Você está na página 1de 1
GHI202
GHI202

WOENSDAG 2 MAART 2011

REDACTIE@GOOIENEEMLANDER.NL Meningen & Achtergronden

Oud-directeur Dierenpark Amersfoort schrijft boek over haar leven tussen de dieren

’In mijn huis liepen panters en chimpansees’

door maaike veeling

GHI202 WOENSDAG 2 MAART 2011 REDACTIE@GOOIENEEMLANDER.NL Meningen & Achtergronden Oud-directeur Dierenpark Amersfoort schrijft boek over haar

FOTO’S ASTRID VIS EN STUDIO KASTERMANS

AMERSFOORT - Met olifanten als linker buren en bruine beren aan de andere kant, leeft Astrid Vis al jarenlang letterlijk tussen de dieren. De oud-directeur van Dieren- park Amersfoort heeft haar bijzondere levensverhaal opgeschreven en geeft hiermee een kijkje in de geschie- denis van het dierenpark waar ze nog steeds woont.

,,Kijk, dit ben ik met een van onze jachtluipaarden, een baby- leeuwtje en onze hond”, lacht Vis terwijl ze naar een zwart- witfoto aan de muur wijst. Op de foto zit de dierenliefhebster op een witte tuinstoel met op haar schoot het babyleeuwtje en aan beide zijden de andere twee dieren. ,,Geinig hè”, glimlacht ze, ,,alle dieren konden het prima met elkaar vinden.” Het huis van de 71-jarige hangt vol met soortgelijke foto’s en kiek- jes van Vis met bekende Neder- landers die haar park bezoch- ten. In haar woning in Dieren- park Amersfoort vertelt Vis over het begin van haar dierenliefde. ,,Eigenlijk heb ik vrijwel mijn hele leven geleefd tussen de dieren”, concludeert zij. Na het uitbreken van de Tweede We- reldoorlog verhuisde de oor- spronkelijke Haagse en haar ouders naar Wassenaar om Dierenpark Wassenaar samen met familievriend Piet draaien- de te houden. ,,De eigenaar en zijn gezin moesten onderdui- ken, dus wij namen het over. Een prachtige tijd! Eigenlijk heb ik bijna niets van de oorlog gemerkt. Ik speelde in het bos of met de dieren in het park”, herinnert zij zich.

Bewondering

Toen de eigenaren na de oorlog terugkwamen, besloten vader en moeder Tertoolen samen met Piet een eigen park te ope- nen. Na lang zoeken viel de keuze op het bosrijke landgoed Birkhoven in Amersfoort. ,,Ik heb nog steeds veel bewonde- ring voor mijn ouders, want zij hebben het dierenpark met maar weinig financiële midde- len opgebouwd. Het dierenpark heeft, in tegenstelling tot ande- re dierenparken, nooit subsidie gekregen. Dus iedere keer als er wat geld binnenkwam kochten ze weer een dier of verbeterden ze het park”, vertelt Vis. Een groot hoogtepunt voor Dierenpark Amersfoort was de komst van olifanten Indra en Rani. ,,Wij kregen ze acht jaar na onze opening en ze waren een enorme investering. Tien- duizend gulden! Ze werden een

GHI202 WOENSDAG 2 MAART 2011 REDACTIE@GOOIENEEMLANDER.NL Meningen & Achtergronden Oud-directeur Dierenpark Amersfoort schrijft boek over haar

Astrid Vis vertoeft nog altijd in haar woning in Dierenpark Amersfoort. ,,Ik kan mij geen ander leven voorstellen. Ik moet leven tussen de dieren, want daar ben ik thuis en heel gelukkig.”

GHI202 WOENSDAG 2 MAART 2011 REDACTIE@GOOIENEEMLANDER.NL Meningen & Achtergronden Oud-directeur Dierenpark Amersfoort schrijft boek over haar
GHI202 WOENSDAG 2 MAART 2011 REDACTIE@GOOIENEEMLANDER.NL Meningen & Achtergronden Oud-directeur Dierenpark Amersfoort schrijft boek over haar
GHI202 WOENSDAG 2 MAART 2011 REDACTIE@GOOIENEEMLANDER.NL Meningen & Achtergronden Oud-directeur Dierenpark Amersfoort schrijft boek over haar

grote publiekstrekker”, weet Vis nog.In de jaren die hierop volg- den werd de dierencollectie van Dierenpark Amersfoort steeds verder uitgebreid en nam het aantal bezoekers flink toe. Vis groeide op tussen de groter wordende verzameling dieren en begon ook in haar huis die- ren te verzorgen. ,,Het gebeur- de wel eens dat de moeders hun kinderen verstootten. Ik nam deze dieren dan in huis om ze op te voeden en te verzorgen.

Door de jaren heen heb ik chim- pansees, jachtluipaarden, pan- ters en zelfs een hyena opge- voed. Het is nooit verkeerd gegaan, want ze hadden alle- maal respect voor mij. Ze zagen mij als hun moeder.” Door de jaren heen kreeg Vis steeds meer verantwoordelijk- heden in het dierenpark. Als twintiger ontmoette ze haar man Henk, die ook meteen in het park aan de slag ging. Na het overlijden van haar vader en

’oom Piet’ namen Vis en haar man het park over. ,,Wij waren, en zijn nog steeds, een goed team. Ik hield mij vooral bezig met jonge dieren, de admini- stratie en personeelszaken. En Henk met het bouwen van verblijven, het dierenbestand, speeltoestellen en het restau- rant. Hij heeft zelfs ons huis gebouwd”, vertelt ze trots. Met het goedlopende park, dat zelfs bezocht werd door de koninklij- ke familie, andere bekende

Nederlanders en duizenden bezoekers per jaar, liep het leven van de oud-directeur op rolletjes. ,,Ik had een heerlijk leven, inmiddels met twee prachtige zonen en zelfs al vier kleinkinderen.”

Drastische wending

In 1994 nam het leven van de dierenliefhebster een drastische wending ,,Ik was de hele tijd moe en dat was niks voor mij”, vertelt zij. Tijdens een vakantie

in Indonesië voelde ze dat er iets goed mis was. Bij thuis- komst bleek dat de destijds 54-jarige een slecht hart had en waarschijnlijk niet lang meer zou leven. ,,Het kon elk mo- ment afgelopen zijn.” In de weken die volgden onderging Vis ’ruim tachtig’ onderzoeken. Er was uiteindelijk slechts één, onzeker reddingsmiddel: een harttransplantatie. ,,Ik werd meteen op de wachtlijst gezet”, zegt Vis. Na een tijd op de

GHI202 WOENSDAG 2 MAART 2011 REDACTIE@GOOIENEEMLANDER.NL Meningen & Achtergronden Oud-directeur Dierenpark Amersfoort schrijft boek over haar

wachtlijst te hebben gestaan, kreeg ze het verlossende tele- foontje: er was een match ge- vonden. ,,Dat is heel bijzonder, want een donorhart moet aan veertien eisen voldoen, en die verschillen per persoon.’’ Na een lange revalidatieperio- de keerde Vis terug naar haar dierenpark. ,,Het was duidelijk dat ik een stap terug moest doen. Dus besloten Henk en ik om met vervroegd pensioen te gaan. Onze twee zonen hebben

de leiding overgenomen waar- door het park binnen de familie is gebleven”, vertelt ze tevreden. Met haar huis in het dierenpark is de oud-directeur nooit ver weg van de dieren die ze heeft zien opgroeien en zelf heeft opgevoed in haar woonkamer. Verhuizen staat daarom niet in de agenda. ,,Ik kan mij geen ander leven voorstellen. Ik moet leven tussen de dieren, want daar ben ik thuis en heel geluk- kig.”

Zapp City onderdeel ’60 jaar tv’

door eddie de paepe

HILVERSUM - De activiteiten van Zapp City worden hoogst- waarschijnlijk ingepast in het grote evenement, dat in het eer- ste weekend van september wordt georganiseerd rond het zestigjarig bestaan van de televi- sie. De Hilversumse activiteiten- paraplu krijgt dit jaar van de ge- meente 35.000 euro subsidie. In 2008 werd Zapp City voor de eerste keer georganiseerd. In

een periode van enkele weken - van eind augustus tot half sep- tember - vinden onder de promo- tionele paraplu van Zapp City al- lerlei activiteiten plaats op het gebied van cultuur, sport, jeugd en media. Variërend van bijvoor- beeld een middag voor bewoners van verzorgingscentra in het Filmtheater en een Kidsdag in de speeltuin aan de Erfgooiersstraat tot Hilversum on Air en de Open Studiodagen.

Op dit moment is nog niet pre- cies bekend hoe het jubileum van de televisie wordt gevierd. ,,Van belang is nu wel dat de stichting van Zapp City zekerheid heeft over het budget van dit jaar, op- dat zij in staat is de organisatie van de activiteiten tijdig voor te bereiden’’, aldus het college van b en w. Vandaar het recente be- sluit om een incidentele subsidie van maximaal 35 mille te verle- nen.

HANS
HANS

Het bezoeken van een antieke stad als Rome is een vertraagde vorm van ramptoerisme. Dat gaat op voor elk bezoek aan een historische plek, want er is daar ooit iets ergs gebeurd wat achteraf belangwekkend is genoemd of misschien zelfs een keerpunt in ’de’ geschiedenis. En bij die ge- beurtenis is vaak en veel gestor- ven. Het drama van toen is gestold in de tijd. In kunstwerken vooral, in de perfect vormgegeven lichamen van de hand van Michelangelo en van schilders als Rafaël en Cara- vaggio. Toerist zijn is leuk. Zeker in Rome waar de cappucchino eeu- wig schuimt, motorrijders na het stoplicht langs de Tiber zodanig hard accelereren dat hun voorwiel loskomt van het asfalt, mensen op straat bijna grijnzend schande spreken van de bungabungafeest- jes van premier Berlusconi (wij doen het gewoon met Mark Rut- te), en de paus die al bijna twee- duizend jaar met de Zwitserse garde probeert om het fort te houden. Dankzij de noteerdrift van som- mige antieke historici is de toerist anno nu uitgebreid geïnformeerd over het hoe en waarom van het (gewelddadig) overlijden van figuren als Julius Caesar, Caligu- la, een onbekend aantal christe- nen, Petrus en zijn opvolgers, en van scheepsladingen wilde dieren.

GHI202 WOENSDAG 2 MAART 2011 REDACTIE@GOOIENEEMLANDER.NL Meningen & Achtergronden Oud-directeur Dierenpark Amersfoort schrijft boek over haar

Rome

Een flinke scheut voorstellingsver- mogen erbij, en klaar. Op de een op andere manier had ik vorige week in Rome, waar ik met een schietklare camera op de heup rondliep, nog het meest te doen met die wilde dieren. Waarom niet met de christenen? Dat was ook wel erg, maar die genieten dankzij hun martelaarschap uitgebreid van hun plekje in de hemel, en ze worden op aarde nog altijd geëerd in talloze kerken. Maar niemand heeft ooit een standbeeld opgericht voor de leeuwen, beren, stieren, gazellen, giraffen en struisvogels die voor de lol van de keizer en Jan Pu- bliek ( Johannus Publicus) aan speren, drietanden en zwaarden werden geregen. Ik stel me de verbijstering van de leeuw voor die tot onder het hart van de arena werd gebracht en daar in een liftje gedouwd, dat dan aan

touwen omhoog gehesen werd zodat het beest ineens in het oogverblindend licht stond terwijl een woest gebrul van de tribunes op hem neerdaalde. In de badkuip van het amfithea- ter pasten bij de inwijding in het jaar 80 zo’n 50.000 bezoekers. Onze gids, een cynisch-opgewekte oudere man met een bril aan een koordje, stelde voor dat we met rechte rug en vooruitgestoken kin naar binnen zouden marcheren, ons bewust van onze superiori- teit. Net als destijds de Romeinen. Die trots hebben ze inmiddels ingeleverd. Claudio - muts op, das om, ziekenfondsbrilletje - die bij het parlementsgebouw stond, had geen hoge pet op van de Italiaan- se bobo. Hij vertelde dat de ’signori dipu- tati’ 22.000 euro netto per maand verdienen voor twee dagen werk per week. Twee dagen? ,,Ja, dins- dag en donderdag.’’ En een Alfa met chauffeur, plus onkosten. Het komt nooit meer goed hier, zei hij somber. En van die Berlusconi komen ze nooit meer af. Hij was duidelijk links. ,,Maar Italië heeft toch ook leuke, mooie dingen?’’, wierpen we tegen. ,,Waarom komen anders al die toeristen hier.’’ Hij had geen idee, zei hij, maar van de vraag knapte hij helemaal op. Met een lach nam Claudio afscheid. Toen hij wegliep neuriede hij het volks- lied.

Herdenkingsboek Nederlands Gereformeerde Kerk Loosdrecht is reis door de tijd

’Een predikant in spijkerbroek was shockerend’

door casper van den broek

LOOSDRECHT - Zondagen in Loosdrecht waren vroeger altijd heel stil. ,,Je zag geen kip op de weg’’, vertelt domi- nee Van Oenen. ,,Op een war- me zondag, als de deur van de kerk openstond, kon mijn grootvader, als hij onder de boom bij de Otter zat, de kerkdienst volgen.’’

Het is een van de herinneringen uit een bijzonder boekje over de 175-jarige Nederlands Gerefor- meerde Kerk in Loosdrecht. De bundel met de titel ’Herinne- ringen herleven’ werd recente- lijk gepresenteerd tijdens een bijzondere dienst in het kerkge- bouw van deze gemeente aan de Oud-Loosdrechtsedijk. Het leuke van het boekje, dat werd aangeboden aan burge- meester Martijn Smit, is dat het volstaat met anekdotes en inte- ressante verhalen. Het neemt je als het ware mee door de ge- schiedenis van het dorp. De historie van de Loos- drechtse kerk kan niet los wor- den gezien van de woelige ne- gentiende eeuw. Dat was de tijd van de ontkerstening en de herkerstening. Enerzijds stap- ten steeds meer mensen van hun geloof af, vooral in de grote steden. Anderzijds gingen men- sen hun geloof op een individu- alistische wijze beleven. Dat leidde tot kleinere, maar wel veel hechtere geloofsgemeen- schappen, zowel bij katholieken als protestanten. Dat de koning en de regering dat niet altijd even leuk vonden was onder meer te merken in Loosdrecht. De Gereformeerde Kerk (Nederlands Gereformeerd heet de kerk pas sinds 1970) ging daar in 1835 van start. Buitenstaanders spreken van een afscheiding of afsplitsing van de Nederlands Hervormde hoofdstroming, maar de kerk- gangers zelf hebben het liever over de ’wederkeer’. Het is het terugkeren naar de basis van het christelijke geloof. De (huiselijke) godsdienstoe- feningen werden door de politie en het leger uiteengeslagen. Predikanten en ouderlingen belandden in de gevangenis.

GHI202 WOENSDAG 2 MAART 2011 REDACTIE@GOOIENEEMLANDER.NL Meningen & Achtergronden Oud-directeur Dierenpark Amersfoort schrijft boek over haar

Bij de Nederlands Gereformeerde Kerk in Loosdrecht gaat het er nu losser aan toe dan 175 jaar geleden.

Het was de tijd van de Belgische afscheiding, en onder meer Hilversum en omgeving werd toen als een opstandig gebied ervaren. Daarom werden de zondags- diensten in 1837 op de Loos- drechtse Plassen gehouden, zodat de politie er niet bij kon. Pas enkele jaren later werd de godsdienstvrijheid vergroot. In het boekje komen tal van kerkgangers en predikanten aan het woord. Er wordt onder meer verteld over de geheime liefde van domineesvrouw An van Ommen-Heetebrij. Zij ver- telt hoe zij haar man leerde kennen, die als vrijgezel pal aan de overkant woonde in het domineeshuis van Loosdrecht. ,,De leukste tijd was natuur- lijk de eerste tijd. We moesten stiekem doen. Henk kwam bij Gosse en Wil en zat daar rustig zijn sigaartje - een Willem II - te roken. Dan pakten we de roei- boot en gingen de plassen op. Het dorp mocht het niet we- ten.’’ De koster had het al snel

FOTO’S NED. GEREFORMEERDE KERK

GHI202 WOENSDAG 2 MAART 2011 REDACTIE@GOOIENEEMLANDER.NL Meningen & Achtergronden Oud-directeur Dierenpark Amersfoort schrijft boek over haar

’Herinneringen herleven’ werd recentelijk door Betske van Henten aangeboden aan burgemeester Martijn Smit.

door. Korte tijd later is het stel getrouwd. An beschrijft precies hoe het was om domineesvrouw te zijn: ,,Op zaterdagochtend was het vaste prik. Henk ging de kiezels aanharken en ik poetste de bel op. Voor de zon- dag moest alles netjes wezen.

Het kerkvolk kon er eens wat van zeggen.’’ Een van de kerkgangers her- innert zich nog dat het er vroe- ger streng aan toe ging. Een afspraak met de dominee en ouderlingen hoefde je niet zelf te maken. Als zij samen langs-

kwamen had je er gewoon voor te zorgen dat je thuis was. En bij dominee Willem van Oenen was een bioscoopbezoek- je uit den boze. Dezelfde kerk- ganger had na de oorlog van een Canadese soldaat een bios- coopkaartje gekregen. Hij is toen naar een bijzondere film geweest. ,,Ik zei toen tegen de dominee dat ik niet gezondigd had, want ik had er niet voor betaald. Hoe hij reageerde weet ik niet meer.’’ In de loop der jaren zie je dat ook bij de (Nederlands) Gerefor- meerde Gemeente van Loos- drecht de verhoudingen losser worden. Maar dominee Jan Bouma weet nog wel te vertel- len hoe geshockeerd sommige mensen zijn als de dominee in spijkerbroek en T-shirt arriveert op zijn racefiets. Dat hadden zij nog nooit meegemaakt. Toch komt uit de gedenkbun- del ook goed naar voren hoe hecht de gelovigen waren, en nog steeds zijn. Dat kan va- riëren van jarenlange acties voor een broedergemeente in Hongarije, dat gebukt ging onder het communisme, tot het regelen van kinderopvang. In de jaren zeventig en tachtig ging dat nog heel simpel. Je bracht je kinderen gewoon naar één adres, en je vertrouwde dat het goed was. En dat was ook merkbaar op 8 augustus 1999. Toen beleefde de Loosdrechtse geloofsgemeen- schap een bijzonder moment:

voor het eerst in meer dan hon- derdvijftig jaar werd er een kerkdienst gehouden buiten het dorp. Hun dominee Mark Jans- sens was namelijk gelijktijdig verbonden aan een kerk in Baarn. Toen zijn zoon gedoopt werd in Baarn vroeg Janssens hun om voor één keer de kerk- dienst buiten het dorp te bezoe- ken. Voor de Loosdrechtenaren was dat een hele stap. Maar voor hun dominee hadden zij dat graag over.

’Herinneringen herleven, 175 jaar ge- meente van Christus’ is verkrijgbaar bij de Nederlands Gereformeerde Kerk te Loosdrecht. De contactpersoon is me- vrouw Betske van Henten, telefoon:

06-23226888.