle kaj Tritton mi tute ne scias, kiom ili suspektas,


sed mi konjektas, ke, a ili avertis lin, a avertis ilin.
li
Tamen, se Kettle kaj Tritton timus realan daneron, ili
certe tuj parolus kun mi.
Dankon, sinjoro Stubbs mi estas tre kontenta
;

adi tion. Nun, diru mi, mi petas, kiam kaj kie vi


al

disiis.
Milasis lin starantan apud barilo de katedralo
la
la

en Southwark irka kvarono anta la sesa horo, ar mi


atingis mian hejmon kvin minutojn post sesa akurate.
la

Sinjoro Broadbent estis furioza kaj malespera. Malgra


lia ruzeco, ajnas mi, superruzis lin kapeto de tiu
la
al

lerta flegistino.
Dankon. Tio estas io, kion mi deziris sciii. Mia
amiko, Doroteo parolis petege, u vi volas plue helpi
mi por iamezure malfari la malbonon, kiun vi faris
al

Certe, respondis la viro fervore, mi estas tute


via dispono, nur mi preferus labori kae, por ke mia
je

nomo ne fariu tro elstaranta.


Kompreneble. Ne timu. Mi iros rekte sinjoro
al

Broadbent kaj, intertempe, u mi povas peti vin, ke


vi

vizitu sinjoron Alfredon Brent. Li loas Strato


f
la
240 MIRINDA AMO
Theobald, flanke de la hotelo " Rua Leono." Sciigu
al
kiom vi volas nenion se vi preferus kaj petu lin,

li li,
ke bonvolu viziti nin morga matene kiel eble plej frue
pastrejo Sta. Kutberto en Aldgate. Kaj vi, u

la
e
vi povos veni por interkonsilii kun mia frato, pastro
Parkinson, kaj mi deka horo Dankon.

la
Je
?

?
Cu sinjoro Broadbent estas hejme, sinjorino

?
demandis Doroteo la dommastrinon de juna advokato.

la
Ne, sinjorino, respondis virino, iris sia

al
la

li
klubo. Li iras tien iumerkrede.
Cu vizitis klubon hiera vespere
la
li li

?
Ne, restis hejme hiera nokte.
Cu vi bonvole diros mi, kiam sinjoro Broadbent

al
revenis hejmen hiera vespere, sinjorino Sharpe

?
Sinjorino Sharpe rigardis demandantinon kun miro
kaj malplezuro la
:

Cirka pensas, mi
la

sepa horo, respondis

i
malafable. Sed, u mi povas scii, kiu vi estas, kiu faras
tiom da demandoj pri sinjoro Broadbent

?
Ho, jes, respondis Doroteo ridetante, mia nomo
estas Parkinson, fralino Doroteo Parkinson. Ni estas
malnovaj amikoj liaj, vi scias. Cu la klubo, kiu iris
sinjoro Broadbent, estas la Konstitucia Klubo en Pall al
Mall Dankon. Bonan nokton, sinjorino Sharpe.
?

La dommastrino mire rigardis la figuron malaperantan


tra koridoro
la

Stranga knabino diris en la pensoj. Tro


al

si
!

milda kaj serioza, por esti flirtulino. Impona personeco,


eleganta kaleo kaj tre simpla vesto strange
!
;

Duonhoron poste Doroteo demandis livree vestitan


pordiston de la Konstitucia Klubo, u sinjoro advokato
Broadbent estas tie.
i

Jes, sinjorino, respondis la pompa livreulo, scivo-


leme rigardante venintinon de piedoj,
la
la

kapo is
l'

volu eniri tiun antaambron kaj vohi sidii. Kiun


i

mi anoncos
?

Fralinon Parkinson.
MIRINDA AMO 241
Doroteo eniris la akceptejon. i estis lukse meblita
ambro, en kies mezo staris ronda masiva tablo de neor-
dinara grando. Sur tiu i tablo troviis mansonorilo kun
longa ebona tenilo. Ekvidinte tion Doroteo stariis e
la tablo kaj metis la dekstran manon sur la tenilon de la
sonorilo. Tra peza, porda kurtenego, kiu multfalde
pendis de ria kornico is polurita planko, adiis el
apuda ambrego, malklara bruo de multaj personoj.
Post kelkaj minutoj, dum kiuj la koro de la knabino
fortege batis, la du partoj de la kurteno disiis, kaj Leo
Broadbent eniris la ambron kun felia rideto sur sia
alloga vizao.
Ho, bonan vesperon, fralino Parkinson, li ek-
kriis gaje, kia neatendita plezuro !
Doroteo malatentis lian etenditan manon kaj, akre
rigardante al li en la okulojn, ekparolis :
Kie estas Flora ?
La kutime iom pala vizao de la juristo fariis ankora
nuancon pli pala, kaj, dum momento, aperis en liaj
okuloj rigardo kvaza de subite timigita besto. Sed tuj
li reakiris iamezure sian memregadon. Per tono de
voo, kiu montris bone ajnigitajn agrenon kaj mal-
komprenon, li respondis :
Vi alparolas min, fralino Parkinson, la maniero,
kiun mi ne komprenas.
Tamen, vi bone komprenas, rediris la knabino
kun flama, penetrema rigardo, vi scias, ke Flora subite
malaperis, kaj vi scias, kie i estas.
Sed mia kara . . .
Ne " miakara "-umu min, mi petas. Vi devigis
in hiera vespere je la sesa horo renkonti vin, por mal-
helpi, ke i diskonigu viajn abomenindaojn. Askultu !
Mi konas tutan vian krimon de l'komenco is tiu i
malnoblega ago kontra via propra fratino. Vi vidas
tiun i sonorilon. Se vi ne tuj malkae eldiros, kio
fariis de Flora, mi furioze sonorigos kaj sciigos al la
tuta klubanaro, kia fripono vi estas.
Kvankam Leo Broadbent klare sentis, ke la
" ludo
K
242 MIRINDA AMO
finiis," li penis unu fojon plu elturnii el tiu senespera
situacio. Kun ajnaj malvarmeteco kaj trankvileco li
demandis :
Cu vi ne tratas tro libere al la banko de via propra
imago, fralino Parkinson ?
Tute ne. Mi posedas la leterojn mem, kiujn vi
skribigis al la princido kaj mi konas la skribinton de tiuj
leteroj. Plue, mi konas viajn motivojn : avideco,
ambicio, malamo kaj aluzo. Mi scias, kion vi faris per
via malnoble akirita gajnao, kaj se mi havus sufie da
tempo kaj la inklinon, mi povus rakonti al vi la tutan
malbelan aferon. Nu, rapidu, respondu mian demandon,
se vi ne volas, ke tiu i sonorilo kunvoku la tutan mem-
braron i tien.
Kelkaj malvarmaj vitgutoj ekaperis sur la mortepala
frunto de la viro :
Mi uras per io, kio estas sankta . . .
Malpacience kaj malestime Doroteo interrompis lin :
Efektive ! Kio povas esti sankta por homo, kiel vi ?
La mordanta malestimego en la voo de la virino, pro
kiu li estis tiom riskinta, trapikis lian koron :
Vi estas kruela, antajuema, fralino Parkinson.
Tuja rediro venis de la knabino, e ankora pli
sarkasma :

Kruela ! Tio sonas bele el via buo.


Nek povas
esti demando pri antajuo kiam mi havas en la manoj
iujn fadenojn, iujn pruverojn. Antajuema ! Se mi
bezonus pluan pruvon, via vizao in liverus.
Tamen, mi uras, ke mi ne scias, kie Flora nun estas.
Nenian dusencaon nek pensrezervaon, sinjoro
advokato ; diru al mi sen elturnio, kio okazis hiera
vespere, post kiam Flora venis el la hospitalo, vestita
per sia blua kapoto. A, je iuj sanktuloj, tiu i sonorilo
eksonos !

Micertigas al vi, ke mi tute ne havas supozeton,


kien Flora iris post nia interparolo.
Kontravole Doroteo sentis inklinon kredi je la vereco
de tiu i diro.
MIRINDA AMO 243
Nu, i demandis akre, kio okazis ?

Kompreneble mi penis konsentigi in silenti pri tio,


kion i eltrovis.
Kompreneble ; kaj vi minacis in per daneraj
sekvoj.
Mi prezentis al i la gravecon de . . .
Ne, ne, pli ol tion ; vi minacis in per persona
veno.
Mi ne faris tion . . .
Sinjoro Broadbent, diris Doroteo kun intensa
seriozeco, mi avertas vin la lastan fojon. Eldiru la
tutan veron, ar mi plene decidiis isfunde sondi tiun
i aferon. En la okazo se vi malhelpus min, mi tute,
senkompate ruinigus vian karieron. Min ne influos pro-
familiaj konsideroj nek tia noblanimeco, kia igis sinjoron
Gallimore forlasi sian patrujon kun rompita koro, kun
malhonorita nomo, plivole ol sin veni kaj elaeti sian
honoron je l'kosto de la honoro de la knabino, kiun li
pasie amas, kaj de tiu de ia tuta familio. Nobla, sen-
kompara viro, kies uojn vi ne indas mallai ! Nu ?
La brusto de Leo Broadbent forte laboris. Sub la
infiuo de la mordantaj vortoj kaj la brulanta malestimego
de la altanima virino anta iom post iom sentis
si,

li la
li

malnoblegecon de sia agp. Tiam, la unuan fojon,


mallevis Malgaje kaj pli humile diris
la

kapon.
li

Mi povus diri nenion plu, e se tio estus lastaj


la
i

vortoj, kiujn mi eldiros tiu mondo mi scias,


i

en ne
:

kie mia fratino nun estas. ektimiis pro miaj vortoj


i

kaj subite forkuris. Adante de mia onklo hodia


matene, ke Flora ne revenis en hospitalon, mi treege
la

bedaris, ke mi parolis
al
i

malentile.
Kial, do, vi estas tie, verajne ludante kartojn,
i

anstata seri in
?

Verdire, fralino Parkinson, mi nur plenumas


gravan, devigan renkonton tie kun Kolonelo Sir
i

Antono Bertram, kiu promesis mi sian helpon okaze


al

venonta parlamenta elektado en Romfordo. Post


la

de
kelkaj minutoj mi intencis viziti mian onklon en Ken
244 MIRINDA AMO
nington. Ni us faris la lastajn aranojn por nia militado.
Bone ; vi do tuj iros ? Vorton de honoro ?
Vorton de honoro ; post malpli ol kvin minutoj .

Kiam Doroteo alvenis en la hospitalon je la naa horo


kaj duono, ia frato kaj doktoro Graham atendis in kun
granda maltrankvilo kaj scivolemo. Ili jam konsili-
is private kun la estro de sudlondona policejo kaj
la ties konsilo ili jam dungis tri konfidindajn privatajn
detektivojn. Du el ili kae observos la farojn de la
direktoroj de la Pentuki'a kompanio, kaj la tria ricevis
ordonojn starigi seradon tra iuj kvartaloj irkaantaj
la hospitalon kaj la hotelon "Elefanto kaj Kastelo."
Filipo Parkinson kompleze proponis traseri sian paroon
kaj observi kelkajn ipojn irontajn al Hindujo.
Doroteo firme rifuzis paroli pri la rezultato de siaj
esploroj nur dirante, ke iaj atendaoj plene realiis. i
volis antae ellabori sian planon sendepende de la
detektivoj. Filipo Parkinson konjektis, ke i jam eltrovis
la kulpon de sinjoro Broadbent, sed ke

i,
pro gravaj
kazoj, plivolis silenti pri tiu fakto anta doktoro
Graham. Tiu ne kurais insisti pri informoj, anta-
i

sentante pli kaj pli klare, ke lia nevo scias pri tiu mistera
afero pli. volas malkai. Anta kelkaj semajnoj
ol
li

sciigis siajn vizitantojn Leo Broadbent informis sian


li

onklo permesas Flora entrepreni nedecajn


la

al

patron, ke
ekskursetojn en danerajn kvartalojn de Londono, kaj
ke konsilinde estas revenigi in hejmen. Doktoro
Graham, adinte tion, faris scenon tamen nun
al
li

li
;

intencis proponi
al

tuj vojau Long-


al

sia nevo, ke
li

Seaton, por vidi, u Flora estas tie. Liaj malojo kaj


maltrankvileco estis tre kortuaj.
Kiam doktoro Graham priparolis intencon ree viziti
sinjoron Stubbs, Doroteo diris trankvile kaj konvinke
:

Ne faru tion, mi petas. Mi jam vizitis lin. Sed, mi


tre deziras, doktoro Graham, ke vi bonvole metu mia
je

dispono vian kaleon kaj vian veturigiston por du a tri


tagoj.
MIRINDA AMO 245
Du a tri tagoj ? Kia stranga peto, Doroteo !
ekkriis Filipo.
Anka la direktoro komence kontrastaris ian peton,
sed fine konsentis. La trankvileco kaj memfido de la
juna virino ajne inspiris al li konfidon kaj esperon. Plue,
li sciis, ke li povas plene fidi al la sindonemeco kaj la

******
sagaceco de sia servisto.

Pasis preska du tagoj senrezultate. Doroteo kune


kun la fidela veturigisto jam sekvis, precipe, la kelkajn
efvojojn kondukantajn el Londono suden, ie esplorante,
ie demandante, u oni vidis junan virinon en malhele
blua kapoto k.t.p. Vendredon vespere je la oka horo ili
alvenis, lacegaj evaloj kaj vojaantoj en Lingfield,
vilaon je tridekkelkaj mejloj de Londono. Tie hotel-
mastrino sciigis Doroteon, ke du grajnvendistoj el
Grinstead, pli malproksime de la urbego, rakontis dum
la komuna tagmano pri tia junulino, kiun ili renkontis
survoje. La ilia priskribo i estis tre entila fralino,
vestita per blua kapoto, malseka pro forta pluvo, lacega
kaj kun dolorantaj piedoj. i estis tute senmona kaj
aspektis kvaza en stato de konfuzo.
Senprokraste, kun koroj plenaj de espero, Doroteo kaj
la same fervora servisto darigis la vojon en la direkto
al Grinstead. Tien ili alvenis je tre malfrua horo kaj
loiis en la efa hotelo. Neniu en la hotelo vidis la
knabinon nek adis pri i.
La sekvintan matenon amba komencis seradon en
malsamaj partoj de la urbeto. Unu el la unuaj, kiujn
Doroteo alparolis, estis maljuna, bonkoraspekta pastro.
Al li i faris la kutiman demandon.
Jes, respondis la grandaulo kun ojo, i estas
i tie. Venu, mi petas, kaj mi montros al vi, kie i trovis
bonegan rifuejon.
Dio estu ladata ! ekkriis Doroteo. Kompatinda
knabino ; kiom, sendube, i suferis ! Kiel i fartas,
sinjoro pastro ?
246 MIRINDA AMO
Afable la pro granda ao kurbigita viro respondis :
Pli bone, pli bone. Se vi havos la komplezon
mari iom malpli rapide, sinjorino, mi rakontos al vi
survoje, kio okazis. Dankon. Cirka la sepa hiera
vespere juna virino de iom eleganta eksterao, tia, kian
vi priskribas, timeme frapetis la pordon de nia pre-
ejservisto. Certe la bona Dio direktis la paojn de la
kompatindulino al tiu pordo. i petis pecon da pano kaj
trinkon da akvo. La virino, bonkora animo, kortuiis
de la kompatinda stato de la knabino kaj petis in,
ke i envenu kaj iom ripozu. i preska svenis
pro malsato kaj laceco ; kaj ia kapoto estis tute
malseka. La aspekto de la knabino estis tiel stranga kaj
maltrankviliga, ke la virino tuj sendis la edzon por
venigi min. Mi jam trovis in, post varma mano,
komforte enlitigita. Io tre stranga, tre terura, mi
tute ne scias, kiu
i,

supozas, okazis al ar estas,


i

i
kien iris nek de kie venis tamen pensas, ke
i

i
eble loas en Londono. Kiam vi alparolis min, mi estis
kuracisto.
al

survoje
Ho, kiel terure, ekkriis la juna virino, sendube
cerba ekskuo difektis ian intelekton u ne vere Mi

?
;

jam adis pri simila okazo.


La grandaulo respondis milde Jes, sed mi esperas,
:

ke tio ne longe daros.


i

tute perdis memoron, kaj


la

tio, kredeble, estas sanigebla. Intertempe forgesis


i

ion, iun detalon pri sia historio kaj sia personeco,


sed tute ne faris impreson de frenezulino, mia kara
i

sinjorino tute ne.


;

Ili nun atingis dometon de preejservisto, beletan


la

l'

loejon superkreskitan de hedero, kaj eniris. La koro


de Doroteo estis preska tro plena por povi saluti la
dommastrinon. En teretaa ambreto kuis Flora en
senmakule blanka litao. ia vizao estis pala kaj mal-
La rigardo en okuloj estis trankvila kiel
la

grasiinta.
rigardo de infano.
Pene regante fortan emocion Doroteo alproksimiis
al

lito kaj demandis


la

:
MIRINDA AMO 247
Ho, Flora, kiel vi fartas ?

La alparolitino turnis al i la okulojn kaj apatie


respondis :

Neeldireble pli bone, dankon, dank'al la bonkoreco


de tiu bona virino.
Cu vi konas min, Flora ?
Jes, respondis la knabino post momento dubeme,
ajnas al mi, ke mi konas vin, sed, iel, mi ne povas
rememori vian nomon.
Mi estas Doroteo Parkinson.
Trankvile kaj ankora indiferente, kvaza pro laceco,
Flora diris :
Jes, mi nun ekmemoras ; mi vizitis vin kelkfoje, kaj
via frato estas pastro Parkinson ; u ne ?
Tute prave, karulino ! Doroteo ojoplene sin
klinis super la knabinon kaj ame kisis in. Tiam,
pensante, ke pli bone estos, veki ian memoron nur iom
post iom, i eliris el la ambro. Ho, bonaj amikoj,
i diris, kun ojolarmoj en la okuloj, al la atendantaj
pastro kaj geedzoj, ia memoro jam komencis reveni
al i ; sed kia terura vekio tio estos !
Estu do singarda, sinjorino, kaj malhelpu ian
subitan eksciton, diris la blankharulo. Farinte iujn
necesajn klarigojn kaj kontentiginte la naturan scivole-
mon de tiuj bonkoraj homoj, i reiris al la hotelo por fari
aranojn por tien transloigi Floran. Revenante de la
hotelo i ekvidis la veturigiston starantan e strat-
angulo, malgajvizae rigardantan tien i kaj tien,
kvaza li pripensas, en kiu strato li darigu la seradon.
Ho, Joano, i ekkriis oje, mi trovis in !
La ronda, bonkora vizao de la mezaa viro eklumiis.
Pro ojo kaj emocio ekprenante la manojn de la sin-
jorino, li diris :
Dio estu ladata ! La kara sinjorineto trovita :
Kia ojo por miaj karaj gemastroj !
Nu, Johano, vi devas tuj ekvojai hejmen kaj
sciigi viajn gemastrojn ! Mi postrestos por zorgi pri i.
Jes, volonte, fralino Parkinson ; sed la evaloj
248 MIRINDA AMO
estas tro lacegaj kaj ne povus fari la vojaon sen longaj
haltoj. Mi atingos Londonon pli frue vojaante per la
potveturilo. La poto de Lewes al Londono ankora
ne trapasis tiun i haltejon kaj certe venos post kelkaj
minutoj.
Bone, la via bontrovo ; vi pli bone scias pri tio.
Doroteo rakontis al la fidela, felia servisto, kio okazis
post ilia disiro, por seri en malsamaj partoj de la
urbeto kaj adiais lin, dirante : Cis la revido do,
Johano. Mi atendos tie i is Doktoro Graham venos
por forkonduki nin.
##*#
Doroteo sidis e fenestro en granda, malnovmode, sed
komforte meblita ambro en la hotelo je
" La Blanka
Cervo." Sur kanapo apud gaje brulanta fajro kuis
Flora, envolvita en varmaj aloj, dormante. Dum longa
tempo silento regis en la ambro, rompata nur de regula
tik-takado de granda, en angulo staranta horloo kaj de
la mallata spirado de la dormanta knabino. La okuloj
de la virino, sidanta e la fenestro rigardis, sed preska
ne vidis, belan vintran vidaon. Subiranta suno rozko-
lorigis la suprojn de neokovritaj arboj. Anka ekstere
regis reviga silento. Tio estis la unua okazo, kiun havis
Doroteo por esti sola kun siaj propraj pensoj. La pasinta
semajno estis tro plena de konfuzegaj ekscitoj, kaj nun,
post tiu trostreiteco sentiis kontraago. Silentaj
larmoj malpezigis la troplenan koron kaj iom post iom
serenigis in.
Kia ano okazis en ia vivo kaj en ia koro ! Nun,
reveme, senpasie, i rigardis returne tra la tempo-aleo
de la lastaj sep-ok monatoj kaj benis Dion pro tiu ano.
ia amo al Vilfrido Gallimore ne estis malpli forta ol
antae, sed la fajro jam elbrulis ; la amdoloro forpasis,
postlasante nur deziregon feliigi lin kun tiu dola,
aminda knabino. Ankora la larmoj fluetis, naskitaj de
stranga amaso da emocioj : felieco, neklare sentitaj
aspiroj kaj malpleneco en la profundo de l'koro. Nova,
MIRINDA AMO 249
dola ambicio ekplenigis in : esti bona kaj utila kaj
dedii sian vivon al bonfarado kaj al feliigado de aliaj
koroj. Tiel la lastaj larmoj fariis larmoj de ojo kaj
plena kontenteco.
Fralino Parkinson !

Doroteo ekrigardis returne : Nu, karulino ? Nomu


min Doroteo.
Bone, kara Doroteo, venu kaj eksidu apud la fajro;
mi timas, ke al vi estas malvarme e la fenestro. Ni
babilu. Ho ! Vi veris larmojn ? Kial ?
ojolarmoj, mia kara. Cu vi nun sentas vin pli
fortika ?
Jes, dankon, Doroteo, sed, ho ! la tuta maloja
afero revenadas al mi kiel malbelega sono, iam pli
viveca !
Mia kara Floro, diris milde la pliaa knabino,
ne pensu pri tio. Poste, kiam vi estos pli fortika kaj pli
trankvila, vi havos sufie da okazoj por pripensi tiujn
okazintaojn. Sendube ili tiam ne aspektos tiel teruraj.
Via sola tasko nun estas rapide resanii.
Sed mi imagadas, ke Leo volis mortigi min.
Rapide Doroteo rediris :
Ne, ne, karulino. Mi parolis kun li la sekvintan
tagon. Li nur volis iom timigi vin por devigi vin promesi,
ke vi silentos. Poste li forte bedaris sian senpripensan
konduton. Sed nun, Flora, mi tute malpermesas al vi
darigi tiun temon ; diru al mi, plivole, kie nun estas via
Vilfrido, kaj kiel li fartas.
Flora volonte anis la temon.
En Frankfurt-am-Main, mi pensas, i respondis
post momento, kvaza i penis refreigi al si la memoron.
Cu vi, do, ne regule interkorespondas ?
La knabino ekemis :

Ne, i diris malgaje, depost nia lasta renkonto


t.e. depost tiu malfelia afero, mi nur adis de li pere de
fralino Lambert. Li volis, kontra mia deziro, liberigi
min de mia ampromeso tiel longe, kiel tiu malbela makulo
restos sur lia nomo. Li pasigis kelkajn monatojn en
250 MIRINDA AMO
Berlin kaj en Leipzig kaj nuntempe li esperas esti
dungata kiel aritekturisto por desegni kaj direkti la
konstruadon de domego en Frankfurt por riulo, kies
edzino estas anglino. Lia prosperado i tie kaj precipe
en Germanujo estis mirinda. Imagu, Doroteo, junan
viron de nur dudek du jaroj kun tia grava okupo !
Vilfrido estas treege lerta.
Mi estas tre kontenta adi Cu li fartas bone ?
tion.
Mi supozas, ke jes, korpe ; sed mi estas certa, ke
li ne estas felia. Fralino Lambert skribis al mi, ke, la
liaj leteroj, kiujn i komprenas pli bone ol mi, li ankora
ne trovis animpacon. Li estas malsaa knabo, Doroteo.
Li ne esas maltrankviligi sin pro filozofiaj demandaj kaj
similaj aferoj. iaj okuloj ekpleniis de larmoj, kaj iaj
lipoj ektremetis. Post momento i aldiris : Mi tiom
sopiras al Doroteo, kaj mi scias, ke mi.
li,

al
sopiras

li
En tiu momento aperis servistino, kiu informis fra-
linon Parkinson, ke sinjoro deziras paroli kun i. Doroteo
sekvis knabinon kaj eniris teretaon privatan am-
la

bron. La sinjoro estis Doktoro Graham. Kun etenditaj


manoj kaj vizao plena de emocio kuris renkonte i.

al
li

Ekpreninte iajn manojn kaj entile kisinte ilin,

li
parolis
:

Fralino Parkinson, kiel ni povos danki vin pro


viaj kortue sindonemaj servoj Vi estas mirinda
ja
?

detektivino. Kiel fartas la kara knabino


?

Dank' Dio, tre bone, konsidere la cirkonstancojn.


al

Ankora malfortika, kompreneble, kaj nervskuita, sed


jam multe pli trankvila.
Efektive Mirige Senduba okazo de amnezio.*
?

Cu vi vere tion konkludis, vi lertulino


?

Jes, doktoro Graham, anta irka unu jaro ni


diskutis en nia estetika rondo tre interesan okazon de
amnezio, kaj, kvankam cirkonstancoj estis tre mal-
la

karaktero de la virino, kiu tiel suferis, estis tre


al la

samaj,
simila tiu de Flora.
*
perdo a difektio de l'memoro gr. a^vriaia ger. amnesie
:

franc. amnesie; ital. amnesia.


MIRINDA AMO 251
Kie i nun estas ?
En nia loocambro sur la unua etao, kuanta sur
kanapo apud la kameno. Sed, doktoro Graham, anta ol
ni supreniros, mi volas sciigi al vi ion, kion, mi pensas, vi
devas scii. Pardonu, ke mi kazas al vi agrenon. Mi
longe kaj tre zorge pripensis tiun demandon. Vi poste
scios kiel agi ; estas ja necese eviti por i iujn ekscitojn.
Nu, la persono, kiu skribigis tiujn fatalajn leterojn kaj
kiu, sekve, estas la intriginto kaj kalumniinto, estas via
nevo Leo Broadbent, kaj la rekta kazo de la amnezio
estis sekreta interparolo, kiun ili havis mardon vespere.
Sinjoro Broadbent penis perforte devigi in silenti pri
tio, kion i eltrovis pri lia malbonfaro. Efektive Flora
imagas, ke li volis mortigi in. Mi eltiris el li preska
plenan konfeson.
Dum kelkaj minutoj doktoro Graham ne povis paroli.
Li eksidis sur seon, metis la manojn sur la genuojn kaj
fikse rigardis la plankon. El lia brusto eliis profunda
emo :

Terure, li diris, terure ! Kia sortobato


Verdire,
!

mi neniam havis altan opinion pri la karaktero de Leo,


sed . . . kia sortobato por la tuta familio ! Kom-
patinda knabino. i estas tiel dola kaj konfidema kaj
i iam tre atis lian lertecon kaj lian honorindecon.
Kompatinda virineto ! Tamen la pruvita senkulpeco de
ia amanto estas ioma kompenso.
Flora, sinjoro venis por viziti vin, diris Doroteo
per gaja tono, kiam ili eniris la privatan salonon.
Ho, u tio estas mia kara onklo ? oje ekkriis la
knabino sur la kanapo. Anta ol i povis levii el la
aloj, la molkora maljunulo estis e ia flanko. Perforte
regante sian emocion li irkabrakis kaj ame kisis in :
Mia karega virineto, li diris, dankon al Dio, vi
estas ekster danero !
Flora etis senvorte la brakojn irka la kolon de la
amata onklo kaj ploremis, ne povante sin regi. Post
kelka tempo doktoro Graham milde forprenis iajn
brakojn kaj diris :
252 MIRINDA AMO
Trankviliu, mia karulino, vi balda estos pli forta
kaj felia, kaj la tuta travivao estos nur rememoro pri
malbela premsono.
Fine la knabino balbutis :
Ho, kara onklo, kia terura travivao i estis ! Mi
tute forgesis ion. Mi e ne povis rememori mian nomon ;
de kie mi venis kaj kio okazis al mi ; nenion. Mi volis
kuri al vi, mi estis tiel konsternita ; sed, subite, mi ne
scias kiel tio fariis, io en mia kapo estis malplenao.
Ho, mi ne povus priskribi . . .
Mi ne volas, ke vi priskribu nuntempe ; poste vi
povos rakonti al ni, kio okazis. Nu, li aldiris ridetante,
vi e ne demandis min, u mi jam temanis. Mi
certigas vin, knabinoj, ke mi tre malsatas, kaj varma
taso da teo estos bonvena.
Sonorigu, Doroteo, mi petas ; gaje diris Flora,
la teo estos balda preta. Kaj mi ankora ne dankis
vin, mia kara onklo, pro via amindeco veni i tien en tia
vetero. Sidiu i tie sur la kanapon kaj varmigu vin.

Kuigante la kapon sur la bruston de la maljunulo, i
diris : Mi tiom ojas, ke vi venis.
Car neniu respondis la sonorilon Doroteo eliris por
prizorgi la temanon kaj por lasi onklon kaj nevinon solaj
dum kelkaj minutoj. Kiam i revenis kun servistino,
portanta lampon, la kapo de la knabino ankora kuis
sur la brusto de la maljuna viro, kies brako ame premis
in al sia flanko. Jes, karulino, Doroteo adis lin diri,
onklino Suzano tre deziris akompani min, sed mi ne
povis permesi, ar ia farto ne estas sufie bona. i
komisiis al mi arojn da amaj parolsendaoj kaj aron da
objektoj, kiuj ankora sin trovas en mia valizo.
Dum la temano doktoro Graham kaj Doroteo penis
por gajigi la konversacion kaj turni la pensojn de Flora
for de la travivitaoj de la lastaj semajnoj. Nelonge post
la manado i montris signojn de lacio kaj, la konsilo
de l' onklo, sin retiris por kuii. Nun doktoro Graham
ree fordonis sin al malojo. La penado aspekti facil-
anima, kiam lia koro brulis pro indigno kaj premiis
MIRINDA AMO 253
pro doloro kaj honto, forte streis lian cerbon.
Maltrankvile irante tien kaj reen tra la ambro li donis
liberecon al siaj sentoj kaj pli ol unu fojon eldiris firman
intencon zorgi, ke lia nevo ne uu la profiton de siaj
friponaoj. Doroteo ne povis sin deteni diri :
Cu vi nun komprenas, doktoro Graham, kial
Vilfrido Gallimore preferis forlasi sian amatinon kaj
ekzilii ? Li ja sciis de l' komenco, kiu estas la kalumni-
into kaj la vera krimulo. Mi neniam renkontis pli
noblan, altaniman viron. Aldonu al tio, ke li estas tre
lerta homo, kun delikate kulturita intelekto kaj alloga,
vireca eksterao, kaj vi ne miros, ke Flora amas lin per
tuta sia pura, knabina koro. Sed iaj gepatroj estas
fieraj kaj neniam konsentos akcepti lin kiel svatianton \
tiel longe, kiel tiu malbela makulo restas sur lia nomo
a tiel longe, kiel Leo povas malhelpi in.
Lasu tion al mia zorgo, mia kara juna amikino,
rediris la kuracisto, mi certigas vin, ke mi ne restos
senutila rigardanto, kiu permesas, ke du noblaj koroj
rompiu. La fripono ! Sed nun, li diris, kvaza
perforte sin eltirante el siaj malgajaj pensoj, mi petas,
ke vi havu la komplezon iri kun mi al tiuj bonaj pre-
ejservistoj kaj al tiu maljuna pastro, por ke mi povu
persone danki al ili pro iliaj bonkoraoj al mia karega
nevino. Poste ni ree detale priparolu tiun teruran aferon.
Multajn detalojn mi ja ankora ne tute komprenas.
La sekvintan tagon Flora sentis sin multe pli sana, tiel
ke ia onklo permesis al i partopreni la matenmanon
en la komuna ambro, varme envolvite en lana alo kaj
sidante apud la kameno.
Askultu, virineto, diris doktoro Graham dum
la etabla interparolado, fralino Parkinson kaj mi,
kiel viaj flegistino kaj kuracisto, priparolis hiera vespere
vian staton. Bedarinde miaj direktoraj devoj ne
permesas al mi resti kun vi pli longe ; mi vojaos
ejmen per la hodiaa potveturilo, kiu trapasos tiun
i urbeton je la deka horo kaj duono. Via netaksebla
amikino bonkore proponis resti kun vi tiel longe, kiel
254 MIRINDA AMO
tio estos necesa. Sed mi esperas, ke vi povos sendanere
entrepreni la vojaon hejmen post nemultaj tagoj,
kondie ke la vetero estos pli varma kaj seka. Inter-
tempe du nepinoj de tiu estimeginda pastro i tie, tre
armaj, gajkoraj junulinoj promesis viziti kaj distri vin.
Post via reveno mi proponas, ke vi vizitu la fratinon de
via onklino Suzano en Oksfordo. i estas unu el la plej
armaj virinoj, kiujn vi iam renkontis, kaj en ia salono
kunvenadas multe da agrablaj personoj. Sia edzo estas
malnova kolego mia, kaj li tuj enamios en vin.
Kia arma perspektivo por vi, kara Flora !gaje
ekkriis Doroteo.
Mi ja konas lin, aldiris ridetante la kuracisto.
Malfavora sorto donis al li nur tri knabojn kia mal-
felio ! sed neniun filinon, la sopiro de lia vivo. Li kaj
onklino Marinjo dorlotos vin " is ekster rekono."
Kun felia rideto Flora demandis :
Pli malbone, ol vi kaj onklino Suzano ?
Doktoro Graham late ekridis, sentante, ke la riproo
pri dorlotado estas justa. Vidi tiun felian rideton sur
la vizaode la amata nevino plenigis de ojo la bonkoran
viron. Ho, ne, Flora, li respondis gaje, ni ne
dorlotas vin, ni ja ne havas okazon, ar vi preferas loi
en la hospitalo.
Verdire, Doroteo, rediris la knabino kun ajn-
seriozeco,mi ofte komplimentas min mem pro mia
saeco, elektinte loi en la hospitalo kaj ne e la geonkloj.
Mi havis la maloftan prudenton kaj firmecon de l'
karaktero eviti la daneron esti dbrlotata is " ekster
rekono
" de miaj tro molkoraj geonkloj. En mia hejmo,
vi devas scii, neniu iam dorlotis min ; kaj mi malkae
konfesas, ke iafoje mi sentis specon de sopiro esti
dorlotata de ia amata persono.
Ame premante la manon de la nevino doktoro Graham
erce diris :
Se vi estas tia mirindao de prudento cetere, mir-
inde estas, ke neniu ankora eltrovis tion ni povas
sentime lasi vin iri al Oksfordo. Tamen mi timas, ke
MIRINDA AMO 255
la amindeco de la Oksforda profesoro kaj de lia arma
edzino kaptos vian koron kaj malinklinigos vin reveni
al ni a al la hospitalo.
La brakoj de Flora tuj etiis irka la kolon de la
onklo :
Neniam, kara onklo, neniam, i ekkriis, kaj vi
bone scias tion, alie vi ne ercus pri i.
Bone, virineto ; ni ne povas vivi sen vi ; kaj la
hospitalo tre bezonas vin kaj flegistinojn tiajn, kiel vi.
Sin turnante al Doroteo, li aldiris :
Vi montris vin tiel bonega flegistino, fralino
Parkinson, ke mi sentas fortan deziron forlogi vin de via
nuna okupado.
ajnigante maltrankvilecon, tamen ridetante, la juna
virino respondis :

Ne, doktoro Graham, ne tentu min for de mia


amata laboro !

Ha ! redirisla kuracisto, verajne mia malforteco


estas anka la via : Mi povas kontrastari ion, kun

#*##*#
escepto de tento.

Leo Broadbent revenis de Long-Seaton ok tagojn post


la terura interparolo kun fralino Parkinson en la anta-
ambro de sia klubo. Flora ne estis hejme ; sed, kontra
la konsilo de onklo Graham, li silentis pri la malapero
de la fratino, esperante, ke i retrovios anta lia reveno.
Ju pli li alproksimiis al Londono, des pli li maltrank-
viliis. Kiam la politika ekscito malakriis, la senes-
pereco de lia situacio pli kaj pli altrudis sin al liaj pensoj.
Multfoje li demandis sin, u eble la du PentukPaj
direktoroj isiris atencon kontra la vivo de Flora. En
ti okazo suspekto pri malvirtega mortigo nepre falos
sur lin.
Sur sia skribtablo li trovis letereton de doktoro
Graham, kiu sciigis lin per tre malmultaj vortoj, ke li
deziras vidi lin tuj post lia reveno nenion plu. La
malentila mallongeco de la letereto kolerigis lin kaj
256 MIRINDA AMO
antasentigis, ke la interparolo ne estos tre agrabla. Li
decidis iri. Pli bone estos, ekscii per unu fojo la plej
malbonan ; iuokaze li evitus riproon pri indiferenteco
je la sorto de la fratino.
Onklo Graham akceptis Leon en sia skribambro en
Kennington. La juna advokato tuj sentis, ke senutile
estas alpreni senkulpan mienon, a, kun elmontro de
ama maltrankvileco peti informon pri Flora. Li do
pretigis sin por akra vortbatalo. Rigardante sian nevon
kun mieno, kiu vidigis samtempe profundan malojon,
malestimon kaj nervan streitecon, doktoro Graham
tuj ekparolis :
Cu vi sciigis viajn gepatrojn pri la malapero de
Flora ?
Ne ; spite via konsilo, mi pensis, ke pli bone estas
atendi, esperante, ke i revenos anta mia reveno en
Londonon. Mi volis evitigi al la gepatroj nenecesan
maltrankvilegon. La patrino tute ne fartis bone. Nu,
u Flora revenis ?
Doktoro Graham ne tuj respondis, sed dum momento
rigardegis Leon, mirante pri lia batalema, senhonta
sintenado. Fine li diris :
Jes, Leo, Flora retroviis, sed en tia terura stato
rilate amba sian korpon kaj sian animon, ke verajne
pasos longa tempo, anta ol i akiros sian antaan
farton kaj facilanimecon. Sed tio tute ne estas la plej
malbona afero. Per tio malkovriis via tuta friponao.
Neeldirebla hontindao estas, ke ano de la fiera, altesti-
minda familio Broadbent . . .
Pli malrapide, onklo ; se vi estus iom pli saa, vi
scius, ke malprudente estas kondamni akuziton, ne
doninte al li okazon por sin defendi.
Bone, mi traktos vin juste. Kion do vi diros
defende ?

Leo respondis kun parado de indigno kaj malvarmeteco :


Gis nun mi adis nur insulton, kiu anta-supozas
pruvitan kulpon ne akuzaon.
Kial do vi interrompis min, anta ol mi povis
MIRINDA AMO 257
formuli mian akuzon ? Nu, respondu do simple : Cu
vi a ne intrigis kune kun la direktoroj de hinda
kompanio por teligi el la domo de hinda princo, kies
advokato vi estis, kaj kiu plene fidis vin, la dokumentojn
ebligontajn al Cu vi a ne

li,
gajni sian proceson

?
lerte la via propra imago faligis suspekton sur
senkulpan junulon, nome Vilfrido Gallimore, per letero,
kiun skribis iu Georgo Stubbs, loanta e strato

la
Union
Cu a ne sciiinte, ke via fratino eltrovis
?

vian friponaon pro amo tiu noblanima junulo, vi penis

al
por perforte, per minacoj, urigi in silenti Respondu

!
Kun indigno mi forpuas tutan tiun hontindan

i

kulpigon, respondis Leo maltime, furioze rigardante
sian onklon.
Doktoro Graham renkontis la nevo kun

la
rigardon de
malestimo kaj diris
:

Vi ne imponas mi, mia lerta junulo, per via peno


al

esti tragedia. Kiom utilos vi nun malkonfesi tion,


al

kion vi jam konfesis fralino Parkinson kaj Flora


al

al

?
Mi konfesis nenion. Iafoje okazas, ke honesta
homo estas vizao kontra vizao kun tro abomena
kulpigo por peni rebati in. Mi estas viktimo de
hontinda intrigo, ne tiu bubo de tre dubinda deveno, kiu
havis senhontecon levi la okulojn filino de
la

la
al

Broadbent'oj . . .

Kaj kiu, vi pensis, e fariis rivalo mano de


la
je

fralino Parkinson He
?

Ridindao, onklo Cu tiu bubao iam sopire


!

rigardis fralinon Parkinson, mi ne scias tre verajne


estas sufie malmodesta mi neniam aspiris tian
li

estetikulinon.
Ho, vi, do, estas la viktimo de hontinda intrigo
?

Efektive Cu vi povas klarigi mi, sinjoro advokato,


al
?


kian motivon povus havi la via supozo via fratino,
fralino Parkinson, ties frato Filipo kaj sinjoro Brent
por aparte penadi por kazi vian ruinion
?

La afero ne komenciis per ili.


Cu vi do povas diveni iajn apartajn rilatojn inter
s
258 MIRINDA AMO
iuj i tiuj personoj kaj la princido, sinjoroj Kettle kaj
Tritton, sinjoro Stubbs kaj aliaj ?
Tre kredeble sinjoro Vilfrido Gallimore, kies
advokato vi laajne estas, povus respondi al tiu
demando pli bone ol mi.
Senpaciencigite doktoro Graham ekkriis :
Sufie ! Se vi pensas, ke vi povas e unu momenton
konfuzi min per tiuj ridindaj subtilaoj, vi tute eraras.
Ne pensu, ke tni estas idioto. Mi venigis vin i tien por
meti anta vin jenan alternativon kaj mi certigas vin,
ke mi plene decidiis agi absolute senkompate kaj tuje :
A vi forlasos tiun i landon senprokraste por Ameriko,
a, je Eskulapo, mi malkovros al la tuta mondo vian
friponaon. Tio estas la sola maniero sendanerigi la
gejunulojn kaj iamezure purigi de tiu i makulo la
honoron de la Broadbent'a familio. La sola bedaro,
kiun mi sentas, estas, ke tiu lando havos la malutilon de
via civitaneco.
Sed, onklo . . .
Nenian "sed onklo"! Mi estas nefleksebla. Mi
scias, ke viaj gepatroj plene aprobus mian agon.
Oportuna ipo forveturos venontan lundon. Vi do havos
sufie da tempo por ordigi viajn plej urajn aferojn.
Ne unu vorton plu, Leo.
Leo senespere faris ankora unu penon :
Sed, onklo, li balbutis, vi ja havas nur la vorton
de tiu kanajlo Stubbs, konfesinta falsisto kaj krimulo.
Ne unu vorton plu ! Mi ne volas plu diskuti kun vi
tiun i malagrablegan aferon. Cu vi konsentas ?
Ne.
Bone. Nun iru hejmen. Se mi ne ricevos sciigon
anta tagmezo morga, ke vi estas preta forvojai
Amerikon venontan lundon, vi scias kion vi devos
atendi. Foriru !
Senvorte, mortepala, Leo eliris el la ambro.
La sekvintan matenon je la deka horo doktoro
Graham ricevis letereton kun nur jenaj vortoj :
" Mi foriros, Leo."
CAPITRO XVI

Je la sama tempo, kiam Flora iom post iom resaniis


sub la ama zorgado de onklino Marinjo kaj de onklo
Hunt enOksfordo, Vilfrido transloiis de Leipzig al
Frankfurt-am-Main. Sinjoro Karl Brockhaus, ria
bankiero, kiu pasigis kelkajn jarojn en Londono kiel
direktoro de banka filio de sia patro kaj kiu kondukis
de tie junan edzinon el nobela familio, komisiis al li la
desegnadon kaj, kune kun eminenta germana firmo de
aritekturistoj, la direktadon de la konstruo de domego
la angla stilo. Kun grandaj uo kaj fervoro Vilfrido
komencis la laboron fari skizojn por la menditaj desegn-
aoj. Kun ne malpli granda entuziasmo li studadis la
muzikon kaj iafoje, post laciga laboro, vizitis grandan
koncertejon de la tiea filharmonio, kie ludiis klasikaj
kaj simfoniaj verkoj. Tiajn komponaojn Vilfrido
precipe atis.
Iun vesperon en la monato Februaro li eniris la belan
ambregon de tiu institucio kvaronhoron anta la
komenco de la koncerto ; sed preska iuj lokoj jam estis
okupitaj. Fine, post longa irkarigardo, li trovis
seon e malgranda tablo, e kiu jam sidis maljuna
blankhara sinjoro kaj juna fralino kun belaj orbrunaj
haroj kaj ridetantaj bluaj okuloj. Vilfrido entile
klinsalutis kaj sidiis. La ok monatoj, kiujn li pasigis
en Germanujo faris je li rimarkindan anon. Lia
vireca vizao estis ekster lia ao pensema kaj serioza,
kelkafoje e iom melankolia. Lia sintenado estis tiu de
viro, kiu sentas, ke li okupas honorindan pozicion en la
vivo.
La koncerto
komenciis per bonega ludado de la
Serenado de Schubert, kiu tiutempe estis tre atata
novao. Enpense Vilfrido faldis kaj malfaldis la pro-
gramon, kaj dum kelka tempo ajne forgesis ion
*59
26o MIRINDA AMO
irka si. Liaj pensoj estis en Anglujo, plenaj de forta
sopiro al iu malgajvizaa knabino, kiun li lastfoje vidis
en folioria labo en bela kampara ardeno. Li ne povis
forgesi kaj nun vidis anta si la kortuan, petegantan
rigardon, kiun donis al li la amata knabino, rifuzante
esti liberigita de sia promeso. Iafoje, en Berlino, li
sentis fortan tenton reiri Londonon kaj batali kontra
Leo is maldola fino. Iafoje, kiam, post vana penado
dronigi sian malfeliecon en plezuroj, lia koro ekpleniis
per maldolaj pensoj, li sentis inklinon malbeni sian
sorton, sed la memoro pri lia sankta amikino en Long-
Seaton iam alprenigis al li pli serenan, submetieman
animstaton.
Anta la finio de la unua muzikao lia revo inter-
rompiis per la konduto de seso da studentoj, kiuj
okupis apudan tablon. Tiuj i junuloj, laveste anoj
de la malnova universitato Heidelberg, videble venis
Frankfurton por sin amuzi. Ili estis en gajega humoro,
kaj ilia amuzao, tiumomente, estis penado altiri al

si,
per diversaj rimedoj, la atenton de juna fralino, kiu
la
sidis e lia tablo. Vilfrido anka rimarkis, ke mal-

la
konvena konduto de kelkaj tiuj studentoj tre enas
el

fralinon kaj indignigas respektegindan blank-


la

la

harulon e ia flanko. Dum la unua pazo ekadis,


li
ke liaj samtablanoj interparolas angle. La koncerto
daris, kaj la konduto de studentoj, sidanta plej
la

knabino, fariis pli rimarkeble trudema.


la

proksime
la al

Kiam, e komenco de la meza pazo, juna anglino


la

leviis por, supozeble, viziti konatinon en alia parto de


ambrego, du studentoj tuj anka leviis kaj ;ekvis
la

in.
Oni
al

permesas, precipe en universitataj urboj,


ja

studentoj pli da libereco, aliaj junuloj, sed tiuokaze


al
ol

la konduto de Heidelberganoj videble malplais


la la

la
al

okupantoj de irkaantaj tabloj.


Vilfrido ne povis ne adi
la

interparolon de siaj
anglaj najbaroj, kiuj, kredeble, supozis, ke neniu povas
kompreni ilin kaj kelkafoje sentis pro tio ioman
li
;
MIRINDA AMO 261

enatecon. Kiam, do, dum la foresto de la knabino la


maljunulo perdfaligis sian naztukon, li entile levis in,
dirante kelkajn konvenajn vortojn en angla lingvp. La
blankhara sinjoro estis tre kontenta ekscii, ke lia juna
najbaro estas anglo kaj afable komencis kun li agrablan
konversacion. Ili interalie priparolis la diversajn pro-
gramerojn kaj la muzikon enerale. Okaze de lata
ekrido, venanta de la studenta tablo, la maljunulo
plendis pri la malkonvena konduto de tiu junularo,
dirante :
Se mi nur povoscius sufie la germanan lingvon, mi
certe sciigus al ili mian opinion pri ilia konduto.
Jes, diris Vilfrido, mi anka malplezuriis e
iliaj malkonvenaj manieroj, kaj mi rimarkis, ke ili
fariis tre ma'agrablaj al via juna amikino. Se ili ne
esos, mi sentos fortan inklinon, kun via permeso, peti
ilin, ke ili kondutu pli bonmaniere.
Mi esperas, ke ne estos necese ; sed iuokaze, mi
petas, kara sinjoro, ne enu vin kaj ne malpaciu kun
tiuj flamkapuloj.
En tiu momento revenis la juna sinjorino, kaj ne
la du studentoj. Kun videbla
i,

malproksime post
maljuna sinjoro sciigis in, ke ilia kuntablano
la

plezuro
estas anglo. Vilfrido entile leviis, klinsalutis kaj
diris, ke lia nomo estas Gallimore. La blankharulo tuj
sin turnis
al
li
:

Ravita konatii kun vi, sinjoro Gallimore mia


;

nomo estas Macdonald kaj, kun mangesto, fralino


Macdonald estas mia nepino.
Nelonge post la rekomencio de l'koncerto unu
studento plenigis sian glason per rua vino kaj, farinte
siaj kunuloj, levis in is nivelo de la okuloj.
al la

signon
al

Ridetante direktis siajn okulojn fralino Macdonald


li

kaj, facile, sed sufie rimarkeble salutinte in, mal-


li

glason kvaza ia sano. La ceteraj studentoj


la

plenigis
je

aprobe ekridetis kaj pli-malpli malkae ekrigardis


la

fralinon, por vidi, u respondos. Tiu manovreto


i
i

irkaao, okazigante
la

observiis de kelkaj personoj en


262 MIRINDA AMO
tie i rideton, tie kolerajn mienojn. Tuj Vilfrido leviis,
aliris la tablon, e kiu sidis la studentoj kaj ekparolis kun
dignoplena tenio :
Sinjoroj studentoj, vi ne povas ne rimarki, ke via
trudemo estas tre malagrabla al la juna sinjorino.
Ciuokaze, kiel entiluloj vi nun esigos viajn atentaojn.
La studento, kiu trinkis al la knabino, iom malalt-
kreska, fortika junulo, kolere rediris, leviante :
Vi estas impertinentulo, sinjoro !

Trankvile Vilfrido respondis :


Tiu i epiteto plene priskribas tutan vian konduton.
Vi transpaas la limojn de konveneco.
Salte leviis la ceteraj studentoj. Du-tri el ili ekkriis :
Tiu insulto postulas kontentigon. Vi nepre devas
doni al ni plenan kontentigon, diris alia.
Vilfrido ne perdis unu momenton sian egalanimecon,
kvankam la disputo jam kazis sensacion.
Jes, sinjoroj studentoj, li respondis, malestime
kaj malvarmete, se vi volas, mi kontentigos vin iujn,
unu post alia, ekstere en la ardeno, per mia pugno.
Li estas fremdulao, Mietschke, flustris unu el la
junuloj, li ne valoras la penon.
Ne, des pli, kriis responde la alparolito, Jen,
sinjoro fremdulo, estas mia karteto ; mi postulas la vian,
por ke mi povu sendi al vi miajn sekundantojn.
Se vi povas rememori en via malklara cerbostato :
Mia nomo estas Gallimore, kaj mi loas e la strato
Kolberg, rekte kontra la potoficejo e sinjorino
Wassermann. Mi ne kunportas vizitkartojn.
Dirinte tion li turnis sin kaj ree okupis sian seon e
la flanko de la maljuna sinjoro. La karteton de sinjoro
Mietschke li postlasis sur la tablo.
Mi esperas, sinjoro Macdonald kaj fralino Mac-
donald, li diris, ke vi ne koleras pro la tumulto, kiun
mia intermetio kazis. Mi tre bedaras, ke i tiu
okazintao turnas tiom da okuloj al nia tablo.
Tute ne, sinjoro Gallimore, milde respondis la
grandaulo, vi agis noble kaj kavalire, mia nepino kaj
MIRINDA AMO 263
mi tre dankas vin. Mi nur treege malojas, ke via
kavalireco implikas vin en tian malagrablan aferon.
Fralino Macdonald aspektis iom pale. Kun mal-
trankvila rigardo en iaj belaj okuloj i demandis
mallate :
Cu vi vere, sinjoro, devos dueli kun tiu malentila
studento ?
Tre verajne, fralino ; mi proponos ordigi lian
konton per mia pugno.
Nelonge poste la koncerto finiis, kaj Vilfrido leviis
por adiai sinjoron kaj fralinon Macdonald. Manpre-
mante Vilfridon la maljunulo diris milde
Ne konsentu batali per armiloj, mia kara juna
sinjoro. Tiuj malsaaj flamkapuloj ja seras iun okazon
por malpacio. La jam ricevita publika riproo
sufiu.
Jes, sinjoro Gallimore, aldiris la junulino varme,
ne risku duelon pro mi. La nura penso estas por mi
terura.
Mi ankora ne scias, kion mi faros. Mi devas esti
gvidata de cirkonstancoj. Adia, adia.
Nun alproksimiis al Vilfrido du sinjoroj, unu en
uniformo de altranga oficiro kaj la alia civile vestita, sed
kun videble soldata tenio. Amba estis altkreskaj,
beltaliaj viroj. La sinjoro en civila vesto la unua parolis :
Cu vi permesos, sinjoro, ke ni interesiu pri tiu

okazintao ? Ni sidis tre apude kaj vidis la tutan aferon.


Permesu, ke mi komplimentu vin pro via ago.
Dankon, sinjoro ; mi ne povis agi alimaniere,
respondis Vilfrido entile.
Tute prave, plue diris la sama sinjoro. Mi
esperas, ke vi ne opinios min tro scivola ; se mi ne eraras,
vi estas fremdulo ? Anglo, u ne ?
Jes, mi estas anglo ; mia patrino estis germanino.
Efektive ; anglo-germano, do.
Sevi volas, jes.
Se vi intencas akcepti la duelinviton kaj se vi ne
havas la kutimajn sekundantojn, ni estas pretaj preni sur
264 MIRINDA AMO
nin tiun taskon. Tamen mi, se vi permesos, konsilus al
vi malakcepti. Mi konas tiun Heidelberg'an studentan
korporacion. Gi estas aro da sensencaj, batalemaj
flamkapuloj, multe pli okupitaj per skermado, dancado
kaj drinkado, ol studado.
Tiel interparolante, la tri viroj malrapide eliris el
la ambrego, trapasis la grandan, homplenan vestiblon
kaj iris sur la straton. Tie Vilfrido haltis kaj diris :
Vi vere montras al mi, fremdulo, tre grandan,
neordinaran afablecon, sinjoroj : kaj en la okazo se la
afero tion necesigos, mi rigardos in kiel grandan honoron
povi kalkuli pri viaj helpo kaj konsilo. Koran dankon,
sinjoroj.
La studentoj staris sur la trotuaro ne malproksime de
Vilfrido kaj ties novaj amikoj, brue diskutante kaj
ridante. La sinjoro en oficira uniformo nun diris :
Nia vojo hejmen kondukas nin tra via kvartalo,
sinjoro, u ni do iros kune ? Post nelonge la oficiro ree
parolis : Mi traktus la duelinviton de tiuj ventsakoj
kun malestimo. Se mi havus filon, kiu ne estas oficiro,
mi donus al li la saman konsilon ; sed mi ne mirus, se
vi adus nenion plu pri tiu i afero. La studentoj venis
i tien nur por fari ovacion al maljuna profesoro Glaber
okaze de ties ora edziofesto kaj verajne ili foriros
morga matene. Kompreneble ili ne povis akcepti

publikan kiom ajn merititan riproon sen parada
elmontro de braveco.
La konversacio nun fariis pli gaja kaj enerala kaj
precipe rilatis la diferencon inter la studenta vivado en
anglaj kaj germanaj universitatoj. Ce stratangulo la du
nekonatoj haltis. La civile vestita sinjoro sin turnis
tre entile kaj amike al Vilfrido, dirante :
Jen mia karteto, Von Bardeleben estas mia nomo.
Cu vi permesos, ke mi vizitu vin ? Cu a ne vi
bezonos nian helpon, mi tre atos duonhoran babiladon
kun vi.
Tio estos por mi granda honoro, via moto, re-
spondis Vilfrido kun facila klinsaluto.
MIRINDA AMO 265
Cu morga posttagmeze je la dua estos oportuna
tempo por vi ?
Certe, sinjoro von Bardeleben, mi atendos vin kun
granda plezuro.
Via nomo, vi diris, estas Gallimore, u ne ?
Jes, Vilfrido Gallimore, aritekturisto. Mian
loejon vi facile trovos kontra la potoficejo e la strato
Kolberg e sinjorino Wassermann, kies nomo trovias
sur kupra plato apud la pordo.
Reveninte hejmen Vilfrido duonkuiis sur sofon kaj
reve pripensis la neordinarajn okazintaojn de tiu
vespero. Kvankam li ne timis dueli, li pli ol duone
deziris, ke li ne havu viziton de la sekundantoj, ar li
sentis fortan malinklinon havi aferon kun aro da anti-
patiaj studentoj, kaj ar li ne volis malpari multvaloran
tempon pro tia sensencao, kiu, en okazo de vundio,
povus malhelpi la plenumadon de lia komisio. Se Flora
kaj fralino Lambert scius, ke sanga duelo atendas lin;
ho, kiel iliaj amaj koroj maltrankvilius !
Ree li rigardis la vizitkarton de la nova amiko :
" Sekreta
Registara Konsilanto Konrad von Bieberstein-
Bardeleben
" Nobelo kaj altrangulo ! Kvankam dum
sia restado en Prusujo kaj Saksujo li spertadis multe da
amikeco, li ne povis ne miri pri la tujaj intereso kaj
bonvolo, montritaj al li de tiu altranga nobelo.
La sekvinta mateno pasis sen vizito de batalemaj
studentoj, kaj li jam pensis, ke la antadiro de la nekon-
ata oficiro estis prava. Kontravole tiu i penso iom
" lasi sin
gajigis lin, kvankam iafoje li eksentis deziron
iri " kontra tiuj ridindaj studentoj. Je la dua horo lia
dommastrino anoncis la viziton de sinjoro von Bardele-
ben, kaj Vilfrido 'akceptis lin kun montro de sincera
plezuro kaj respekto.
Eksidinte sur la sofo la vizitanto diris ridetante :
Ho ! la flamkapaj studentoj do ankora ne sendis
siajn sekundantojn ! Bonege. Guste kion pensis mia
pli

amiko, kolonelo von Schliebert. Se ili ne venos, des


bone, sed eble ili sendos deputitaron post interkonsilio
266 MIRINDA AMO
en Heidelberg. Nu, kara sinjoro Gallimore, mi tre volis
sciigi vin pri tio, kio altiris mian atenton al vi. Kiam
mi vidis vin starantan e la tablo, e kiu sidis la studen-
taro, farantan al i tiun bone merititan riproon, nur
kelkajn futojn de nia tablo, vi forte revokis en mian
memoron scenon, kiu okazis anta multaj jaroj en
Heidelberg je ne tre malsimilaj cirkonstancoj. Mi tiam,
t.e. anta dudekkvin jaroj, havis tre karan anglan
amikon. Ni estis kunstudentoj kaj anoj de la sama
korporacio. Li estis, same kiel vi, muzikentuziasmulo.
Iun tagon aro da studentoj, apartenantaj al alia, mal-
amika korporacio tre strange al la sama, al kiu apartenas
tiuj malentilaj junuloj montris malrespekton, kredeble
senpripense a pro troeco de junula ercemo, al du sen-
helpaj, timemaj knabinoj el la kamparo. Mi povas nun,
image, vidi lin, starantan kontra tiuj studentoj kun
flamaj okuloj riproantan ilin pro ilia malentileco kaj
surverantan per varmega fluo de indigno, per bela
lingvao la sia elokventa stilo kaj iom rimarkebla,
fremda elparolo. Nu, rigardante vin, mi estis forte
frapita de la granda simileco inter vi kaj tiu malnova
kaj nun jam delonge mortinta angla amiko. Kvankam
la fasono de lia vesto estis malsimila, tamen vi montris
la saman figuron, la saman tenion kaj la samajn
trajtojn. Sed la nomoj estas malsamaj la nomo de mia
amiko estis Morton, Leslie Morton alie mi urus, ke vi
estas lia filo, a lia fantomo. Pro tio se vi permesos al
mi in diri mi sentis min allogita al vi, sinjoro Galli-
more, ne nur per via simileco al mia kara amiko, sed
anka per via propra nobla ago.
Dankon, sinjoro konsilanto. Kiel interesa !
Vilfrido ne povis ne pensi pri sia patro, kiu anta
dudekkvin jaroj estis a studento a jam docento en iu
universitato u Heidelberg ? El iuj tiaj lokoj Heidel-
berg estis la plej verajna, la la kelkaj aludoj, kiujn lia
onklo okaze, kontravole ellasis. Li tuj decidis post-
nelonge viziti tiun faman kaj belan universitaturbon,
malgra malagrabla ebleco renkonti tie siajn duelin
MIRINDA AMO 267
vitintojn. Eble li trairos la samajn stratojn kaj eniros
la samajn konstruaojn, kiujn lia nobla, malfelia patro
vizitadis.
Mi timas, ke mi malgajigis vin, sinjoro Gallimore.
Tion mi tre bedaras. Cu via patro ankora vivas ?
Vilfrido forte penis ne montri embarason kaj simple
respondis :
Ne, via moto ; mia patro mortis, kiam mi estis
infaneto.
Sinjoro von Bardeleben demandis :
Vi diris, ke vi estas aritekturisto ? Tre interesa
okupo.
Jes mi havas komision desegni domegon en angla
;
stilo por sinjoro bankiero Brockhaus.
Ho, efektive ! Mia juna amiko, tio estas ja grava
komisio, kaj mi tre gratulas vin. Mi bone konas komerc-
konsilanton Brockhaus ; lia edzino estas anglino, tre
arma sinjorino. Tiu laboro sendube famigos vin. Mi
tre esperas tion.
La konversacio nun turniis al muzikaj temoj, kaj
sinjoro von Bardeleben trovis je sia granda kontenteco,
ke iliaj gustoj estas tre similaj. Pretiante adiai sian
novan junan amikon la altrangulo diris afable :
Mi estos tre felia, se vi bonvolos fari al mi viziton.
Mi loas e la oseo Worms en vilao nomita "Sans-
Souci," ne malproksima de la nova ponto.
Post kiam Vilfrido faris konvenan, jesan respondon,
la konsilanto diris plue :
Mi estas vidvo jam de dek jaroj. Miaj du filoj estas
kadetoj en prusa kadeta instituto ; amba estas en
Berlino. Ordinare, vidvina fratino mia mastrumas la
domon, sed nuntempe i estas for, vizitante sian bopatrin-
on. Mi do estas sola dum kelka tempo. Venu balda, mi
petas, mia kara amiko ; mi preska iam estas hejme
en la vespero kun escepto de lundo kaj vendredo. Volu
veni frue, ni vespermanas je la sepa horo.

Ce la dua vizito, kiun faris Vilfrido al sinjoro von


268 MIRINDA AMO
Bardeleben, li renkontis mezaan sinjoron, kiu, ajnis
kaj kiu atendis konii kun

li,
al jam estis sciigita pri

li
li.
Sinjoro von Bardeleben prezentis unu alia per

al
la
jenaj vortoj

:
Jen, Egeno, mi havas grandan plezuron konatigi
vin kun mia nova angla amiko, sinjoro Gallimore, kiu
tiom similas mia iama amiko Morton. Grafo von

al
Schwalbach, kiu anka bone konis sinjoron Leslie Morton.
Ion plu mi ne povas diri.
La nova konato esprimis nedubeble sinceran plezuron
interkonatio kaj aldiris

la

pro

:
Ne; pro nun bedarataj kazoj mi tiam ne amis
tiun sinjoron Morton, kvankam mi ne povis ne estimi lin
pro lia nobleco de Pkaraktero.
La personeco de Grafo von Schwalbach faris sur

la
animon de Vilfrido strangan, profundan impreson. Li
estis altkreska kaj imponanta, seriozmiena figuro kun
longa, nigra, grizianta barbo, simple vestita per nigra
vesto. Tio, kio plej forte altiris atenton de Vilfrido,
la

estis liaj rimarkindaj, grizaj okuloj. Tiuj okuloj estis


eksterordinare penetremaj, tamen samtempe tre bon-
koraj, e revemaj. Vilfrido sentis, kvaza tiu viro

i
volas per unu rigardo penetri is la fundo de lia animo.
Intuicie eksciis, ke anta staras viro de neordinaraj
li

li

inteligenteco, altanimeco kaj interna paco. ajnis, ke tiu


viro plene divenis liajn pensojn kaj deziras lian konfidon.
Dum etabla konversacio grafo Schwalbach senene
la

faris multajn demandojn Vilfrido pri lia privata vivo,


al

celo de lia restado en Frankfurt, pri liaj parencoj en


la

Anglujo kaj multaj aliaj aferoj. Li ne unu fojon petis


pardonon pro sia scivoleco, kiel tion faris sinjoro von
Bardeleben, sed, ial, ajnis, ke evidenta sincereco kaj
la

varmeco de lia simpatio estas sufia senkulpigo. Kiam


li la

rimarkis, ke Vilfrido iom embarasias pro demando pri


sia patrino kaj respondas eviteme, temon
la

tuj anis
li

kaj proponis ludi muzikaon. Kvankam estis gasto


li

domo de amiko, malfermis kaj fermis


la
la

en manon
li

per mallonga, sed kortua kaj impresa preo.


MIRINDA AMO 269
Vilfrido kaj la rea konsilanto darigis dum kelkaj
minutoj interparolon pri venonta en Prusujo registara
kontrolado rilate al la konstruado de privataj domoj
pro la sendanereco de l'publiko kaj la disvolvado de
nacia sento de beleco. Tiam eksonis el apuda ambro
la unuaj taktoj de violonludado. Vilfrido estis tuj
frapita de la sora beleco de la muzikao, kaj sinjoro
von Bardeleben flustris al li kun signifoplena kapsigno :
Mirindega ludanto. Ili senbrue eniris la muzikambron,
kiun lumigis nur unu kandelo, kaj kune sidiis sur
sofon.
Vilfrido neniam antae adis tian ludadon, kaj i venis
al lia animo kiel nova inspirao. Li tuj sentis, ke la ludanto
ludas improvizaon kvaza el la profundo de sia animo.
Komence venis simplaj, dolaj melodietoj, memorigante
al li la feliajn, sennubajn tagojn de lia infaneco. Ree li
adis gajajn trilojn de facilkoraj birdetoj. Ree li ludis
kaj revis en la soleco de la sunbrila tonminejo, sia
amata ripozejo. Sed iom post iom la muzikao fariis
malpli dola, tamen e pli lerta kaj ensora. Okazis
anoj de la tonmodo kaj de la tonkoloroj ; kapricaj
anoj de l'sentoj : jen kelkaj malgajaj, tremetantaj
kantetoj ; jen malklaraj, sed akcentiantaj, akriantaj
kaj pli doloriantaj malakordoj. Cu la ludanto vere
povas havi ian percepton pri la stato de lia animo dum
la lastaj tri a kvar jaroj ? sin demandis Vilfrido.
Kvaza magie pasis anta liaj internaj okuloj, mirinde
rapide, la anianta bildo de lia propra, senripoza
animo, maltrankviligita, premita de nekomprenataj
sopiroj kaj iafoje disirita de duboj.
La malakordoj esis kaj cedis lokon al plendaj melodioj, .

kun kelkaj muaj pasaoj, kvaza pentrantaj momentojn


de obtuza senespereco. Sed subite la tonbildo ree an-
iis. Minacanta uragano forpasas, kaj brilaj sunradioj
trapenetras la malhelajn, disiriantajn nubojn, super-
verantaj ion per lumo, feliego. Ekstaza ojego,
ladokrioj nun fariis, dum kelka tempo, la reganta
sento : tuta halelujooro en unu animo. Iom post iom,
270 MIRINDA AMO
preska nerimarkeble, la ekstazo forias, kaj la melodioj
farias pli trankvilaj, serenaj. Kun tremetanta koro,
kun ned1finebla sopiro al io Vilfrido sin fordonis al la
dola influo de la rava muziko. Iafoje li sentis kvaza
li estus levata per facilaj, harmoniaj ventetoj a portata
de nevideblaj manoj alten, pli alten, postlasinte la teron
kun iaj zorgoj kaj maltrankviloj kaj doloroj. Sajnis al
ke adas serafan oron ladi Dion kaj prikanii
li,

li
sian propran feliegon pro eterna Spirito.

la

la
eesto de
Pli unu fojon demandis sin kun miro Cu estas
ol

li

:
eble, ke homa koro povas posedi tian serenecon, povas
senti tian animpacon Tiam la sopiro fariis espero, ke

?
anka iam spertos similan internan pacon.
li

Dole la ludado daris. Pli kaj pli Vilfrido sentis sin


elprenita mem pli kaj pli, nova, mirinda felieco
el
si

plenigis lian koron. Lia animo, ajne, flugpendis,


forgesinta iujn ter.ajn malhelpojn, en serena, spirita
atmosfero de alia mondo. Ankora la ludado daris per
dolaj tonoj, la plej altaj, kiujn povas eligi la violono,
iam pli mallata, serafa, is fine,

i
fariante
tute esis. Post kelkaj minutoj la grafo fermis kun
klako sian violonujon, kaj sinjoro von Bardeleben
leviis. Nur tiam Vilfrido konsciis, ke muziko jam
la

finiis. Paroli ne povis. Lia koro estis tro plena, kaj


li

nur malmulte partoprenis la konversacion, kiu poste


li

fariis en apuda, brile lumigita salono. Dum tiu inter-


parolo Vilfrido sentis sin ankora pli forte allogita de
la

stranga novekonato, kaj neklarigebla antasento ekregis


lin, ke tiu viro havos grandan influon sur lian vivon.
Grafo von Schwalbach, kiu lois en vilao apud
Darmstadt, nur trapasis Frankfurt'on survoje Gotha
al

kaj promesis ree pasigi kelkajn tagojn e sia amiko dum


reirvojao post tri semajnoj. Estis aranite, ke kaj
la

li

Vilfrido sama domo.


la

ree renkontiu en

Kiam Vilfrido
revenis en sian loejon, sinjorino
Wassermann sciigis lin, ke du studentoj Heidelberg
el

venis dum lia foresto. Ili postlasis siajn kartetojn kun


MIRINDA AMO 271
la informo, ke ili ree vizitos lin la sekvantan matenon je
la naa horo.
Studentoj el Heidelberg! Li do devos dueli. Kia
sensenca, malagrabla afero !
Survoje hejmen li estis peninta konservi en la
animo la serenecon, kiun estigis en i la mirinda ludado
de la nigrabarbulo, kaj li jam antasentis la feliecon,
kiun li uos, duonkuante sur la sofo kaj lasante la
memoron de tiuj dolaj melodioj denove travibri liajn
pensojn. Subita malagrablega vekio el bela sono !
Anstata dolaj revoj, ekokupis lian koron nun maldolaj
pensoj, indigno, malamo kaj deziro al veno pro tiu i
elrevio. Malbonhumore li iris tien kaj reen tra la
ambro. Li ekmalamis sin mem ; li malamis sian sorton
kaj sian malsaecon. Ne ! Li ne agis malsae ! Li faros
tion saman ree kaj ree por irmi samlandaninon kontra
aro da germanaj studentoj.
Bone, do, ni batalu ismorte, sinjoroj studentoj.
Eble tio estas pli ol vi atendis !
Post kelka tempo Vilfrido fariis pli trankvila ; sed
lia malgajeco pligrandiis. Li ekkonsciis, ke la sereneco,
kiun li sentis anta unu horo, ne havas naturan bazon
en li mem ; ke i nur daris tiel longe, kiel li estis sub
la influo de sereniga muziko kaj tiel longe, kiel li povis
forgesigi al si la aferojn de la aktualeco.
Kiom do valoras mia vivo ? li meditis malgaje.
Kion signifos, se mi perdos la vivon ; kaj kial mi ne
bonvenigus la morton ? Ha ! Eble tiam mi scius ;
malkovrius anta mi la misteroj de l' vivo, de l' post-
morta vivo kaj de la Dieco mem. Eble tiam mi trovos
animpacon, eternan ripozon, iaman serenecon ! Sed
en la okazo, se mi vundios, tiel ke mi farios nekapabla
plenumi mian amatan laboron, kia tiam estos mia
animstato ? E longa prokrasto estos neelportebla.
Akurate je la naa horo, la sekvintan matenon, eniris
en la saloneton de Vilfrido la du senditoj de la studenta
" en Heidelberg. Post formala
korporacio "Fortuna
interkonatio ili sciigis al Vilfrido, ke la honora korto de
272 MIRINDA AMO
tiu korporacio decidis, ke sinjoro Palo Mietschke devas
insisti pri donota al li plena kontentigo.
Parolante kun malvarma tono Vilfrido respondis :
Mi malestimas viajn ridindajn duelkutimojn,
tamen, por ke vi ne pensu, ke anglo timas duele renkonti
germanan studenton, mi akceptas vian inviton. Mi lasas
al vi elekton inter batalo per pugnoj a per pistoloj
ismorta. Car mi neniam tenis en la mano rapiron, nek
spadon, nek glavon, mi tute malkonsentus dueli per tiaj
armiloj.
La du junuloj aspektis iom embarasite :
Kompreneble, sinjoro, en la okazo, se vi volos
repreni . . diris unu el ili.
Mi havas nenion por repreni, sinjoro studento,
akre respondis Vilfrido, mi nur plenumis mian devon,
irmante sampatrujaninon kontra ofenda konduto de
aro da malentilaj junuloj, kaj mi farus tion saman en
iu okazo, e anta via tuta korporacio. Mia amiko,
sinjoro registara konsilanto von Bieberstein-Bardeleben
faros kun vi iujn ceterajn aranojn. Mi dankas vin pro
via vizito, sinjoroj studentoj. Bonan tagon.
Senvorte pro miro la du studentoj klinsalutis kaj
eliris.
*#####
Apena tagiis, iun malvarman, nebulan matenon en
la monato Marto, kiam du kaleoj, veturantaj, unu post
la alia, je distanco de kelkdekoj da metroj, sur unu el la
oseoj apud Frankfurt-am-Main alproksimiis al angulo
de arbareto. El amba veturiloj elpais po kvar viroj.
Senvorte, kiel fantomoj ili iris lalonge de la bordo,
unuope, is soleca maldensejo, kaita de arboj kaj
arbetoj. Tie la du aretoj da viroj sin lokis e kontraaj
flankoj, rapide, tamen senbrue, funebre. Mallonga
flustrita interparolo inter du viroj, elvenintaj el amba
flankoj : unu el ili mezuris, malrapide, zorge dekkvin
paojn inter la du grupetoj. Ce la ekstremoj de la mez-
urita distanco sin lokis du figuroj : unu altkreska, mal-
diketa, fleksebla ; la alia de malpli ol meza kresko, iom
MIRINDA AMO 273
dika kaj lareultra. Post momento da silento ekvidiis,
neklare tra la nebulo, samtempe, du briletoj, kaj adiis
unu lata pafbruo. Subita, mallonga movio okazis en
amba grupetoj, kaj denove ekvidiis du fajraj langetoj,
akompanataj de tondra bruo. La pli malaltkreska
duelanto ekanceliis kaj falis teren. Ciuj kuris al li kaj
sin klinis super lin, krom la antagonisto. Tiu for-

i,
pistolon krucigis brakojn kaj restis starante
la

la
etinta
senmove kun kapo klinita sur la brusto, kiel viro pro-
la

funde enpensa.
Post kelkaj minutoj du sinjoroj alproksimiis

li,
al
kaj unu ili, metante la manon sur lian ultron, diris
el

:
Venu, sinjoro Gallimore, ni estas senutilaj tie.

i
Malbona frakasio de l'maldekstra brako senespera

;

afero, kiu postulas tujan amputon e ultro.

la

La finakordoj de Beethovena Grafo


trio forsoniis.
von Schwalbach kaj sinjoro von Bardeleben kore kom-
plimentis Vilfridon pro lia lerta, sentplena ludado.
Li forte sed vane, penis, dum ludado de
la

la
koncerteto, forigi naskiantajn malgajajn pensojn kaj
nun konsciis, ke, e kelkaj patosaj pasaoj, nur mal-
la
li

gajeco kaj, iafoje, dolore melankolia stato de lia animo


ebligis lin ludi kun ti sentemeco, kiu elvokis
la

ladon de liaj kunludintoj. Tamen forte deziritaj


la

ladoj de tiuj du muzikspertuloj estis por tre agrablaj.


li

Tiun vesperon mirinda interna paco kaj felia


la


kontenteco de l'grafo kiujn montris iuj liaj rigardoj,
vortoj kaj gestoj trovis nenian akordon en la koro de
Vilfrido male, tiuj aferoj ajnis e pligrandigi, pro
i
;

senespereco, lian malgajecon. Post muzikado okazis


la

diskuto pri moraleco de dueloj . Sinjoro von Bardeleben


la

forte subtenis dezirindecon de tiuj


la

la

necesecon e
prohonoraj bataloj, dum grafo von Schwalbach la sia
trankvila, pensema maniero, kontrastaris, ne malpli
forte, la argumentojn de sia amiko. fino de longa,
la
Je

sprita rezonado diris


li

:
T
274 MIRINDA AMO
Resume do, la tuta instruado de Jesuo ja plene
kondamnas la korstaton, kiu okazigas duelojn ; sed,
forlasante la kristanan vidpunkton, ili e ne estas
defendeblaj sur la bazoj de moraleco, nek filozoo. Se
nur duelontoj volus a povus sufie funde analizi siajn
sentojn, ili trovus, ke la sento de vera indeco se tio
ekzistas ne estas maltrankviligita. Ne, enerale, ju
pli oni sentas, ke riproo estas meritita, des pli oni
koleras. Oni nur volas konservi la normalan, sed plej
ofte nur ajnigitan respekton de sia konataro. Nu, kio
estas, funde de l' analizo, tiu i emo ? Cu ne iu scias,
en la profundo de l' koro, ke li iam penadas estigi pli
bonan opinion pri si mem, ol li vere meritas ? La tuta
duelafero estas malsincerao ; oni ja ne povas imagi, ke
ies vera indeco a pligrandias a malpligrandias la
la rezultato de duelo. Parolante la persona vidpunkto,
neniu povas vundi mian honoron. Se ies riproo estas
meritita, mi penas humile akcepti in kaj, se necese, mi
petas pardonon. Se mi ne meritas la riproon, mi
konscias, ke, en
anitaj cirkonstancoj, mi povus
meriti in. Kiu plej bone konas sian propran koron, tiu
scias, ke nenio tro malbona povus esti dirata pri

i.
Tamen, rediris konsilanto, necese estas, ke
la

oni kreskigu decan honorsenton, amon honoro kaj


al

memestimon.
Honoro iom malestime respondis la nigrabarbulo,
!

honoro kaj indeco estas Honoro


malsamaj
aferoj.
estas tiel aniema, kiel publika opinio, per kiu sin
i

nutras. Gi similas grandioza konstruao, starigita sur


al

sabla, moviema fundamento. Memestimo, mia amiko,


estas plejparte memtrompo. Plivole
stimulu pasian
deziron esti bona, nobla, memforgesema, sed ne kuraigu
memestimon. La homa koro jam estas tro plenplena
de tio efektive memestimo, mempravigemo, t.e.
;

memamo, estas ia plej malbona eco.


is tiam Vilfrido ne ofte partoprenis la diskuton, sed
askultis kun streita atento du
la

la

argumentojn de
pliaaj viroj. Fine diris
li

:
MIRINDA AMO 275
Viaj argumentoj, sinjoroj, etis min de unu flanko
al la alia ; kaj mi preska ne scias, kie mi staras. Mi
forte sentas la saecon de la vortoj de l' sinjor' grafo, sed
ili estas ja por mi tiel novaj kaj strangaj, ke ili postulas
pluan, seriozan pripenson. Unu aferon, tamen, mi scias,
nome, ke tiu i duelo kun ia maloja rezultato tre mal-
gajigis min. En la profundo de l' koro mi ne povas ne
honti pri la malnoblaj sentoj, kiuj min puis al tiu ago,
a, pli bone, pri la manko de morala forto, kiu malhelpis
min agi la la instigoj de pli noblaj impulsoj. Mi suferis
teruran angoron pro interna batalo la nokton anta la
duelo, is kiam, lacega, mia cerbo rifuzis pensi unu penson
plu.
Grafo von Schwalbach rigardis Vilfridon per siaj
pensemaj, penetremaj okuloj, kaj ree la juna viro sentis,
kvaza lia animo estas legata de li kiel malfermita libro.
Kiam Vilfrido leviis por foriri, la nobelo sekvis lin kaj,
metante manon sur lian ultron, diris :
Mia kara amiko, mi iro s hejmen postmorga matene.
Mi estas fralo, loanta en soleca domo apud la bela
urbo Darmstadt en arma irkaao. Vi faros al mi
grandan plezuron, se vi venos por pasigi kun mi tiom da
tagoj, kiom vi povos ripozigi vian laboron. Vi bezonas
mallongan anon de okupo kaj de pensoj. Ne mal-
konsentu.
Vilfrido ne volis malkonsenti ; li plivole metus la
brakojn irka la kolon de la nigrabarbulo.
Tri tagojn poste, iom post la tagmezo, la kaleo de la
grafo eniris la korton de granda, malnova domo, irka-
ita de bela ardeno. Cio en la domo kaj ia irkaao
aspektis pace kaj trankvile. Pro la senartifika koreco
de la gastiganto kaj la entileco de la servistoj Vilfrido
tuj sentis sin tute hejme. Survoje tra la vilao grafo von
Schvvalbach jam mendis tagmanon por du personoj de
hotelmastro, kiu staris e la pofdo de malnova bonhaveca
hotelo kaj kiu salutis lin per riverenco kaj kun esprimo
de ojo.
Post la tagmano Grafo von Schwalbach montris al
276 MIRINDA AMO
sia gasto la vidindaojn de sia domo kaj poste proponis
promenon en la ardeno kaj sur apuda monteto. Tiu
promeno kaj la instruaj paroloj de la gastiganto estis
por Vilfrido vera uo. La animtrankvileco kaj neskuebla
certeco rilate la aferojn de la spirita mondo, kiujn
elmontris tiu serioza, sed profunde felia viro, faris sur
la animon de Vilfrido fortan, trankviligan impreson. Li
sentis, kvankam ankora neklare, ke tiu animpaco kaj la
isfunda envido de l' grafo en uste tiujn aferojn, kiuj
tiom konfuzis lin, estas la rezulto, ne de subtila, filozofia
rezonado, sed de viva kontakto kun la realaoj de la
spirita vivo kaj de intima rilato kun pasie amata Dio. La
klareco delia vivofilozofio estis konsekvenco de la certeco
de lia konvinkiteco kaj de la simpleco de lia dogmaro.
Kiel malkontentigaj, vanaj kaj sensignifaj aspektis al
Vilfrido nun la necertaj kaj reciproke sin kontradirantaj
pretendoj de la filozofoj, kiujn li antae studis, kaj kiel
ridindaj nun la diskutadoj pri ili, kiujn li kelkafoje
partoprenis en la salono de gesinjoroj Parkinson en
Londono ! Kaj tiu i profunda pensulo estis tiel
simplanima, kiel lia kara amikino, fralino Lambert.
Post la posttagmeza kafomano amba viroj sidis kune
sur la sofo en jam mallumianta ambro. Vilfrido
askultis kun miro kaj uego la vortojn de sia gastiganto,
dum tiu i malkovris al li la internon de sia koro kaj
priskribis la ravon, kiun senintermanke faras al li la
konscio pri la amo de Dio. La belsona voo de la paro-
lanto certigis la profundan ojon kaj kontentecon, kiujn
liaj vortaj elmontris. Dio estis por li absoluta realao,
konsciata en la profundo de lia propra interna estao.
Kiam la grafo eksilentis, Vilfrido demandis lin :
Diru al mi, mi petas, u vi, la unuan vesperon,
kiam ni renkontiis, pentris per via violonludado la
historion de via animo ?
Jes, respondis la viro el la kontraa angulo de la
sofo, kaj mi tre ojas, ke vi komprenis min.
Cu vi, do, ne iam
uis tiun animpacon, kiun vi
nun uas ?
MIRINDA AMO 277
Ne, kara amiko, ne iam. Mi iam spertadis
dubojn kaj korpremojn, similajn al la viaj, kaj mi ne
maltrankvilias pro via estonteco. Vi estas sur la usta
vojo. Estas ja nur necese, ke oni volu fari la volon de
Dio, kaj, la la diro de Jesuo mem, oni ekkonos, kio estas
Lia doktrino. Al sincera, pene seranta animo Dio sin
nepre malkovras, kaj mi kredas, ke vi sincere seras la
veron. Unu sola ekkono de la fakto, ke Dio ekzistas,
sufias por iam forigi dubojn kaj malfidon kaj timon.
Tre malmultaj estas sinceraj serantoj ; mi ankora
renkontis treege malmultajn. Tre enerale oni ne volas
kredi ; homoj nekredemaj zorge seras, per iuj rimedoj,
eltrovi ion, kio povus anstatai Dion, ian alian klarigon
a Unuakazon; kaj nenia teorio estas tro absurda, tiel
longe, kiel i prezentas la plej malgrandan esperon, ke
oni povos forigi la veran Kreinton.
Mi sentas la pravecon de viaj vortoj, sinjoro grafo.
Kiam mi estis en Berlino, mi tre maltrankviliis de nova
demando pri la origino de l'vivo. Kion vi pensas pri tio ?
Jes, respondis la nobelo, mi adis pri tiuj
diskutadoj. La mia opinio, estas absolute vane por
la homa cerbo peni eltrovi la originon de la vivo. Verajne
mi mirigas vin dirante, ke tio estas tute neebla, tial ke,
la iu senco, i ne havas originon. Ne nur la vivo, sed
io, kio ekzistas en la universo ekzistas ar, kaj tiel longe,
kiel Dio volas, ke ili estu. Ciu spirita vivo estas parto
de Dio, kaj, ar Dio ne havas originon, la spirita vivo ne
havas. Ciu efekto ja devas havi kazon ; sekve nepre
devas ekzisti unu Unuakazo, memekzistanta, senorigina,
memsufia kaj kapabla estigi ion, kio ekzistas.
La sekvintan matenon la poto alportis por Vilfrido
leteron de fralino Lambert. Per malmultaj vortoj i
sciigis al li ke, dank'al la senlacaj penadoj de Flora kaj
de fralino Parkinson, lia senkulpeco estis plene mal-
kovrita ; ke Leo Broadbent konfesis sian krimon kaj
estis devigita forlasi la landon. La letero montris la
kutiman amemon kaj kortuan zorgemon pri lia korpa
kaj spirita bonstato. i finiis jene : Kara Flora suferis
278 MIRINDA AMO
multe pro vi kaj plenumis sian taskon kun mireginda
kurao kaj sindonemo. Kvankam la fakto, ke tiu kruela
suspekto nun estas forigita de via kara nomo, tre kon-
tentigas in, tamen, kompreneble, la eltrovo de la vera
krimulo estis por i terura bato, kaj ia sano ricevis fortan
skuon. Sed, dank' al Dio, i nun preska plene resaniis.
La kara knabino pasigis kelkajn semajnojn e onklino
en Oksfordo, sed nun i intencas reveni hejmen post unu
semajno. Mia kara knabo, multajn ojolarmojn mi
veris pro la evidentio de via senkulpeco kaj pro via
nobla ago. Sed anka mi veris larmojn pro nia karega
Flora kaj ia familio. Flora opinias, ke nun nenio mal-
helpas vian baldaan revenon, kaj deziras, ke oportuna
sudvento alportu vin sur siaj molaj flugiloj. Sed, karulo,
mi scias, ke devoj ligas vin al Frankfurt dum kelka
tempo, kaj eble konsilinde estas, ne seri renkonton kun
la Broadbent'a familio, is forpasos la plej granda
akreco de ilia malojo. Skribu rekte al Flora.
Fluego da diversaj sentoj ekplenigis la koron de
Vilfrido : dola ojo pro la fideleco kaj sindonemo de la
amatino kaj pro la kortua amemo de la patrina amikino ;
malojo pro la kazitaj al Flora korpremego kaj malsano ;
kaj varma admiro pri la oferemo de fralino Parkinson.
Tiujn emociojn trapenetris kreskanta sento de senpezio
pro la malkovro de lia senkulpeco. La estonteco subite
aspektis tiom pli hele, pli rozkolore. Legante la cititajn
vortojn de la kara, heroa knabino, li eksentis fortan
deziron, tuj respondi al ia alvoko, sed la saa konsilo de
fralino Lambert same subite moderigis lian fervoron.
Kiam, traleginte la leteron la duan fojon, Vilfrido levis
la okulojn, li renkontis bonkoran, ridetantan rigardon
el la malhelaj, pensemaj okuloj de la grafo. Tiu i
ekdiris :
En nia vivo okazas iafoje momentoj u ne ? kiam

oni sentas inklinon samtempe ojegi kaj plori. Hodia


matene la vetero ne logas nin eksteren. Mi do kuraas
fari al vi peton. Sidiu en tiun sofangulon kaj rakontu
al mi la historion de via vivo. El multaj aludoj viaj mi
MIRINDA AMO 279
konkludas, ke tiu historio ne estas ordinara, kaj mi
certigas vin, ke iu detalo min tre interesos.
Por Vilfrido tiu i peto estis tre bonvena ; efektive li
jam deziris okazon por malkovri sian koron al tiu
neordinare simpatia homo kaj por priparoli kun li la
multajn maltrankviligajn kaj misterajn demandojn
rilate al sia vivo, kiuj iam postulis solvon. La rakonto
de Vilfrido daris is la tagmano kaj poste is
servisto enportis la posttagmezan kafomanon. Grafo
von Schwalbach askultis kun streita atento, li nur
malofte interrompis la parolanton, por fari demandojn
pri fralino Lambert kaj sinjoro Hutton. Iafoje lia
iam trankvila vizao ekmontris signojn de profunda
emocio. Liaj okuloj fikse kaj reve rigardis en la spacon.
Fine li diris serioze, kvaza li parolus al si mem :
Kiel mirindaj estas Viaj vojoj, ho mia Dio, kaj Via
favorkoreco kiel ampleksa ! Pardonu, amiko mia, via
rakonto kortuas min pli, ol vortoj povus esprimi.
Efektive ? Vilfrido rigardis la mistikulon kun miro
kaj stranga maltrankvilo.
Cu neniam venis al vi la penso, demandis, post
momento, la nigrabarbulo, kiel stranga, kiel neklarig-
ebla estas tiu amo inter vi kaj fralino Lambert ?
Jes, mi ofte miris pri tio.
Cu vi neniam rimarkis, ke fralino Lambert havas
fremdlandan elparolon ?
La mano de Vilfrido, kuanta sur la tablo ektremetis.
Konfuzaj pensoj rapide traflugis lian cerbon, dum li
penis kunrilatigi fralinon Lambert kun lia . . .

mortinta ? . . . vivanta ? . . . patrino. Li


klinis sin antaen, por pli bone vidi la vizaon de la
demandinto, kaj respondis :
Mi rememoras la diron de aliaj, anta multaj jaroj,
ke i havas elparolon kiel fremdulino, sed mi ja, de mia
infaneco, alkutimiis al ia elparolo, tiel ke mi ne rimarkis
en i ion neordinaran.
Cu mi povas vidi la leteron, kiun vi ricevis hodia
matene ?
28o MIRINDA AMO
Certe ; jen.
Grafo von Schwalbach prenis la leteron kaj tuj mur-
muretis kun tremetanta pro emocio voo.
Kompreneble ; kiel mi povis dubi ? Ho, Vilfrido,
mi amis tiun virinon de mia knabeco kaj mi ankora
amas in.
Vi, sinjoro grafo ; vi do konas in ?
Jes, mia knabo, ni estas gekuzoj, via patrino kaj
mi.
Mia patrino ? Ho, nun mi tute komprenas. Kia
ojo, kia ojo ! Mi havas patrinon ; kaj tiu dola
sanktulino, tiu anela virino estas mia patrino !
Vesperaj ombroj falis, kaj la manao sur la tablo
ankora estis netuita. Amba viroj sidis flankon e
flanko sur la sofo kaj manon en mano. Silento regis en
la ambro ; nur granda, malnova horloo, staranta en
angulo, adigis <ian trankvilan tik-takon.
Sinjor' grafo, ekparolis Vilfrido . . .
Ne " sinjor' grafo," Vilfrido ; nomu min onklo.
Bone, onklo do, diru al mi, mi petas, kial la patrino
faris sekreton el sia patrineco, e post la morto de onklo
Silaso ?

La grafo netuj respondis. Post kelkaj minutoj de


peza silento li diris :
Supozeble pro pli ol unu kazo, mia kara knabo.
Cu vi ne povas sciigi al mi la kazojn, onklo ?
Eble unu kialo estas urpromeso farita al Dio en
momento de akra kordoloro kaj sopirego.
La grafo denove eki|lentis, sed post momento aldiris :
Estas pli bone, ke vi sciu, por ke estu inter vi plena
konfido. Pli bone, ke mi sciigu vin, ol via patrino mem.
Vi ja estas nobla homo, kaj nenio okazinta en longe-
pasintaj tagoj povos malpligrandigi tiun mirindan amon
kiu ekzistas inter vi.
Fervore Vilfrido ekkriis :
Nenio ja iam povus igi min adori mian patrinon
malpli, ol mi nun adoras in ! Diru al mi iom.
Volonte, mia kara knabo, post nia kafomano.
MIRINDA AMO 281
Al servisto, kiu envenis kun lampo, la grafo diris :
Karlo, ekbruligu, mi petas, du lampojn en mia dormo-
ambro.
Iom poste grafo von Schwalbach leviis kaj diris :

Venu en mian dormoambron, Vilfrido. Tie


trovias por vi interesao.
Ili grandan, tre komforte meblitan ambron
eniris
kun loio, donanta vidon sur folioria angulo de la
ardeno.
Mi pasigas multe da tempo i tie, diris la gasti-
ganto, meditante, verkante, preante ; kaj mi amas
irkaigi min i tie per objektoj, kiuj stimulas la animon
je altaj kaj serenaj pensoj. Poste, levante lampon kaj
montrante per la mano akvarelon pendantan super la
lito, li diris plue : Jen, rigardu ; u vi rekonas tiun
personon ?

Vilfrido alpais kaj rigardis portreton bela juna


de
virino. Profunda emocio vidiis sur lia vira pensema
vizao, kaj du larmoj malklarigis al li la vidon.
Jes, li respondis post momento, mia bela patrino
kiel junulino. La trajtoj estas la samaj. Tamen la
esprimo en la okuloj estas nun iom malsama, plena de
mildeco ; kaj irka la buo montrias nun linioj, kiuj
iom aliigas la mienon.
Kompreneble, diris la grafo ; tiam, la dek-
najarulino estis fiereta, memkonscia kaj memvola, kaj
nun i estas sanktulino, perfektigita per suferoj. La
portreton pentris mia mortinta fratino. Ili estis intimaj
amikinoj.
Li alportis du apogseojn al la litflanko, kaj ambau
sidiis. Fiksante enpensian, preska malgajan rigardon
sur la portreton, li ame kaj tre delikatsente rakontis
al sia novetrovita parenco, la historion de la juneco de
lia patrino. Li parolis pri la fiereco de la Rothenfels'a
familio, la foje senespera stato de iaj financoj, kaj pri
la penadoj, kiujn faris la patro kaj la fratoj, por kon-
sentigi in edzinii kun tre ria, sed mezaa kaj, pro
diversaj kazoj, malinda svatianto. Li parolis pri
282 MIRINDA AMO
vizito de arma, sed neria ambasadora oficisto, kiu
maltrankviligis la nespertan koron de la juna virino.
Sekvis priskribo de la patro de Vilfrido kaj de ties
demokrataj inklinoj ; la konatio kun la juna nobelino
kaj la tuja pasia enamio de l' juna anglo en in. Poste
li rakontis la subitan, senpripensan amforkuron kaj
edzion en Londono. Grafo von Schwalbach ne kais de
Vilfrido sian opinion, ke tiu edzio estis fatala eraro de
l'flanko de amba junuloj : La edzino la unua tion
eltrovis, kaj verajne la edzeca paco maltrankviliis.
Post unu jaro i insistis pri reveno Germanujon, kaj
amba loiis en Heidelberg, kie Vilfrido naskiis. Per
delikataj, zorge elektitaj irkafrazoj la grafo rakontis
pri la reveno el Italujo de la juna ambasadoro, scianta
nenion pri la subita edzio, pri kiu la juna grafino
Alvino konsentis, por eviti la sorton farii edzino de
malamata diboulo. La grafo anka devis citi la
sekvintajn malfeliajn okazintaojn : la fatalan duelon,
la morton de amba viroj kaj la misteran malaperon de
la knabeto.
La rakontanto leviis, mallosis ebonan skatoleton
kuantan sur komodo kaj elprenis el i papereton.
Jen, li diris, estas letereto, kiun via patrino
postlasis adresitan al mia mortinta fratino.
Vilfrido prenis la flaviintan e la rando paperpecon
kaj, kun profunda emocio legis jenajn vortojn :
" Adia ! Mi foriras kaj neniam revenos. Dio pardonu
miajn pekojn ; kaj nun mi ne ripozos, is, per Lia
favorkoreco, mi trovos mian karegan infanon. Alvino."
Dum kelka tempo regis silento en la ambro. Fine
Vilfrido ekparolis sentplene :
Kiel mirigaj, vere, estas la vojoj Dio ! Nenio
de
nun malhelpos min rapidi hejmen por irkabraki in
" Patrino " kaj diri al ke mi amas kaj
i,

kaj nomi in :
respektegas in pli iam. Kia felieco tio estos por
ol

kaj por Plora Ho, kara onklo, neniu povas imagi, kiom
!

kompatinda virino suferadis pro mi en daro de


la
la

tiuj dudek jaroj. Kiel forte ia amema, patrina koro,


MIRINDA AMO 283
sendube, deziregis diri al mi : " Mi
estas via patrino."
Ciufoje kiam mi nomis in fralino Lambert, ia koro
nepre sentis akran doloron. Kaj tamen, i aspektis
iam trankvile, iam serene. Mirindege !
Mirinde, Vilfrido, jes ; sed mi tute komprenas. La
favorkoreco de Dio povas tiel subteni animon, kiu
ripozas en Li. La plej granda mirindao, tamen, estas
la amplekso de la Dia favorkoreco. Post momento
la grafo diris plue : Vi estas prava, Vilfrido, rapidu
hejmen, kaj Dio volu survoje malkovri Sin al vi

pli
plene. Mi veturigos vin morga is Mainz kaj mi
kalkulos tagojn is via reveno.
la

Koran dankon. Cu ni povos veturi tra Frankfurt

?
Mi deziras kunpreni mian laboron kaj viziti mian
bankieron.
Certe, kiel plaas vi, kara knabo.
al

##*##*
Ni ne veturas Frankfurt per sama vojo per kiu
la
al

mi venis Darmstadt u ne vere, onklo


al

?
;

Ne, Vilfrido, mi volas montri vi survoje


al

la
kastelon de familio via patrino. Efektive ni vidos
la

de

in post nemultaj minutoj. Ni jam nun trapasas la


bienon de via onklo Konrado. Via patrino kaj estas
li

la solaj vivantaj anoj tre malnova grafa familio


la

de
Rothenfels. Li estas malfelia viro, homevitemulo, kies
vivo maldoliis per multaj aferoj, de kiam kazis
la
li

teruran scenon inter via patro kaj sinjoro von Anstetten.


Car estas fralo, lia posedao, kiu nun trovias en
li

sufie bona kaj senhipoteka stato, fine farios via, sed


titolo, kiu nulios. Kaj e nun via patrino povas
la

ne
rento.
la

postuli parton de
Grafo von Schwalbach petis la veturigiston, ke
li

haltu, kaj, montrante per mano pentrindan kastelon,


la

lokitan sur deklivo de monteto, diris


li

Jen, Vilfrido, estas kastelo Rothenfels, kie via


la

kara patrino pasigis tre feliajn tagojn dum siaj infaneco


284 MIRINDA AMO
kaj juneco, sed kie anka la juna sentema virino travivis
tagojn de forta korpremo.
Dum kelka tempo Vilfrido estis senvorta. Amaso da
emocioj ekplenigis lian koron. Kiel rapide, kalejdoskope
premsekvis, unu post alia, la okazintaoj de lia vivo en
la daro de la lasta jaro ! Anta kelkaj horoj lia deveno,
la mistero irkaanta liajn gepatrojn ajnis nepenetrebla,
kaj nun, tie staras, je distanco de du a tri cent metroj
malnova, sed tre bela grafa kastelo, naskoloko
li,

la
de
de lia patrino, estonte lia apartenao, kaj mem rapidas,

li
senpacience, sin eti brusto de nedireble dola,

al
la
Lia viva imago ekpentris internon

al
karega patrino

la
li
!

kastelo. Li vidis en pensoj dolan infanon


la

la
de
ludantan en korto kaj belan knabinon promenantan en
la

apuda arbaro kun libro da poeziaoj en mano, kantan-

la
tan a revantan dolajn knabinecajn revojn de sen-
kulpa amo. Poste ekvenis bildo de malfelia,
al

la
li
korpremata juna patrino, forlasanta la hejmon pro
perdita infano, kaj kun e pli granda intenseco
al

sopirego
deziris irkapremi in, nomi in karega patrino kaj
li

preni sur sin, kiel rajton de filo, zorgon pri ia komforto.


la

Preska ne malpli deziregis, ke Flora partoprenu lian


li

novan felion. Ho Kiel lare kara knabino mal-


la
!

fermos la okulojn Kiel estos felia


i
!

Ciuj tiuj pensoj, kaj aliaj, flugrapide trapasis

la
i

cerbon Vilfrido daro de nur kelkaj momentoj.


la

de en
Kvaza elvekiinte tiuj revoj, diris
el

li

Onklo, mi deziras fari rapidan skizon de kastelo


la

*#*#
por montri in patrino kaj Flora.
la

al
al

Terura fulmotondro, longe furiozinte en valo de la


la

Rejno, fine forpasis, kaj inter disiritaj arentrandaj


nuboj ekaperis brila, ridetanta plenluno. Dola mez-
nokta silento regis sur
la

ferdeko de Rejn-ipo, sur


la

kiu staris Vilfrido, la unuan nokton post kiam adiais


li

grafon von Schwalbach sur kajo en Mainz. Senbrue,


la
MIRINDA AMO 285
kiel feinrakonta fantomo, la arentlumigita ipo glitadis
laflue. Tie i kaj tie briletis malfrua lumo en dometo
de preterpasata vilao.
La juna viro, sin apogante sur balustrado tre uis la
trankvilan belecon de la nokta vidao ; kaj lia koro
sentis strangan, ne antae spertitan emocion. Plenigis
lin miriga, neklarigebla sopiro, supreniri sur la tupoj
de sia pasinta memo al pli altaj, puraj regionoj. Lia
koro ektremetis pro neklare sentata atendado pri fine
akirotaj animpaco kaj sereneco. Dum li rigardis la
brilan, trankvilan lumon kaj la stelojn briletantajn tra
la nubofendoj, la demando prezentiis al li : Kie estas
trovebla tiu granda, bona, pura Dio ? Ho ! Ke mi
povu trovi Lin en la nuna horo ! Tuj, kvaza responde al
lia demando, venis al li la bildoj de la patrino kaj de lia
nove trovita onklo : Ili ja amba diras, ke ili trovis
kaj iam trovas Lin en la profundo de sia propra koro.
Kial do ne mi anka ? Sed, kiel mi povus kompari
mian koron kun la koroj de tiuj sanktuloj ? Mal-
levante la okulojn, li reve rigardis la fluantajn, malhelajn
ondojn de la rivero, kaj, momente, malgajeco plenigis
lian bruston. La unuan fojon en sia vivo li trovis sin
konscie vizao kontra vizao kun la timeginda sankteco
de Dio. Li ektremis. La unuan fojon li ekvidis sian pro-
pran koron en la senmakula lumo de Lia pureco, kaj lia
koro aspektis al li tre malpura, tre peka.
Ree liaj pensoj sin turnis al la palvizaa virino en
Long-Seaton. Kiom da fojoj i priparolis kion anka
onklo Schwalbach certigis la mirindan simplecon de la
vojo de l' savo : Jen la repaciga tasko de la Savinto estas
ja finita ; nur bezone estas, humile, oje akcepti in !
Kiel mirinde simpla ! Infano povas kompreni in, kaj
tamen, kiom da filozofoj ne perceptas. Humile, pente
akcepti Lin kiel anstataanton, Savanton ? Jes, mia
Dio, mi akceptas ! Lia koro tremetis pro profunda
emocio, kiun li ne komprenis. Regate de sopiro, li levis
la manojn al la ielo kaj murmuretis : Ho, eterna Dio,
malkovru Vin al mi. Liaj lare malfermitaj okuloj,
286 MIRINDA AMO
ardantaj en la lunlumo, aspektis kvaza lia animo volus
penetri en la profundon de la senlima spaco.
Vilfrido ne atendis longe. Subite li sentis sian animon
plenianta de nedirebla ojo, kvaza torento da Dia
lumo sin enveras en in. Kia nova, miregiga sento !
En tiu momento li plensciis, ke Dio estas, efektive
ekzistas, kaj ke Li mem plenigas lian tutan internan
Mirige ! Ne malproksima, nekonebla
" Abso-
estaon.
luto " ; ne nura filozofia postulato, sed glorega, vivanta
realao. Granda, neregebla ojo preska minacis krevigi
lian bruston. Ankora li staris, tie e la balustrado,
dum momento, kun levitaj manoj, senmove pro raviteco.
Sed iom post iom regis lin nova sento : la dola konscio
pri la amo de Dio. Kiel forta, tamen kiel nedireble
dola tiu sento, esti penetrata, plenigata de la iopova
Dia amo ! Fine la troarita brusto malpeziis per elfluo
de silentaj larmoj el liaj ardantaj okuloj, kaj liaj lipoj
povis elspiri : Mi amas Vin ; ho mia Dio, mi amas Vin.
En tiu momento li konsciis, ke li povas fari ion, suferi,
oferi ion, sin mem, pro amo al Li. Ankora kelkajn
minutojn li restis sur la ferdeko en profunda meditado
kaj poste teliris en sian kajuton. Li ne volis esti al-

#
parolata de iu el la ipanaro.

Ok tagojn poste Vilfrido staris kun frapanta koro


anta pordo en la dometo de sinjorino Gadd en Long-
Seaton, preete suprenlevante la koron pri fortoj
ekregi sin pro la patrino. Li frapis, kaj bonekonata voo
vokis :
Eniru . . . ho, Vilfrido ! Cu vi vere alvenis ?
Tre felia rideto salutis la veninton. Vilfrido rapide
antaeniris, sin etis sur la genuojn anta la liton kaj
ame, milde irkabrakis la dolvizaan virinon :
Patrino, liaj tremetantaj lipoj murmuretis, mia
karega, karega patrino !
Lipoj premis lipojn en longa, feliega kiso. Metante
MIRINDA AMO 287
la kapon sur la ultron de la patrino, Vilfrido lasis fali
ojolarmojn. Post momento li diris :
Kara, dola patrino, mi iam tre amis vin, sed nun,
milfoje pli forte.
Pli bone regante sin, ol Vilfrido atendis, sinjorino
Morton por doni al i ian ustan nomon parolis kun
profunda, oja emocio :
Jes, mia karega knabo, mi estas via patrino. La
antazorgo de Dio, do, permesis al vi eltrovi mian
sekreton. Lia nomo estu ladata !
Jes, patrino, via kuzo kaj mia kara onklo Schwal-
bach rakontis al mi ion, kaj, kompreneble, mi tuj
rapidis i tien por sperti la ojon nomi vin patrino, vin,
la plej dolan, la plej bonan virinon en la mondo.
Kiel mirigaj estas la vojoj de nia Dio, Vilfrido,
diris kun ojobrilanta vizao la nobelino : arda
dankemo kaj neeldirebla felieco plenigas mian koron.
Mi havas longan, mirigan rakonton por vi, panjo,
sed mi volas prokrasti in is la vespero. Nun mi nur
volas ui la feliecon esti kun vi. Sed tion mi devas diri :
Fine mi trovis Dion, a plibone, Li malkovris Sin al mi
kaj plenigis mian animon je granda ojo kaj paco.
Ni ladu Dion, Vilfrido, mia kara knabo ; mi tre
ojas. Mi plene atendis tion, sciante, ke Dio neniam
Sin kaas longe de tiu, kiu sincere Lin seras.
Dum kelka tempo amba silentis. Manon en mano,
kun la koro tro plena kaj tro felia por paroli, ili sin
fordonis al la uo de la sento, ke unu vere apartenas
al la alia. Vilfrido la unua ekparolis :
Ho, kiel Flora malfermos la okulojn, panjo ! . . .
Kia heroineto i estas, la kara knabino.
Jes, Vilfrido, vi uldas multe al ia kortua sin-
donemo. Si promesis viziti min je la kvara horo, kaj tre
verajne i nun estas survoje i tien. Iru renkonte al
i,

Vilfrido, kaj diru pri via eltrovao tiom,


al
i

. . .

kiom vi opinias bona.


288 MIRINDA AMO
Vilfrido !

Flora !

Ce vojkurbio ekster la vilao la amantoj subite


renkontiis kaj tuj sin etis unu en la brakojn de la alia.
Gojo kaj amo ekbrilis en la okuloj de amba, sed,
momenton poste, iliaj vizaoj kontravole montris
ombretojn de pli seriozaj pensoj.
Kia surprizo, Vilfrido !
Kia feliego, amatino, rigardi en viajn karajn
okulojn kaj legi en ili la sekreton de via mirinda sin-
donemo kaj heroeco : via profunda amo. Kiel mi povos
iam repagi la uldon de tiom da amo ?
Ne parolu pri uldo, Vilfrido, rediris la knabino
ruiante, oje mi farus milfoje pli ; sed, ho, Vilfrido,
kian teruran eltrovaon mi faris. Mia propra frato ! Ho,
mia Dio, tio preska rompis la koron de l' patro. ajnas,
ke por iam li estas korpremegata. iaj okuloj pleniis
de larmoj. Kaj la kompatinda patrino ; kiam mi
revenis hejmen anta du semajnoj, mi tre timis, ke i ne
povos elporti tiun i sortobaton. Dank' al Dio i estas
nun iom pli trankvila. Vilfrido, kia nobla viro vi estas !
Tuj kiam mi eltrovis la veron, mi komprenis, kial vi, mia
nobla Vilfrido, preferis forlasi la landon kaj oferi ion,
ol malkovri la kulpon de mia frato. Vi tute sciis, kiu estas
la kulpulo, u ne vere ?
Nu, Flora, unu el ni estis la kulpulo, kaj mi ja sciis,
ke tio ne estas mi, do . . .
Sed, ho, Vilfrido, la plej maldola afero estas la
terura kontrasto inter vi.
Ne parolu pri kontrasto, karulino ; ni kompatu
lin. Nu, mi estas tre, tre avida sciii pri via tuta travi-
vao, sed antae mi devas konfidi al vi tre grandan, tre
ojigan sekreton.
Efektive ! Kio i estas ?
Ni iru la la malsupra vojeto en la direkto al la
tonminejo, kaj mi rakontos al vi.
Manon en mano ili promenis dum kelka tempo ne
parolante vorton. Vilfrido ekparolis la unua :
MIRINDA AMO 289
Cu vi neniam miris, Flora, pri la stranga amo, kiu
ekzistas inter fralino Lambert kaj mi ?
Flora suprenrigardis kun surprizo en la vizaon de la
amato :

Ne tamen i estas iom neordinara.


; Sed vi
amba estas tiel amindaj, ke iam ajnis al mi tute
nature, ke vi tiel amas unualian.
Vilfrido ne povis ne rideti la simplanimecon de la kara
knabino. Tiam, ree akceptante pli seriozan mienon, li
diris plue :
En ordinaraj cirkonstancoj tiu profunda amo,
kunliganta niajn korojn, estus eksterordinara afero, sed,
efektive, i estas la plej natura afero en la mondo, ar,
askultu Flora, anta dek tagoj mi eltrovis per la
antazorgo de Dio, ke tiu dola virino estas mia
patrino.
Vilfrido ! Via patrino ? Kaj i tute ne sciigis vin ?
Kial ?

Tio estas longa rakonto kaj, kompreneble, iom mal-


gaja historio.
Malrapide la du junuloj iris, pli ol unu fojon, lalonge
de la soleca vojeto, kaj jam malheliis, anta ol Vilfrido
finis sian rakonton.
Kiel mirige, Vilfrido; kiel mirige! Ho, kiel via
kara patrino sendube suferis tiujn longajn jarojn ! Kaj
nun vi amba estas tiel feliegaj kaj anka mi. Via
nomo, do, ne estas Vilfrido Gallimore sed Vilfrido Morton,
kaj mi de nun devas nomi vian patrinon . . .
" Patrino."
Flora ridetis felie :
Efektive ?
Kompreneble. Si estos ja via patrino postnelonge
u ne ? kaj, krom tio, neniu patrino povus ami vin
pli forte ol nia patrino amas vin.
Jes, pro vi.
Ne, pro vi mem, dolulineto.
i vere estas tre dola, patrineca virino. Sed mi
ankora ne povas imagi, ke i estas grafino, kaj ke vi
u
290 MIRINDA AMO
estas ano kaj heredonto de malnova grafa familio en
Germanujo ! Tio similas ja al feinrakonto.
Vi estas prava, Flora ; en tiuj i prozaj tempoj oni
dirus, ke tiaj aferoj okazas nur en mirrakontoj.
Kiel lare la vilaanoj malfermos la okulojn, des
pli post la kalumnioj, kiujn oni disvastigis pri via deveno.
Negrave.

Vilfrido haltis kaj, ekprenante amba manojn de la


knabino, diris ame :
Postmorga, frumatene, mi reiros al Frankfurt.

Ho!
Jes, karulineto devas esti. Nun iru hejmen kaj
;

sciigu al via patro, ke morga matene mi esperas havi


la honoron, je la dekunua horo, viziti lin en lia oficejo
en Romford. Cu vi pensas, ke li diros :
" "
Jes
dolulineto ?
Flora rigardis en la okulojn de la amata viro kun
malkaa, felia rideto kaj respondis :
Mi estas certa, ke jes, Vilfrido. Anta kelkaj
tagoj mi akompanis lin al Romford. Preska la tutan
vojon, en la kabrioleto, li silentis. Fine, kiam ni jam
alproksimiis al la malnova ventmuelejo, li ekparolis :
Flora, li diris enpense, mi agis maljuste kontra li.

Li estas nobla knabo. Kiom da fojoj de tiam mi


ripetis al mi tiujn vortojn !
Mi estas tre kontenta scii tion, ar tio plifaciligas
al mi la taskon. Nun mi rapidos returne al la patrino,
por rakonti al i pli detale la okazintaojn de la lasta
monato. Si elportis mirige bone la eksciton, sed mi ne
devas tro strei iajn fortojn. Cu vi vizitos nin morga
posttagmeze je la dua, se io estos "en ordo" ?
Jes, mi venos.
Intertempe petu la gepatrojn, ke ili traktu tiun i
aferon kiel sekreton.
Kompreneble.

Je la dekunua horo, la sekvintan matenon, Vilfrido


MIRINDA AMO 291
eniris la oficejon de sinjoro Broadbent en Romford. La
maljuna juristo tuj leviis kaj iris renkonte al la veninto.
Lia akratrajta, senbarba vizao montris liniojn, kiujn
gravuris sur in zorgego kaj profunda malfelio. Lia
altkreska, nedika figuro kurbiis kvaza pro peza
aro sur lia koro. Videble penante regi emocion, li
etendis al Vilfrido la manon kaj ekparolis :
Sidiu, sinjoro Gallimore a u mi diros sinjoro
Morton ?
Mia patrino deziras, ke mi alprenu mian propran
nomon, Morton.
Nu, mia kara, juna amiko, mi forte deziris man-
premi vin . . . de kiam . . . nin trafis tiu terura
sortobato. Li eksilentis. Lia brusto forte laboris, kaj
liaj buanguloj iom tremetis. Pardonu, sinjoro Morton,
se, momente, sentoj de malojo kaj honto superregis
min kaj se mi, sekve, ne akceptis vin tiel entile kaj
oje, kiel mi intencis.
Mi tute komprenas, sinjoro Broadbent, kaj, kredu
min, mi plej sincere kunsentas kun vi kaj kun via familio.
Sed ni ne plu parolu pri tiuj malojigaj okazintaoj.
Vi estas tre aminda ; sed mi volas diri tion, kio estas
mia devo diri. Mi volas konfesi, ke mi maljuste agis
kontra vi, sed, volu kredi, pro nescio. Plue, mi volas
certigi vin pri mia, nia altestimo, nia admiro : vi estas
viro de tre malofta, alta nobleco. Nenian oferon mi
opinios tro granda por iagrade repagi . . .
E is doni al mi la manon de via filino, sinjoro
Broadbent ? demandis Vilfrido ridetante ?
Estos por mi granda honoro, sinjoro Morton,
akcepti vin kiel estontan bofilon, kaj kun la plej granda
konfido mi metos la manon de nia karega Flora en la
vian. i estas bona, nobla knabino kaj inda vin.
Dirante tion la maljuna juristo ekprenis amba manojn
de Vilfrido kaj tre kore premis ilin.
Mi tre varme dankas vin, sinjoro Broadbent; vi
tre feliigas min. Flora estas vere perla knabino, kaj
mi penos farii inda in.
292 MIRINDA AMO
Sinjoro Broadbent rigardis la fervoran kaj felian
vizaon de la juna viro anta si kun sincera admiro kaj
amemo. Poste li diris :
Mia edzino deziris, ke mi transdonu al vi iajn
korajn salutojn kaj sciigu, ke i plene konsentas kun io,
kion mi diros. Bedarinde ia farto malhelpas al i la
plezuron akcepti vin hodia.
Post kelkaj konvenaj interdemandoj pri la farto de
sinjorino Broadbent kaj de la patrino de Vilfrido, la
juristo diris :
Mi devas gratuli vin pri tiu miriga malkovro de la
sekreto de via deveno. Tio ja estas vere romaneca. Vi
estas, Flora sciigis al ni, la sola heredonto de la grafa
bieno. Domae estas, ke vi ne povas heredi anka la
grafan titolon, kio okazus itiulande.
La germana leo la titolo malaperas kun la lasta

virseksa ido ; sed mi persone ne tre bedaras tion.


Posedo de tia titolo metus sur min devojn kaj enaojn,
kiujn mi eble ne atus.
Mi ne dirus tion, mia kara amiko. Esti heredonto
de malnova grafa titolo kun taga bieno ne estas mal-
atindao ; kaj multaj en amba landoj estus tre avidaj
alpreni tian dezirindan titolon.
Responde al kelkaj demandoj de sinjoro Broadbent
pri liaj proksimaj vivoplanoj, Vilfrido sciigis lin, ke la
entreprenita de li laboro en Frankfurt devigos lin pasigi
tie proksimume jaron kaj duonon, ke, poste, li intencas
viziti Romon kaj Parizon kaj fine establi profesian
negocon en Londono a Oksfordo.

*#####
Panjo, panjo !
Jen mi vidas onklinon Doroteon,
venantan al ni trans la straton. Ho, Jojo, mi pensas,
ke i alportas la arlekeneton, kiun i promesis al vi.
Nu, Alvinjo, kuru por malfermi al i la pordon.
Du infanoj, sesjara knabino kaj kvarjara knabeto
oje elkuris el la ambro, sekvataj de juna patrino.
MIRINDA AMO 293
Momenton poste la infanoj pendis sur la kolo de sinjorino
vestita per flegistina kostumo.
Ho, lasu min rektii, karaj infanoj, mi ja ne povas
spiri.
La orbukla knabeto demandis :
Ontlino Donjo, tu vi alportis por mi la. . . .ale
. . .ten . . . eton ?
Jes, mia karuleto, jen via arlekeneto ; atendu, mi
malligos la nuron por vi. Jen.
Ho ! Danton, tara ontlino !
Bonan tagon, kara Flora.
Bonan tagon, onklino Doroteo, kiel vi fartas ?
Kial ni ne vidis vin en la daro de preska du semajnoj ?
demandis la juna patrino kaj ame kisis la venintinon.

Klara, la edzino de Filipo, estis malsana, kaj mi


pasigis iujn liberajn horojn kun sed mi devus

i,
skribi vi, amikino mia
la
pardonu malatenton.
al

Cu via bofratino nun fartas pli bone


?
Jes, dankon anka ia karainfaneto tute resaniis.
;

Vilfrido jam revenis de oficejo. Li estas supre en


l'

sia skriboambro. La nova domego, kiun desegnas por


li

Lord Stafford okupas tro multe lia tempo. Venu en


el

la manoambron, mi havas por vi kelkajn interesajn


novaojn.
Flora, sanaspekta kaj felia edzino kaj patrino,
brakon de amikino, kaj amba eniris bele
la

la

ekprenis
kaj tre bonguste meblitan ambron. Tuj kiam ili
sidiis malgranda Alvinjo grimpis sur la genuojn de
Doroteo, dum Jojo eksidis e iaj piedoj, gaje ludante
kun sia nova ludilo.
La pordo malfermiis, kaj viro de impona figuro
eniris.
Ho, onklino Doroteo, diris gaje, mi supozis, ke
li

tio estas vi.


Bonan tagon, Vilfrido, respondis flegistino,
la

mi alvenis kun bonega novao por vi. Doktoro Graham


estis en Long-Seaton lastan semajnon. Li vizitis vian
patrinon, Vilfrido estas armita dela kara virino . . .
li
;
294 MIRINDA AMO
Kompreneble, interrompis in Flora.
Nu, li tre zorge esploris in kaj konstatis, ke la
plibonio de ia farto estas nun sufie granda por ebligi
in elporti transloion. Li efektive konsentigis in
forlasi sian ambreton kaj promesis veni, li mem, por
prizorgi la transloigon.
Ho, oje ekkriis Vilfrido, tio estas ja bona
novao ! Bona sinjorino Gadd estas nun tro maljuna kaj
tro ofte malsanema por povi tage flegi la patrinon. La
planoj de la nova domo estas tute pretaj, kaj ni povas
tuj komenci la konstruadon.
La knabineto sur la genuoj de Doroteo demandis :
Pajo, kiam ni povos ree viziti la dolan avineton
en la malgranda ambro ?
Ni iuj kune vojaos al Long-Seaton venontan
monaton.
Sin klinante al la knabeto, ludanta e iaj piedoj,
Doroteo demandis :
Kaj vi anka, vireto, u vi volas viziti la malsanan
avineton kaj la geavojn en la granda domo ?
Jes, ontlino Donjo, sed mi devas tunpeni mian
taran ale . . ten . . eton . . taj vin, ontlino.
Konsentite ! diris Flora.
Konsentite, rediris Doroteo, kondie, ke doktoro
Graham donos al mi permeson.
Kompreneble li konsentos, diris Vilfrido. Sed
nun askultu, Doroteo ; mi havas tre interesan novaon :
Sri Kunwar Krina venos post du monatoj.
Fine ! ekkriis Doroteo.
Li skribis, ke li kisas la blankan, bonfareman
maneton de fralino Parkinson kaj demandas in, u al
li anka estos permesate nomi in " fratino Doroteo."
Kompreneble, Doroteo ekridis.
Li anka tre deziras adore riverenci la alian
heroinon mian karan Floran. Gi estas tre karakteriza
letero, kiun vi devas legi. Li tre bedaras, ke la malbon-
farto de lia frato tiel longe malhelpis lin plenumi sian
devon persone peti pardonon pro la al ni kazita mal
, MIRINDA AMO 295
felieco. Sed nun nenio povos reteni lin plu. Li aldiras,
ke li tre timas, ke nia longa, felia interkorespondado
tro faciligos al li la detenadon de pentolarmoj.
Lia vizito felie kunokazas kun la vizito de onklo
Schwalbach.

F1no.

Gardenurba Presejo, Letchvvorth, Angiujo.